Kumusta ang biyahe? Maalon ba?
Hindi, ang ganda nga. Ito na ang pinakamagandang napuntahan ko.
'Yon din ang inisip ko no'ng unang kita ko sa islang 'to.
Parang art museum ang bahay mo.
Salamat. Oo nga.
Ganitong panahon talaga ako nandito. Pag tapos na ang Labor Day,
pag bumalik na ang lahat ng staff sa Back Bay
at sa Upper East Side, at kami lang ng mga ibon
at ng sea creatures
ang nandito sa isla.
Ba't gusto mong maging assistant?
Ang totoo, dahil sa 'yo.
Ginoogle kita,
may napanood akong YouTube video mo.
Nagkukuwento ka tungkol sa conservation at preservation…
at ang galing mo.
Parang may nagsabi sa 'king kailangan kong magtrabaho sa 'yo.
Sa New York ka nakabase ngayon?
Opo.
-Saan, sa Manhattan? -Hindi, sa Queens.
Ang tawag ko do'n, malapit sa airport.
Saan ka nagtatrabaho?
Full-time tutor ako sa Kaplan.
Part-timer ako tuwing weekend sa isang telemarketing company,
saka sa Starbucks para sa health insurance.
Isang kayod, isang tuka?
Mas okay na 'yon kaysa sumakay sa bus pauwi sa 'min. Pinakaayaw ko 'yon.
-Tagasaan ka ba? -Buffalo.
Sabihin mo lang, "upstate."
Taga-Fresno talaga ako, pero ang sinasabi ko, taga-Bay Area ako.
Buweno, nakaisang taon ka ng law school sa City College.
Ba't isang taon lang?
Abogado ka. Nabasa ko ang bio mo.
Alam mo kung ga'no kahirap ang law school.
Pero Goldberg scholar ka sa undergrad mo sa Yale.
Full scholarship 'yon para sa gifted pero mahihirap na estudyante.
Nakakagulat na alam mo 'yon.
Goldberg scholar din ako dati.
Bakit ka talaga umalis sa law school?
Ayaw ko do'n.
Akala ko lang dati, kailangan kong mag-law school
dahil Grade 2 pa lang ako, iniisip ko nang nagpe-pre-law na 'ko,
pero sinabi ko lang 'yon dahil tinawag ako ni Mama
na future lawyer nang isang beses at…
maaga siyang nawala.
Parang idea lang talaga 'yon na pinanghawakan ko.
Tapos no'ng nando'n na 'ko,
di siya para sa 'kin, kaya umalis ako.
Pag di nakakatulong sa 'yo, bitawan mo.
Gusto ko 'yan.
Maaga ding nawala ang nanay ko.
Breast cancer. Nine years old ako no'n.
Car accident naman sa nanay ko. Binangga ng drunk driver.
Seven years old ako.
Nakakalungkot naman.
Titingnan kita.
Okay.
Sumama ka sa 'kin.
Ito si Barnaby.
Natagpuan namin siyang halos nalulunod na.
Hi, Barnaby.
Hi, good boy.
Good boy.
Oo, napakahina niya.
Araw-araw namin siyang sinusubuan.
Ito ang gagawin mo,
kung tatanggapin mo ang posisyon.
Inaalok mo sa 'kin ang trabaho?
Oo. Tingin ko nga, dapat magsimula ka na agad.
Ano sa tingin mo?
Narinig mo ba 'ko, Simone?
Nandito si Dad.
Ba't nandito ang tatay ko?
Pwedeng mamaya na pag di na 'ko nakaluhod?
-Bakit mo ginagawa sa 'kin 'to? -Ano… 'Yong singsing ba?
-Kay Mama 'to. -Si Dad.
Bakit mo siya dinala dito?
Nagpapaka-romantic ako.
Alam mo na, 'yong mga enggrandeng pakulo.
Alam mo, ang daming masasakit na sinabi si Michaela sa 'kin
sa bangin kahapon. Makasarili at isip-bata daw ako.
At sabi niya, wala raw akong karapatang loko-lokohin ka.
At na-realize kong tama siya.
-Makasarili ako, isip-bata. -Teka. Uy.
Upo tayo sa sofa. Upo lang muna tayo sa sofa.
Uupo lang siya.
-Dito. Uy, Ethan. -Na-realize kong…
-Ayokong… -Dala n'yo ba ang gamot niya?
-Dala yata ng nurse. -Di niya 'ko nurse. Nasa bag.
-Nasa'n? -Nasa 'kin.
-Sa ziplock. Sa loob… -Okay, sige.
Pasensiya na. Ituloy mo na, makasariling isip-bata.
Salamat. Okay.
Ang gusto ko lang sabihin, matagal na 'kong naliligaw sa dagat.
Ngayon, nandito ka na.
Ikaw ang pinapangarap ko, gusto kong maging karapat-dapat na tao.
Maging karapat-dapat sa 'yo.
Gusto kong mag-commit sa 'yo at gawin 'to nang tama.
Kaya nagpaalam ako kay Bruce.
Tapos sabi nila ng nurse niya, sasama daw sila dito.
Di niya 'ko nurse.
Si D ang sadya ko.
Puta, ano 'to?
Di mo siya basta-basta pwedeng iwan sa 'kin.
-Kaya tinangay mo siya sa isla? -Ano'ng magagawa ko?
Saka ang sexy mo, a.
Sorry. Di ito ang pinlano ko.
Ang totoo, Simone, akala ko matutuwa kang
nandito ang tatay mo.
-Mahal kita. Gusto kitang pakasalan. -Front door open.
Ano'ng nangyayari? Sino ang mga 'to?
Oh my God.
Ikaw.
Ikaw ba 'yan?
-Ikaw nga. -Ha?
Ikaw nga talaga.
Sabi ko na nga ba.
Naramdaman ko, darating ka.
-Hi. -Hi.
Naaalala mo 'ko?
Sa tingin ko. Ano nga uling pangalan mo?
Bruce.
Hi, Bruce. Ako si Michaela.
Kilala kita.
Sobra-sobra-sobrang tagal na nating magkakilala.
-Pwede bang… -Mas gumanda ka pa ngayon.
Mahilig tayong magtirahan.
-Diyos ko. Dad! -Diyos ko po.
-Uy, Bruce. -Uy, Dad.
Ang sarap mo!
-Boss ni Simone 'to, Dad. -Matindi bumayo 'to.
-Nalilito ka lang. -Hindi.
Di kayo magkakilala ng babaeng 'to.
Itong naka-purple, sobrang yaman nito.
Jet ang sinakyan ko.
Papakasal siya sa anak natin.
-Well… -Si Simone.
Gusto kong marinig ang sasabihin ni Simone.
Bakit di… Hindi. Dito ka lang kaya muna?
Hawakan mo ang kamay ko, makinig tayo.
-Okay. -Okay.
Simone DeWitt, will you marry me?
Kasasabi lang ng tatay ko na bumabayo si Kiki. Hindi ko kaya.
-Hindi. Hindi 'yong ganito. -Teka. Simone, sandali!
Simone, teka.
Ako ang hahabol. Girlfriend ko siya.
-Tama na. -Ako ang gusto niya.
Wag kang magpatawa. Last place ka.
Agree ako diyan. One ako, two ka, three ka.
-O baka two ka… -Ano ba?
Samahan mo ang dad mo, ikaw, ang bisita mo,
at ako na'ng hahabol.
Bye, Michaela.
Bye, Bruce.
Front door open.
Okay.
Anong walang tinapay?
Dahil malapit na ang gala,
ayaw ni Mrs. Kell ng carbs sa property.
Maliban lang kung para sa guest o sa event.
Walang carbs sa property ko? Nababaliw na ba siya?
Naku, ayos lang.
Nagpapasalamat nga kami at healthy kami.
-Umiinom naman kami ng tubig. -Minsan, nilalagyan namin ng mint.
O lemon, kung matapang kami.
Di tayo kakain ng clam chowder ni Dad nang walang mainit na tinapay
at masarap at maalat na butter.
Tinapay ba 'ka mo?
Magsasara na ang Cupertino's.
Meron bang gustong tumakbo do'n?
Ako. Ako na lang.
-Okay. -Ako na.
Kuha ka kaya ng petty cash?
Tinapay!
Ihanda ko na ho ba ang mesa para sa inyo ni Mrs. Kell, sir?
Kasama kayo. Saluhan n'yo kami.
Ano 'yong tumutunog?
Wala. Usapan lang ng staff.
Sige na. Gusto ko ring malaman ang tsismis sa kusina.
Puwes,
inalok yata ng kasal ang assistant ni Mrs. Kell.
-Si Simone? -Opo.
Ni Mr. Corbin.
Five-carat cushion-cut na singsing.
Grabe.
Wow, ang gandang balita niyan para sa masayang couple.
Padalhan ko ho ba sila ng champagne, sir?
Ano, sige, gano'n nga yata dapat.
Di ba?
Ay, shit.
Nasunog ang sibuyas.
Buwisit.
-Uy. -Bride-to-be.
Congratulations.
Oo nga, hey hey. Nabalitaan namin.
Ang saya no'n.
Naku.
Ano'ng problema?
Parang di 'yan tears of joy, a.
Oo, horror show 'yon.
Bakit? Kasi… humindi ka?
Sorry.
Kailangan ko talagang mapag-isa ngayon, Peter.
Sandali. Simone.
Sobrang gago ng pakiramdam ko sa nangyari kanina.
Gusto mo lang maging mabait sa 'kin at sumobra talaga 'ko.
-Sorry talaga. -Ayos lang. Kalimutan na natin.
Hindi ka dapat sinubukang halikan ng matandang lalaki
sa mismong araw na mae-engage ka.
O di mae-engage. Di pa malinaw, pero…
Di ako magsusumbong.
-Talaga? -Oo, wag kang mag-alala.
Di ko naman ipapakiusap sa 'yo 'yan,
kasi alam kong close kayo ni Michaela.
Marami ding mawawala sa 'kin, kaya oo, sikreto natin 'to. Peksman.
Okay, ayos. Mabuti.
Okay. Peks…
Peksman. Sige, kung okay lang sa 'yo.
Okay.
Pasensiya na ulit.
Totoo.
Anak ng puta.
Bakit? Naiwan ko 'yong phone ko do'n.
Sabi ni Jose, isasama ni Ethan 'yong guests niya sa hapunan.
Naku, hindi!
Di alam ni Jose ang gagawin. Ozempic lang laman ng ref ni Ethan.
Kagaguhan na 'to.
Kagaguhan 'tong trabahong 'to.
Kagaguhan, pu…
Narinig mo 'yon? Kagaguhan.
Bumalik ang Bell's palsy ko.
Tara. Wala nang tao.
Kada summer. Kada summer na lang. Stress talaga.
Okay,
naka-seatbelt na ba lahat?
Wag n'yo lang gagasgasan 'yong leather, ha?
Pambabae ang kotseng 'to.
Simone?
Nakita mo si Simone?
Nasa kuwarto niya.
Nandito rin ho 'yong photographer ng Vanity Fair.
-Bakit? -Magpapa-approve ng proofs ng shoot.
Isang oras na siyang naghihintay.
Di pwede si Peter?
Kayo daw po dapat. Kayo ang may final approval.
Kung gano'n, maghintay siya.
Kiki.
-Hi. -Naku, iha.
-Pwede kitang makausap? -Oo. Magiging okay ang lahat.
Okay.
Ano'ng gagawin ko?
Gusto mo ba maging Mrs. Ethan Corbin?
Hindi ko alam.
Ten out of ten siya para sa 'kin kanina, pero…
Sige, babaguhin ko 'yong tanong.
Mukha bang masaya 'to sa 'yo?
Maging misis ng kilalang tao?
Mukhang masaya ang buhay mo.
Oo. No'ng una.
Namangha ang mga katrabaho ko no'ng naging Mrs. Peter Kell ako.
Lagi akong sumasakay sa jet papuntang Aspen o Majorca o Lake Como.
Inasahan na nilang aalis ako sa trabaho, pero sabi ko, "Hindi."
"Ang career ko ang identity ko."
Pero gano'n talaga.
Magiging busy ka sa bagong bahay at sa pagpaplano ng dinner parties
at pagta-try mabuntis, at sasabihin niya,
"Michaela, hayaan mo akong alagaan ka."
Kaya isang araw, papayag ka.
Ipapaligpit mo 'yong mga gamit mo sa opisinang
dating napakahalaga sa 'yo.
Kaya,
kapag Mrs. Somebody ka na, lalawak ang buhay mo,
pero liliit ka nang todo.
Pero ikaw, hindi.
Pambihira 'yong philanthropy at preservation work mo.
Pag nakipag-divorce si Peter sa 'kin,
mawawala sa 'kin ang lahat. Ang preserve, ang aviary.
Nakadepende ang buhay ko sa kanya.
Mahal ka niya.
Empleyado niya ako.
Tayong lahat.
Pero di 'to tungkol sa 'kin. Tungkol 'to sa 'yo.
Di mo kailangang piliin na maalagaan.
Matayog ang kinabukasan mo.
Naku, hindi ko alam.
Alam ko. Gusto kong ikaw ang mag-chair sa foundation sa New York.
-Kiki, di… -Tingin mo, para sa'n ang training mo?
Sasabihin ko sana sa 'yo sa plane.
Ikaw na humawak ng operations.
Magkaka-apartment ka sa New York, titriple ang sahod mo.
Kahit anong kailangan mo.
Di ko alam ang sasabihin ko.
Umoo ka.
I love you, Kiki. Ang suwerte ko, nandito ka sa buhay ko.
Hindi.
Mas masuwerte ako.
Ano sa tingin n'yo 'yong ibig sabihin ng, "hindi ganito"?
No'ng sinabi niyang, "Hindi ganito,"
tumanggi ba siya o dahil lang sa proseso?
Puwes, hindi siya umoo.
Okay.
Ano'ng isinagot ni Michaela no'ng mag-propose ka?
-Yes. -Misis ko din.
-Sa 'kin din. -Ako din.
-Sa 'kin din. -Sa 'kin din.
Ayos. Salamat. Dinurog n'yo ang puso ko.
Medyo biglaan kasing desisyon 'yon, di ba?
Hindi.
Hindi, pare.
No'ng ma-imagine ko 'yong mga bata, 'yong chocolate lab,
Christmas card, alam kong gusto ko no'n.
Ga'no kaganda at kaguwapo ang magiging anak namin ni Simone?
At grabe makipag-sex do'n.
-Diyos ko. -Napakasarap.
Ano ba 'yan?
Teka. Raymond, sabi mo, may asawa ka.
Hindi pala kayo?
Sa 'min na lang 'yon. Pag di ka kasali, manahimik ka.
Uy, sino 'yong lalaki sa dulo? Di ko siya kilala.
Si Eddy 'yan. Ground crew.
Uy.
Devon.
Naguguluhan ako.
Pakakasalan ba ni Simone 'yong may jet?
Di pa natin alam. At, oo, siya ang amo kong si Raymond.
Amo kong may asawa, si Raymond.
Raymond, ang amo kong may asawa.
Fuckboy?
-Ano'ng sabi mo, gago? -Morgan, igalang mo ang nurse.
Puta, hindi ako nurse. Akin 'yong Falafel Balls, na 4.6 sa Yelp.
Ako, naval captain na may USCG Master License. Top license 'yon.
Mga ginoo.
Magpokus na lang tayo sa masarap na chowder ni Peter, pwede?
Bakit may kabayo dito?
Naku, Dad.
Sabi ni Peter, gustong makipag-usap ni Ethan at umakyat dito.
Okay. Ready na 'ko. Paakyatin mo na siya.
Pwedeng manghingi muna ng update bago mo siya hiwalayan?
-Oo naman. -Sorry.
Habang nag-eespiya ka kay Peter,
tinry ko buksan ang email niya. Kailangan daw ng pruweba
na may karelasyon siya, pero bago na ang password niya.
Ahas talaga si Jose.
Ano kaya 'yong ipinalit niyang password?
Sinubukan mo na sa lahat ng device?
Walang password ang personal phone niya.
Pro tip.
Okay.
Pabagsakin mo siya.
Para lang alam mo,
tingin ko, wala siyang iba, Kiki.
Hey hey.
Ethan,
kakausapin ka na raw ni Simone sa taas.
-Parang masama 'to. -Ha? May pila ba?
Pwedeng ako sunod?
Ipagdasal n'yo 'ko.
Mas matapang diyan ang dalhin mo.
-Good luck, Ethan. Suportado ka namin. -Oo nga.
Good luck.
-Kaya mo 'yan. -Sige, salamat.
Hi, ganda.
Hi, Bruce.
-Kumusta? -Mas okay na't nandito ka na.
Ano 'tong naabala ko?
Iniimbitahan ko sina Bruce at Raymond sa gala.
Ang saya.
Pero nakakalungkot, dahil may nagdala
sa mahina kong tatay dito, kailangan na naming umalis.
May trabaho pa din ako. Di nila kayang wala ako.
Devon, Buffalo Bills fans din ba sila?
-Oo. -Oo.
-Pupunta si Jim Kelly. -Sorry, ano?
-Jim Kelly? -Si Jim Kelly?
-Sino si Jim Kelly? -Diyos ko.
Pinakamahusay na quarterback sa Bills.
Nakaapat kaming Super Bowls dahil sa kanya.
Alam mo 'yong K-gun offense?
-Pupunta si Jim Kelly sa gala? -May bahay siya sa Martha's Vineyard.
Pumupunta siya do'n isang beses kada taon. Minsan, sinama niya si Doug Flutie.
Di ako makahinga. Kilala mo 'ko pagdating kay Dougie.
Tinatanggap ko ang imbitasyon mo. Kung uuwi na kayo, mauna na kayo.
Hindi, kasi kung dito lang siya…
Wala nang trabaho. Susunugin ko 'yong resto.
Papapuntahin ko ang sastre ko bukas
nang masuotan kayo ng tuxedo.
Nakakatuwa.
Patrice, pakisabihan na lang ang catering.
Opo, Mrs. Kell. Sige po.
Tinapay ba 'yan?
Oo.
Hi, Dad.
Hello?
-Go! -Break!
Teka. Sa pagkakatanda ko, natalo siya sa Super Bowls na 'yon.
Kailan pa nanalo sa Super Bowl ang Dolphins?
-'Yong huli– -Period.
Sige. Bago ka pa ipinanganak. Okay na?
Titingnan ko 'yong gala crew sa bar
at sisiguruhing handa tayo bukas.
Bye, Jose.
-Salamat, Jose. -Wala 'yon.
Bruce,
gusto mo bang sumama sa office
para uminom ng scotch at makipagkuwentuhan?
Tinatanong pa ba 'yan?
Tara dito.
Wag masyadong uminom.
-'Yong bag mo. -Okay.
Ikaw may-ari ng buong bahay na 'to?
Ilang henerasyon na 'to sa pamilya ko.
Wow.
Ga'no kalaki ang water heater n'yo dito?
Hindi ko alam.
Grabe, ga'no ba katagal makipag-break?
Sige. Ako na magliligpit ng mesa.
Happy Labor Day.
Tama. Ito ang paborito kong holiday. Tara na.
Wala bang halaga sa 'yong isinama ko ang tatay mo?
Ibig sabihin kasi, di ka nakikinig. Maling-mali 'yong pagkakaintindi mo.
Pa'no ko malalamang ayaw mo sa dad mo?
Mahal ko ang dad ko.
Clue na sana 'yong sinabi kong di kami nag-uusap.
Naisip ko kasing maganda kung magkaayos kayo.
Ako ang magde-decide no'n.
Diyos ko. Parang ibang Simone ang kaharap ko ngayon.
Parang ang dark mo. Nakakaasiwa.
Mismo, Ethan. Hindi mo 'ko maintindihan.
Kasi di mo 'ko kilala.
Para nga do'n ang engagement.
-Ha? -Para magkakilala tayo. Lahat,
sasabihin mo, at gano'n din ako sa 'yo, dahil nagmamahalan tayo.
Di mo ako mahal.
Mahal kita.
Ikinuwento kita kina Mom at Dad. Ngayon ko lang ginawa 'yon.
Akala nila, makikilala nila ang fiancé ko bukas sa gala.
Puwes, nagdesisyon ka kasi agad.
May iba ba?
-Ano? Wala. -May iba ka bang dine-date?
Wala.
Okay, hindi ko alam kung bakit ganito ang ipinagbago natin
mula kahapon.
Nalaman mo kahapon na mahirap ako noon sa Buffalo,
lalo kang nagkagusto sa 'kin,
dahil pwede kang maging white knight na magre-rescue sa 'kin.
Sobrang nakakainsulto 'yon. At di totoo.
Na-turn on ka.
Hindi.
Dahil do'n, mas gusto kong alagaan ka.
Dahil do'n,
mas minahal kita.
Isa pa, matagal ko nang hindi nakikita ang tatay ko.
Diyos ko, isang dekada na.
Huling kita namin, sa korte,
no'ng matanggal ang custody niya sa 'kin dahil sa criminal negligence at abuse.
Hindi ko alam.
Alam mo.
Alam mo, Ethan.
Binanggit ni Devon 'yong "foster care."
Sabi ko, "Pakiusap, ayoko nang balikan 'yon,"
tapos sabi mo, "Eto, singsing."
Wow.
Makikipag-break kaya siya sa boss ko?
-Sigurado. -Sigurado.
Wala na. Pinaglalaruan lang ni Simone ang mga lalaki.
Wag kang ganyan sa kanya.
Ano ba, tanda mo si Ellis? Kapatid ni Drew?
Birthday na birthday, iniwan niya. Nagpa-face tattoo 'yon
at na-overdose sa Wendy's.
Di kasalanan ni Simone na adik siya.
Tapos tinira niya 'yong may asawang prof. Nasira din buhay no'n.
Ay, oo nga.
Medyo sumablay siya do'n.
Ano 'yon, brad?
Gusto ko lang makausap si Devon.
-Bakit? -Baka lang 'ka ko…
Baka ano? Lumayas ka nga dito.
Sige.
Seryoso, pati siya?
Simone, alam mo ba kung ilang beses akong binoto bilang
Most Eligible Bachelor sa New England ng N Magazine?
Tatlong beses.
Member ako ng Sankaty Golf Club.
Mas mahirap makapasok do'n kaysa sa US Senate.
Binasted ko si Katy Perry.
Baka interesado pa rin siya.
A, akala mo, nakakatawa 'to? Seryoso?
Pinapahirapan mo 'ko sa halip na sagutin ako?
Sagutin?
Pakakasalan mo ba 'ko? Oo o hindi?
Hindi.
Baka masyadong mabait ang pagkasabi ko, pero hindi.
-Teka, baka– -Seryoso.
-Sandali lang. -Hindi.
O kaya…
Ganito, wag tayong maghiwalay
at ayusin natin ang gulong 'to
hanggang umabot tayo sa puntong magkakasundo tayo para…
-Hindi. -…ma-engage.
Pupunta kami ni Kiki sa New York sa Martes.
E, pa'no na tayo?
Ikaw, Devon?
-Kumusta ka sa inyo? -Malupit 'yan.
-Sobrang depressed. -Hindi.
Prom queen at captain ng track team 'yan. Humble lang siya.
-Ray, 15 years ago na 'yon. -Kaya di niya 'ko iniiwan.
Para maalala niya kung sino siya
kasi nagseryoso na siya pagkatapos no'ng nangyari.
-Nangyari? -Wala.
Si Devon na ang nag-alaga kay Simone.
Nagtrabaho 'to sa Costco.
Nineteen pa lang siya, siya na ang gumagastos sa pagkain, renta.
Siya ang tagahatid-sundo ni Simone, tutor, kaya may honor 'yon.
Kaya nga ginawa kong personal na misyong
siguruhing masaya siya sa buhay.
Malasing sa buhay.
Parang kailangan mo ng pahinga.
Napag-isipan mo na kung sasama ka sa 'kin sa Palm Beach?
Anong…
Pambihira. 'Tang ina!
Uy.
Hala. Okay ka lang?
Uy.
Nasa'n si Bruce?
-Kasama si Peter sa taas. -Kailangan nating mag-usap. Dito tayo.
Dito lang kayo.
Diyos ko.
Zeus, lights.
-Diyos ko! -Sorry.
Di ko makita 'yong ilaw.
Ako si Cyrus, tanda n'yo?
-Photographer ng Vanity Fair. -Oo, kilala kita.
Ano'ng ginagawa mo dito?
Hinihintay si Michaela. May ipapakita akong proofs ng shoot.
-Busy siya. Ako na lang… -Hindi, maghihintay ako.
-Okay. -Kailangan niya 'tong makita.
Pwedeng pasabi na nandito ako?
Sige.
Okay.
Okay, sige.
Ano'ng plano?
Ano'ng plano saan?
Ilayo mo si Bruce dito.
Bakit parang pinapahiwatig mong kasalanan ko?
Jowa mo ang nagdala sa kanya dito,
at amo mo ang nag-imbita sa kanya sa gala.
Hindi. Di siya pwedeng pumunta sa gala. Sinubukan niyang manyakin si Kiki.
Puwes,
alam mo na ngayon 'yong hirap na pinagdadaanan ko.
Sobrang lala niya.
Malala ba talaga siya? Isang taon ko nang sinasabi sa 'yo, e.
Okay.
Ikukuha ko kayo ng flight bukas ng umaga.
Isama mo muna siya sa guest house
para di kami magkita.
Di mo siya kakausapin?
Hindi.
Hindi?
Hindi.
Mula COVID, ngayon lang siya lumabas.
Nag-eroplano siya, nagbihis siya para makita ka.
Pa'no kung wala akong pakialam?
Hayaan mo siya.
Wala ka talagang nararamdamang kahit anong pananagutan sa kanya?
Di naman niya naramdamang may pananagutan siya sa 'kin dati.
Pumapasok ako no'ng gutom at madungis.
Hindi, gago siya.
Gago siya?
Wow.
Ang lupit.
Alam mo ba ang nangyayari sa mga nasa foster care?
Alam ko, alam mo 'yan.
Iniwan niya 'ko sa ibang tao.
Hinayaan niyang abusuhin ako ng ibang tao.
Ginawa niya 'yon.
Nawala siya sa sarili nang mamatay si Mama.
Akala ng lahat, bata pa 'ko para maalala 'yon,
pero tandang-tanda ko pa.
No'ng ma-depress lalo si Mama, mas nilayuan siya ni Papa.
No'ng manic na si Mama, pumupunta si Papa sa bar
at iniiwan si Mama sa 'tin.
Siya ang dahilan ng pagpapakamatay niya.
Siya ang dahilan…
kung bakit sinubukan kong magpakamatay.
At siya ang magiging dahilan ng pagpapakamatay mo.
Sa lahat ng ginagawa mong pagsira sa sarili mo, Devon,
mukhang gusto mo din naman.
Alam mo kung anong dating mo ngayon? Baliw na di nakainom ng gamot.
Oh my God. Puro ka talaga gamot, 'no?
Gamot…
Tiningnan ko 'yong cabinet mo, di ka umiinom.
Hindi nga. Alam mo kung bakit?
Sabi ng doktor, di ko na kailangan no'n.
-Kaninong doktor? Kay Kiki? -Hindi. Si Dr. Fine.
Psychiatrist ko mula pa no'ng 2015.
Pwede kang maka-recover sa PTSD. Kailangan mo lang ng tamang tulong,
ng mga tamang tao, para makagawa ka ng safe space para sa sarili mo.
At hindi na 'ko ang safe space mo, 'no?
Tama ba?
Kasi literal na nabuhay ka dahil sa 'kin.
Buhay ako kahit wala ka.
Gusto mo 'kong maging bata na may baling pakpak.
Para may purpose ka.
-Para maisisi mo ang buhay mo sa 'kin. -Kagaguhan.
Ayoko ngang sabihin sa 'yong
di na 'ko umiinom ng gamot
kasi alam kong magagalit ka.
Alam mo ba ang pakiramdam no'n?
'Yong malamang ayaw mo talaga 'kong gumaling.
Buong buhay ko, ginugol ko
sa pag-aalaga sa 'yo.
Ayaw mo na ng tulong ko?
'Tang ina, good luck sa 'yo.
Wag n'yo 'kong sundan.
Ang ganda dito.
Lahat, natatanaw ng hari.
Salamat.
Okay… ikaw ang nagpayaman sa sarili mo o pinanganak kang mayaman?
Pareho.
Madaling kumita ng pera pag may pera ka na.
Ang pinakamadali, gumastos.
Hindi ako magaling kumita ng pera
o sa kahit ano.
Pero nakaka-220 ako sa bowling, ha.
Para sa 'kin, may iba pang nakaka-satisfy sa lalaki bukod sa pera.
Talaga? Gaya ng ano?
Mga anak. Mga tagumpay.
Okay na 'ko sa pera.
Pero di mo madadala sa hukay 'yon.
Hindi mo madadala 'yong yaman at 'yong mga tagumpay mo.
Doon lang tayo nagkakapareho.
Mamamatay tayong mag-isa.
Nagtayo ako ng mga kompanyang may libo-libong empleyado.
Pinondohan ko ang buhay nila.
Mas malaki ang ibinibigay ko sa charity kada buwan
kaysa sa kinikita ng karamihan sa buong buhay nila.
Walang silbi 'yon pagdating ng oras ko?
Siguro sa mga taong naiwan mo, pero patay ka na para isipin pa 'yon.
E, ang pamilya? Mahalaga 'yon, di ba?
Kung maaalala mo sila.
Pero pag namatay ako, gusto ko lang makaalala.
Malinaw ang isip
at nakakaalala.
At… ano'ng gusto mong maalala, Bruce,
sa mga huling sandaling 'yon?
Mga anak ko.
Sina Devon at Simone.
Oo.
Sina Rory at Sarah para sa 'kin.
At ang nanay nila, si Andrea.
Diyos ko, ang ganda niya.
Mahal ko pa rin siya.
Pero winasak niya 'ko.
Pinulbos niya 'ko.
Nawala sa 'kin ang mga anak ko.
Oo, alam ko kung paano 'yon.
Pahingi nga niyan.
Huling hithit ko niyan, sa Navy pa.
Okay, pero… kaunti lang
kasi malakas 'yang isang 'yan.
Tantanan n'yo 'ko!
-Tantanan mo daw siya! -Hindi, ikaw 'yon, Popeye.
-Kailangan mo ng tulong? -Hindi!
Gusto ko lang mapag-isa.
Okay, dinalhan kita ng alak.
Eto ang sweatshirt ko. May init pa 'yan ng katawan ko.
-"May init pa ng katawan ko." Corny mo! -Kalma lang, nurse.
-Ladies first. -Ayoko. Salamat na lang, Ray.
-Hindi Captain Morgan. -Sabi ko, ayoko. Di na 'ko umiinom.
Kailan pa?
Isang taon na. Mula no'ng unang DUI ko.
Ilang beses ko nang sinabi na di na 'ko umiinom. Di ka nakikinig.
Ginugulo ka ba nila, Devon?
Diyos ko po.
Ano ba'ng problema n'yo?
-Sandali. Devon. -Huy!
-Devon! -Teka, D, sandali!
Bitawan mo 'ko. Nasa'n si Devon?
Michaela, pwedeng pahingi ng tulong?
-Nagwawala si Bruce. -Ano'ng problema?
Ewan. Nag-uusap lang kami, nagwi-weed,
tapos na-agitate siya.
-Baka dapat di mo siya pinahithit. -Asan ako?
Ano'ng nangyari?
Nasa'n si Devon?
Naglakad-lakad yata siya, Bruce.
Sino ka?
Ako si Simone.
Hindi. Patay na siya.
Kukuha ako ng paper bag para sa paghinga niya.
'Yong gamot ko. Nasa'n si Devon?
'Yong TV. Manonood ako ng laro ng Indians.
Uy, ayos lang.
Huwag mo akong hawakan!
Hanapin mo na si Devon, okay?
I-check mo ang guest house.
Hahanapin namin si Devon, okay?
Di ko alam kung ano 'to. Di ako dapat nandito.
Uy.
Naaalala mo ba 'ko?
-Hi. -Hi.
-Kilala kita. -Oo.
Nagkakilala na tayo.
Hahanapin namin si Devon, okay?
-Hawakan mo ang kamay ko. -Sige.
-Maghawak-kamay tayo, okay? -Okay.
Umupo tayo at hintayin si Devon. Tara.
Halika.
Nakagamit na daw siya niyan.
Uy.
Pa'no ko malalamang di ka na umiinom?
Huling kita ko sa 'yo, lasing ka sa Whiskey Joe's.
No'ng iniwan mo 'kong lasing at di makatayo. 'Yon ba?
-Sabi mo, mag-u-Uber ka. -Oo nga.
Di ako nag-Uber.
Tinira ko 'yong bartender.
Nagmaneho ako nang lasing at bumangga sa metro, naaresto ako,
at magdamag sa kulungan.
Hindi. Ano? Ba't di mo 'ko tinawagan?
Busy kang sigawan ako dahil sa lintik na shift sa Falafel Balls.
Pwedeng iwan n'yo muna kami?
Ayos ka lang? Nasaktan ka ba?
Wag. Wag kang magkunwaring nag-aalala ka sa 'kin. Umuwi ka.
Alam mong kailangan kong umuwi sa misis ko minsan.
Di ibig sabihin no'n di kita mahal.
Di mo 'ko mahal.
Ang mahal mo, 'yong ikaw no'ng 2009. 'Yong high school.
Di ko maintindihan kung bakit mo 'ko sinisigawan,
kasi maaga akong nagsara ng restaurant.
Nagsinungaling ako sa pamilya ko para mapuntahan ka.
Alam mong hindi ako okay.
Pero iniwan mo pa din ako.
Umuwi ka na kay Allie.
Pero iiwan ko na siya.
Sasabihin ko na sa kanya next week.
Ayokong iwan mo si Allie. Ayoko.
Bakit?
Dahil sa lalaking 'yon? Alam kong di 'yong isa.
Kasi di kita mahal.
Nakatatlong lalaki na 'ko dito.
Wala kang halaga sa 'kin. Hindi kita gusto, di kita naiisip.
Pinapalala mo ang buhay ko. Pinapalala mo ako.
At ikaw 'yong pinupuntahan ko pag gusto kong magalit sa sarili ko.
Mas makakabuti pa sa 'kin pag nalunod ka sa dagat ngayon.
Ayos lang ang lahat, Bruce.
Kalma lang. Kinakausap na namin si Devon.
-Uy, ganda. -Ano 'yon?
Umalis ka na dito. Ang weird ng bahay na 'to.
Alam ko.
Hindi pa lang ako handang umalis.
Pwedeng maghintay tayo?
Gusto kong gumalaw-galaw.
-Okay. -Oo.
Bruce, dito ka lang.
Uy, alam mo? Pwede tayong sumayaw.
-Sayaw? Anong sayaw? -Mahilig akong sumayaw.
-Halika. -Walang music.
Kapit ka sa 'kin. Hingang-malalim.
Hindi, may musika sa mga alon.
Pakinggan mo.
Pakinggan mo ang alon.
Ang saya-saya natin no'n. Bakit ka umalis?
Nandito na 'ko.
Wala ba 'ko sa sarili o totoo ito?
Mahalaga ba 'yon?
Ang sarap na nayayapos kita ngayon.
Di na kita bibiguin.
Di mo 'ko binigo.
Kahit anong subok ko, lalo kang naging malungkot.
Di ko alam na umabot ka na sa pinakamalala no'n.
Wala ka namang magagawa no'n.
Naging masama ako sa 'yo.
Nagalit ako no'ng paiba-iba ang mood mo.
Nabuwisit ako.
Magdamag kang napupuyat,
panay ang salita.
Sumasayaw.
Sa saliw ng tugtog na ikaw lang ang nakakarinig.
Naririnig mo na ba?
Oo.
Naririnig ko na,
sa tingin ko.
Sinubukan mong patayin si Simone.
Hindi ko maintindihan.
Napakahirap ngang intindihin.
Matagal kong sinubukang mabuntis.
-Talaga? -Oo.
Panay ang subok ko,
panay din ang pagkatalo ko.
Lumaking matalino ang mga anak natin,
magaganda.
Sana nakikita mo sila ngayon.
Sana nga nakikita ko din ang mga anak ko.
Pagod na 'ko.
Talaga?
'Yong legs ko.
Upo kaya tayo ulit?
Halika.
Halika, maupo ka dito.
Ipipikit ko muna siguro ang mga mata ko.
Magandang idea 'yan.
Eto.
Ayan, pare.
Pahinga ka muna.
Devon!
Umalis ka, halimaw ka!
Ethan?
Ethan, ano'ng ginagawa mo dito?
Magte-teleport ako–
Magte-teleport ako sa bangka ko.
-Kukunin na nila 'ko! -Okay.
Lasing ka. Ihahatid na kita.
Lumayo ka sa 'kin.
Ihahatid na kita, okay?
Nag-e-enjoy ka sa ganito, 'no?
Oo.
Pandagdag lang ako sa listahan mo ng achievements, 'no?
Sige, bahala kang umuwi mag-isa.
Devon!
-Halimaw ka, alam mo? -Wag mo 'kong tawaging niyan.
Halimaw.
Hoy. Ipapahamak mo ang sarili mo, okay?
Di na ikaw ang dating Simone.
Kita ko na ngayon.
'Yang maliliit mong mga mata.
Sinisira ako.
Lumayo ka sa 'kin.
Eto.
Ang galing mo kanina.
Di ko alam kung ano'ng gagawin.
Oo, grabe ang araw na 'to. May gala pa tayo bukas.
Sorry at… hindi tayo nagkaro'n ng anak, Michaela.
Sorry din.
Alam kong naging mahirap ang taong 'to para sa 'yo.
Ibinalita ni Rory at ng misis niya na magkakaanak na sila,
pero meron akong… kailangang sabihin sa 'yo.
Noong sinabi kong nasa Japan ako,
nasa binyag talaga ako ng apo ko.
Nando'n si Rory, siyempre, pati si Sarah.
Kasama ko ang mga bata.
Alam ko.
Sinabi ni Simone?
Hindi, bakit malalaman ni Simone?
A, di ko alam.
Walang nakakalusot sa kanya. Akala ko naisip niya 'yon.
Hindi, nalaman ko nang mag-isa.
Nasaktan ako na di mo sinabi sa akin,
pero naiintindihan ko kung bakit.
Talaga?
Alam mong sasama ang loob ko. Galit sila sa 'kin.
Noon pa man, alam mo 'yon?
Ako ang sinisisi nila sa nangyari kay Jocelyn. Ako ang kontrabida.
Pero gusto kong magkalapit kayo ng mga anak mo.
Masaya akong nakita mo ang baby.
May ikukuwento akong cool.
No'ng makita ako ni Rory, napaiyak siya.
-Talaga? -Oo.
Gulat na gulat siya.
Tapos dumating si Sarah, umiyak din siya, pati 'yong baby,
Jonathan ang pangalan niya, umiyak din. Nakakatawa.
Nakahinga ako nang maluwag kasi akala ko, may iba ka na.
Marami na tayong pinagdaanan.
I love you, Mrs. Kell.
I love you too.
Wag n'yo 'kong sundan!
Ethan, lumayo ka sa bangin.
Tulong! Tulungan n'yo 'ko!
Tinutulungan na kita.
Diyos ko.
Kasalanan mo 'to.
Kasalanan mo!
-Kasalanan mo 'to! -Ethan?
-Tulong! -Ano 'yon?
Tulong! Nahulog si Ethan sa bangin.
Oh my God.
Tumawag kayo ng 911. Salubungin natin 'yong ambulansiya.
Hi. Kailangan ko ng ambulansiya sa 4 Sconset Point.
May nahulog mula sa bangin.
Di ko na alam.
Oo. Salamat.
Excuse me.
Sorry. Tatlong oras na 'kong naghihintay do'n sa kuwarto.
Cyrus, wag muna ngayon. May emergency.
-Kailangan kitang makausap. -Di ko kailangan niyan.
Kailangan mong makita 'to, ma'am.
Kailan mo kinunan 'to?
Kanina.
Kinukunan ko ang Kewe's Point para sa feature mo.
Siguradong bibilhin 'yan ng magazine.
Mababayaran ka.
Umalis ka na.
BATAY SA ELEMENO PEA NI MOLLY SMITH METZLER
Nagsalin ng Subtitle: J. Ignacio