Que tal a viaxe? Mar picado?
Non, foi fantástica. A illa é o sitio máis bonito en que estiven.
Eu pensei o mesmo a primeira vez que vin a illa.
A túa casa é coma un museo.
Grazas, si.
Esta é a miña época favorita do ano aquí.
Despois do Día do Traballo, cando os turistas xa volveron para Boston
e Nova York e só quedamos eu, as bestas
e os seres mariños.
E recuperamos a illa.
Por que queres o posto?
Por vostede.
Busqueina en Google
e vin un vídeo seu en YouTube
no que falaba da conservación da natureza e…
foi electrizante.
Algo me dixo que debía traballar para vostede.
Agora vives en Nova York?
Si.
- Onde, en Manhattan? - Non, en Queens.
Nunha zona ao lado do aeroporto.
Onde traballas?
Dou clases en Kaplan.
As fins de semana traballo de teleoperadora
e en Starbucks para ter seguro médico.
Non queda outra.
É mellor ca volver sen cartos nun bus interurbano. Sería un pesadelo.
- De onde es? - De Buffalo.
Ti di que es do norte.
Eu son de Fresno, pero digo que son da baía de San Francisco.
Entón, estudaches Dereito un ano en City College.
Por que un ano só?
Vostede é avogada. Lin a súa biografía.
Non preciso dicirlle o difícil que é Dereito.
Tiveches a bolsa Goldberg para estudar en Yale.
A bolsa cobre todos os gastos de alumnos excepcionais pobres.
Sorpréndeme que saiba iso.
Eu tamén conseguín esa bolsa.
Dime a razón pola que deixaches Dereito.
Odiábao.
Creo que sentía que tiña que estudar iso
porque levaba dicindo que estudaría Dereito desde segundo.
Pero eu dicía iso porque miña nai
unha vez chamoume futura avogada e…
morreu nova.
Entón, eu aferreime a esa idea.
Logo, empecei a carreira,
vin que non era para min e deixeina.
Se non che serve, mellor deixalo.
Iso gústame.
Miña nai tamén morreu nova.
Cancro de mama. Eu tiña nove anos.
A miña foi de accidente. Un borracho chocou con ela.
Eu tiña sete anos.
Síntoo moito.
Déixame mirarte.
Vale.
Ven comigo.
Este é Barnaby.
Atopámolo medio afogado nas ondas.
Ola, Barnaby.
Bonito neno.
É moi delicado.
Dámoslle de comer pola man sempre.
É o que farás ti,
se aceptas o posto.
Ofréceme o traballo?
Si. Debías comezar de inmediato.
Que dis?
Oíchesme, Simone?
Está aquí meu pai.
Por que veu meu pai?
Falámolo cando non estea axeonllado?
- Por que me fas isto? - O que? O anel?
- Era de miña nai. - Non. Por que trouxeches a meu pai?
Pareceume romántico.
Quería que fose un gran detalle.
Mira, Michaela díxome cousas moi crueis
onte no cantil.
Chamoume infantil e egoísta. E dixo que non te marease.
E de súpeto decateime de que tiña razón.
- Son infantil e egoísta. - Para.
Sentamos no sofá. Senta no sofá.
Que se sente.
- Aquí. Ei, Ethan. - Vexo que non…
- Non quero… - Trouxeches a medicación?
- Meteuna o enfermeiro. - Non o son. Na bolsa.
- Onde? - Teño pastillas.
- Na bolsa de plástico. - Vale.
Perdoa. Sigue, tío infantil e egoísta.
Grazas. Ben.
O que quero dicir é que estiven perdido no mar moito tempo.
E agora aquí estás ti.
Es a muller dos meus soños e quero ser digno diso.
Quero ser digno de ti.
Quero comprometerme contigo e facelo ben.
Por iso lle pedín a túa man a Bruce.
El e o enfermeiro dixeron que querían vir comigo.
Non son o seu enfermeiro.
Eu vin por D.
A ver, hostia!
Déixasme con el sen explicación.
- Leváchelo a unha illa remota? - E que lle queres?
Estás moi sexy.
Perdoa, non está saíndo como pensei.
Pensei que te alegrarías, Simone,
de ver a teu pai aquí.
- Quérote. Quero casar contigo. - Porta da entrada aberta.
Que pasa? Quen é esta xente?
Deus.
Es ti.
Non?
- Si. - Que?
Es ti de verdade.
Xa o sabía.
Intuía que viñas.
- Ola. - Ola.
Lémbraste de min?
Seguro que si. Como te chamabas?
Bruce.
Ola, Bruce. Son Michaela.
Coñézote.
Coñecémonos desde hai moitísimo tempo.
- Podes coller…? - Estás máis guapa ca nunca.
Gústanos foder.
- Deus, papá! - Por favor!
- Ei, Bruce. - Papá.
Que ben fodes!
- É a xefa de Simone, papá. - Fode ben.
- Confúndeste. - Non.
Non a coñeces. É unha descoñecida.
O da camisa morada é moi rico.
Vin nun jet.
Vai casar coa nosa filla.
- Ben… - Simone.
Teño curiosidade por saber que vai dicir Simone.
Non, déixate estar.
Cólleme da man e escoitamos.
- Vale. - Vale.
Simone DeWitt, queres casar comigo?
Meu pai dixo: "Kiki fode ben." Non podo… Non podo facer isto.
- Non, así non. Non podo. - Espera. Simone, espera!
Simone, espera.
Vouna buscar. É a miña moza.
- Basta. - Ela quere falar comigo.
Parvadas. Contigo nunca.
Eu concordo. Sería un, dous, tres.
- Ou dous… - Veña.
Ti mira por teu pai, ti polos invitados. Eu marcho.
Adeus, Michaela.
Adeus, Bruce.
Porta da entrada aberta.
Vale.
Como que non hai pan?
Antes da gala,
a Sra. Kell prohibe os carbohidratos.
Agás que sexa para un invitado ou evento.
Prohibidos os carbohidratos aquí? Toleou ou que?
É igual.
Agradecemos poder ter unha dieta tan sa.
- Bebemos auga. - Ás veces botámoslle menta.
Ou limón, sendo atrevidos.
Non comemos a crema de marisco de meu pai sen pan crocante quente
e sen manteiga salgada.
Quen dixo pan crocante?
O Cupertino pecha de aquí a cinco minutos.
Irá alguén nunha carreiriña?
Eu. Escólleme a min.
- Vale. - Vou eu.
Colle cartos.
Pan!
Poño a mesa da cea para vostede e a Sra. Kell?
E para vós tamén. Convídovos.
Que di o barullo ese?
Nada. Cousas do persoal.
Quero escoitar as murmuracións da cociña.
Pois…
seica lle pediron a man á asistente da Sra. Kell.
- A Simone? - Si.
O señor Corbin, o veciño.
Cun anel de cinco quilates.
Ostra!
Boas novas para a parella feliz.
Quere que lles envíe unha botella de champaña?
Si, é o que hai que facer, non?
Merda!
Queimei a cebola.
Cago en tal!
- A futura noiva. - Parabéns.
Ei, ei, xa o oímos.
Que guai.
Ala.
Que foi?
Esas bágoas non parecen de alegría.
Foi horroroso.
Por que? Dixécheslle… que non?
Perdoa.
Agora preciso estar soa, Peter. En serio.
Espera, Simone.
Síntome imbécil polo que pasou antes.
Ti só querías ser amable comigo e eu paseime moito da raia.
- Síntoo moito. - Non pasa nada.
O último que queres é que un vello che queira dar un bico
o día do teu compromiso.
Compromiso non. O que sexa, pero…
Non llo direi, Peter.
- En serio? - Si, tranquilo.
Eu nunca che pediría iso,
porque ti e Michaela sodes moi achegadas.
Eu teño tanto que perder coma ti.
Será o noso segredo. Prométocho.
Vale, moi ben.
Vale. Prometido…
Prometido. Si, se a ti che parece ben.
Vale.
Síntoo moito.
De verdade.
Fillo de puta.
Que? Deixei o teléfono fóra. Que?
Jose di que Ethan trae a todo o mundo para a cea.
Ala!
Jose non sabe que facer. Ethan só ten Ozempic na neveira.
Vaia puta merda. Este traballo é unha puta merda.
Unha puta merda…
Oíches? Unha puta merda.
Teño parálise facial.
Xa podemos saír.
Isto pasa todos os veráns. Puto estrés.
Ben, puxo todo o mundo o cinto?
Non me rasquedes o coiro, vale?
Este coche é de muller.
Simone?
Viches a Simone?
Está no seu cuarto.
E veu o fotógrafo de Vanity Fair.
- Para que? - Para que mire as fotos.
Leva esperando unha hora.
Non o pode facer Peter?
Quérellas mostrar a vostede. Ten a última palabra.
Pois terá que esperar.
Kiki.
- Ola. - Rula.
- Podo falar contigo? - Si, irá todo ben.
Vale.
Que fago?
Queres ser a muller de Ethan Corbin?
Non o sei.
Ata agora considerábao o home perfecto, pero…
Vouche facer unha pregunta mellor.
Pareceríache divertido ser a muller dun home importante?
A túa vida parece divertida.
Éo, ao principio.
Os colegas estaban impresionados de que fose a muller de Peter Kell.
Viaxando seguido a Aspen, Mallorca ou ao lago Como.
Todos esperaban que deixase o traballo, pero eu negueime:
"A miña carreira é a miña identidade."
Pero iso pasa.
Estás ocupada coa nova casa, organizando ceas
e tentando quedar embarazada, e el di: "Michaela, déixame coidarte."
E un día decides deixarlle.
Mandas alguén recoller as cousas da oficina que tanto significou para ti.
Entón,
cando es a dona dun home importante, levas unha vida impresionante,
pero ti vólveste diminuta.
Pero ti non, con todo ese traballo filantrópico e de conservación.
Se Peter se divorciase de min,
eu perdería todo. A reserva, a aviario.
Toda a miña vida depende da súa aprobación.
El quérete.
Traballo para el.
Coma o resto.
Pero isto non vai de min, senón de ti.
Non tes que escoller que te coiden.
Ti tes un gran futuro por diante.
Non sei eu.
Eu si. Quero que dirixas a nosa fundación en Nova York.
- Kiki, non, eu… - Para que pensas que te formei?
Íacho dicir no avión.
Quero que dirixas as operacións.
Terías un piso en Nova York e triplicarías o soldo.
Todo o que precises.
Non sei que dicir.
Di que si.
Quéroche, Kiki. Son afortunada de terte na miña vida.
Non.
A afortunada son eu.
Que significará "así non"?
Cando ela dixo "así non",
iso é un non ou refírese á loxística?
Un si non foi.
Xa.
Que dixo Michaela cando lle pediches casar?
- Que si. - A miña tamén.
- E a miña. - Igual.
- E a miña. - E a miña.
Fantástico, grazas. Matádesme.
Foi unha decisión espontánea, non si?
Non.
Non, tío.
Así que vin os fillos, o can, a postal de Nadal, souben que era o que quería.
Non serían preciosos os fillos meus e de Simone?
E o sexo con esta muller.
- Ala. - O mellor da miña vida.
Veña, tío.
Raymond, dixeches que estabas casado.
Non sodes parella?
Iso é cousa nosa. Tres menos ti significa "cala".
Quen é o tipo aquel da esquina? Non o coñezo.
É Eddy, o xardineiro.
Ola.
Devon.
Estou confuso.
Simone vai casar co tipo do jet?
Non sabemos. E ese é o meu xefe, Raymond.
O meu xefe casado.
Raymond, o meu xefe, que ten muller.
Es un pixa brava?
- Que hostia dis? - Sé educado co enfermeiro.
Non son enfermeiro. Teño un restaurante de falafel cun 4,6.
Son capitán da armada, co rango máis alto.
Señores.
Centrémonos na deliciosa crema de Peter, vale?
Que fai aquí un cabalo?
Papá.
Peter di que Ethan quere subir para falar contigo.
Vale, estou lista. Que veña.
Podemos facer unha xestión antes de romperes con el?
- Si. - Perdoa.
Mentres espiabas a Peter, eu tentaba acceder ao seu correo.
Phil di que preciso probas do seu affaire, pero non dei entrado.
Jose é unha víbora.
Sabes cal pode ser o seu novo contrasinal?
Probaches todos os dispositivos? Non ten contrasinal no móbil.
Moi boa idea.
Ben.
Dálle duro, rula.
Se che serve de algo,
non creo que teña un affaire, Kiki.
Ei, ei.
Ethan,
Simone quere que subas agora.
- Soa terrible, tío. - Hai que coller número? Eu vou despois.
Desexádeme sorte.
Tomarei algo máis forte ca viño.
- Sorte, Ethan. Nós apoiámoste. - Si.
- Sorte. - Con Deus.
- Ti podes. - Grazas.
Ola, guapa.
Ola, Bruce.
- Que tal? - Mellor, agora que viñeches.
Interrompo algo?
Estaba convidando a Bruce e Raymond á gala.
Fantástico.
Como alguén trouxo a meu pai, temos que marchar todos.
Vou traballar. O negocio non vai sen min.
Son fans dos Buffalo Bills coma ti?
- Si. - Si.
- Vai vir Jim Kelly. - Quen?
- Jim Kelly? - Jim Kelly?
- Quen é Jim Kelly? - Que forte!
O mellor quarterback dos Bills.
Levounos á Super Bowl catro veces.
Coñeces o ataque K-gun?
- Jim Kelly vén á gala? - Ten casa preto de aquí.
Vén unha vez ao ano. Unha vez trouxo a Dough Flutie.
Alucino. Xa sabes o que me gusta Dougie.
Acepto a invitación á gala. Se vós queredes marchar, marchade.
- Non. Se queda el, eu teño que… - Non se traballa. Queimo o restaurante.
Chamo o modisto pola mañá
e faivos smókings a todos.
Fantástico.
Patrice, avisa os do catering deseguido.
Si, señora Kell.
Iso é pan?
Si.
Ola, papá.
Ola.
- Vai! - Dálle!
Se non lembro mal, perdeu todas as Super Bowls.
Cando a gañaron os Dolphins?
- Pois… - Nunca.
Vale, é igual. Antes de naceres, nena.
Vou ver se o equipo da gala ten todo preparado para mañá.
- Adeus, Jose. - Boas noites.
- Grazas, Jose. - De nada.
Bruce,
queres vir ao despacho tomar un whisky e falar de cousas de vellos?
Iso nin se pregunta.
Por aquí.
Non bebas moito whisky.
- Leva a bolsa. - Vale.
A casa é toda túa?
É da familia desde hai xeracións.
Que caldeira se precisa nun sitio coma este?
Nin idea.
Canto tempo leva cortar con alguén?
Non preciso axuda para recoller.
- Feliz Día do Traballo. - Iso é. O meu festivo favorito. Alá vai.
Non significa nada que lle pagase o avión a teu pai?
Significa que non escoitas. Non me entendes en absoluto.
Non sabía que che caía mal teu pai. Eu quérolle ao meu.
Díxenche que non nos falabamos. Iso era unha pista.
Pensei que che faría ben facer as paces.
Iso é cousa miña.
Ostra, Simone. Xa nin te recoñezo.
Es sinistra. Síntome moi incómodo.
Xusto, Ethan. Xa non me recoñeces. Porque non me coñeces en absoluto.
Para iso é o compromiso.
- Que? - Para coñecerse.
Ti cóntasme todo e eu cóntoche todo, porque nos queremos.
Ti non me queres.
Quero tal.
Faleilles de ti a meus pais. Nunca fixera iso antes.
Pensan que van coñecer a miña prometida na gala mañá.
Iso foi moi precipitado.
Hai outro?
- Que? Non. - Andas con outro?
Non.
Entón, non entendo que puido cambiar tanto desde onte.
Onte soubeches que era unha nena pobre de Buffalo
e intereseiche máis,
para faceres de príncipe azul que vén rescatarme.
Iso é insultante. E ademais é falso.
Iso excitoute.
Non.
Fíxome querer coidar de ti máis.
Fíxome…
quererche máis.
Ademais, onte, eu non vira a meu pai desde había…
Eu que sei, unha década.
Desde que nos viramos no xuízo,
no que perdeu a custodia por neglixencia criminal e abuso de menores.
Eu non sabía iso.
Sabías tal. Sabíalo, Ethan.
Devon falou de fogares de acollida.
Eu pedinche que non me fixeses falar de algo tan doloroso.
E ti dixeches: "Casamos."
Vaia.
Estarán deixando o meu xefe?
- Seguro. - Seguro.
Estaba cantado. Simone devora homes e tira con eles.
Non fales así dela.
Lembras a Ellis, o irmán pequeno de Drew?
Deixouno o día do seu aniversario. Tatuou a cara e tivo unha sobredose.
Non foi culpa de Simone. Era adicto.
Logo fodeu cun profesor casado e estragoulle a vida.
Si. Non foi o seu mellor momento.
Que pasa, rapaz?
Quero falar con Devon.
- Para que? - Igual ela…
Igual que? Lisca de aquí, hostia.
Si.
Ese tamén?
Simone, ¿sabes cantas veces
fun elixido Solteiro de Ouro de Nova Inglaterra pola N Magazine?
Tres.
Son do Club de Golf de Sankaty. É máis difícil entrar aí ca no Senado.
Rexeitei a Katy Perry.
Igual aínda está interesada.
Faiche graza isto? En serio?
Tortúrasme en vez de contestarme.
Contestar a que?
Queres casar comigo? Si ou non?
Non.
Fun demasiado educada, pero non.
- Espera. - Seguro.
- Un momento. - Non.
Ou ben…
seguimos xuntos
e superamos a situación difícil que atravesamos agora,
- ata que os dous queiramos… - Non.
…comprometernos.
Vou para Nova York con Kiki o martes.
E nós que facemos?
E ti que, Devon?
- Como es na casa? - Fantástica.
- Estou moi deprimida. - Non.
Foi raíña do baile e capitá de atletismo. É moi modesta.
- Iso foi hai 15 anos. - Por iso estou eu.
Para lembrarlle quen é.
Volveuse toda seria con todo o que pasou.
- Que foi? - Nada.
Devon coidou a Simone.
Traballaba en Costco.
Con 19 anos, pagaba a comida e o alugueiro.
Axudáballe a sacar matrículas de honra.
Por iso me propuxen alegrarlle algo a vida.
Meterme no alcol.
Precisarás un descanso.
Pensaches o de vir navegar ata Palm Beach comigo?
Que…?
Incrible. Cago na hostia!
Ei.
Oi! Todo ben?
Si.
Onde vai Bruce?
- Está arriba con Peter. - Temos que falar. Aquí dentro.
Quietos!
Deus.
Zeus, as luces.
- Mi madre! - Perdón.
Non atopei a chave.
Son Cyrus, lembras?
- O fotógrafo de Vanity Fair. - Si, claro.
Que fas aquí?
Esperar por Michaela. Teño que mostrarlle unhas fotos.
- Está ocupada. Trae, podo… - Non, espera.
- Vale. - Ten que velas ela.
Pódeslle dicir que estou aquí?
Si.
Ben.
Vale.
Cal é o plan?
O plan de que?
Saca a Bruce de aquí.
Dilo coma se fose culpa miña.
Tróuxoo o imbécil do teu mozo e o teu xefe invitouno á gala.
Nin de broma pode estar na gala. Tentou meterlle man a Kiki.
Agora entenderás ao que teño que enfrontarme eu soa.
Impresiona o mal que está.
Impresiona tanto? Lévocho dicindo todo o ano.
Vale.
Sácovos billetes para mañá.
Lévalo á casa de invitados
e así non o volvo ver.
Non vas falar con el?
Non.
Ai, non?
Non.
Non saíu do edificio desde a COVID.
Colleu un avión, puxo un traxe e veute ver.
E que? Tanto me ten.
Que faga o que queira.
Entón, non sentes ningunha responsabilidade por el?
El non sentiu responsabilidade por min cando eu era nena.
Cando ía á escola sucia e con fame.
Que vaia á merda.
Á merda?
Vaia frialdade.
Que lles pasa ás nenas nas casas de acollida?
Sabes que o sei.
Criáronme descoñecidos.
Deixoulles abusar de min.
Iso fíxoo el.
Non estaba ben cando morreu mamá.
Todos pensan que era demasiado nova para lembrar,
pero lembro todo.
Canto máis deprimida estaba, menos caso lle facía.
Cando ela tiña un brote, el marchaba para o bar
e deixábanos a nós o problema.
Ela matouse por culpa del.
Por culpa del…
Por culpa del, eu intentei matarme.
E por culpa del mataraste ti.
E con esa onda destrutiva que levas, Devon,
parece que queres que pase.
Sabes que pareces? Unha tola que deixou a medicación.
E dálle coa medicación.
Veña medicación… Por que?
Vexo que non a estás tomando.
Non, non a tomo. Sabes por que?
Non a preciso. Quitouma o médico.
- O médico de quen? O de Kiki? - Non, o doutor Fine.
O meu psiquiatra desde 2015.
Pódeste recuperar do estrés postraumático. Coas ferramentas adecuadas,
buscando a compañía adecuada e un espazo seguro.
Entón, eu non che ofrezo un espazo seguro?
Verdade?
Ti estás viva grazas a min.
Eu estou viva a pesar de ti.
Queres que sexa unha nena cunha á rota.
Para servir o teu obxectivo.
- Culparme pola túa merda de vida. - Mentira.
Non che quería dicir
que deixara a medicación,
porque sabía que non che gustaría.
Sabes como senta iso?
Saber que non queres que eu estea ben.
Pasei toda a miña vida
coidándote.
Xa non queres a miña axuda?
Que teñas sorte, hostia!
Non me sigades.
Isto está moi ben.
Vista panorámica para o rei.
Grazas.
Entón, gañaches ti os cartos ou herdáchelos?
As dúas cousas.
Facer cartos é fácil cando xa os tes.
O máis doado é gastalos.
A min nunca se me deu ben facer cartos.
Nin outra cousa.
Pero alcanzo os 220 aos bolos, iso si.
Hai máis cousas, á parte dos cartos, que satisfán un home.
Ai, si? Cales?
Fillos, logros.
Prefiro cartos.
Pero non podes levalos á tumba.
Non podes levar a riqueza e os logros á tumba.
É o único no que ti e eu somos iguais.
A morte hai que afrontala só.
Creei empresas que lles daban traballo a miles.
Financieilles a vida.
Fago máis doazóns nun mes
do que a maioría da xente gaña en toda vida.
Iso non importa cando me chegue a hora?
Igual á xente que deixas atrás, pero, como estarás morto, tanto che terá.
Pero a familia importa, non?
Se te lembras dela, si.
Pero, cando eu morra, quero estar presente.
Ter memoria
para lembrar.
¿E… que queres lembrar, Bruce,
neses momentos finais?
As fillas.
Devon e Simone.
Si.
Rory e Sarah, no meu caso.
E súa nai, Andrea.
Era guapísima.
Aínda estou namorado dela.
Pero estragoume a vida.
Destruíume.
Fíxome perder as fillas.
Si, iso pode pasar.
Déixame probar iso. Non o probo desde que deixei a armada.
Vale, pero só unha caladiña,
porque esta substancia legal é moi forte.
Deixádeme!
- Déixaa! Dicho a ti! - Non, dicho a ti, Popeye.
- Axúdoche a subir? - Non!
Parade. Quero estar soa.
Tróuxenche unha petaca.
Tróuxenche o suadoiro. Aínda ten a calor do meu corpo.
- Serás pailán! - Calma, enfermeiro.
- As mulleres primeiro. - Non.
- Non é Captain Morgan. - Non, xa non bebo.
Desde cando?
Todo o ano. Desde que me colleron conducindo bebida.
Díxenche 40 veces que intento deixalo. Non me escoitas.
Estante molestando, Devon?
Cago en tal!
Que vos pasa, tíos?
- Espera, Devon. - Ei!
- Devon! - Veña, D, espera!
Sóltame. Onde vai Devon?
Michaela, axúdasme?
- Bruce alucina. - Que lle pasa?
Non sei. Estabamos falando e fumando maría e alterouse algo.
- Non o debías drogar, Peter. - Onde estou?
Que pasou?
Onde vai Devon?
Creo que foi dar un paseo.
Ti quen es?
Son Simone.
Non es tal. Esa morreu.
Vou por unha bolsa de papel para respirar.
Preciso a medicación. Onde vai Devon?
A TV. Quero ver o partido dos Indians.
Ei, tranquilo.
Non me toques, hostia!
Vai buscar a Devon, vale? Mira na casa de invitados.
Imos chamar a Devon. Vale, Bruce?
Non sei que é isto. Non debía estar aquí.
Ei!
Lémbraste de min?
- Ola. - Ola.
- Coñézote. - Si.
Coñecémonos.
Imos buscar a Devon, vale?
- Agárrame a man. - Si.
- Cólleme da man. - Vale.
Sentamos e esperamos por Devon. Veña.
Veña.
Dixo que xa a probara antes.
Ei.
Non sabía que deixaras de beber. A última vez que te vin, estabas borracha.
A noite que marchaches cando non me tiña de pé?
- Ías chamar un Uber. - Xa.
Non o chamei.
Fodín co camareiro.
Conducín borracha, choquei, detivéronme e pasei a noite no cárcere.
Que? Por que non me chamaches?
Estabas ocupado berrándome sobre unha quenda do restaurante.
Deixádenos un momento, por favor.
Estás ben? Ferícheste?
Non fagas que che importo. Ti marchaches para a casa.
Teño que ir para onda a muller ás veces.
Non significa que non che queira.
Ti non me queres.
Ti queres a quen eras en 2009. Ti queres o instituto.
Non sei por que me berras,
porque pechei cedo o restaurante.
Mentinlle a toda a familia para poder estar contigo.
Sabías que eu non estaba ben.
E deixáchesme alí.
Vaite para onda Allie.
Pero vouna deixar, de verdade.
Voullo dicir, ao mellor a semana que vén.
Non quero que deixes a Allie. Non te quero.
Por que?
Por ese tipo? Sei que non é por el.
Porque non te quero.
Fodín con tres desde que vin.
Non significas nada para min. Non penso en ti. Non me gustas.
Ti empeoras a miña vida e empeórasme a min.
Estou contigo cando quero odiarme a min mesma.
Se te meteses no mar e afogases, eu quedaría a gusto.
Está todo ben, Bruce.
Reláxate. Estamos buscando a Devon.
- Estás guapísima. - Si?
Debías liscar de aquí. Esta casa é rara.
Xa o sei.
Pero aínda non estou lista para marchar.
Esperamos un pouco?
Quero moverme.
- Vale. - Si.
Bruce, volve.
Sabes que? Podemos bailar.
- Bailar? Como dis? - Gústame bailar.
Non hai música.
Abrázame. Respira.
Non, hai música nas ondas.
Escoita.
Escoita as ondas.
Estabamos moi ben xuntos. Por que marchaches?
Estou aquí agora.
Estou perdido ou isto é real?
Que máis ten?
Dá gusto terte nos brazos.
- Non che volvo fallar. - Non me fallaches.
Todo o que intentaba deprimíate aínda máis.
Non sabía que chegaras a ese punto.
Ti non podías facer nada.
Porteime mal contigo.
Enfadábaste cando tiñas brotes.
Cabreábaste.
Pasabas a noite a pé, de aquí para alá,
estoupando coa ira.
Bailando.
Con música que ninguén máis oía.
Óela agora?
Si.
Óioa,
creo.
Intentaches matar a Simone.
Non entendín iso.
Iso é moi difícil de entender.
Esforceime moito por quedar embarazada, durante moito tempo.
- Si? - Si.
Intentábao e fracasaba,
unha e outra vez.
As nosas fillas saíron listísimas
e guapísimas.
Quen me dera que as vises agora.
Quen me dera a min ver os meus bebés.
Estou canso.
Si?
As pernas.
Sentamos outra vez?
Veña.
Veña, senta aquí.
Igual cerro os ollos un pouco.
Boa idea.
Así.
Así, meu.
Descansa.
Devon!
Marcha, monstro!
Ethan!
Ethan, que fas aquí fóra?
Estoume…
teletransportando ao barco para que me veña buscar.
- Teletranspórtame! - Estás borracho. Lévote á casa.
Arreda de onda min.
Lévote á casa, vale?
Isto divírtete, non si?
Si.
Son un máis da serie, non?
Vale, vai para a casa.
Devon!
- Es un monstro. - Non me chames iso.
Monstro!
Vaste mancar.
Estás baleira por dentro.
Véxoo agora.
Neses ollos vidrosos,
que me destrúen.
Arreda de onda min.
Aí tes.
Fixéchelo moi ben.
Eu non sabía que facer.
Vaia día. Parece mentira que teñamos a gala mañá.
Sinto que non tivésemos fillos, Michaela.
Eu tamén o sinto.
Sei que pasaches un ano difícil.
Co anuncio do embarazo da muller de Rory,
pero teño que dicirche algo.
Cando dixen que ía a Xapón,
fun ao bautismo do meu neto.
Estaba Rory, claro, e tamén Sarah.
Estaba cos fillos.
Xa o sei.
Díxocho Simone?
Non. Como ía sabelo Simone?
Non sei.
Non lle escapa nada. Pensei que o adiviñara.
Non, adiviñeino eu.
Doeume que non mo dixeses,
pero entendo por que non o fixeches.
Si?
Sabías que non me sentaría ben. Os teus fillos ódianme.
Sempre me odiaron.
Cúlpanme do que pasou con Jocelyn. Eu son a mala.
Pero quero que teñas relación cos teus fillos.
Alégrame que vises o bebé.
Pódoche dicir algo guai?
Cando Rory me viu, botouse a chorar.
- Si? - Si.
Estaba moi sorprendido.
Logo veu Sarah e botouse a chorar. E logo o bebé,
que se chama Jonathan, botouse a chorar.
Que alivio, pensei que tiñas un affaire.
Pasamos moitas cousas xuntos.
Quérote, señora Kell.
Eu a ti tamén.
Deixade de seguirme!
Ethan, arreda do cantil.
Socorro! Que alguén me axude!
Intento axudarche.
Ai, Deus!
É culpa túa.
Túa!
- É culpa túa! - Ethan!
- Axuda! - Que foi?
Ethan caeu polo cantil ata o fondo.
Deus!
Chama a urxencias. Espera a ambulancia na entrada.
Manden unha ambulancia a Sconset Point, número 4.
Caeu un home por un cantil.
Non sei.
Si, grazas.
Desculpe.
Levo pasando calor nese cuarto tres horas.
Cyrus, non podo. Temos unha urxencia.
- Quero falar con vostede. - Non podo mirar fotos.
Ten que ver esta foto, señora.
Cando a fixeches?
Hoxe.
Estaba facendo as fotos da reportaxe.
A revista quererá comprala.
Xa se che pagará.
Por favor, vaite.
BASEADA NA OBRA ELEMENO PEA
Subtítulos: Manuel Puga Moruxa