Jak minęła podróż? Bardzo bujało?
Nie, było cudownie. Nigdy nie byłam w tak pięknym miejscu.
Tak samo pomyślałam, kiedy zobaczyłam tę wyspę.
- Pani dom wygląda jak galeria sztuki. - Dziękuję.
Ten okres lubię tu najbardziej.
Po Święcie Pracy,
kiedy wszyscy są już z powrotem w Back Bay czy na Upper East Side,
a ja zostaję tu sama z fauną lądową i morską
i odzyskujemy wyspę.
Dlaczego chcesz być moją asystentką?
Ze względu na panią.
Wyszukałam panią w sieci i obejrzałam filmik na YouTubie,
w którym mówiła pani o ochronie przyrody i…
była pani elektryzująca.
Poczułam, że muszę dla pani pracować.
- Obecnie mieszkasz w Nowym Jorku? - Tak.
- Na Manhattanie? - Nie, w Queens.
Można powiedzieć, że w pobliżu lotniska.
Gdzie pracujesz?
Jestem korepetytorką w Kaplan,
weekendami dorabiam w telemarketingu
i pracuję w Starbucksie dla ubezpieczenia zdrowotnego.
Lepszy rydz niż nic.
Wolę to niż wrócić do domu spłukana.
To mój koszmar.
- Skąd jesteś? - Z Buffalo.
Mów „ze stanu Nowy Jork”.
Ja jestem z zapchlonego Fresno, ale mówię „z okolic San Francisco”.
Przez rok studiowałaś prawo na City College.
Dlaczego przerwałaś?
Czytałam, że jest pani prawniczką.
Nie muszę pani mówić, jak trudne to studia.
Ale dostałaś na Yale stypendium Goldberg
pokrywające czesne i koszty życia zdolnych studentów z ubogich rodzin.
Nie sądziłam, że pani to wie.
Też otrzymywałam to stypendium.
Dlaczego tak naprawdę rzuciłaś studia?
Nie podobały mi się.
Czułam przymus, by pójść na te studia,
bo od drugiej klasy powtarzałam, że wybieram się na prawo.
Ale mówiłam tak tylko dlatego,
że mama kiedyś nazwała mnie przyszłą prawniczką i…
zmarła młodo.
A ja zafiksowałam się na tym pomyśle.
A potem zaczęłam studiować
i to nie było dla mnie, więc zrezygnowałam.
Musimy odejść od tego, co nam nie służy.
Zgadzam się.
Moja mama też zmarła młodo.
Rak piersi. Miałam dziewięć lat.
Moja w wypadku. Wjechał w nią pijany kierowca.
- Miałam siedem lat. - Tak mi przykro.
Niech ci się przyjrzę.
Dobrze.
Chodź ze mną.
To jest Barnaby.
Morze wyrzuciło go na brzeg półżywego.
Cześć, Barnaby.
Grzeczny chłopiec.
Jest bardzo słaby.
Codziennie karmimy go z ręki.
Też będziesz to robiła.
Jeśli przyjmiesz posadę.
Oferuje mi pani pracę?
Tak. Powinnaś zacząć od razu.
Co ty na to?
Słyszałaś, Simone?
Mój tata tu jest.
Co on tu robi?
Możemy do tego wrócić, kiedy wstanę z kolan?
Jak mogłeś mi to zrobić?
- Że pierścionek? To po mamie. - Nie. Jak mogłeś przywieźć mojego tatę?
Chciałem być romantyczny.
To miał być wielki dowód uczuć.
Wczoraj na klifie usłyszałem od Michaeli dość okrutne rzeczy.
Że jestem egoistycznym dzieciakiem i nie powinienem cię zwodzić.
I nagle dotarło do mnie, że ma rację.
Jestem egoistycznym dzieciakiem.
Usiądźmy na kanapie.
- Musi tylko usiąść. Tutaj. - Zrozumiałem…
- Ethan, wziąłeś jego leki? - …że nie chcę…
- Pielęgniarz je pakował. - Nie pielęgniarz. W torbie.
- Gdzie? - Mam leki.
- W woreczku. - Dobra, są.
Przepraszam. Mów dalej, egoistyczny dzieciaku.
Dziękuję. Dobra.
Chcę powiedzieć, że od dawna czułem się jak rozbitek.
Ale poznałem ciebie.
Jesteś kobietą z moich snów i chcę być tego godny.
Być godny ciebie.
Chcę być z tobą na poważnie.
Więc poprosiłem Bruce’a o twoją rękę.
A on i jego pielęgniarz chcieli tu ze mną wrócić.
Nie jestem pielęgniarzem.
Przyjechałem tu po D.
Kurwa, co jest?
Nie możesz go ze mną zostawiać.
- Więc wywiozłeś go na wyspę? - A co miałem zrobić?
Nawiasem, seksownie wyglądasz.
Wybacz, nie tak to miało wyglądać.
Myślałem, że się ucieszysz na widok taty.
- Kocham cię. Chcę cię poślubić. - Drzwi frontowe otwarte.
Co tu się dzieje? Kim są ci ludzie?
Mój Boże. To ty.
Czy to możliwe?
- Tak. - Co?
To naprawdę ty.
Wiedziałem. Czułem, że się zbliżasz.
- Cześć. - Cześć.
Pamiętasz mnie?
Z pewnością. Jak masz na imię?
Bruce.
Cześć, Bruce. Jestem Michaela.
Znam cię.
Znamy się od bardzo, bardzo dawna.
Jesteś jeszcze piękniejsza.
Lubimy się ruchać.
- Boże, tato! - O Boże.
- Bruce. - Tato.
- Jak ty się ruchasz! - To szefowa Simone.
Rucha się jak bogini!
Pomyliło ci się.
- Wcale nie. - To obca kobieta.
Ten facet jest bardzo bogaty. Przyleciałem odrzutowcem.
Ożeni się z naszą córką.
- No cóż… - Simone.
Ciekawi mnie, co odpowie Simone, więc może…
O nie. Zostań tutaj.
Weź moją dłoń i posłuchamy.
- Dobrze. - Dobrze.
Simone DeWitt, wyjdziesz za mnie?
Tata powiedział, że Kiki się rucha. Nie mogę.
- Nie w ten sposób. Nie mogę. - Simone, zaczekaj!
- Zaczekaj. - Ja za nią idę. To moja dziewczyna.
- Dość zrobiłeś. - Ja z nią porozmawiam.
Ty będziesz ostatnia.
Z tym się zgadzam. Pierwszy, druga, trzecia.
- Albo drugi… - Weź!
Ty zajmij się ojcem, ty gośćmi, a ja pójdę.
Pa, Michaela!
Pa, Bruce.
Drzwi frontowe otwarte.
No dobra.
SYRENY
PERSEFONA
Jak to nie ma chleba?
Pani Kell woli, żeby przed galą w rezydencji nie było węglowodanów.
Chyba że dla gościa lub na wydarzenie.
Zakaz węglowodanów w moim domu? Czy jej odbiło?
Nie szkodzi.
Cieszymy się, że możemy się zdrowo żywić.
Pijemy wodę.
- Czasami z miętą. - Albo z cytryną, żeby zaszaleć.
Nie będziemy jeść zupy mojego taty bez ciepłego, chrupiącego chleba
i dobrego solonego masła.
Ktoś powiedział „chleb”?
Piekarnia zamyka się za pięć minut.
Ktoś chce skoczyć?
- Ja! Wybierz mnie! Ja pójdę. - Świetnie.
Weź trochę gotówki.
Chleb!
Nakryć stół dla pana i pani Kell?
I dla was też. Zjedzcie z nami.
Co to za powiadomienia?
To tylko sprawy personelu.
Też chcę usłyszeć kuchenne ploty.
Cóż…
asystentce pani Kell właśnie się oświadczono.
- Simone? - Tak.
Pan Corbin z sąsiedztwa.
- Pięciokaratowy pierścionek. - Kurczę.
Świetne wieści dla szczęśliwej pary.
Życzy sobie pan wysłać im szampana?
Jasne. Tak chyba wypada, prawda?
Szlag.
Spaliłem cebulę.
Cholera jasna.
- Cześć, gratulacje. - Panna młoda!
Tak, słyszeliśmy.
Fajna sprawa.
O nie.
Co się stało?
To chyba nie łzy szczęścia.
To był koszmar.
Dlaczego? Czyżbyś odmówiła?
Przepraszam.
Muszę teraz pobyć sama, Peter.
Zaczekaj. Simone.
Czuję się jak straszny dupek przez to, co zaszło.
Ty tylko byłaś miła, a ja zachowałem się karygodnie.
- Przepraszam cię. - Zapomnijmy o tym.
Ostatnie, czego ci trzeba, to żeby ktoś cię całował
w dniu twoich zaręczyn.
Albo braku zaręczyn. Niejasne. Ale…
Nie powiem jej.
- Naprawdę? - Tak. Spokojnie.
Nigdy bym cię o to nie prosił, bo wiem, jak jesteście blisko.
Mam do stracenia tyle, co ty, więc to będzie nasz sekret.
Obiecuję.
Świetnie.
To znaczy: dziękuję.
Mamy układ i…
O ile ci to pasuje.
Dobra.
Jeszcze raz przepraszam.
Naprawdę.
Noż kurwa.
Co jest? Zostawiłam tam telefon.
Ethan prowadzi tu wszystkich na kolację.
O nie.
Jose nie widzi innego wyjścia. Ethan ma w lodówce tylko prochy.
Popierdolona praca.
Po prostu popierdolona.
Popierdolona.
Słyszałaś, jak to powiedziałam. Paraliż twarzy mi wrócił.
Chodź, czysto.
No rok w rok. Od tego, kurwa, stresu.
Dobra, wszyscy zapięci?
Nie podrapcie skóry, dobra?
To damski samochód.
Simone!
Widziałaś Simone?
Jest w pokoju.
I przyszedł fotograf z Vanity Fair.
- Po co? - Ma zdjęcia do zatwierdzenia.
- Czeka od godziny. - A Peter nie może tego zrobić?
Mówi, że potrzebuje pani jako osoby decyzyjnej.
No to musi poczekać.
Kiki.
- Cześć. - Kochana.
- Możemy porozmawiać? - Wszystko będzie dobrze.
Dobrze.
Co powinnam zrobić?
Chcesz być żoną Ethana?
Nie wiem.
Do dziś wydawał mi się idealny, ale…
Dobrze, zadam lepsze pytanie.
Czy bycie czyjąś żoną wydaje ci się dobrą zabawą?
Twoje życie się wydaje.
Bo nią jest. Na początku.
Znajomi byli oczarowani, kiedy zostałam żoną Petera Kella.
Ciągle gdzieś latałam. Do Aspen, na Majorkę, do jeziora Como.
Wszyscy czekali, aż rzucę pracę, ale ja mówiłam: „O nie.
Moja kariera to moja tożsamość”.
Ale życie ma swoje plany.
Jesteś zajęta nowym domem, przyjęciami i staraniem się o dziecko,
a on ciągle mówI: „Pozwól się sobą zaopiekować”.
I pewnego dnia pozwalasz.
I posyłasz kogoś, żeby spakował biuro, które było dla ciebie tak ważne.
Kiedy zostajesz żoną kogoś takiego, twoje życie staje się ogromne…
a ty malutka.
Ale nie ty.
Ty masz filantropię i ochronę przyrody.
Gdyby Peter się ze mną rozwiódł, straciłabym wszystko.
Rezerwat, ptaszarnię.
Moje życie zależy od jego aprobaty.
On cię kocha.
Pracuję dla niego.
Jak my wszyscy.
Ale nie mówimy o mnie, tylko o tobie.
Nie musisz pozwalać się sobą zaopiekować.
Masz przed sobą wielką przyszłość.
- Nie wydaje mi się. - Mówię ci.
Chcę cię mianować prezeską naszej fundacji w Nowym Jorku.
- Kiki, nie… - Myślisz, że po co cię szkoliłam?
Miałam ci powiedzieć w samolocie. Chcę ci powierzyć fundację.
Dostaniesz mieszkanie w Nowym Jorku i potroję twoją pensję.
Cokolwiek potrzebujesz.
Nie wiem, co powiedzieć.
Zgódź się.
Kocham cię, Kiki. To takie szczęście, że cię mam.
Nie. To ja mam szczęście.
Jak myślicie, co to znaczy „nie w ten sposób”?
Powiedziała: „Nie w ten sposób”.
Odmówiła czy chodzi o logistykę?
Na pewno nie było to „tak”.
No tak.
Co odpowiedziała Michaela na oświadczyny?
- „Tak”. - Moja żona też.
- I moja. - I moja.
Cudownie. Dzięki. Dołujcie mnie dalej.
To był spontaniczny krok, co nie?
Nie.
Właśnie nie, stary.
Kiedy zobaczyłem te dzieci, tego psiaka, te święta, wiedziałem, że to jest to.
Nasze dzieci byłyby przepiękne.
I seks z tą kobietą, Pete…
- Jezu. - Niezrównany.
Daj spokój.
Raymond, powiedziałeś, że masz żonę.
To nie jesteście parą?
To sprawa pomiędzy nami. Trzy minus ty równa się „sza”.
A kim jest ten koleś na końcu? Nie znam go.
To Eddy. Nasz ogrodnik.
Cześć. Devon.
Nie rozumiem. To Simone wyjdzie za gościa z odrzutowcem?
Jeszcze nie wiemy. A to jest mój szef, Raymond.
Mój żonaty szef Raymond.
Raymond, mój szef z żoną.
Ty jesteś dildo?
- Że co, pizdo? - Bądź uprzejmy dla pielęgniarza.
Kurwa, jestem managerem falaflowni z oceną 4,6 na Yelpie.
A ja kapitanem marynarki z najwyższym patentem.
Panowie.
Może skupmy się na przepysznej zupie Petera?
Co tu robi koń?
Tato.
Peter mówi, że Ethan chce wejść i porozmawiać.
Dobra, jestem gotowa. Przyślij go.
Mogę ci zająć chwilkę, zanim z nim zerwiesz?
- Jasne. - Wybacz.
Kiedy ty śledziłaś Petera, ja chciałam wejść na jego maila.
Phil radził szukać dowodów romansu.
Ale odebrali mi dostęp.
Ale żmija z tego Jose.
Masz pomysł, na co mógłby zmienić hasło?
Próbowałaś z innego urządzenia? Na telefonie zwykle nie ma hasła.
Dobrze wiedzieć.
Dobra, no to do dzieła.
Może to niewiele znaczy, ale nie sądzę, żeby miał romans, Kiki.
Hej, hej.
Ethan, Simone chciałaby teraz zobaczyć się z tobą na górze.
Brzmi groźnie.
A są numerki? Mogę być następna?
Życzcie mi szczęścia.
Weź coś mocniejszego.
- Powodzenia. Trzymamy kciuki. - Tak.
Powodzenia.
- Dasz radę. - Dzięki.
Cześć, ślicznotko.
Cześć, Bruce.
- Jak się masz? - Teraz już lepiej.
Co przerwałam?
Właśnie zapraszałem Bruce’a i Raymonda na galę.
Jak miło.
Ale niestety ktoś przywiózł tu mojego chorego ojca,
więc musimy jechać.
I tak mam robotę. Beze mnie sobie nie poradzą.
- Devon, oni też kibicują Billsom? - Tak.
- Jim Kelly tu będzie. - Słucham?
- Jim Kelly? - Ten Jim Kelly?
- Kto to jest? - O Boże.
Nasz najlepszy rozgrywający.
- Cztery razy dał nam Super Bowl. - Słyszałeś o taktyce K-gun?
- Jim Kelly będzie na gali? - Ma dom niedaleko stąd.
Wpada raz do roku. Raz był z nim Doug Flutie.
Aż brak mi tchu.
Przyjmuję zaproszenie na galę. Wy możecie sobie jechać.
Jeśli on zostaje, no to muszę…
Praca odwołana. Spalę tę knajpę.
Rano sprowadzę krawca i załatwimy wam smokingi.
Cudownie.
Patrice, daj znać cateringowi.
Oczywiście, pani Kell.
Czy to jest chleb?
Tak.
Cześć, tato.
Halo?
- Dalej! - Na pozycje!
Jeśli dobrze pamiętam, przegrał każdy Super Bowl.
- A Dolphinsi kiedy wygrali? - Ostatni raz…
Mniejsza. Zanim się urodziłaś.
Zerknę na obsługę gali. Sprawdzę, czy wszystko gotowe.
- Pa, Jose. - Buenas noches.
- Dzięki, Jose. - Nie ma za co.
Bruce.
Miałbyś ochotę udać się ze mną do gabinetu,
napić się szkockiej i pogadać jak starzy faceci?
Jeszcze pytasz?
Tędy.
Nie za dużo tej szkockiej.
- Weź torbę. - Dobra.
Cały ten dom jest twój?
Był w rodzinie od pokoleń.
Jak dużego bojlera tu potrzebujesz?
Nie mam pojęcia.
Kurde, ile czasu można zrywać?
Nie ma sprawy, sama posprzątam.
- Wesołego Święta Pracy. - No tak. Moje ulubione święto.
Zaczyna się.
Nic to dla ciebie nie znaczy, że przywiozłem twojego tatę?
To znaczy, że nie słuchasz. Że kompletnie mnie nie rozumiesz.
Skąd miałem wiedzieć, że nie lubisz swojego taty?
Nie dało ci do myślenia, że ze sobą nie rozmawiamy?
Pomyślałem, że dobrze byłoby się pogodzić.
To jest moja decyzja.
Jezu, Simone. Nie poznaję cię.
Jesteś mroczna. Czuję się bardzo niekomfortowo.
Właśnie, Ethan. Nie masz pojęcia, kim jestem.
Bo mnie nie znasz.
I po to są zaręczyny.
- Co? - Żeby się poznać.
Ty opowiadasz o sobie, ja o sobie, bo się kochamy.
Ty mnie nie kochasz.
Kocham.
Powiedziałem o tobie rodzicom. O nikim im nie mówiłem!
Myślą, że jutro na gali poznają moją narzeczoną.
No to mocno uprzedziłeś fakty.
- Jest ktoś inny? - Co? Nie.
- Masz kogoś? - Nie.
No to nie wiem, co innego mogło się tak zmienić od wczoraj.
Wczoraj dowiedziałeś się, że jestem biedna,
i spodobało ci się,
że możesz być dzielnym rycerzem, który przybędzie mi na ratunek.
To strasznie obraźliwe. I nieprawdziwe.
Podnieciło cię to.
Nie.
Bardziej zapragnąłem się o ciebie zatroszczyć.
Bardziej cię pokochałem.
Wczoraj mogłam powiedzieć, że nie widziałam się z ojcem od…
Boże, od dziesięciu lat.
Od spotkania w sądzie, kiedy to stracił prawa rodzicielskie
za rażące zaniedbywanie i przemoc.
Tego nie wiedziałem.
Wiedziałeś.
Wiedziałeś, Ethan. Devon mówiła o rodzinach zastępczych.
Ja prosiłam, żebyś nie kazał mi mówić o tak bolesnych przeżyciach.
A ty stwierdziłeś: „No to ślub”.
Myślicie, że go rzuca?
Sto procent.
Nie miał szans. Simone przeżuwa facetów i wypluwa.
Nie mów tak o niej.
A pamiętasz Ellisa, brata Drew? Zerwała z nim w jego urodziny.
Wydziarał sobie twarz i przedawkował w fast foodzie.
To nie wina Simone. Był ćpunem.
I dymała żonatego profesora. Jemu też zniszczyła życie.
Fakt.
Tym nie zabłysnęła.
- Masz jakąś sprawę? - Chcę pogadać z Devon.
- Po co? - Pomyślałem, że może…
Że może co? Wypierdalaj.
Dobra.
Serio, z nim też?
Zdajesz sobie sprawę, ile razy zostałem wybrany
najlepszą partią w Nowej Anglii w głosowaniu N Magazine?
Trzy.
Mam kartę klubu golfowego Sankaty. Trudniej tam się dostać niż do Senatu.
Odrzuciłem Katy Perry!
Może nadal jest zainteresowana.
Bawi cię to? Poważnie?
Wolisz mnie dręczyć niż dać mi odpowiedź?
Jaką odpowiedź?
Wyjdziesz za mnie czy nie?
Nie.
Może mówiłam to zbyt grzecznie, ale nie.
- A może… - Poważnie.
- Chwileczkę. - Nie.
A może…
Może zostaniemy razem
- i popracujemy nad tym kłopotem… - Nie.
- …aż oboje będziemy gotowi na zaręczyny. - Nie.
We wtorek lecę do Nowego Jorku z Kiki.
A co z nami?
A ty, Devon? Jaka jesteś w domu?
- Jest w pytę. - Zdołowana.
Nie! Była królową balu, kapitanem drużyny biegowej.
Jest skromna.
- To było 15 lat temu. - I po to ma mnie.
Przypominam jej, kim jest, bo po tym wszystkim zaczęła przynudzać.
- Po czym? - Niczym.
Musiała się opiekować Simone.
Pracowała na cały etat w Costco.
Jako 19-latka płaciła za jedzenie, za mieszkanie,
woziła Simone, uczyła ją, dbała o wysoką średnią.
Dlatego to moja misja, żeby zapewnić jej w życiu trochę radości.
Chyba alkoholu.
Przydałaby ci się przerwa.
Myślałaś może o tym wspólnym rejsie do Palm Beach?
Nie wierzę. Kurwa!
Auć. Trzymasz się?
Tak.
Gdzie Bruce?
- Na górze z Peterem. - Musimy pogadać. Chodź.
Nie ruszać się.
Boże.
Zeus, światła.
- Boże! - Przepraszam.
Nie znalazłem włącznika.
Cyrus, pamiętasz?
- Fotograf z Vanity Fair. - Tak, pamiętam.
Co ty tu robisz?
Czekam na Michaelę. Muszę jej pokazać zdjęcia.
- Jest zawalona robotą. Ja mogę… - Poczekam.
- Dobra. - Musi je zobaczyć.
- Przypomnicie, że czekam? - Tak.
No dobra.
Jaki jest plan?
Plan czego?
Musisz zabrać stąd Bruce’a.
A co to, moja wina?
Twój chłopak idiota go przywiózł, a twój szef idiota zaprosił na galę.
On nie może przyjść na galę. Próbował macać Kiki.
Cóż.
Teraz wiesz, z czym się sama użeram.
Szok, że jest w takim stanie.
Szok? Cały rok ci o tym mówiłam.
Dobra.
Załatwię ci bilety na poranny lot,
a ty weźmiesz go do domku gościnnego, żebym nie musiała go oglądać.
Nie pogadasz z nim?
Nie.
Nie?
Nie.
Od początku pandemii nie wyszedł poza kwartał.
Przyleciał tu i włożył garnitur, żeby się z tobą spotkać.
Mam to gdzieś.
Niech siedzi na kamieniu.
Nie czujesz się za niego ani trochę odpowiedzialna?
On nie czuł się odpowiedzialny za mnie, kiedy byłam mała.
Kiedy chodziłam do szkoły głodna i brudna.
Jebać go.
Jebać?
Okrutne.
Wiesz, co spotyka dziewczynki w rodzinach zastępczych?
Wiesz, że wiem.
Pozwolił obcym mnie wychowywać.
Pozwolił im mnie wykorzystywać.
To on to zrobił.
Po śmierci mamy nie był sobą.
Wszyscy myślą, że byłam za mała, żeby to pamiętać,
ale ja pamiętam to wyraźnie.
Im gorszą miała depresję, tym bardziej ją ignorował.
Kiedy miała epizody maniakalne,
wychodził do baru, żebyśmy same się nią zajęły.
To przez niego się zabiła.
To przez niego…
ja próbowałam się zabić.
I przez niego ty się zabijesz.
A biorąc pod uwagę, jak destrukcyjnie się zachowujesz,
chyba tego właśnie chcesz.
Wiesz, jak brzmisz? Jak wariatka, która odstawiła leki.
Boże. A ty tylko o lekach.
- Leki, leki. Dlaczego? - Wiem, że ich nie bierzesz.
Nie biorę. Wiesz dlaczego?
Bo ich nie potrzebuję. Lekarz tak zdecydował.
- Czyj lekarz? Kiki? - Nie, doktor Fine.
Mój psychiatra od 2015 roku.
Ze stresu pourazowego można wyjść. Można stworzyć odpowiednie narzędzia,
znaleźć bliskich ludzi, bezpieczną przestrzeń.
A ja już do niej nie należę?
Zgadza się?
Bo żyjesz wyłącznie dzięki mnie.
Żyję pomimo ciebie.
Chcesz, żebym była dzieckiem ze złamanym skrzydłem.
Żeby mieć cel i móc mnie winić za swoje chujowe życie.
Gówno prawda.
Nie chciałam ci powiedzieć, że przestałam brać leki,
bo wiedziałam, że cię to zmartwi.
Masz pojęcie, jakie to uczucie?
Wiedzieć, że nie chcesz mojego zdrowia?
Przez całe moje życie
opiekowałam się tobą.
Nie chcesz już mojej pomocy?
To, kurwa, powodzenia.
Nie idźcie za mną.
Kapitalna miejscówka.
Widok z góry godny króla.
Dzięki.
Zarobiłeś majątek czy odziedziczyłeś?
Jedno i drugie.
Łatwo zarabiać pieniądze, kiedy już się je ma.
Najłatwiej je wydawać.
Nigdy nie umiałem zarabiać.
W ogóle nic nie umiałem.
Ale przynajmniej dobijam do 220 w kręglach.
Nie tylko pieniądze dają w życiu satysfakcję.
Tak? A co jeszcze?
Dzieci. Sukcesy.
Ja wolę kasę.
Ale nie weźmiesz tego ze sobą.
Bogactwa i sukcesy tu zostaną.
Tam jesteśmy sobie równi.
Śmierci stawimy czoła samotnie.
Zbudowałem firmy, które zatrudniają tysiące ludzi.
Opłacam ich życie.
W ciągu miesiąca daję na cele dobroczynne więcej,
niż większość ludzi zarobi przez całe życie.
To się nie będzie liczyło, kiedy odejdę?
Może dla tych, których zostawisz. Ale nie dla ciebie, bo będziesz martwy.
A rodzina? To chyba się liczy?
Jeśli ją pamiętasz.
Kiedy umrę, chcę tylko być przytomny.
Mieć swoją pamięć
i pamiętać.
A co chcesz pamiętać w tych ostatnich chwilach, Bruce?
Moje córeczki.
Devon i Simone.
Tak.
Ja Rory’ego i Sarah.
I ich matkę, Andreę.
Jakaż ona była piękna.
Wciąż ją kocham.
Ale mnie zniszczyła.
Zrobiła ze mnie rozbitka.
Straciłem przez nią dzieci.
Znam to.
Daj bucha. Od woja nie próbowałem.
Dobra, ale małego, bo ten legalny towar daje kopa.
Won!
- Do ciebie mówi. - Nie, do ciebie, Popeye.
- Pomóc ci wejść? - Nie!
Ja chcę być sama.
Dobra. Przyniosłem ci flaszkę.
A ja moją bluzę. Nagrzała się od mojego ciała.
- Co za lamus. - Wyluzuj, pielęgniarzu.
- Do dna. - Nie, dzięki, Ray.
- To nie Captain Morgan. - Mówię, że nie. Nie piję.
Od kiedy?
Od początku roku! Jak zatrzymali mnie pijaną za kółkiem.
Ze 40 razy ci mówiłam, ale ty nigdy nie słuchasz.
Naprzykrzają ci się, Devon?
Jezu Chryste.
Co z wami jest nie tak?
Czekaj, Devon.
- Devon, powoli! - Chodź!
Puszczaj! Gdzie Devon?
Michaela, pomożesz mi odrobinę?
- Bruce się rzuca. - Co mu się stało?
Nie wiem. Rozmawialiśmy, jaraliśmy i nagle się podenerwował.
- Trzeba było nie jarać. - Gdzie ja jestem?
Co się stało?
Gdzie Devon?
Chyba poszła na spacer.
Kim jesteś?
Jestem Simone.
Wcale nie. Ona nie żyje.
Pójdę po papierową torbę.
Potrzebuję leków. Gdzie Devon?
To mój telewizor. Chcę obejrzeć mecz Indiansów.
Już dobrze.
Kurwa, łapy przy sobie!
Idź po Devon, dobrze? Sprawdź w domku gościnnym.
Znajdziemy ci Devon, dobrze?
Co to za miejsce? Nie powinno mnie tu być.
Pamiętasz mnie?
- Cześć. - Cześć.
- Znam cię. - Tak.
Poznaliśmy się.
Znajdziemy ci Devon, dobrze?
- Weź moją dłoń. - Dobrze.
Potrzymajmy się za ręce. Usiądziemy i poczekamy na Devon.
Chodź.
Mówił, że już palił.
Skąd miałem wiedzieć, że nie pijesz? Ostatnio narąbałaś się w Whiskey Joe’s.
I mnie zostawiłeś, choć nie byłam w stanie ustać.
- Miałaś zamówić ubera. - No.
Nie zamówiłam.
Przeleciałam barmana,
a potem wjechałam w parkometr i spędziłam noc w areszcie.
Co? Czemu nie zadzwoniłaś?
Byłeś zajęty wrzeszczeniem na mnie o jakąś jebaną zmianę w knajpie.
Możecie nam dać chwilę? Proszę.
Nic ci się nie stało?
Nie udawaj, że ci na mnie zależy. Ty poszedłeś do domu.
Czasem muszę wracać do żony.
To nie znaczy, że cię nie kocham.
Nie kochasz mnie.
Kochasz to, kim byłeś w 2009. Kochasz liceum.
Nie rozumiem, czemu po mnie jedziesz.
Zamknąłem restaurację przed czasem
i okłamałem całą rodzinę, żeby się z tobą zobaczyć.
Wiedziałeś, że ze mną źle.
Ale i tak mnie zostawiłeś.
Wracaj do Allie.
Ja od niej odchodzę!
Powiem jej jakoś w przyszłym tygodniu!
Nie odchodź od niej. Nie chcę ciebie.
Dlaczego?
Przez tego gościa? Bo wiem, że nie tamtego.
Bo cię nie kocham. Przeleciałam tu trzech facetów.
Nic dla mnie nie znaczysz. Nie myślę o tobie. Nie lubię cię.
Przez ciebie moje życie jest gorsze. Ja jestem gorsza.
Idę do ciebie, kiedy chcę nienawidzić siebie.
Gdybyś wszedł do wody i się utopił, byłoby dla mnie lepiej.
Wszystko w porządku, Bruce.
Odpręż się. Już szukamy Devon.
- Ślicznotko. - Tak?
Chcesz się stąd urwać? Ten dom jest dziwny.
No wiem.
Ale nie jestem jeszcze gotowa odejść.
Możemy troszkę poczekać?
Chcę sobie pochodzić.
- Dobrze. - No.
Wróć, Bruce.
Wiesz co? Możemy zatańczyć.
- Jak to zatańczyć? - Lubię tańczyć.
- No, obejmij mnie. - Nie ma muzyki.
Weź oddech. Szum fal jest naszą muzyką.
Posłuchaj.
Wsłuchaj się w fale.
Tak nam było razem dobrze. Dlaczego odeszłaś?
Teraz jestem tutaj.
Czy to się dzieje naprawdę?
Czy to ważne?
Tak dobrze mieć cię w ramionach. Nie zawiodę cię więcej.
Nie zawiodłeś.
Wszystko, czego próbowałem, pogłębiało twój smutek.
Nie wiedziałem, jak źle z tobą było.
Nic nie mogłeś zrobić.
Byłem dla ciebie podły.
Denerwowałem się, kiedy wpadałaś w te nastroje.
Wkurzałem się.
Całą noc byłaś na nogach.
Kipiałaś od słów.
Tańczyłaś do muzyki, której nikt inny nie słyszał.
Słyszysz ją teraz?
Tak.
Słyszę.
Chyba słyszę.
Próbowałaś zabić Simone.
Nie mogłem tego zrozumieć.
Bardzo trudno to zrozumieć.
Tak długo, tak mocno starałam się o dziecko.
- Tak? - Tak.
Starałam się i je traciłam.
Próbowałam i znowu je traciłam.
Nasze córki wyrosły na takie mądre, takie piękne kobiety.
Szkoda, że ich nie widzisz.
Też chciałabym zobaczyć moje dzieci.
Zmęczyłem się.
Tak?
Moje nogi.
Może znowu usiądziemy?
Chodź.
Usiądź tutaj.
Może na chwilkę zamknę oczy.
Dobry pomysł.
O tak.
Proszę, kolego.
Odpoczywaj.
Devon!
Odejdź, potworze!
Ethan?
Co ty tutaj robisz?
Teleportuję…
Teleportuję się na jacht, żeby mnie zabrała.
- Zabierz mnie stąd! - Jesteś pijany. Odprowadzę cię.
- Nie zbliżaj się do mnie. - Pomogę ci wrócić do domu.
Dobrze się bawisz, co?
Tak.
Jestem tylko kolejnym z twoich różowych trofeów, co?
Dobra, sam sobie wróć.
Devon!
- Jesteś potworem, wiesz? - Nie mów tak.
Potwór.
Bo coś sobie zrobisz.
Jesteś pustą powłoką.
Teraz to widzę.
Te paciorkowate oczka.
Niszczysz mnie.
Nie zbliżaj się do mnie.
Proszę.
Dobra robota.
Nie wiedziałem, co robić.
Co za dzień. A jutro jeszcze gala.
Przykro mi, że nigdy… nie udało nam się mieć dziecka.
Mnie też.
Wiem, że było ci w tym roku ciężko,
bo żona Rory’ego zaszła w ciążę.
Ale muszę ci coś powiedzieć.
Kiedy mówiłem, że jestem w Japonii,
tak naprawdę byłem na chrzcinach wnuka.
Oczywiście był tam Rory. I Sarah.
Byłem z dziećmi.
Wiem.
- Simone ci powiedziała? - Nie. Skąd miałaby wiedzieć?
Nie wiem.
Jej nic nie umyka. Myślałem, że to rozgryzła.
Nie. Sama to rozgryzłam.
Zabolało mnie, że to zataiłeś, ale rozumiem, dlaczego to zrobiłeś.
- Naprawdę? - Wiedziałeś, że mnie to zrani.
Twoje dzieci mnie nienawidzą.
Od samego początku.
Winią mnie za Jocelyn. Jestem czarnym charakterem.
Ale chcę, żebyś miał kontakt z dziećmi.
Cieszę się, że poznałeś wnuka.
Powiem ci coś fajnego.
Kiedy Rory mnie zobaczył, rozpłakał się.
- Naprawdę? - Tak.
Tak go to zaskoczyło.
Potem podeszła Sarah i się rozpłakała.
A potem dziecko, Jonathan, też się rozpłakało. Zabawne.
Ulżyło mi, bo myślałam, że masz romans.
Wiele przeszliśmy.
Kocham panią, pani Kell.
Ja ciebie też.
Przestańcie za mną iść!
Odsuń się od urwiska.
Niech mi ktoś pomoże!
Ja usiłuję.
Boże.
Ty mi to zrobiłaś.
Ty!
- Ty to zrobiłaś! - Ethan?
- Pomocy! - Co się stało?
Ethan spadł z klifu na sam dół.
O Boże.
Dzwoń po karetkę i czekaj na nią przed domem.
Potrzebuję karetki na Sconset Point 4.
Mężczyzna spadł z klifu.
Nie wiem.
Tak. Dziękuję.
Przepraszam.
Czekam w tym parnym pokoju od trzech godzin.
Cyrus, teraz nie mogę. Był wypadek.
- Musimy porozmawiać. - Nie mam czasu.
Musi pani to zobaczyć.
Kiedy je zrobiłeś?
Dziś.
Robiłem zdjęcia do artykułu o pani.
- Magazyn na pewno zapłaci. - Dostaniesz pieniądze.
Wyjdź, proszę.
NA PODSTAWIE SZTUKI ELEMENO PEA MOLLY SMITH METZLER
Napisy: Juliusz P. Braun