Na promie za bardzo nie bujało?
Skąd! A to jest chyba najpiękniejsze miejsce, w jakim byłam.
Odniosłam podobne wrażenie, widząc wyspę po raz pierwszy.
Tu jest jak w muzeum.
Dziękuję.
To moje ulubione chwile w roku - gdy po Święcie Pracy szeregowe towarzystwo wraca
do Back Bay i na Upper East Side. Ja, zwierzęta i morze odzyskujemy wyspę.
Dlaczego chcesz być moją asystentką?
Z pani powodu. Wyguglowałam panią. Obejrzałam na YouTubie,
jak opowiada pani o ochronie przyrody. Była pani elektryzująca.
Poczułam, że muszę dla pani pracować.
Mieszkasz w Nowym Jorku?
Tak.
Na Manhattanie?
W Queens. Jak ja to mówię - w strefie
„przylotniskowej”.
Gdzie pracujesz?
Uczę w Kaplanie na cały etat, w weekendy jestem telemarketerką,
a dzięki Starbucksowi mam ubezpieczenie zdrowotne.
Żadna praca nie hańbi?
Lepsze to niż powrót do domu.
-Gdzie jest dom? -W Buffalo.
„Na północy stanu". Pochodzę z zapyziałego Fresno, więc mówię,
że znad Zatoki San Francisco. Zaliczyłaś rok prawa w college'u miejskim.
Dlaczego tylko rok?
Jest pani prawniczką. Wie pani, jakie to trudne studia.
Otrzymałaś stypendium Goldberga na Yale. Czyli pełne dofinansowanie dla ubogiej,
wybitnie utalentowanej młodzieży.
Dziwne, że się pani orientuje.
Też mi je przyznano.
Dlaczego zrezygnowałaś?
Znienawidziłam prawo.
Czułam się w obowiązku pójść na te studia,
bo mówiłam o tym od drugiej klasy podstawówki - tylko dlatego,
że mama nazwała mnie raz przyszłą prawniczką…
Zmarła młodo, więc się zafiksowałam. Zaczęłam naukę, ale okazało się,
że to nie dla mnie.
Pożegnaj to, co ci nie służy.
Podoba mi się.
Moja mama też młodo zmarła. Rak piersi. Miałam dziewięć lat.
Moją zabił w wypadku pijany kierowca. Miałam siedem lat.
Bardzo mi przykro.
Niech ci się przyjrzę.
Dobrze.
Chodź.
To jest Barnaby.
Mało brakowało, a byłby utonął.
Cześć, Barnaby.
Grzeczny chłopczyk. Jest bardzo delikatny. Musimy go karmić z ręki.
To byłoby twoje zadanie.
Jeśli przyjmiesz tę pracę.
Naprawdę?
Owszem. Zaczniesz od razu.
Jak brzmi odpowiedź?
Słyszałaś pytanie?
Mój ojciec tu jest. Dlaczego?
Pogadamy, gdy nie będę klęczał?
Jak mogłeś?!
Pierścionek należał do mojej mamy.
Dlaczego przywiozłeś mojego ojca?
Uznałem, że taki romantyczny gest ci zaimponuje.
Michaela potraktowała mnie wczoraj okrutnie.
Nazwała samolubnym dzieciuchem i powiedziała,
że nie mam prawa cię zwodzić.
Rzeczywiście. Jestem samolubnym dzieciuchem.
Usiądźmy na kanapie. Tata musi usiąść. Ethan? Wziąłeś jego leki?
Pielęgniarz je spakował.
Nie pielęgniarz. W torbie.
Mam swoje tabletki.
W wewnętrznej kieszeni.
Przepraszam. Kontynuuj, samolubny dzieciuchu.
Dziękuję. Próbuję powiedzieć,
że od dawna błądzę po omacku. Nagle zjawiasz się ty,
dziewczyna moich marzeń.
Chcę się okazać ciebie godny i postąpić, jak należy.
Pojechałem do Bruce'a prosić o twoją rękę,
a on i pielęgniarz postanowili wrócić ze mną na wyspę.
Nie pielęgniarz. Przyjechałem do D. Nie możesz mi go, kurwa, zwalać na głowę.
Dlatego kazałeś mu się tłuc taki kawał?
Co miałem robić? Wyglądasz naprawdę sexy.
Wybacz, inaczej to zaplanowałem. Myślałem, że obecność ojca cię ucieszy. Kocham cię.
Chcę się z tobą ożenić.
Co się tu dzieje? Co to za ludzie?
Boże, to ty! Prawda? Tak.
We własnej osobie. Wiedziałem!
Czułem, że się zjawisz. Cześć.
Pamiętasz mnie?
Na pewno. Jak ci na imię?
Bruce.
Miło mi. Michaela.
Znamy się od bardzo, bardzo dawna.
Nigdy nie byłaś piękniejsza.
-Uwielbiamy się ruchać, ty i ja. -Tato!
Poruchamy się?
To szefowa Simone.
Fest się rucha!
Coś ci się pomyliło.
W życiu!
Nie znasz tej pani.
Gość w fioletowej koszuli jest nadziany.
Przylecieliśmy odrzutowcem.
Ożeni się z naszą córką.
Simone.
Ciekawe, co ona na to. Zostań! Weź mnie za rękę i posłuchajmy.
Dobrze.
Simone DeWitt, wyjdziesz za mnie?
Ojciec powiedział, że Kiki się rucha. Nie mogę. Nie w ten sposób!
Zaczekaj!
Simone?
Ja to załatwię. To moja dziewczyna.
Zrobiłeś już dość.
To mnie potrzebuje.
Jesteś ostatnia w kolejce.
Pełna zgoda. Jeden, dwa, trzy. Chyba że…
Litości!
Ty zajmiesz się ojcem, ty - gośćmi, a ja Simone.
Pa, Michaelo.
Pa, Bruce.
SYRENY
PERSEFONA
Jak to - nie ma chleba?
Przed galą pani Kell nie życzy sobie w rezydencji żadnych węglowodanów.
Wyjątek robi tylko dla gości.
Zero węglowodanów? Oszalała?
Jesteśmy wdzięczni, że możemy się zdrowo odżywiać.
-Pijemy wodę. -Czasem z dodatkiem mięty.
Albo nawet i cytryny.
Chowder mojego ojca nie obejdzie się bez ciepłego, chrupiącego pieczywa z masłem.
„Chrupiące pieczywo”?
Zaraz zamykają piekarnię. Ktoś się wybierze?
Ja!
-Załatwione. -Weź gotówkę.
Chleb!
Nakryć dla pana i żony?
I dla was. Zjemy razem.
Co to za pikanie?
Sprawy służbowe.
Podzielcie się kuchennymi ploteczkami.
Cóż…
Ktoś się oświadczył asystentce pani Kell.
Simone?
Pan Corbin. Pięciokaratowy brylant, szlif poduszkowy.
O żeż ty…
Szczęśliwej parze należą się gratulacje.
Wysłać im szampana?
Wypadałoby, prawda?
Cholera, przypaliłem cebulę. Niech to szlag!
Panna młoda!
Gratuluję.
Właśnie się dowiedzieliśmy. Super!
Co się stało?
To nie są łzy radości.
Przeżyłam chwile grozy.
Dlaczego? Bo odmówiłaś?
Wybacz. Wolałabym zostać sama.
Zaczekaj. Czuję się jak skończony dupek. Byłaś po prostu miła,
a ja się zagalopowałem. Bardzo cię przepraszam.
Zapomnijmy o sprawie.
Ostatnie, czego potrzebujesz, to staruch, który cię całuje w dniu zaręczyn.
Chyba że się nie zaręczyliście.
Nic jej nie powiem.
Naprawdę?
Bez obaw.
Zważywszy na waszą zażyłość, nie śmiałbym o to prosić.
Oboje mamy wiele do stracenia. To będzie nasza tajemnica.
Na paluszek-kłódeczkę!
Świetnie. Na paluszek-kłódeczkę. Jeśli nie budzi to twojego sprzeciwu.
Jeszcze raz przepraszam.
Ja pierdolę…
Nie mam przy sobie telefonu.
Ethan przyprowadzi tu wszystkich na kolację.
Jose nie ma innego pomysłu. W lodówce u Ethana jest tylko Ozempic.
Ta robota to chujnia i mrok. Słyszysz? Chujnia i mrok.
Tik mi się odnowił.
Możemy wyjść.
Co roku to samo. Pierdolony stres!
Pasy zapięte? Nie podrapcie tapicerki.
Babski samochód.
Simone?
Widziałaś Simone?
Jest u siebie. Przyszedł fotografik z „Vanity Fair".
Po co?
Żeby autoryzowała pani zdjęcia. Siedzi w sali telewizyjnej.
Niech Peter to załatwi.
Ostatnie słowo i tak należy do pani.
Będzie musiał zaczekać.
Kochana…
Możemy pogadać?
Wszystko się ułoży.
Co mam robić?
Chcesz zostać panią Corbin?
Nie wiem. Do dziś uważałam, że jest ideałem, ale…
Spytam inaczej. Myślisz, że to jest fajne? Małżeństwo?
Twoje wydaje się bardzo fajne.
Owszem - początkowo.
Moi koledzy byli pod wrażeniem. Latałam a to do Aspen, a to na Majorkę,
a to nad Como. Myśleli, że odejdę z pracy. Ja na to: „Wykluczone.
Moja kariera to ja”.
Ale to się dzieje samoistnie. Urządzasz nowy dom,
organizujesz przyjęcia, próbujesz zajść w ciążę,
a on powtarza: „Zaopiekuję się tobą”. I któregoś dnia ulegasz.
Ktoś pakuje twoje biuro, które dawniej tyle dla ciebie znaczyło.
Kiedy zostajesz czyjąś żoną, życie nabiera rozmachu.
Ale ty robisz się malutka.
Nie ty. Masz swoją filantropię i ochronę przyrody…
Gdyby Peter się ze mną rozwiódł, straciłabym wszystko - rezerwat, wolierę…
Całe moje życie zależy od jego widzimisię.
Kocha cię.
Pracuję dla niego.
Jak wszyscy.
Wróćmy jednak do ciebie. Nie musisz się godzić,
by ktoś się tobą opiekował. Czeka cię świetlana przyszłość.
Sama nie wiem…
A ja tak. Mianuję cię dyrektorką naszej
fundacji w Nowym Jorku.
Niby po co cię szkoliłam? Powiedziałabym ci w samolocie.
Dostaniesz własne mieszkanie i trzy razy wyższą pensję. Wszystko, czego ci trzeba.
-Zamurowało mnie. -Powiedz „tak”.
Kocham cię. Mam szczęście, że cię spotkałam.
To ja jestem szczęściarą.
Co, waszym zdaniem, znaczy „Nie w ten sposób”?
Mówiąc „Nie w ten sposób”, miała na myśli „nie” czy logistykę?
Na pewno nie „tak”.
Co powiedziała Michaela, kiedy się oświadczyłeś?
-„Tak”. -Moja żona też.
I moja.
-I moja. -Moja również.
Dzięki! Właśnie pęka mi serce.
To była jedna wielka improwizacja.
Nie. Gdy wyobraziłem sobie dzieciaki, fabrykę czekolady, świąteczne kartki…
Wiedziałem, że tego pragnę. Nasze dzieci byłyby śliczne.
A seks z Simone? Najlepszy w moim życiu.
Pytanko. Skoro masz żonę, to nie jesteście parą?
Nie twój interes. Trzy minus ty równa się „morda”.
Kto to? Nie kojarzę.
Eddy. Nasz pracownik.
Cześć. Dev…?
Simone wychodzi za kolesia od odrzutowca czy nie?
Nie wiadomo. A to mój szef, Raymond. Mój żonaty szef. Szef, który ma żonę.
Ruchanek.
Że co, kutasie?
Nie obrażaj pielęgniarza.
Nie pierdolonego pielęgniarza, tylko menadżera „Falafelków”,
z oceną 4.6 na Yelpie.
Jestem kapitanem żeglugi wielkiej i Straży Wybrzeża.
Skupmy się na wybornej zupie Petera.
Skąd się tu wziął koń?
Tato…
Peter pisze, że Ethan chce rozmawiać i przyjść na górę.
W porządku. Jestem gotowa.
Poświęcisz mi pół minuty? Wybacz. Gdy ty śledziłaś Petera,
ja próbowałam przejrzeć jego pocztę, ale zostałam wylogowana z systemu.
Jose to żmija.
Jak mogą brzmieć nowe hasła?
Sprawdziłaś wszystkie urządzenia? Prywatnego telefonu nie zabezpiecza.
Ful profeska. Daj mu popalić, skarbie.
Jeśli to dla ciebie jakaś pociecha, nie sądzę, żeby miał romans.
Hej, hej.
Simone zaprasza cię na górę.
Ja bym się bał.
Wydaje numerki? Mogę być następna?
Życzcie mi szczęścia.
Wziąłbym coś mocniejszego.
Trzymamy kciuki.
Powodzenia.
Dzięki.
Cześć, ślicznotko.
Jak się masz?
Lepiej, bo przyszłaś.
Przeszkodziłam wam?
Zaprosiłem Bruce'a i Raymonda na galę.
Cudownie.
My musimy się zbierać, ponieważ ktoś przywiózł
tu mojego chorego ojca.
Lokal sam się nie poprowadzi.
Też kibicują Buffalo Bills?
No.
-Odwiedzi nas Jim Kelly. -Słucham?
-Ten Jim Kelly? -Czyli kto?
Najlepszy rozgrywający w historii klubu.
Dzięki niemu cztery razy awansowaliśmy do Super Bowl.
„Atak błyskawiczny Kelly'ego”?
Będzie na gali?
Ma dom na Martha's Vineyard. Wpada co roku. Raz z Dougiem Flutiem.
Wiesz, co do czuję do Dougiego.
Przyjmuję zaproszenie. Jedźcie, skoro musicie.
Jeśli tata zostaje, to i ja.
Puszczę knajpę z dymem.
Rano wyszykujemy dla was smokingi.
Znakomicie. Patrice? Poinformuj catering.
Naturalnie.
Pieczywo?
Tak.
Cześć, tato.
Pieczywko! Jeśli mnie pamięć nie myli, przegrał wszystkie Super Bowl.
A kiedy wygrały Delfiny? Właśnie.
Zanim się, skarbeńku, urodziłaś.
Zajrzę do baru i sprawdzę, czy wszystko jest zapięte
na ostatni guzik.
Pa, pa.
Dobranoc.
Dziękuję.
Bruce? Przeszedłbyś się do mojego gabinetu - na szkocką i starcze pogaduchy?
Też pytanie!
Zapraszam.
Nie przeholujcie.
Twoja torba.
Dom należy do ciebie?
Jest w rodzinie od pokoleń.
Jakiego bojlera tutaj potrzeba?
Nie mam pojęcia.
Ile można spławiać kolesia?
Luz. Sama posprzątam.
Szczęśliwego Święta Pracy.
Moje ulubione! Zdrówko.
To, że przywiozłem twojego ojca, nic nie znaczy?
Znaczy tyle, że nie słuchasz. Że mnie nie rozumiesz.
Skąd mogłem wiedzieć, że go nie lubisz? Ja swojego kocham.
Wskazówką mogło być to, że ze sobą nie rozmawiamy.
Pomyślałem, że zakopiecie topór wojenny.
To mój topór.
Nie poznaję cię. Jesteś mroczna. Czuję się nieswojo.
Nie poznajesz, bo w ogóle mnie nie znasz.
Do tego służą zaręczyny.
Ludzie się poznają. Mówią sobie wszystko, ponieważ się kochają.
Nie kochasz mnie.
Kocham! Jesteś pierwszą dziewczyną, o której powiedziałem rodzicom. Myślą,
że spotkacie się na gali.
Pospieszyłeś się.
Jest inny?
Masz kogoś?
Nie.
Nie rozumiem, co się od wczoraj zmieniło.
Wczoraj odkryłeś, że jestem biedaczką z Buffalo
- i to cię zaintrygowało. Zapragnąłeś odegrać rycerza
-w lśniącej zbroi. -To obraźliwe. I błędne.
Podjarałeś się.
Nie. Poczułem, że naprawdę chcę się tobą zaopiekować.
I bardziej pokochałem.
Nie widziałam ojca… od jakichś dziesięciu lat.
Ostatni raz spotkaliśmy się w sądzie,
kiedy odebrano mu prawa rodzicielskie za kryminalne zaniedbywanie i znęcanie się
nad dzieckiem.
Nie wiedziałem.
Wiedziałeś. Devon wspomniała o pieczy zastępczej.
Ja prosiłam, żebyśmy nie rozmawiali
na ten bolesny temat.
Ty postanowiłeś się ze mną chajtnąć.
Mój szef dostaje kosza?
Raczej! Simone przeżuwa facetów i wypluwa.
Nie mów tak.
Ellis, młodszy brat Drew? Rzuciła gościa w dniu jego urodzin.
Machnął na gębie kilka „wzorków” i przedawkował w Wendy's.
Nie przez Simone. Był narkolem.
Później przeruchała żonatego profesora. Jemu też zniszczyła życie.
Tu się nie popisała.
Mógłbym pomóc?
Chcę pogadać z Devon.
Bo?
Pomyślałem, że…
Weź spierdalaj.
On też?
Wiesz, ile razy „N Magazine” wybrał mnie najlepszą partią w Nowej Anglii?
Trzy.
Do Klubu Golfowego Sankaty trudniej się dostać
niż do Senatu. Spławiłem Katy Perry.
Może nadal jest zainteresowana.
Ciebie to śmieszy? Wolisz mnie dręczyć niż
udzielić odpowiedzi?
Na jakie pytanie?
Wyjdziesz za mnie?
Nie.
Byłam zbyt grzeczna? Nie.
Powaga.
Albo…
Zostaniemy razem i spróbujemy znaleźć wyjście z tej patowej sytuacji…
Aż oboje dojdziemy do wniosku, że powinniśmy się zaręczyć.
We wtorek jadę z Kiki do Nowego Jorku.
Co będzie z nami?
A ty? Jaka jesteś w domu?
W pytę.
Mam ciężką depresję.
Była królową szkolnego balu i kapitan drużyny lekkoatletycznej.
15 lat temu.
Przypominam jej, kim jest. Bo spoważniała, kiedy nastąpiła rozpierducha.
-Jaka? -Nieważne.
Musiała się opiekować Simone.
Zatrudniła się w Costco. Miała 19 lat. Sama płaciła za jedzenie,
mieszkanie i wachę.
Tylko dzięki niej Simone została wzorową uczennicą.
Moją życiową misją jest zapewniać Dev trochę radości.
Raczej alko.
Przydałyby ci się wakacje.
Myślałaś o naszym rejsie do Palm Beach?
Nie wierzę… Kurwa!
W porządku?
Tak.
Gdzie Bruce?
Na górze z Peterem.
Musimy pogadać.
Zostajecie!
Zeus, światło.
Nie wiedziałem, jak to zrobić. Cyrus? Z „Vanity Fair”?
Pamiętam.
O co chodzi?
Czekam na Michaelę. Chcę jej pokazać zdjęcia.
Ma urwanie głowy.
Poczekam.
Musi je zobaczyć. Przypomnicie jej o mnie?
Jasne.
Jaki jest plan?
Jaki znowu plan?
Zabierz stąd Bruce'a.
To moja wina? Przywiózł go twój facet-idiota,
a twój szef-idiota zaprosił go na galę.
Nie może przyjść na galę. Próbował zmacać Kiki.
Wiesz już, z czym się użeram.
Jest w szokująco złym stanie.
Doprawdy? Powtarzam ci to od roku.
Załatwię wam bilety na poranny samolot. Noc spędzicie w domku gościnnym.
Nie chcę go oglądać.
Nie porozmawiasz z nim?
Nie.
Nie?
Od pandemii nie opuszczał dzielnicy. Dla ciebie wsiadł w samolot
i włożył garnitur.
Mam to gdzieś. Niech zdycha pod płotem.
Nie poczuwasz się do najmniejszej odpowiedzialności?
Zupełnie jak on - kiedy chodziłam do szkoły głodna i brudna.
Jebać go.
Jebać? Brutalne.
Wiesz, co spotyka dziewczynki
w rodzinach zastępczych?
Niestety.
Pozwolił, żeby wychowywali mnie obcy ludzie.
Żeby mnie wykorzystywali.
To jego robota.
Po śmierci mamy był w rozsypce.
Wszyscy uważają, że byłam za mała, by pamiętać. Ja jednak pamiętam.
Im w głębszej była depresji, tym bardziej ją ignorował.
Gdy wpadała w manię, szedł do baru i zostawiał
ją na naszej głowie.
Przez niego się zabiła.
Przez niego…
Ja próbowałam ze sobą skończyć.
Wykończy również ciebie.
Patrząc na twój destrukcyjny szajs, ma się wrażenie, że tego właśnie chcesz.
Mówisz jak porąbana suka, która odstawiła leki.
Zawsze te leki! Leki, leki, leki! Dlaczego?
Wiem, że ich nie bierzesz.
Bo nie są mi potrzebne. Odstawiłam je pod kontrolą lekarza.
Lekarz był od Kiki?
Doktor Fine, psychiatra. Opiekuje się mną od 2015 roku.
PTSD jest uleczalne.
Wystarczy znaleźć odpowiednie narzędzia i ludzi.
Stworzyć dla siebie bezpieczną przestrzeń.
Nie jestem już twoją bezpieczną przestrzenią, co?
Żyjesz tylko dzięki mnie.
Mimo ciebie. Chcesz,
żebym pozostała pokiereszowaną dziewczynką. Miałabyś
cel. I mogła mnie o wszystko obwiniać.
Gówno prawda.
Nie mówiłam ci, że odstawiłam leki, by cię nie martwić.
Wiesz, jakie to uczucie? Mieć siostrę, która nie chce, żebyś stanęła na nogi?
Całe moje życie
opiekuję się tobą. Nie chcesz pomocy?
Powodzenia, kurwa.
Zostańcie.
Naprawdę pięknie.
Widok z lotu ptaka, w sam raz dla króla.
Dzięki.
Zarobiłeś tę forsę czy odziedziczyłeś?
Jedno i drugie.
Łatwo zarobić, kiedy ma się pieniądze.
Najłatwiej je wydawać.
Nigdy nie miałem ręki do pieniędzy - ani do niczego innego.
Za to szybko wpadam w szał.
Nie tylko pieniądze dają satysfakcję.
Co jeszcze?
Dzieci. Osiągnięcia.
Wolę szmal.
Nie zabierzesz go ze sobą. Nie weźmiesz do grobu swojego
majątku ani osiągnięć. W śmierci jesteśmy sobie równi.
I samotni.
Zatrudniam tysiące ludzi. Miesięcznie wpłacam na
cele dobroczynne więcej, niż inni zarabiają przez całe życie.
To nie ma znaczenia?
Może dla tych, którzy cię przeżyją. Ty będziesz martwy.
A rodzina? Jest ważna, prawda?
Jeśli ją pamiętasz.
Umierając, pragnę być obecny.
Odzyskać pamięć.
Co chciałbyś pamiętać w ostatnich chwilach?
Moje córeczki. Devon i Simone.
No tak.
W moim wypadku to Rory i Sarah.
Oraz ich matkę, Andreę.
Była taka piękna!
Nadal ją kocham.
Zniszczyła mnie. Stałem się wrakiem człowieka.
Straciłem dzieci.
Wiem, jakie to uczucie.
Poczęstujesz? Nie paliłem od czasów Marynarki Wojennej.
Nie przeholuj. Legalny towar jest naprawdę mocny.
Spadówa!
Mówiła do ciebie.
Do ciebie, matrosie.
-Pomóc? -Nie!
Chcę zostać sama.
Zabrałem flaszkę.
Dam ci bluzę. Ogrzana moim ciałem.
Kretyn.
Wyluzuj, pielęgniarzu.
Najpierw panie.
Nie, dzięki.
-To nie Captain Morgan. -Nie! Nie piję.
Od kiedy?
Od roku. Od pierwszego „pod wpływem”. Mówiłam ci ze sto razy, ale nie słuchasz.
Naprzykrzają ci się?
Chryste! Całkiem was pogięło?!
-Zaczekaj! -Stój!
Puszczaj! Gdzie Derek?
Pomożesz? Bruce świruje.
Co się stało?
Rozmawialiśmy, paliliśmy zioło i nagle się zdenerwował.
Bo go upaliłeś.
Gdzie ja jestem?
Co się dzieje?
Gdzie Devon?
Wybrała się na spacer.
Ktoś ty?
Simone.
Ona nie żyje.
Przyniosę mu papierową torebkę.
Muszę zażyć leki. Gdzie Devon? Chcę obejrzeć mecz.
-Już dobrze. -Nie dotykaj mnie, kurwa!
Przyprowadź Devon. Może jest w domku gościnnym.
-Znajdziemy ją. -Nie powinno mnie tu być.
Pamiętasz mnie?
Cześć.
Ja cię znam.
Owszem. Znajdziemy twoją Devon. Weź mnie za rękę.
I nie puszczaj. Usiądziemy i zaczekamy na Devon. Chodź.
To nie był jego pierwszy joint.
Skąd miałem wiedzieć, że nie pijesz? W „Whiskey Joe's” nawaliłaś się w trupa.
Ale i tak się na mnie wypiąłeś.
Miałaś wezwać Ubera.
Nie wezwałam.
Zerżnęłam barmana.
A później na bani staranowałam parkomat i spędziłam noc w areszcie.
Dlaczego nie zadzwoniłaś?
Darłeś się na mnie z powodu pierdolonych „Falafelków”.
Dajcie nam chwilę!
Nic ci się nie stało?
Nie udawaj, że ci na mnie zależy. Wróciłeś do domu.
Czasem muszę zobaczyć się z żoną - co nie znaczy, że cię nie kocham.
Kochasz siebie z roku 2009. Kochasz czasy liceum.
Nie rozumiem, o co się czepiasz.
Zamknąłem lokal wcześniej. Okłamałem rodzinę,
żeby się z tobą spotkać.
Zostawiłeś mnie w barze, chociaż wiedziałeś,
że jestem w kiepskim stanie.
Wracaj do Allie.
Odejdę od niej. Powiem jej w przyszłym tygodniu.
Nie musisz. Nie chcę cię.
Przez niego? Bo nie przez tamtego.
Nie kocham cię. Odkąd tu jestem,
przeruchałam trzech kolesi.
Nawet cię nie lubię.
Przez ciebie gorsze jest moje życie i ja sama. Uderzam do ciebie,
kiedy się nienawidzę. Gdybyś wszedł do morza i utonął,
poczułabym ulgę!
Wszystko w porządku. Odpręż się. Zaraz znajdziemy Devon.
Cześć, piękna.
Spadamy stąd? Ten dom jest dziwny.
Prawda? Ale jeszcze nie teraz. Zaczekajmy chwilkę.
Rozprostuję kości.
Wracaj! Moglibyśmy zatańczyć.
Jak to?
Naszła mnie ochota.
Nie ma muzyki.
Obejmij mnie. Muzykę zapewni ocean. Wsłuchaj się w fale.
Było nam dobrze. Dlaczego odeszłaś?
Jestem tu z tobą.
To dzieje się naprawdę?
Czy to ważne?
Cudownie trzymać cię w ramionach. Nie zawiodę cię ponownie.
Nie zawiodłeś.
Im bardziej się starałem, tym byłaś smutniejsza.
Nie wiedziałem, że aż tak.
Nie mogłeś temu zapobiec.
Traktowałem cię podle. Wściekałem się, kiedy wpadałaś w swoje humorki.
Kręciłaś się nocą po domu. Buzia ci się nie zamykała.
Tańczyłaś do muzyki, którą słyszałaś tylko ty.
Słyszysz ją teraz?
Tak.
Słyszę. Chyba.
Nie mogłem pojąć, dlaczego próbowałaś zabić Simone.
Trudno to zrozumieć.
Wielokrotnie starałam się zajść w ciążę.
Serio?
Tak.
Próbowałam i przegrywałam, raz za razem.
Nasze córki są mądre i piękne.
Szkoda, że ich nie widzisz.
Tak, chciałabym zobaczyć swoje dzieci.
Zmęczyłem się.
Tak?
Bolą mnie nogi.
Usiądziemy?
Chodź.
Odpocznij.
Może utnę sobie drzemkę.
Dobra myśl.
Otóż to.
Otóż to. Odpocznij.
Devon?
Odejdź, potworze.
Ethan?
Co robisz?
Zamierzam… Przeniosę się na swój jacht.
Teleportacja!
Jesteś pijany. Odstawię cię do domu.
Nie zbliżaj się do mnie.
Odprowadzę cię.
Sprawia ci to radość, co? Jestem kolejnym nacięciem
na różowym paseczku.
Radź sobie sam. Devon!
Jesteś potworem.
Nie nazywaj mnie tak.
Potwór.
Zrobisz sobie krzywdę.
Jesteś skorupą człowieka. Teraz to widzę. Te świdrujące oczka…
Próbują mnie zniszczyć.
Trzymaj się ode mnie z daleka.
Proszę.
Świetnie się spisałaś. Ja nie wiedziałem, co robić.
Niewiarygodne, że jutro jest nasza gala.
Przykro mi, że nie mamy dzieci.
Mnie też.
Wiem, że ten rok dał ci w kość. Rory i jego żona oświadczyli,
że są w ciąży… Muszę ci coś wyznać.
Nie pojechałem do Japonii, tylko na chrzest wnuka.
Byli tam oczywiście Rory i Sarah. Spędziłem ten czas z dziećmi.
Wiem.
Od Simone?
Skąd ona miałaby wiedzieć?
Nic jej nie umyka. Mogła się domyślić.
Domyśliłam się sama.
Poczułam się zraniona, że to przede mną ukryłeś,
ale cię rozumiem.
Tak?
Wiedziałeś, że się zdenerwuję.
Twoje dzieci mnie nienawidzą. Obwiniają o to, co spotkało Jocelyn.
Jestem szwarccharakterem.
Ale chcę, żebyś utrzymywał z nimi kontakt.
Cieszę się, że poznałeś wnuka.
Powiedzieć ci coś zabawnego? Na mój widok Rory się rozpłakał.
Poważnie?
Nie spodziewał się mnie. Później rozpłakała się Sarah i maluch.
Ma na imię Jonathan. Komiczne.
Myślałam, że masz romans.
Wiele razem przeszliśmy.
Kocham panią, pani Kell.
A ja pana.
Przestańcie za mną łazić!
Odsuń się od urwiska.
Na pomoc!
Staram się.
Ty mnie tak urządziłaś.
To twoja wina!
Pomóżcie!
Co się stało?
Ethan spadł ze skarpy.
Wezwij pogotowie. Niech podjadą od frontu.
Dzwonię ze Sponset Point 4. Mężczyzna spadł ze skarpy. Nie wiem. Tak.
Przepraszam, ale czekam już trzy godziny…
Nie teraz. Zdarzył się wypadek.
Nie mam na to czasu.
Musi to pani zobaczyć.
Kiedy je zrobiłeś?
Dzisiaj. Dokumentacja do reportażu. Redakcja na pewno będzie zainteresowana.
Zapłacę. A teraz żegnam.