Wybierz zielony i załatw Sang-yeona.
W porządku. Wybieram zielony.
On mnie wygna.
Zgadza się?
Czekaj. Proszę wybrać.
Mogę na słowo?
O czym gadać? Wygnałeś mnie. Tak jak mnie.
Trzeba go załatwić.
Se-dol. Załatwił mnie chwilę przed wygraną.
Myślisz, że połaszczę się na jeden żeton? Mogłeś wymyślić coś lepszego.
Wygnał mnie tuż przed metą. Załatw go. Mogę każdego?
Jazda na 126.
Mogłeś mnie tylko cofnąć. Byłam na drugim miejscu.
Park Sang-yeon przechodzi na 126 i jest wygnany. Dostaje naklejkę.
Robi się gorąco.
Proszę wybrać pole startowe.
Właśnie dlatego ta gra aż tyle trwa.
Ustawiłem się.
W tę stronę? Tylko tak mogę.
Przepraszam. Gdybym wiedział, że może stać się zielony i to zrobić...
Yun So-hui.
Popchniemy Ji-yeong na metę?
Mogę, jeśli stanę się fioletowa.
So-hui mnie przesunie.
Tak się nie skończy.
Czyli po nas.
Nie mam nic do dodania.
Ale... Panie krupierze? Czy jeśli trafię na metę jako biała...
Już pytałam.
Co za nerwy.
Czy jeśli skończę, będę wygnana?
O które pole pani pyta? Czy jeśli stanę na mecie
z białym kolorem u góry, będę wygnana?
Gra od razu się skończy.
Wcześniej mi pan nie powiedział!
Ale później ujawniono regułę o wygnaniach.
PIERWSZA REGUŁA
Wtedy jej nie znaliśmy?
Tak.
Wtedy była tajna.
Nieźle.
Jazda!
W takim razie idę na 89.
Jeden zwrot za drugim.
Przestawiam. Proszę wybrać fioletowego
zawodnika i go przesunąć.
Na 131.
Wysyłam ją na 131.
Przestawiam.
Proszę wskazać niebieskiego zawodnika i go przestawić.
Niebieskiego?
Jest tylko 7High.
Będzie źle, jeśli cię cofnę?
W kolejnym ruchu i tak koniec.
Dobra? Przesuwam 7Higha na pole 111.
Przestawiam.
Dawaj.
7High, proszę zmienić kolor.
Weź niebieski i ją przesuń.
Racja, wtedy gra się skończy.
Sprawdzę tylko, czy to najlepsza droga.
A kto będzie drugi? Kto ma najwyższe pole?
Jeśli teraz skończymy, żetony zgarną wszyscy ci tutaj.
Załatwiłem tylu ludzi, że jeśli trafię do pudła, będzie po mnie.
Jeśli 7High wybierze niebieski kolor i pomoże Ji-yeong wygrać,
oznaczeni gracze dostaną po żetonie,
a Park Sang-yeon, znajdujący się na obrzeżach
z jednym żetonem, z pewnością trafi za kratki.
Dlatego zarządzam przerwę. Niech się przyjrzę.
Ktoś z tamtej drużyny zdoła jej zagrozić? Pomyślmy.
Zobaczmy, czy ktoś może zmienić kolor. Nie tu, tu też nie...
Ani tu.
Nie chcę tego robić, ale jeśli nie skończysz,
przesunę cię i zaczniemy od nowa.
Justin wkrótce będzie miał swój ruch i jeśli przejdzie w kierunku 7Higha,
będzie mógł zmienić kolor. Wybrawszy niebieski,
mógłby wygnać Ji-yeong.
Kończmy!
Kolejki...
Tak z ciekawości, dlaczego nie kończymy?
Chcem ustalić, czy da się go uratować.
Mają jakiś plan. Nie odpadnie.
Jeśli trafię za kratki, tamci się zemszczą.
Co ty mówisz? Ja przeżyłem.
Bo wszyscy cię szanowali!
Konkurencja w więzieniu jest jednoosobowa.
Załatwimy Sang-yeona w komnacie śmierci.
Teraz nie mogę go zamknąć.
Szefowa bloku!
Dobra. Pomóż jej wygrać, a ja postaram się przetrwać do rana.
Jeśli się uda, daj mi rano żeton.
Dobrze.
Trzeba było go kryć.
Chyba nie ma wyjścia.
Od teraz.
Wybieram niebieski.
W tę stronę? Tak.
7High, proszę wskazać niebieskiego
zawodnika i go przesunąć.
Kang Ji-yeong na metę.
Kang Ji-yeong przechodzi na metę.
Koniec!
Dostaniesz żeton.
Kang Ji-yeong dotarła na metę. Gra dobiega końca.
Ciężka przeprawa.
Czuję się, jakbym trzymała zakrwawiony puchar.
Przykro mi.
Jeszcze żyję.
Nie zwróciłem uwagi.
To ja powinienem był zaplanować ruchy do końca.
Wyjawię teraz resztę reguł.
Tu mieliśmy rację.
Skos!
Może się pani przesunąć. Ma pan drugi ruch.
Nic o czterech.
„Trzy albo więcej”.
Liczyłem na drugi efekt. Wystarczyło mieć trzy.
Czyli się myliłem.
Czego nie odgadliśmy?
Żółtego.
Rzeczywiście.
Sang-yeon mógł wykonać kolejny ruch nie dlatego,
że sąsiadował z trzema żółtymi polami, tylko ze względu na to,
że układały się w skośną linię.
Nie miałem kolejnego ruchu tutaj?
Natomiast w tej sytuacji pola nie ułożyły się w ukośną linię, więc nie dostał ruchu.
Oto końcowa kolejność. Żetony otrzymają ci na pierwszych
pięciu miejscach.
Serio?
Kang Ji-yeong dostaje trzy żetony. 7High, Lee Se-dol,
Justin Min i Yoon So-hui dostają po jednym.
A oto obecna pula. Ponieważ nikt nie odpadł,
pozostaje niezmieniona. A teraz - wyjawię, ile wszyscy mają żetonów.
Kim Ha-rin,. 7High, Lee Se-dol i Justin Min mają po dwa.
A ja tylko jeden?
Yoon So-hui ma najwięcej żetonów, a więc wskaże jednego,
który trafi do kwater.
Ja chcę do więzienia. Jest bardzo fajnie.
Czyli każą ci wybierać?
Nie wiedziałam, że tak będzie...
Jest czworo z dwoma żetonami. Ha-rin, idź do kwater.
7High na pewno przejdzie, bo są w zmowie.
Co zrobisz? Ja nie wiem.
Założę się, że w więzieniu coś jest.
Na pewno spróbuję swoich sił.
To pewnie będzie tamto.
Ta konkurencja.
Cóż... Przykro mi. Nie wiem, co zrobić.
O co chodzi? To nie takie proste.
Nie wybierze 7Higha? Lepiej, by on poszedł.
Nad czym tyle myślisz? To takie pogmatwane?
Nie chce nas tak dzielić.
Właśnie. Nie chcę, byśmy dzielili się na obozy.
Nie zwlekaj.
Niech... 7High pójdzie z nami do kwater.
Cała reszta wraca do paki.
Tak lepiej. Trzeba zrobić tamto jutro rano.
Dali ci żetony? Pokaż.
Różnią się?
Kim Ha-rin, ... Son Eun-yu, Choi Hyun-joon, Lee Se-dol,
Justin Min i Park Sang-yeon - wy idziecie do więzienia.
Przejdźcie teraz do wyznaczonych miejsc.
Wybacz, że tyle od ciebie wymagaliśmy.
Trzymaj się, będziemy kibicować.
Pa!
Do jutra.
Wziął hot doga! Słusznie! Wcinaj, bo zabiorą!
Zabiorą? Jak wszystko.
Prędko, zjedz!
Dawaj go! Połknij!
Poproszę.
Trzeba było zjeść.
Zamykam.
Boki zrywać.
Zapraszamy pozostałych do kwatery.
Cieszę się, że wygrałaś.
Nigdy nie grali, nie poradzisz.
Nie jest źle. Podpadłem wielu ludziom.
Zgadza się. To fakt, że kto mieczem wojuje, od miecza ginie.
Trzeba było nie robić sobie tylu wrogów.
Z powrotem w domku!
Ja i Se-dol znów razem!
Nie wiedziałem, że tu pasuję.
Przytulnie jak w domu.
Dobrze znów być tu z kumplami.
Czułem się jak prowadzony na rzeź. Nie byłem pewny, czy przetrwam.
Bez obaw, jest wygodnie.
Oprowadzimy cię, ale najpierw się przebierz.
Wszystko gra? Ty płaczesz?
Troszkę.
Pogadamy przy kolacji.
Jutro nie powinniśmy się tak dzielić. Wyodrębniają się dwa obozy.
To oni tak wybrali.
Tak, nie my stoimy za tą sytuacją. Ale i tak lepiej byłoby jej uniknąć.
Spytam o coś z czystej ciekawości. Czy gdybyśmy grali jeszcze raz,
próbowalibyście każdego oszczędzić?
Ostatecznie to gra i ktoś musi wygrać.
Zgadza się. Czy musimy być okrutni? Osobiście zupełnie tak na to nie patrzę.
Czy nie pójdzie nam lepiej, jeśli będziemy bardziej waleczni?
Wcale nie musimy się litować nad innymi. Tu liczy się przetrwanie.
Z obiektywnego punktu widzenia ci w kwaterze
mają się lepiej. Mamy więcej żetonów.
To, czy ktoś dobrze się wyśpi, czy będzie nocował narażony w więzieniu,
odbije się na jego grze w kolejnym dniu.
Tak czy siak jutro... Jak ten czas leci.
JUtro będę grał o przetrwanie. I sądzę, że nie tylko ja.
Nie będę nikogo wyciągał z pudła. Chcę przetrwać.
Zasady mówią jasno, że co dzień musi odpaść
co najmniej jedno z nas. To wymusi zmianę podejścia.
Ale utrapienie.
O co chodziło?
Według 7Higha skreślenie kogoś to element gry, i ma trochę racji.
Wszyscy nie ocaleją.
Jasne. I nie ma sensu mu pomagać.
Bo?
W ogóle mu dotąd nie pomagałem. Szedłem za tobą.
Ja też grałem z tobą. Gdybym dostał żeton, coś bym zmienił.
Od teraz nie chcę być w żadnym sojuszu, zwłaszcza z 7Highem.
W więzieniu wcale nie jest źle.
Liczy się tylko to, co zrobimy jutro. Ustalimy to później.
Ja zejdę.
Ty chcesz?
No.
Zastanawialiśmy się... jak mu powiedzieć.
Jakoś trzeba. Nie ma innej opcji.
Na szczęście jesteśmy w dawnym składzie, nie licząc jego. Liczę, że można mu ufać.
A jeśli nie, odpadnie w eliminacjach.
Tak, nie tak źle!
To mi się podoba.
Nie litujmy się nad nim, bo sam wystawił wszystkich.
To mi się podoba.
Jesteś pewny? Dobra.
Słyszałaś?
Co?
Justin jest super. Co?
Chce wykluczyć Sang-yeona w eliminacjach.
No jasne.
Tak?
Jeśli się wygada, cała reszta się dowie.
Dlatego jeśli będziemy mieli okazję... To go zabijmy. I...
Trochę mocno powiedziane.
Dobra, pogadamy po grze.
Gdy ją wyjaśnią.
Przyjaźń?
Nie z nią.
O, przyszło jedzenie.
Więzienne dania mają własny klimat.
Tak?
Przekonasz się. Co było na kolację?
W kwaterach? Wołowina.
Serio?
Całe mnóstwo dań. Królewska uczta.
Dzisiejsze są lepsze.
Tak? Te są posolone. Wczorajsze były bez smaku.
Wychodzą z nas eksperci od pieczywa!
Bułki były czerstwe. Jakby stały na zewnąrz kilka godzin.
Pewnie nieźle świrują, bo mają nowego więźnia.
Urządzają mu kocenie. Najpierw przebieranki.
Na pewno nie. Raczej mówią: „Na co ci to było?
Wykiwali cię i teraz poszedłeś przez nich siedzieć”.
Coś ty.
Ale taka prawda. Najmłodszy dał się zamknąć.
Pewnie czujesz różnicę.
Bo wczoraj spałeś tam.
Wczoraj byłem najsłabszy, ale zabrali mnie ze sobą.
Za to dzisiaj zrobiłem bardzo dużo dla drużyny, a ona mnie wystawiła.
To też mi przeszkadza. Grałeś tak dla sojuszników?
Mówił nam. Wystawili cię, umyli ręce od sprawy,
a teraz udają niewiniątka.
Grał z nami od początku. Nie wydaje wam się, że go wykorzystaliśmy?
Jest na tyle rozsądny, że pewnie już z tego żartuje.
Może czuć pewną pokusę, skoro jako jedyny poszedł siedzieć.
Pewnie, to oczywiste.
To jego zmartwienie.
Jutro chcę rozbić tamten sojusz.
Sojusz?
Zabrać im wszystko.
Mówisz teraz szczerze? Bo wydaje się, że dalej z nimi trzymasz.
Nie, zdradzili mnie. Zdradzili?
Tylko dlatego tu jestem. Gdyby od razu nie pobiegli po wygraną,
zdobyłbym więcej punktów albo żeton. Mogli też wybrać mnie na końcu.
Ale woleli wypchnąć Ji-yeong na metę, choć zrobiłem najwięcej.
I tak mi teraz dziękują?
Dlatego mówię, że cię wykorzystali. Nie przejmują się, czy przetrwasz.
Wcale tak nie myślę. Mówię tak, by ich sobie zjednać.
Nadal wierzę w ten sojusz.
Liczę, że będę miał okazję się odegrać.
Ja chcę spróbować tamtego.
Czego? Tego, co Seung-hyun.
Wszyscy mają ochotę.
Dzisiaj ja.
Czekaj, czekaj. Ustaw się w kolejce. Wszyscy chcemy spróbować.
Po to tu jesteś? Chciałbym ją spytać, jakie dostała zadanie.
To ciekawe.
Na pewno nie problem skoczka.
Wciąż myślę, że chodziło o to.
Rozwiązałam planszę siedem
na siedem i chcę zejść.
7High, chcę ci coś powiedzieć. Oddam ci mój dzisiejszy żeton.
Chciałam je zbierać powoli i nie wiedziałam, że dostanę go dziś.
Wolę, żebyś ty go miał.
Dziękuję.
Okazuje się, że żeton jest cenniejszy, niż sobie wyobrażałem.
Siedzi z nami od początku, ale miał najwięcej żetonów, więc...
„Mimo to, później”...
Nie!
Zrób tak jeszcze raz!
„Kogo chcesz usunąć”? „7Higha”.
Chcesz go z powrotem?
„Od początku był mój”!
Tobie dam się wyrzucić.
Jak każesz, to pójdę. „Żeton był mój”!
Co robiliście?
W sekrecie?
A przebaczysz mi?
Ej, ej.
Muszę sobie ich zjednać, by mnie nie wykopali.
Na siłowni jest sekret.
W sypialniach jest coś, co nie działa jak trzeba.
Potem trzeba rozwiązać zagadkę i otworzyć coś kluczem.
Ale jutro będzie trudniej, a pojutrze jeszcze trudniej,
bo trzeba mieć cztery różne żetony.
Wczoraj były identyczne.
Ten się różni?
Czy się różni...?
Mam pomysł.
Chyba wiem! Krawędzie żetonów są inne. Myślę,
że stanowią klucze. Nie cztery wzory, tylko krawędzie.
Ji-yeong dostała trzy. Pewnie już rozwiązali.
Może nadal wydaje im się, że muszą mieć różne wzory. Są takie same?
Dostałaś żetony? Pokaż.
Nowe żetony są takie same. O co chodzi?
Niektóre nadruki są obrócone, a inne się powtarzają.
Czy chodzi o ułożenie obrazka z wężami? A może na ich tle pojawi się coś innego?
Odpocznijmy.
Po co to robisz? Zaraz narrator powie: „Park Hyun-gyu”.
Jeong.
W tę stronę?
Jeszcze myślę, ale to bez wątpienia klucz.
Powodzenia.
Co tam robisz?
Kombinuję.
Wchodzą w pewnej kolejności.
Nie wiadomo.
Widzisz coś?
Staram się, jak mogę.
Nie mam wiele do roboty, więc mogę nawet zarwać noc.
Jest jedna możliwość. To czemu nie wrzucisz?
Wrzuciłbym, gdybym miał dwa razy tyle.
Bałem się, że prowadzący zaraz zawoła: „Park Hyun-gyu”.
Jeong! Wybacz. Mój kolega się tak nazywa.
Sprawdzisz ze mną?
Spróbujecie we dwójkę?
Jeong Hyun-gyu, Yoon So-hui...
Odpadają!
Wzór się powtarza.
Ten nadruk.
Tego jestem najbardziej pewny. Spójrz, wąż się powtarza.
A ten jest taki jak tutaj. Ten chyba pasuje tu,
a ten - jeszcze nie wiem, gdzie. Może tutaj? Trochę się różni.
Ma szyję w inną stronę.
Ale wzory są takie same. Zastanawiałem się, czy o nie chodzi.
Bez wątpienia trzeba tak.
Trudno je zdobyć. Jeśli się mylisz, po prostu je stracimy.
Nie wrzucisz?
Jeśli ty wrzucisz pierwszy.
Nic nie przychodzi mi do głowy.
Na pewno nie ma nowego wzoru ani żadnego nie brakuje.
Mowa o tym?
Doszukał się podobieństw, ale oboje sądzimy,
że wcale nie chodzi o obrazki.
Wsunęłam żeton, bo chociaż wzór się nie zgadzał,
mógł pasować. Spróbowałam w drugim miejscu.
Tu nie jest napisane „wsuń”?
Widzę napis.
Czyli trzeba dopasować litery.
Czekaj.
Zobacz. Czyli jeśli wsuniemy je w innych miejscach, może ułożą się w inne słowa.
Chyba żaden inny nie pasuje. Nie tak jak ten.
Może to miejsce tylko na ten. Zaczekaj.
Ten pasuje tutaj. Pójdziesz powiedzieć reszcie?
Było siedem zegarów. Może to zadanie dla jednego.
Wejdziesz sam? Mnie wszystko jedno. Reszta raczej nie będzie chciała.
Mam wrzucić?
Właśnie dałam jeden 7Highowi.
Za co?
Bo było mi głupio, że dostałam dzisiaj jeden.
Nie sądziłam, że to rozwikłamy.
To wrzucasz?
Nie mam oporów. Przekombinowałem.
Wsunęłam go tutaj tylko dzięki tobie. Jak wchodził? Chyba tak. Niesamowite.
Niesamowite. Wystarczy wrzucić jeden.
Co robisz? Zastanów się.
A co?
A jak dostaniesz zadanie?
Racja. To po kolacji.
Ale frajda.
Ustaliliście coś?
Pokazać?
Czyli tak.
Tylko nikomu ani słowa, dobrze?
Nie udało się dopasować ani jednego... prócz tego.
„Wsuń”.
Niezły numer. Wrzuciłeś?
Ale obłęd! Wystarczył jeden?
DIABELSKI PLAN KOMNATA ŚMIERCI
Ale obłęd!
Wystarczył jeden?
Pokój był cały biały.
Budził we mnie jedno uczucie: lęk.
Ukazał nam się biały pokój, a w nim - żeton.
Żeton.
Nie wchodź.
Ale nie ma instrukcji.
Raczej nic się nie stanie.
Rety, ale super!
To dla tego, kto włożył.
WITAJ W UKRYTYM ETAPIE.
„Jedno może wejść i ma jedną okazję”. Śmiało.
Nie idź! Odzyskałem żeton.
Tak? Nie odpadnę. To jasne, że spróbuj.
Ale pewnie jest jakaś kara.
Zostań.
PODEJMIJ SIĘ WYZWANIA LUB WYJDŹ.
Serio, wejdziesz?
Nie chciałbym psuć nastroju.
Nie skreślą go.
Muszę.
Nie odpadnie. A kolacja?
Wróć po kolacji. Nie graj z pustym brzuchem.
Proszą, żeby wyjść.
Wracam później.
Super. Ale się cieszę.
Trzeba zjeść.
Jak mama.
Nie rób niczego przed jedzeniem.
To tylko dla jednego?
Tak.
Chcesz iść?
Tak, ale puszczę ciebie.
To zaprząta cię od wczoraj.
Oddam ci żeton.
Gdy wrócisz? Dzięki.
A ja ci nie pomogłem? Przyniosłeś zegary.
Właśnie. Bałem się, że zapomniałeś.
Teraz go urabiasz? Właśnie.
Gdyby zapomniał o twoim wkładzie?
Pewnie zapomniał.
Warto mówić.
Zastanowimy się, co to za zadanie?
Pewnie problem skoczka.
Bo idzie się samemu.
Idź poćwiczyć.
Zamierzam. Ale...
I co teraz?
Miałem milczeć? Wszystko i tak będzie w telewizji.
W sumie.
Jaki pragmatyczny.
Mówił szczerze, ale w istocie może się stać odwrotnie.
Czy... poszedł do pokoju?
Poszedł?
Sang-yeon?
Tak, racja. Idealna chwila.
Ale jest taki życzliwy, że teraz mi głupio.
Najpierw w dzisiejszych eliminacjach...
Załatwimy go? Nie. Nie mamy wyjścia, jeśli to ma się nie wydać.
Wydaje nam się, że najlepiej będzie, jeśli...
Sang-yeon przegra więzienne eliminacje, by sekret nie wyszedł na jaw,
ale nie wiadomo, co się stanie.
Co to? Ósma.
Za pół godziny zaczynamy więzienną grę.
Jeden zawodnik będzie wyeliminowany i odpadnie z programu.
Już czas!
Nadal mnie straszą.
Wyjaśnię teraz reguły dzisiejszej gry eliminacyjnej.
Nosi nazwę „Aukcja czasowa”.
Aukcja?
Zawodnicy będą stawiali czas i zdobywali zwycięskie medale.
Fajnie.
Na początku każdemu będzie przyznaje dziesięć minut.
Czas ten musi wystarczyć na 19 kolejek. Będzie zaokrąglany do dziesiątych sekundy.
Do dziesiątych...
Każdy zawodnik ma przed sobą guzik, niewidoczny dla pozostałych.
W każdej kolejce wszyscy wciskają swoje guziki.
Po upływie pięciu sekund zawodnicy zaczną stawiać swój czas.
Kto nie chce uczestniczyć w danej kolejce,
musi zdjąć rękę z guzika podczas odliczania.
Ci biorący udział w aukcji mogą puścić guzik,
gdy na liczniku znajdzie się czas, który stawiają.
Gdy ostatni zawodnik puści swój guzik, odliczanie będzie przerwane, a ten,
który poświęcił najwięcej czasu, otrzyma zwycięski medal.
Jeśli kilku uczestników postawi tyle samo z dokładnością do dziesiątej sekundy,
kolejka będzie nierozstrzygnięta.
Aha.
Nie dowiecie się, kto uczestniczył w kolejce
ani ile postawił. Poznacie jedynie zwycięzcę.
Pozostały czas każdego zawodnika nie będzie wyjawiony żadnemu z nich.
Można go poznać jedynie patrząc na ekran podczas kolejki.
Innymi słowy, każdy musi polegać na własnej pamięci.
Ostrożnie.
Na koniec gry laureat największej liczby medali otrzyma żeton.
W przypadku remisu żeton otrzyma ten, któremu zostało więcej czasu w banku.
Jeśli czas też będzie identyczny, nikt nie dostanie żetonu.
Trzeba oszczędzać. Zawodnik o najmniejszej liczbie
medali odpadnie z programu.
W razie remisu odpadnie ten, któremu zostało mniej czasu.
Zaczynamy rozgrywkę za pół godziny.
Na szczęście nie ma zespołów.
Trzeba zachować jak najwięcej czasu.
Jeśli się zmówimy, można wykluczyć jedną osobę. Jak?
Jeśli uzgodnimy, którą rundę ma wygrać każde z nas,
a reszta się wstrzyma, tylko on będzie tracił czas.
Walczyłby tylko z jednym, mającym więcej czasu, który mógłby wydać.
Zgadza się.
Ale nie wiem, czy inni na to pójdą. Jasne, ale...
Ale rozumiem, co mówisz.
Łatwizna.
Co robimy? To taka ciekawa gra.
Se-dol się nakręcił!
Coś taki przybity?
Nie ma żadnej strategii.
Zgoda?
Nie gadałam z Se-dolem.
A nas dwoje?
Wtedy nie będzie pięciorga na jednego.
Gra każdy na każdego?
Wystarczą cztery medale, żeby nie odpaść.
Trzeba od początku?
Można o nie grać od początku albo na końcu.
Ja starałbym się już w pierwszych kolejkach.
Ale jeśli kilku tak pomyśli...
To najgorzej.
Hyun-gyu szykuje się jak do wyjazdu.
Jakbyś się pakował.
Próbuję różnych rozwiązań. I to wcale nie musi być to.
Racja.
Prawie zapamiętałem. Ale być może będę grał na ślepo.
Nie poszedł. Na razie ćwiczy.
Może ja pójdę?
To byłby historyczny zwrot!
Zapamiętałem kolejność, ale pewnie zadadzą mi coś innego.
Rozpisałem ją sobie, potem powtórzyłem bez długopisu,
podzieliłem na kształty i tak dalej. Próbowałem nawet w odwrotnej kolejności.
Zostaniemy w piątkę.
To niewiele.
Bo Sang-yeon siedzi.
Zapamiętałeś? Tak.
Elegancko!
Sprawdzimy cię, zanim pójdziesz.
Będzie sprawdzian.
Idziemy.
Przystępujemy do więziennej rozgrywki. Zapraszamy więźniów do komnaty śmierci.
Powodzenia wszystkim.
Do dzieła, Justin.
Jazda.
Zabawmy się.
Ojej.
Usiądźcie dowolnie.
To ja tutaj.
Naprawdę nie widać?
Tak się wciska.
Czy nie będziemy się odbijali w lustrach?
Patrzą.
Chowa się rękę, żeby nie widzieli.
Można blefować!
„Naciskam”.
Z całej siły.
A tu nic. Tak się kantuje.
Zaczynamy drugą rozgrywkę więzienną.
Przystępujemy do pierwszej kolejki. Proszę nacisnąć guziki.
Bałbym się Se-dola.
Facet jest niesamowity.
Pewnie wygra i tu przyjdzie.
Na bank.
Sang-yeon jest spięty.
Całkiem jak ja!
Powodzenia.
Nie puszczają.
Pierwsza minuta na start? Poważnie?
Wszyscy wpadli na to samo?
Też bym tak zaczął.
Pewnie wszyscy chcą walnąć na początek z grubej rury.
Nie mam pojęcia, kto jeszcze trzyma.
Ja też nie.
Od początku grubo.
Doszedłem do wniosku, że nikt nie będzie naciskał dłużej.
Skoro tak, od razu nabijmy pięć minut.
Nie wiadomo, czy ktoś puścił czy nie. Ale każdy ustalił sobie jakieś minimum.
Będą wciskać trzy minuty.
Chyba że ktoś puścił szybko.
Puścili ci, co się uśmiechają. Na przykład Justin.
To ty?
Chcę się upewnić.
I poświęcisz jedną piątą czasu?
No.
Dobra.
Koniec.
Wygrywa Son Eun-yu. Wręczę ci medal.
Dzięki.
Dwie minuty?
Niecałe. To ich strategia.
Wygrać cztery kolejki.
Druga kolejka. Zacznijcie wciskać guziki.
Sang-yeon, dawaj.
Pewnie martwi się, żeby nie poświęcić za dużo.
Chyba widzicie.
A ty?
Nie.
Nie spinałbym się.
Ja bym nie wyrobił.
Trzymałbyś przez dziesięć minut?
Chyba tak.
Źle zaczęłam?
Na też idę na całość.
Dobra, dwie minuty...
Nic nie widać.
Wiesz tylko ty sam.
Tak jest. To takie niepewne.
Dwie 15.
Znów Eun-yu.
Drugą kolejkę wygrywa... Kim Ha-rin. Dostajesz medal.
Dobrze. Znają się na tym.
Obie mają do tego łeb. Może lubią planszówki.
Obie mają tęgie głowy.
Pora na trzecią kolejkę. Zacznijcie wciskać guziki.
Nie chcę tracić czasu.
Ha-rin zaproponowała się zmieniać.
Będę wciskała w parzyste.
A ja w nieparzyste? Możemy się podzielić po sześć.
Eun-yu też się zgłosiła.
Grajmy tak, to się uda.
We wskazanych kolejkach nie bierzemy udziału. Ja miałem wziąć trzecią,
szóstą i dziewiątą.
Wygrywa Son Eun-yu. Wygrywa Kim Ha-rin.
Z początku chciałem, by wszyscy się zmówili.
Można się zmówić i wykluczyć jednego. Możliwe.
Zgoda? Czekam na Se-dola.
Tamci odmówili, a później gadali między sobą.
Widziałem, że współpracują.
Zagniewała mnie ta myśl.
Musiałem zadbać o siebie.
Nie wiem, ile czasu zużyliście.
Bo ujawniają tylko ten zwycięski.
Trzymają po dwie minuty.
Co najmniej po dwie.
Dwie minuty to normalny czas?
Ponad pół to marnotrawstwo.
Też tak czułem.
Zwłaszcza że przyznają punkty.
Trzeba mieć dużo czasu w zapasie.
Byłem zaskoczony. Skupiłem się na zdobyciu jednego medalu.
Kolejkę wygrywa...
Lee Se-dol.
Ryzykant! Chyba się nie spodziewał.
Dostajesz medal.
Za długo.
Jego wygrana mnie zaskoczyła, ale bardziej martwił mnie stracony czas.
Czwarta kolejka.
Sang-yeon musi wygrać.
Ledwie zaczęli. Niech ich obserwuje.
Mam nerwy napięte jak postronki. Nie wiadomo, czy naciska jeden, czy dwóch.
Albo czy trójka.
Myślę, że czeka na środkowe rundy, bo oszacuje, ile mniej więcej wydali inni.
Ja nie robiłbym nic przed dziesiątą kolejką.
Wszyscy świetnie się kryją.
Dosyć.
Wciskasz?
Nie. A ty?
Chcę już puścić.
EUN-YU
Będą trzy.
Ponad dwie?
Ale długo.
Koniec.
Wygrywa...
Park Sang-yeon. Dostaniesz medal.
Wytrwały!
Brawo.
Nieźle. Mądrze.
Piąta kolejka. Wciśnijcie guziki.
Justin chyba ruszy w dziesiątej.
W tamtej więziennej grze też niewiele robił na początku.
Dużo wciskałeś, Justin? Ile czasu zużyłeś?
Chcę raz wygrać.
Zawsze będzie co najmniej minuta?
Nie wiem, kto wciska.
Wystarczy, by jedno trzymało.
Będą dwie.
Raczej tak. Od teraz już nie będzie krócej.
Każdy myśli: „Tyle wystarczy”, a jednak dochodzą do trzech.
Ale długo.
Co „ok”?
Trzymam dalej.
Dalej?
Chyba ktoś trzymał dwie minuty i zabrakło mu dziewięciu sekund.
Będą trzy.
Trzy minuty. To jak przegrać.
Wygrywa Kim Ha-rin.
Wręczam ci medal.
Dobra?
Ha-rin świetnie gra. Niezły wynik.
To jej nie wystarczy. Pójdzie po żeton.
Szósta kolejka. Zacznijcie wciskać guziki.
Dla nich pewnie czas mija wolniej.
Stoisz tylko i myślisz: „Czy już, czy już”?
Jeszcze?
Zakładaliśmy, że będziemy trzymać koło minuty,
a potem wygrał Se-dol. Od tamtej pory liczył się już
dla mnie tylko ten medal.
Sang-yeon dalej wciska.
Mam kłopoty. Prawda?
Spore.
Masz go.
Sęk w tym, że zużyją ponad dwie minuty 20.
Każdemu wydaje się, że musi dać więcej, niż ten, kto wygrał ostatnio.
Chyba już pora na Justina albo Hyun-joona.
Czas ucieka.
Ucieka.
Przegranie dziesięcioma sekundami to tragedia, więc wolę walczyć do końca.
Kto tyle trzyma?
Może ty sam?
Co nie?
To nie ty trzymasz jak wariat, prawda?
Weźcie się.
Wszystko albo nic.
Do śmierci.
Mówiłeś, żeby nie przesadzać, a sam trzymasz ponad trzy minuty?
Trzy minuty, jazda.
Trzy, poważnie?
Szóstą kolejkę wygrywa Choi Hyun-joon.
Kto?
Dostajesz medal. Ty smarku! Ty trzymałeś? Nie mam szans! Nie zadaję się z wami!
Chyba nie...? Długo trzymał.
Hyun-joon nie miał medalu.
Dlatego wciskał trzy minuty i zabrał Se-dolowi dużo czasu.
Nie wiedziałem.
Dopiero się z tobą zrównałem.
Wiedziałem, że to ty.
Wcale nie wcisnąłem. Udawałem, ale nie nazwę tego blefem.
Możliwe, że Justin oszczędza czas?
Siódma kolejka. Zacznijcie wciskać guziki.
To siódma?
Tak. Nikt już nie pamięta, ile zużył.
Ja tak.
Nie wiem, ile poświęcił Justin. Sang-yeon też jest cichutko.
Sang-yong walczy chyba sam ze sobą. Już puścił?
Albo nie.
Ma nerwową minę.
Zbytnio się spina.
Znów długo.
Dwie 20?
Tak.
Kto to?
Wygrywa Son Eun-yu.
Nie ja! Dam ci medal.
Czekajcie. Ósma.
Rozciągasz się, żeby długo trzymać?
To pewnie męczące, tak stać i wciskać.
Pewnie reszta uczestników nas ogląda.
Jazda!
Tak! Powodzenia!
Ósma kolejka. Zacznijcie wciskać swoje guziki.
Nie dogadali się.
Raczej nie. Ale w pół godziny można się dogadać.
Właśnie. Podzielić kolejkami czy coś.
Znów długo.
Wygląda na to, że dwie minuty to już minimum.
Dobra.
Do samego końca?
Dalej nie mam.
Pomysłu.
Nie, medalu!
Rozumiem.
Tak? Tak.
Niecałe dwie.
Teraz krócej.
Sang-yeon?
Wygrywa...
Kto? Ja.
Wygrywa Lee Se-dol. Dostajesz medal. Mało ci brakuje do wariata.
Dołączę.
Lee Świ-rus. Świ-rus!
Se-dol?
Wciska co najmniej dwie minuty.
Przesadziłem.
I to jak.
Stwierdziłam, że skoro jak dotąd wygrywaliśmy
ponad dwiema minutami, w ósmej kolejce ktoś się wystraszy
i przytrzyma dłużej, by wygrać jeszcze raz przed dziesiątą.
Ale na wypadek gdyby nikt nie zagrał,
przytrzymałam guzik symboliczne dziesięć sekund.
Nie trzymałeś do końca?
Nie zostało mi dużo.
Dziewiąta kolejka. Zacznijcie wciskać guziki.
Justin. Ma mało czasu?
Nie wiem.
Im szybciej zabierze się palec, tym lepiej.
Tak.
Czyżby Sang-yeon?
Tak mi się zdaje.
Wygląda, jakby walczył do końca.
Justin jest podejrzany.
Świetny aktor i tyle.
Dziwne.
Stale uśmiechnięty.
Cieszy go, że inni zużywają swój czas. Nie śpieszy mu się.
Ładnie.
Sang-yeon?
Wygrywa...
Choi Hyun-joon. Dostajesz medal.
No nie!
Hyun-joon? Ładnie.
Dwie i pół minuty.
Niełatwo.
Nie, i nie ma być łatwo. Przyłóżmy się.
Dziesiąta kolejka. Zacznijcie wciskać guziki.
Niełatwo rozegrać to tak, żeby czworo miało po dwie wygrane.
Chyba się dogadali.
A Justin?
Właśnie.
Jeśli tak, Sang-yeon nie ma szans.
Zdrętwiały wam ręce?
Hyun-joon, nie wcisnąłeś.
Nie czuję dłoni. Też opadłeś z sił?
Przez nerwy.
Ja wciskałam.
Fajnie byłoby w pół minuty.
Unieść palec przez skurcz i i tak wygrać.
Ale by było. Fajnie.
Znów... ponad dwie.
Będzie coraz krócej, bo się denerwują.
Już? Justin?
Wygrywa...
Son Eun-yu. Dostajesz medal.
Pierwszy raz.
Tak się trzęsłam!
Niecała minuta?
Brawo.
Zaczęłam toczyć walkę psychologiczną, w obawie, że ci, którym idzie gorzej,
zaczną skąpić czasu.
Pomyślałam: „Potrzymam jak najkrócej i będzie
co będzie”, i puściłam.
To był błąd. Ręce trzęsły mi się bardziej
niż się spodziewałem. Wymagali pięciu sekund na początku.
Hyun-joon, nie wcisnąłeś.
Nie czuję rąk.
Przyciskałem mocno bez namysłu i zanim się obejrzałem, minęło 20 sekund.
Zdziwiłem się i oderwałem palec, myśląc, że mogę odpaść,
bo właśnie zmarnowałem tyle czasu.
Boję się o Sang-yeona.
Jeden medal to za mało.
Jedenasta kolejka. Zacznijcie wciskać guziki.
Chyba nikt nie ma dużo czasu.
Zaszaleliśmy na początku.
Trudno będzie przekroczyć minutę.
Ile każdy zużył? Wszyscy oprócz Justina
mamy po kilka medali.
Justin może teraz wygrać.
Może.
Minuta 44.
Kolej Se-dola?
Tak.
Kolejkę wygrywa... Kim Ha-rin. Dostajesz medal.
Wygrywają jak w ping-pongu.
Ha-rin i Eun-yu mają dobre podejście.
Chyba są w zmowie. Albo wyjaśniły sobie, jak grają.
Ha-rin zawsze wygrywa tuż po Eun-yu.
Czyli teraz wygra Hyun-joon.
Dwunasta kolejka. Zacznijcie wciskać guziki.
Justin.
Co się tak uśmiechasz? Denerwuję sie.
Nie mam pojęcia, co myśli Justin. Ma niezmienny wyraz twarzy.
Nie wiem, czy patrzy z uśmiechem, bo coś faktycznie go cieszy,
czy to jego pokerowa twarz.
Dużo czasu?
Czy nie wiesz?
Znowu ponad dwie.
Ktoś idzie po wygraną. Dwie minuty.
Wygram.
Wygrywa Lee Se-dol.
Wydawało mi się, że mocno naciskasz, ale wcale nie.
Poważnie.
Widać to na ramieniu?
Czuję, kiedy wciska, a kiedy nie.
Stoję zaraz obok i widzę drobną różnicę, gdy naciska na guzik, a kiedy udaje.
Sprawę ułatwiały jego krótkie rękawy.
Nie sądziłem, że Se-dol miał w zapasie tyle czasu.
Moja mina zdradziła, że w następnej kolejce muszę wygrać.
W teorii to kantowanie.
Nie podejrzałem o, tak!
Hyun-joon się niepokoi, że Sang-yeon go dogoni.
Będzie ostrożny.
Trzynasta kolejka. Zacznijcie wciskać guziki.
Hyun-joon, nie wcisnąłeś.
Ile mogę mieć czasu?
Ten uśmiech wydaje się zgorzkniały.
Starałam się coś wyczytać z min Sang-yeona i Se-dola i próbowałam to dopasować
do ich ramion. Niekiedy wydawało mi się, że coś widzę.
Niedobrze. Na pewno myślą już o ostatnich kolejkach.
To już trzynasta.
Ktoś długo trzyma.
Koniec. Sang-yeon!
Kolejkę wygrywa Lee Se-dol.
Całkiem nie bierze jeńców!
Zużył co najmniej osiem minut. Nie marnował ich wcześniej.
Czy zawsze wygrywa?
Niewykluczone.
Już drugi raz zabieram palec w chwili, gdy wiem, że wygrałem.
Tak?
Niesamowity.
Pewnie spotkał się z niejednym, gdy grał w go.
W go wszystko widać jak na dłoni i nie trzeba
się niczego domyślać. Nie to co tutaj.
Ale tak jak w go, można zwiększyć szanse na wygraną.
Czternasta kolejka.
Któreś chyba pójdzie na całość.
Ja stawiam na Ha-rim.
Nie starczy jej czasu. Eun-yu też nie ma go dużo.
Ha-rin zużyła sześć minut i 20 sekund. Jeśli w ogóle nie zmarnowała czasu,
ma lekko ponad trzy minuty. Raczej nie.
Ha-rin też ma mało.
Ale Se-dol raczej wygra.
Pewnie zostawił sobie czas w zapasie.
To na pewno będzie pierwszy.
Tę kolejkę wygruwa...
Kim Ha-rin.
Czyli trochę jej zostało.
Co za wola.
Oby była z nami.
Dostajesz medal.
Jest groźna, mówiłam. Aż tak?
Sang-yeon?
Liczę, że Justin zużył czas.
Piętnasta kolejka.
Hyun-joon raczej nie miał wiele czasu. Walczyłem chyba tylko z Justinem.
Jeśli teraz wygra, będzie kryty. Raczej ma zapas.
Wszystko sobie policzył.
Pięć razy po dwie minuty?
W czwartej kolejce zużył dwie i dziesięć.
Co tak długo?
Ktoś prze przed siebie jak szalony.
Kolejkę wygrywa... Justin Min.
To rzeczywiście jego strategia!
Wiedziałem.
Dostajesz medal.
Coś czułem.
Czeka do drugiej połowy.
Do końca. Biedny Sang-yeon.
Celowo pominąłem tę kolejkę. Nie było sensu dzielić
czasu między 15 i tą, bo została mi jakaś minuta.
Szesnasta kolejka. Zacznijcie wciskać guziki.
Nie liczył się czwarty medal, tylko ile czasu zostanie
mi po jego zdobyciu.
Wygrana i porażka nie zależały od niego.
Chciałam poświęcić jak najmniej czasu i zostawić sobie najwięcej w zapasie.
Która to?
Szesnasta.
Dzięki.
Muszą być tacy spięci. Nic tylko trzymają i myślą:
„Czy już? Czy już”?
Dziwne. Znów dwie i pół minuty?
Rety, nie odpuszczają.
Ale długo.
Fakt. Kolejkę wygruywa...
Justin Min. Dostajesz medal.
A nie mówiłem? Jest niesamowity.
Ma wypisane na twarzy, że zaczął walczyć. Spojrzenie mu się zmieniło.
No jasne. Oszczędzałeśczas?
Nie wiedziałam.
Siedemnasta kolejka. Zacznijcie wciskać guziki.
Ale nie będzie trzymał trzy minuty?
Wygrał w dwie 20, więc może teraz zejdzie do dwóch.
Już nie jest ostatni.
Dalej trzyma.
Nie masz dość?
Może sam trzyma?
Możliwe.
Kto wie.
Nikt.
Justin?
Kolejkę wygrywa...
Kim Ha-rin.
Że co?
Dwie minuty?
Dostajesz medal.
Nieźle.
Dziękuję.
No proszę.
Wygrała każdy, który chciała.
Pięć medali, niesamowite.
Moje barki.
Co gdy czas się komuś skończy?
Guzik wibruje.
Myślisz, że ubiegła Justina?
Pewnie tak. Justin pewnie puścił po jakichś
dwóch minutach, myśląc, że tylko jemu zostało tyle czasu.
Deprymujące, teraz nie wygrać.
Osiemnasta kolejka.
Która?
Zostały jeszcze dwa medale. Ktoś z ostatniej trójki na pewno odpadnie.
Jeśli na koniec będzie remis, o wygranej przesądzi pozostały czas.
Trzeba go więc pilnie oszczędzać.
Wciśnijcie guziki.
Chciałem zużyć jedną minutę, czyli resztę czasu,
zdając się na opatrzność. Jeśli się uda, to znaczy, że bóstwa dały mi szansę.
Sang-yeon!
Dawaj, wygraj.
Co?
Ile?
Minuta 13.
Kolejkę wygrywa Choi Hyun-joon... Dostajesz medal.
Co za wygrana.
Fajnie.
Ostatnia kolejka.
Zostaliśmy my dwaj.
Potem koniec.
Grają o wszystko. Sang-yeon musi wygrać. Trzymać do samego końca.
Sang-yeon...
Ale cicho.
Ktoś zachował dwie minuty?
W ostatniej kolejce?
Pewnie wcześniej nie grał, tylko czekał na tę chwilę.
Tam pewnie czują co innego.
Ktoś wykorzysta jedną trzecią zapasu.
Co jest?
Już wkrótce...
Ktoś odłożył mnóstwo.
Trzy i pół?
Błąd?
Będą cztery.
Niewiarygodne.
Właśnie. może... O.
Kolejkę wygrywa...
Justin Min. Dostajesz medal.
Rany, Justin, serio?
Cały czas blefowałem.
Co „ok”?
Naprzód.
To ty?
Chcę tylko wygrać.
Masz czas?
Mało mi zostało.
Nie wiem, co z Justinem. Nic nie pokazał.
Od początku zamierzałem trzymać czas do późniejszych kolejek.
Wygrał dwa razy, a potem czekał.
To koniec rozgrywki. Kim Ha-rin zdobyła najwięcej
medali i otrzymuje żeton.
Park Sang-yeon zdobył najmniej,
a więc odpada z programu.
Przepraszam.
Dobrze grałeś.
Nic mi nie wyszło w tych eliminacjach. Szacowałem, kiedy reszta zrezygnuje,
i puszczałem guzik potem.
Zmarnowałem dużo minut na początku i nie miałem szans.
Prosimy cię o opuszczenie terenu.
Dziękuję. Dobrze grałeś.
Szerokiej drogi.
Powodzenia.
Mówiłem, że mam 95% szans na wygraną, ale byłem przesadnie pewny siebie.
Jestem rozczarowany, że nie mogłem grać po swojemu,
ale mimo to starałem się jak mogłem.
Na świecie jest wielu niesamowitych ludzi. Żegna się z wami Park Sang-yeon.
Do kitu.
Straszna gra.
Więzienna gra zakończona. Zawodnicy - wracajcie do celi.
Rany!
Zrobiłyście, co mówiłem.
Ty na pewno.
Nie.
Raczej tak. Nie ja podsunęłam im pomysł.
Zapamiętam to.
Chyba cały dzień grałem sam ze sobą.
Reszta mnie wystawiła.
Przysięgam, że to nie tak. Mówię ci, że nie.
Mówiłem wam, co trzeba zrobić.
A ja się nie zgodziłam. Powiem ci, jak to było.
Sang-yeon dużo nam wyjawił, więc nie chciałam się zmawiać
przeciwko niemu.
Ale wygrywałyście po sobie. Inna grupa chciała tak
grać i się dołączyłam.
Nie mogę z wami.
W tamtej grze też mnie oszukałyście.
Kto taki? Wy dwie!
Ja i Ha-rin?
No. Zdradziłyśmy zespół? Kiedy?
W głównej grze.
Grałyśmy razem. Byłyście w tamtej drużynie,
a potem przeszłyście do nas.
Co jest?
Justin twierdzi, że zmieniłyśmy drużyny, bo tamta przegrywała.
Coś ty. Grałyśmy tylko we dwie.
Co ty u licha gadasz?
Mylisz się. To nie tak.
Mogłaś przestawić moją kostkę.
Proszę przesunąć zielonego zawodnika o jedno pole.
Jeśli komuś pomogę, chcę w zamian żeton.
Wtedy, gdy wybrałam Ji-yeong? Tak. A mnie wystawiłaś.
Co by to dało, gdybym cię popchnęła? Starałam się...
Mieliśmy pomagać sobie nawzajem. Nie taka była umowa?
Ji-yeong była na podobnej pozycji co my. Po chwili zastanowienia stwierdziłam,
że lepiej skorzystam na układzie z nią, niż z Justinem.
Była umowa.
Zgadza się, ale uważaliśmy Ji-yeong za jedną z nas.
Ale rozumiem, dlaczego tak myślisz.
Zależało mi wtedy tylko na żetonie. To tyle.
Mógł się czuć zdradzony teraz, ale myślał tak już w tamtej rozgrywce.
Justin przestał mi ufać.
I myślę, że słusznie. Dlaczego?
Słuchaj. Wybrałam Ji-yeong zamiast niego.
Bo uważałaś ją za jedną z nas.
Zgadza się. Ale wystawiła nas.
Nie, miejmy jasność. Wybrałaś nie tylko ją,
ale i 7Higha. Miałam swoje powody.
Na pozór będę pomagać 7Highowi.
7High do przodu.
Uzgodniliśmy to razem.
Nawet jeśli masz rację co do niej, co zrobiłam ja?
Byłyście w zmowie.
Nasze kostki stały obok siebie. Dlatego ją przesuwałam.
Starałam się po prostu wygrać pierwsza.
Rozumiem, o co chodziło, ale grałaś z drugą drużyną.
A nie widziałeś, jak mnie zabili?
Cały dzień byłem tylko zdradzany przez innych.
Co ty gadasz?
Pędziłam tylko do mety i zginęłam. Nie rozumiem,
dlaczego w jego oczach go zdradziłam.
Już się nie przyjaźnimy. Załatwię je, jeśli będzie okazja.
Jestem w jakimś szoku.
Ja też, gdy patrzę, jak grają.
Nie zdążył nic zrobić.
Można powiedzieć, że z twarzy spadają maski.
Widziałam, jacy byli żądni krwi. Ten ich błysk w oku,
szydercze uśmiechy i chęć wygrania żetonu.
Z kolei Sang-yeon w obliczu tego wszystkiego
był w coraz głębszej panice. Miał ją wypisaną na twarzy.
Naprawdę się ich bałam.
Dogadali się?
To pewny sposób. Też bym tak zrobił.
Czyli zawarli sojusz? Raczej. Zmówili się przeciwko niemu.
Nie zdziwiłabym się, gdyby wszczęli rewolucję.
Rzucili się jutro na nas z całych sił.
Gdy by śledziliśmy ich ruchy, Hyun-gyu cały czaas odrabiał lekcje.
Zapamiętałem.
Myłeś się?
Spróbuję.
Końcowy test.
Jeśli da radę...
Poradzi sobie.
Dobra.
Idziemy? Kuj, póki gorące!
Odprowadzimy cię. Dawaj, Hyun-gyu.
W drogę!
Powodzenia.
Tylko do nas wróć.
Naprawdę jakbyś wyjeżdżał. Chce się zrobić zdjęcie.
Super.
Zamknęły się.
Ale nic nie wcisnął.
Uczyłem się do samego końca. Jestem bardzo pewny wygranej.
WITAJ W UKRYTYM ETAPIE.
JEŚLI ODNIESIESZ SUKCES, BARDZO POMOŻE CI TO W FINALE.
Zapraszam.
Witaj w ukrytym etapie.
Idę na 124.
Przestawiam.
Proszę zmienić kolor.
Na taki.
Ten?
Tak jest.
Sang-yeon przepuścił tu szansę na wygraną.
Miałem okazję wygrać.
Poszedł naprzód, by zbliżyć się do mety, ale co, gdyby zamiast tego się cofnął?
Musiałby się strategicznie ustawić, żeby znów stać się żółty.
Gdyby cofnął się na pole 105 z czerwonym kolorem u góry,
potem zmieniłby go na żółty.
Następnie ustawiłby się tak,
by wylądować na polu 123 z niebieskim albo fioletowym u góry.
Poruszając się w ten sposób między polami 105 a 123,
mógłby swobodnie przestawiać cudze kostki, nie pozwalając innym się ruszyć.
Mógłby to robić cały dzień, przesuwając kogoś na metę
lub posyłać go na wygnanie, i prowadząc do eliminacji.
Jednak sam nie skończył partii.
Podczas testów odkryliśmy inne ciekawe zwycięskie kombinacje.
Wy też ich poszukajcie.