POSIADANE ELEMENTY
KANG JI-YEONG
Przez płot się nie da.
I…
Są prawdziwe mury.
Nie dotrzemy do tych.
Kurde, te mury…
Cholera.
- Może granatowe? - Nie idziecie?
Muszę od ciebie pożyczyć.
- Otwórz najpierw granatowe. - Dobra.
- Możesz użyć tego. - Serio?
- Tak. - Na razie.
Chodźmy. Szybko.
O tak.
Chcesz otworzyć pudełko?
Tak.
- Pokażę ci, co jest w pudełku. - Dobrze.
Popatrz.
JAK DOJŚĆ DO FIOLETOWEGO PUDEŁKA
Zostało ci 30 sekund.
Zabiorę te elementy.
Chcesz dalej eksplorować?
Tak. Zrobię tak.
- Pokazać pudełko? - Tak.
Zabiorę element.
Popatrz.
CZERWONE I POMARAŃCZOWE NIE MAJĄ SKARBU,
ALE ZAWIERAJĄ POMOCNE PODPOWIEDZI
Wyjdź z pokoju krupierów.
Mamy przechlapane.
Dlaczego?
Powiedział, że mają przechlapane.
Tam są mury.
Nie przejdziemy?
Nie, są prawdziwe.
Cholera.
Więc to plansza w 3D.
O tak.
Musi dotknąć czerwonej kropki.
Musi się zaczynać i kończyć na kropce.
Kurczę, mur.
Została ci minuta i 30 sekund.
Dobrze.
Mogę otworzyć coś jeszcze?
Kurczę, mury są w 3D.
Oby druga drużyna nic nie znalazła.
Tak czy siak, nie mamy jak otworzyć lepszych pudełek.
Znalazłam.
Super.
- Kończysz eksplorację? - Tak.
Otworzę pudełko.
JAK DOJŚĆ DO CZERWONEGO PUDEŁKA
„CZĘŚĆ ELEMENTU NAD, CZĘŚĆ POD”
Son Eun-yu, opuść pokój krupierów.
Dobrze.
Rozpocznij eksplorację.
Najpierw tak.
Chcesz otworzyć pudełko?
Tak, poproszę.
CZERWONE I POMARAŃCZOWE BEZ SKARBU,
ALE ZAWIERAJĄ POMOCNE PODPOWIEDZI
- Chcesz dalej eksplorować? - Tak.
Musisz zacząć od czerwonego końca.
Chwilka.
Mogę tak?
Oba końce muszą dotykać czerwonej kropki.
Rozumiem.
Rozpocznij eksplorację.
Dobrze.
Jak to zrobić?
Jak to zrobiłem?
Jeśli zrobię tak…
Mogę tak?
Nie.
Końcówki elementu muszą leżeć na czerwonych kropkach.
Dobrze.
To najpierw tak.
- Otwierasz pudełko? - Tak.
Popatrz.
W CZERWONYM I POMARAŃCZOWYM NIE MA SKARBU.
GDY ZBLIŻYSZ SIĘ DO PUDEŁKA ZE SKARBEM, PODPOWIEDZI Z NICH CI POMOGĄ.
Zrobię tak.
- Otwierasz pudełko? - Tak.
Otwieram zielone pudełko.
Popatrz.
SPRÓBUJ ZNALEŹĆ KAŻDE KOLOROWE PUDEŁKO (W SUMIE 10).
Została ci minuta.
To tyle.
Kończysz eksplorację?
Tak.
- Mam wieści. - Co?
Otworzyłam różowe.
Jak?
Mam chyba rozwiniętą wyobraźnię przestrzenną.
- Tam na to wpadłaś? - Tak.
I trafiłam na różowe.
Metodą prób i błędów?
Tak. Odtworzę to, jak zwrócą mi elementy.
Koniec.
- Chcesz otworzyć różowe pudełko? - Tak.
„CZĘŚĆ ELEMENTU NAD, CZĘŚĆ POD”
Rozumiem.
W różowym jest: „część elementu nad, część pod”.
- Otworzyłeś różowe? - Tak.
By dostać się do czerwonego, część nad, część pod.
„Część nad, część pod”.
- Chodzi o element, nie? - Tak.
- Mówiliby coś oczywistego? - Może mają być tak.
Wszystkie takie są.
POSIADANE ELEMENTY ELEMENT KYUHYUNA
Koniec.
- Otwierasz pudełko? - Tak.
Pokażę ci granatowe pudełko.
Popatrz.
JAK DOTRZEĆ DO POMARAŃCZOWEGO PUDEŁKA
- Kończysz eksplorację? - Tak.
Co to było?
- Znalazłam podpowiedź. - Jaką?
Jak dotrzeć do pomarańczowego.
Znacie twierdzenie Pitagorasa? Trzy, cztery, pięć? Było tam.
Trzy, cztery, pięć?
Prawdziwa woda.
Ale jak się dostać do tego?
Otworzę najprostsze, żeby nie było.
Chcesz otworzyć błękitne pudełko?
- Tak, a potem zrobię resztę. - To możliwe.
Popatrz.
„W czerwonym i pomarańczowym nie ma skarbu”.
Nie ma skarbu. Dobra.
„Ale gdy zbliżysz się do pudełka ze skarbem…”
Kurczę, teraz byłem…
Pomarańczowe to poważna sprawa.
Nie da się tam dotrzeć.
- Skończyłeś czytać? - Tak.
Podpowiedzi mogą pomóc.
Została mi minuta i 30 sekund.
Jeszcze nie otworzę zielonego.
A ten…
położę tak.
I zrobię tak.
Została ci minuta.
Koniec.
Chcesz otworzyć różowe pudełko?
- Tak. - Popatrz.
Co widziałeś?
Podpowiedź o fioletowym pudełku.
Że można się dostać tak.
Był rysunek?
Tak. Dwa kształty.
- Istnieje taki? - Nie o to chodzi.
Można inaczej układać elementy.
O to chodzi.
Brawo.
Teraz mamy szansę. O to chodziło.
- Ukryty skrót. - Właśnie.
Taka jakby piątka…
Możemy go położyć tak?
- Zamiast tak. - Skąd dokąd?
Po skosie?
Połóż. Długość będzie się zgadzać?
Tak.
Można tak.
Na pewno. O tym była podpowiedź, nie?
- Na pewno. - Trzy, cztery, pięć.
Jeśli długość pasuje? Aha!
- W linii prostej! - Jak się mieści…
Jak się mieści w trzy, cztery, pięć, możemy położyć tak.
Właśnie!
- Więc możemy zmienić kierunek? - Tak.
Jesteś genialny. Masz rację.
- Spróbujmy. Potrzebujemy punktów. - Ty idź.
Iść spróbować?
Idź.
Czyli tak tutaj jest.
Jest element, który zmieści się w trójkącie?
Znajdźmy go. To chyba ten.
- Cztery, trzy. - Jako jedyny pasuje.
W następnej rundzie wszyscy go dostaniemy.
Tym otworzymy pomarańczowe.
Najpierw…
zrobię tak.
Chcesz otworzyć pudełko?
- Tak. - Popatrz.
Czerwone i pomarańczowe. Dobra.
Chcesz otworzyć pudełko?
- Tak. - Popatrz.
SPRÓBUJ ZNALEŹĆ KAŻDE KOLOROWE PUDEŁKO.
Dobrze.
- Przeczytałeś? - Tak.
Możesz eksplorować.
- Chcesz się zatrzymać? - Tak.
Kończysz eksplorację?
Nic się nie stało?
Nie.
Dziękuję.
Może…
Chcę zakończyć eksplorację.
Zabiorę element.
Nic się nie stało, gdy tu trafiłem?
Nie.
Kończę eksplorację.
Może źle, że poszliśmy na całość? Teraz tak czuję.
Po odkryciu podpowiedzi też tak czuję. Ale to nic.
Możemy teraz potrzebować innych elementów.
Jaki mamy plan?
Odkryję, jak dojść do fioletowego.
Bo znalazłem podpowiedź.
Ale pomimo tego… Jedno pole, dwa…
Właśnie się zorientowałem…
Skoro tego nie zagrałem… Nic więcej nie zrobię.
Żeby zdobyć 20 punktów, potrzebujesz czterech łatwych pudełek.
Zdobędziesz 20 punktów.
Ale jak mam to zrobić?
Są cztery rundy.
- Nie skończyłeś. Poczekaj. Spokojnie. - Czekaj.
Justin musi zdobyć 25 punktów.
Więc powinien otworzyć to za 15 punktów.
Teraz już rozumiem. To intuicyjne.
- Otworzyłeś proste pudełka? - Tak.
Powiedz.
W czerwonym i pomarańczowym jest pusto.
Ale podpowiedzi pomogą nam w dojściu do skarbu.
Było „nad i pod” tak?
- Co? Do czerwonego? Tak. - Tak.
Co to znaczy?
Wymyślmy, jak się tam dostać.
Nad i pod. Co to znaczy?
Możemy użyć ich w 3D?
- W pionie? - I przejść przez wodę!
- Wtedy przejdziemy. - Tak można?
Tak to działa!
No nie wiem.
Na pewno. Tak to się robi.
Pod wodą. Tym, który wziął Tinno.
Plansza jest 3D, więc…
W następnej rundzie sprawdźmy, ile kto ma punktów,
zbierzmy te potrzebne, przejdźmy przez planszę i koniec.
Ale to pokręcone.
- Mamy to. - Koniec.
- To koniec. - Plansza jest w 3D, nie?
- Ciszej. - Pójdziemy tutaj.
Przejdziemy przez wodę.
- Pokręcone, nie? - Kyuhyun, wygramy.
Pokażę, ile punktów mają poszczególni gracze.
Dlaczego mają tyle punktów?
Dziesięć, dziesięć…
Gracze otrzymają teraz dodatkowy element podstawowy.
Kang Ji-yeong.
Dziękuję.
Tinno, zwracam twoje elementy.
Dziękuję.
- Otworzymy pomarańczowe. - Tak.
- Zdecydujmy kto. - Czerwone też.
Na razie wiem tylko, jak otworzyć pomarańczowe.
- Yoon So-hui. - Dziękuję.
Pomyślmy, co możesz tym otworzyć.
- Dalsze aukcje odpadają. - Nie wierzę, że mi się nie udało.
- Zaryzykowałem wszystko. - A co zrobiłeś?
Rozpoczynamy rundę piątą, rundę licytacji.
So-hui ma 12 punktów, nie? Jak je zdobyła?
Otworzyła granatowe.
Piętnastki są jeszcze zamknięte i białe pudełko też.
- Ciekawi mnie to. - Mnie też.
To jedyna informacja, którą mają tylko oni.
Weszli za wszystko. Nie mają już żetonów.
Tym razem się uda.
Tinno, udaj się do budki aukcyjnej.
Ile żetonów chcesz postawić?
Jeden.
- Postawiłeś jeden. - Tak.
- Postawię trzy. - Postawiłeś trzy.
Nie mamy z Justinem żetonów.
- Ty też nie? - Weszłam za wszystko.
Muszę grać tym, co mam.
Ile mam postawić?
Masz dziewięć? Postawiłbym osiem i zostawił jeden na kolejną rundę.
Osiem czy dziewięć, bez różnicy.
Postawię osiem.
Włóż do pudełka osiem żetonów.
Zróbmy to szybko i powiedzmy Ji-yeong, co wziąć.
Teraz bierzmy pod uwagę skosy. Szybko.
Po aukcji jest kolejna runda eksploracyjna.
Otworzymy pomarańczowe i idziemy po czerwone?
Szukacie sposobu na czerwone? Ja ciągle szukam.
- To trzy, cztery, pięć. - Tak.
Niezależnie od wszystkiego, długość wynosi pięć.
Powinno leżeć tak, skoro ważna jest długość.
Ale tędy nie przejdziesz. Jest płot.
Zobacz, jest płot.
A możemy zrobić tak? Jakby to był haczyk?
Więc dać go z tej strony?
Powinno się udać, jak dobrze zaczepisz.
Na pewno z tej strony.
Dobra, czerwone będzie moje.
OK.
Wiem, co powinienem zrobić, ale to nie jest proste.
Co mam wziąć?
Na aukcji? Postaw połowę.
Nie mają za dużo żetonów.
Postawię pięć.
Włóż je do pudełka.
Za wszystko. Czyli jeden.
Włóż go do pudełka.
Włóż jeden do pudełka.
Teraz ogłoszę wyniki licytacji.
Co mam wziąć?
Oszaleję.
Teraz…
Będę planował sam i zrobię tak, żeby So-hui i Kyuhyun zbierali punkty.
Chcę tak rozpracować planszę,
żeby So-hui i Kyuhyun ruszyli się w najlepszy sposób.
Udało mi się.
- Co? - Wszystko wiem.
- Kto? - Ja.
- Masz. - Jak?
Idziesz do przodu,
potem ten
i ten.
- Żeby dojść do fioletowego? - Tak.
- Czyli tym? - Tak.
Jest otwarte?
Nie ma tu płotu.
- Nie? - Nie.
- Jest woda. - Tak.
- Czego potrzebujesz? - Dwóch podstawowych.
I tego nowego, długiego.
- Tego. - Kładziesz tak i tak.
A potem ten, z tego miejsca do tego.
- Tym? - Ma długość pięć.
Jak dojść do białego?
Potrzeba tylko tego.
- To wystarczy? - Tak.
Kang Ji-yeong, wybierz element.
Co mam wziąć?
Nie potrzebujemy tego?
Jeszcze jeden? Jest tylko jeden.
Próbowałem. Nie jest aż taki potrzebny.
Dostaniesz się do zielonego.
Otworzyłaś zielone?
- Jeszcze nie. - Właśnie.
Wezmę ten.
Przyczepię etykietę.
- Wybierz element. - Ten?
- Przyczepię etykietę. - Jasne.
- Proszę. - Dziękuję.
Proszę.
Wezmę ten.
Wybieram numer pięć.
7high, wybierz element.
No proszę.
Teraz już wiemy.
Sami się tu ustawialiście.
- Robimy to, co wy. - Właśnie.
Dobra.
Zakończyła się runda piąta, runda licytacji.
Runda szósta, eksploracyjna, potrwa następne 40 minut.
Byłem w szoku, bo metoda, która miała działać, nie działała.
Dlaczego nie działa?
- Kończysz eksplorację? - Tak.
Pokażę ci pomarańczowe pudełko.
Chciałem wykorzystać mój czas w pokoju,
więc zmieniłem ułożenie elementu i zobaczyłem rozwiązanie.
Położyłem, czekałem,
spojrzałem na krupiera.
A on: „Pokażę ci pudełko”. Co za satysfakcja.
Popatrz.
DOTRZESZ DO SKARBU, UŻYWAJĄC DWÓCH JEDNAKOWYCH ELEMENTÓW.
Dobrze, dziękuję.
- Jest inaczej. - Co?
Nie działa?
- Znalazłem inny sposób. - Jaki?
- Otworzyłeś? - No.
Mogę zrobić tak?
Tak.
Jest za krótki.
Musi być na kropce, więc się nie uda.
Co teraz?
Nie działa.
Dotknął płotu?
Możesz eksplorować.
Można tak?
Kropka jest tylko na górze.
Nie działa. Cholera.
Wszedłem tu, bo Hyun-gyu był pewien.
Ale się mylił.
Tak można?
Nie dotyka kropki.
Musi być dokładnie na niej?
Tak. Czas się skończył.
- Udało się? - Nie. Nie da się.
Może tak być?
Nie dotyka.
A tak?
Kropka jest tylko na górze.
Kurde.
- A może tak? - Czekaj.
Raz, dwa, trzy, potem to. Tutaj.
Tak się nie uda? Chyba się uda.
- Tu jest przestrzeń. - Tu?
Otwiera się tak. Uda się.
Czekaj, pójdę spróbować.
Ciągle stoisz w kolejce?
Długo myślą.
Koniec czasu. Wyjdź z pokoju krupierów.
Udało ci się?
Jesteś zły.
Ale masz minę.
Nie udało mu się. Ma wszystkie elementy.
- Co jest? - Nic nie znalazłem.
Co jest? On też nie znalazł.
- Nie dosięga. - Nic nie działa.
- Więc to, co… - Nie zdobyłem nawet pięciu punktów.
- Co było w pomarańczowym? - W pomarańczowym?
Potrzeba dwóch jednakowych elementów, by otworzyć pudełko ze skarbem.
- Jednakowych? - Może podstawowych?
Czekaj.
- Nie. - Jeden by się podniósł.
Dlatego nie działa.
Kto otworzył białe?
Hyun-joon próbuje.
Otworzę białe.
- Kończysz eksplorację? - Tak.
Popatrz.
KREATYWNIE WYKORZYSTAJ ELEMENTY.
- Zostały ci dwie minuty. - To wiedziałem.
- Kończysz eksplorację? - Tak.
Popatrz.
JAK DOJŚĆ DO FIOLETOWEGO PUDEŁKA
Możesz eksplorować.
Otworzę to.
Popatrz.
SPRÓBUJ ZNALEŹĆ KAŻDE PUDEŁKO.
To jest za dziurą.
Nie dziwne, że nie pamiętałem.
Nie uda się.
Chcę o coś spytać. Nie mogą dotknąć wody?
Muszą zacząć na czerwonej kropce i na niej skończyć.
Popróbuję.
Cholera.
Koniec czasu. Wyjdź z pokoju krupierów.
- Znalazłeś? - Nic nie działa.
Nie byłem nawet blisko.
- Znacie podpowiedź z żółtego. - Co? Powiedz nam.
Myślałem, że wszyscy otworzyli.
W żółtym jest podpowiedź, jak się dostać do fioletu.
Był rysunek.
Trzeba przewrócić element. Po skosie.
Wciąż na płasko.
- Mam pomysł. - O tak.
- Coś wymyśliłem. - Obróć.
Obróć to.
Ej.
Znalazłem!
Jest!
Tutaj. Potem tu.
Raz, dwa, trzy, tu. Te dwa.
Raz, dwa. Raz, dwa.
Kyuhyun powinien otworzyć fioletowe.
- Kończysz eksplorację? - Tak.
BY DOJŚĆ DO WAŻNYCH PUDEŁEK, KREATYWNIE WYKORZYSTAJ ELEMENTY.
- Otworzę to. - Kończysz eksplorację?
Pokażę błękitne pudełko.
Dziękuję.
- Skończę tutaj. - Kończysz eksplorację?
Popatrz.
Dziękuję.
Otworzyłam białe.
By dojść do ważnych pudełek, trzeba kreatywnie wykorzystać elementy.
Dlatego na razie nam się nie udało.
Chodzi o pary.
Żółte daje wskazówkę o fioletowym.
A różowe o czerwonym.
Więc pewnie granatowe o pomarańczowym.
- Otwierasz pudełko? - Tak.
Popatrz.
Tak.
Runda szósta, eksploracyjna, się zakończyła.
Pokażę klasyfikację punktową.
Eun-yu ma 27 punktów.
Eun-yu otworzyła różowe pudełko i trzy dodatkowe.
Jak nie otworzę fioletowego, będę mieć kłopot. Im się nie udało, nie?
Miejmy nadzieję.
Oby go nie otworzyli.
Zwłaszcza Eun-yu.
Już wiem.
Mów.
Szybko.
Wymyśliłam fioletowy. I mamy do tego elementy.
Dojdziemy tam tymi trzema.
Które wygląda na niemożliwe? Czerwone?
Tak. By się tam dostać, część musi być nad, a część pod.
W ten sposób.
Pewnie jest tam dobra wskazówka do pudełka ze skarbem.
Te płoty wokół są frustrujące.
Tym razem na pewno je otworzę.
- Cholera, mam. - Znalazłeś coś?
- Szybko. - Mam.
Linia prosta. To nie ta? Cztery pola.
- Tak. - Cztery?
Tam są płoty. Nie dostaniesz się.
- Właśnie. - Są płoty.
- Tu. - Uda się.
Potem położysz tak i się uda.
Jak pójdziesz tędy.
Ciekawi mnie fioletowe pudełko.
Ji-yeong i Justin je otworzą?
Masz 29 punktów, nie?
- Tak, 27. - Daj im elementy.
Ile masz punktów?
Piętnaście.
Ona ma cztery żetony, a on tylko jeden.
Tinno, Kyuhyun, mam pytanie.
Tak?
Jestem czegoś ciekaw. Chciałem spytać.
Czy w tej rundzie kończycie?
- Nie możemy. - Na pewno?
- Po prostu powiedz. - Nie mamy rozwiązania.
Justin ma za mało punktów.
Może je zdobyć w dwóch rundach.
Ma jeszcze czas? Nie kończycie?
- Nie, spoko. - Dobra.
Przyszedł Kyuhyun.
Nie martw się. Rób, co musisz.
Nie bój się.
„Nie bój się”.
Nie jesteś sam.
Rozpoczynamy rundę siódmą, rundę licytacji.
Skoro już tu jesteś, powiesz nam coś,
żeby zdobyli jakieś punkty?
- Jak tu dojść? - Otworzyliście granatowe.
Justin, jakie masz elementy?
Dwa takie?
Wiem, słabo.
Nie dojdziesz tam nimi.
Możesz kupić coś na aukcji?
Nie.
Jak mu coś pożyczymy, to i tak się nie uda?
Nie z tymi. Nie wystarczy jeden element.
Kang Ji-yeong, wejdź do budki aukcyjnej.
Jeden.
Są ciekawi, jak otworzyliśmy granatowe.
Serio? Czyli nie wiedzą?
- Nie. - Dobrze.
Mówił, że to trudne.
Potrzeba wielu elementów?
Pewnie So-hui to rozwiązała.
Oby nie wpadli na to w tej turze.
Co studiujesz na KAIST? Trzeba być dobrym z matmy?
Do tego nie potrzeba być dobrym też z matematyki.
„Też z matematyki”.
Ja umiem tylko arytmetykę.
Trzeba wyobraźni.
Choi Hyun-joon, twoja kolej.
- Ile postawiliście? - Jeden.
- Cztery. - Jeszcze nic.
Ostatni.
Włożę.
Teraz ogłoszę wyniki licytacji.
Kto miał otworzyć fioletowe?
- Ja. - No tak.
To idź pierwsza. Bo według…
Nie wybieram elementów,
więc ustawię się w kolejce.
Szybko.
Yoon So-hui, wybierz element.
Ten.
- Ten? - Tak.
Co trzeba wziąć, by iść do różowego?
Po zielonym.
Ostatni. Zestaw numer dwa.
Przyczepię etykietę.
RUNDA 7
Kyuhyun, wybierz element.
Wezmę ten.
Bierzesz go?
- Potrzebuję go. - Tak?
Tak.
Bez niego się nie uda.
Też go potrzebujesz?
Wezmę zestaw specjalny.
- Możesz go zabrać. - Dziękuję.
Kang Ji-yeong, wybierz element.
Ile będziesz miała punktów?
- Nie mów im. - Nie muszę wiedzieć.
Możesz eksplorować.
Chwilkę.
Nie działa.
Udało się?
- Nie działa? - Nie.
- Nie? - Tak nie dojdziemy do fioletu.
Nie działa.
Dlaczego to takie trudne?
O nie, Justin. Nie otworzymy dwóch. Co teraz?
W porządku, serio.
Jestem im wdzięczny, że próbowali.
Chcieli mnie ratować tak długo, jak się dało.
Bardzo im dziękuję.
Zrobię tak.
- Chcesz się zatrzymać? - Tak.
Pokażę ci czerwone pudełko.
Popatrz.
BY DOTRZEĆ DO SKARBU, UŻYJ TEGO ELEMENTU.
OK.
Zostały ci dwie minuty.
Zrobię tak.
- Została ci minuta i 30 sekund. - OK.
Zrobię tak.
Pokażę ci czerwone pudełko.
Przeczytałem.
Została ci minuta.
- Dużo otworzysz. - Co?
Spróbuję każdego elementu.
Zawsze biorę wszystko.
Jak mógłbym ich wszystkich użyć? To bez sensu.
Biorę wszystkie, żeby wam nie podpowiadać.
Ach tak?
- Teraz rozumiem. - To sprytne.
Co za mądrość.
Co 7high robi na zewnątrz?
Nie pomoże Justinowi otworzyć żółtego pudełka?
Jeszcze go nie ma.
- Stoi w kolejce. - Tak?
Tak, ale…
7high.
Nie udało się.
To po skosie.
Nie da się go położyć tak, jak chciałam.
OK.
- Kończysz eksplorację? - Tak.
- Pokażę ci fioletowe pudełko. - OK.
Popatrz.
PUDEŁKO ZE SKARBEM PRZYLEGA DO DWÓCH PŁOTÓW.
„Pudełko przylega do dwóch płotów”.
- OK. - Skończyłeś?
Pokażę ci pomarańczowe pudełko.
Kończysz eksplorację?
W czerwonym było, że musimy użyć tego, by dotrzeć do skarbu.
Więc dwa takie.
Nie było nic o dwóch. Tylko że trzeba użyć.
W innej podpowiedzi było, że mają być dwa jednakowe.
No tak. Zmierzyłem wysokość.
Było tak wysoko.
Podstawowy element. Jak wrócę… Zaraz przyjdę.
Nie mów im o granatowym. Pewnie jeszcze nie wiedzą.
- Więc to jest pięć. - OK.
Otworzyłeś fioletowe?
- Brawo! - Hura!
Super!
Otworzyłeś? Gratulacje.
Na trzy i pół jest płot.
- Jeden, dwa, trzy i pół, nie? - Wiem.
Pole z pudełkiem ze skarbem przylega do dwóch płotów.
- Jest tutaj. - Tak.
Koniec. Jest tutaj. Tu jest trzy i pół. Zaraz.
Justin, otworzyłeś zielone?
Nie otworzył żółtego. Idź do zielonego.
Użyj tego.
Wtedy otworzysz zielone.
Ale żeby tam dojść,
potrzebujesz dwóch elementów Ji-yeong.
Może dojść tam bezpośrednio z tymi.
- A potem pożyczysz ten. - Serio?
- Weź go i idź. - Weź i idź do żółtego.
Kończysz eksplorację?
Tak.
- Kończysz eksplorację? - Tak.
- Tinno, potrzymasz to? - Jasne.
Płot na trzy i pół i na cztery i pół. Zaraz.
- Mam udawać płot? - Cztery i pół jest tu.
- Potrzymaj to, co ci daje. - Dobra.
Na cztery i pół. Trzymaj tutaj.
Serio?
Potrzebujemy takich dwóch.
Trzeba wejść do wody.
Podnieśmy je. Trzymajmy w górze.
- Ty też, Kyuhyun. - O tak?
Te przeszkody…
Zabrać je?
Tego chyba jeszcze nie mam. Otworzę.
- Kończysz eksplorację? - Tak.
Tak jak myślałem, nie trzeba…
Na pewno pół? Przysuń się do przodu.
Nie ruszać się.
Trochę do przodu. Jeszcze.
Nie działa.
Nie da rady. Gdyby działało, wcześniej bym to odkrył.
Idź i popróbuj.
Ja spróbuję. Czekaj.
Raczej tak jest.
- Tak. - Zaraz.
- Kończysz eksplorację? - Tak.
Pokażę ci granatowe pudełko.
- Poproszę pudełko. - OK.
Poproszę pudełko.
O tak. Poproszę pudełko.
- Kończysz eksplorację? - Tak. Dziękuję.
Spróbuję tak.
Zmieściło się. Działa.
OK.
Dziękuję.
Ktoś wie, jakie to ma proporcje?
- Co? - My tutaj…
Oceń na oko.
Jak?
Tak?
- Ja to zrobię. - Też mogę.
- Działa. - Co?
- Działa. - Serio?
- Tak? - OK.
Wystarczy iść po skarb.
Sprawdźmy punkty i zgarnijmy żetony.
Dobra. So-hui, ty idź po skrzynię.
- Nie, spoko. - Zrób to.
- Serio. - Odkryłaś najwięcej.
Tylko granatowe.
Ile wszyscy mają punktów?
- Sprawdzę. - Zobaczmy. Nie wiem.
Hyun-gyu, powiedziała, że działa.
Sprawdziła to.
Tego potrzebujesz w tej grze?
- Działa. - Chce to potwierdzić.
- Zaufaj jej. - Muszę to rozgryźć sam.
Chce to policzyć, żeby wiedzieć, że ma to podstawy matematyczne.
- Niech liczy. - Więc mu nie przeszkadzam.
Tangens.
Połowa.
Dwa takie nam się pewnie nie przydadzą, co?
- Hej. - Znalazłeś coś.
Bierzesz to, łączysz to, a potem to.
Ale…
Nie, działa.
Prawda?
- Justin, chodź. - Chodź na chwilę.
- Co masz? Pokaż. - Potrzebuje tego.
Nie ma tego elementu.
Wymyśliliśmy, jak dojść do czerwonego.
- Chodziłeś na geometrię? - Tak.
- Czyli wiesz tyle, co ja. - Tak.
Ustawmy się w kolejce w razie czego.
- Pamiętasz wczoraj? Podniesiona garda. - Nigdy nie wiadomo.
- Kończysz eksplorację? - Tak.
- Dobra. - Kończysz eksplorację?
Runda szósta, eksploracyjna, się zakończyła.
Pokażę teraz, ile punktów mają poszczególni gracze.
Kyuhyun ma 35 punktów. Coś znaleźli.
- Wszyscy zdobyli punkty. - Pewnie otworzyli jedno lub dwa.
- Każde po jednym. - Tak.
Runda dziewiąta, eksploracyjna,
potrwa następne 40 minut.
- Ja pierwszy? - Tak.
Zawodnicy mogą wejść do pokoju krupierów i ułożyć elementy.
Możesz eksplorować.
Koniec.
Poprawne ułożenie.
Możesz eksplorować.
Ułożę elementy tak.
- Kończysz eksplorację? - Tak.
Nie chcę stać z założonymi rękami.
Na pewno Justin może coś jeszcze ugrać.
Pomyślę nad tym dziesięć minut.
Zaczynam się frustrować.
Albo to, albo pomarańczowe.
Jestem wkurzona, muszę coś znaleźć.
Chcę tam iść i coś zrobić.
To nie może się tak skończyć.
- To przez ten płot. - Nie możemy tam teraz dojść.
Musimy dotrzeć tu.
Ale nie wiemy, jak to zrobić. Jeszcze tego nie odkryliśmy.
Znajdźmy drogę do pomarańczowego.
Spróbujmy.
Pomarańczowe?
Ułożę tak.
- Kończysz eksplorację? - Tak.
Ułożę tak.
- Kończysz eksplorację? - Tak.
Możesz eksplorować.
Proszę. Jest.
- Kończysz eksplorację? - Tak.
Jestem trochę przybita…
Dać Ji-yeong element?
- Nie możesz. - Nie.
Może otworzy kolejne pudełko.
Jak otworzy jeszcze jedno, nie straci żetonów.
- Serio? - Wystarczy jedno.
- Zapytajmy. - Pogadaj z nią.
Kto jeszcze nie był?
- Tylko ja. - Inni byli.
Nie o to chodzi. Ji-yeong go nie ma.
Ji-yeong.
Idź. Ji-yeong otworzy różowe. Ty idź.
- Co jest? - Wymyśliłaś drogę do kolejnego pudełka?
Ja? Nie.
- O co chodzi? - Nie otworzysz?
Pomożemy ci z jednym.
- Co? - Powiemy ci.
Niby co?
Pójdę ułożyć to.
Pewnie szykują się, żeby skończyć. Idź szybko.
Szybko. Idź i otwórz cokolwiek. Już.
- OK. - Idź.
- Jedno otworzę. Spoko. - Na pewno?
Musisz iść tam szybko. Leć.
Kto idzie?
Ja.
Widzisz? Chodź.
Spoko, nie kończymy.
Nie musicie tacy być.
- Jestem w kolejce. - Jeszcze?
Nie kończycie, prawda?
Wiem, po co przyszliście.
Ale nie musicie tacy być.
7high się wkurzył.
Dlaczego?
Powiedział, że przesadzamy.
Jak to?
Wie, że kończymy.
Możesz dać mi najpierw zagrać?
- Ile masz punktów? - 27.
- Mam zaczekać? - Daj mi otworzyć jedno.
- Co…? - Nie wiem.
- Za pięć punktów. - Mam 20.
Wiem, co planujecie.
Dajcie jej otworzyć pudełko, a jej zdobyć żeton.
Nie zdążyły do kolejki, więc je przepuśćcie i potem skończcie.
- Spoko. - Możemy?
Po tu są. Nie musicie tacy być.
- Idź. - To oczywiste.
Nie był naprawdę zły.
Był tylko nakręcony. Pewnie dlatego, że był skupiony.
A ja wtedy często się wycofuję.
7high podszedł do tego emocjonalnie.
Było mi ich szkoda,
bo siedzieli w więzieniu.
Ale taka jest ta gra.
Idź pierwsza, Ji-yeong. Śmiało.
Powiedzieliście jej?
Możesz eksplorować.
To koniec?
Tak, dziękuję.
Wyjdź z pokoju krupierów.
Chciałabym skończyć.
- Kończysz eksplorację? - Tak.
Otworzyłaś jedno?
- Tak. - Brawo.
Czułem się bezradny.
Bo nic nie mogłem zrobić. Bardzo się dziś starałem.
To była kompletna porażka.
Nie czuję wielkiego żalu.
Ale teraz wiem, że jestem w tym beznadziejna.
Wkurzyła mnie własna niemoc.
Chciałam uratować Justina,
ale byłam też na siebie zła.
Tymi dwoma…
O tak.
- Kończysz eksplorację? - Tak.
Yoon So-hui.
Znalazłaś skrzynię skarbów.
Tak.
Poczekaj w pokoju krupierów.
Kurczę.
To powinno…
Nie wiedziałem, że więzienie takie będzie.
Mundurki? Kto by pomyślał.
- Nie szykował ich. - Pewnie byłeś szczęśliwy.
Nie nosił go.
Tylko biały T-shirt.
Nie podobał mu się kolor.
Brawo.
Dobrze grałeś.
Zrobiłaś to?
- Tak. - Fajnie.
Więc masz 25?
- Tak. - Super.
Źle mi z tym.
Boże, dlaczego?
Boże.
- Dlaczego płaczesz? - Nie.
Czuję się głupia.
Dlaczego?
To była trudna gra.
Tak.
Jestem na siebie zła.
- Rozumiem. - Czuję, że…
Wiem.
Ale naprawdę…
Świetnie grałaś.
Dlaczego płaczesz?
Przez ciebie.
- No nie. - Serio.
Wspaniale dziś grałaś.
Pod sam koniec,
jak już wszystko było jasne,
Justin czuł się naprawdę
pokonany.
Pewnie czuł się też samotny.
Tak się cieszę, że mogliśmy razem zagrać.
Nie płacz.
Przestałam. Serio.
Tak.
Ten w kształcie błyskawicy.
Nie pamiętasz?
Dokąd idziesz?
- Udało się? - Zrobiłaś to?
Tak, nie ma nic w rękach.
Yoon So-hui udało się otworzyć skrzynię skarbów.
Na tym kończy się gra Wyspa skarbów.
Oto ostateczne wyniki.
Gracze, którzy zebrali ponad 31 punktów,
czyli Son Eun-yu,
Choi Hyun-joon
i Yoon So-hui, otrzymają jeden żeton.
Ci, którzy zdobyli ponad 41 punktów, Kyuhyun,
Jeong Hyun-gyu
oraz Tinno, otrzymują dwa żetony.
Na gracza, który otrzymał 20 punkty lub mniej, zostanie nałożona kara.
Justin Min, oddaj swój żeton.
- Boże. - Dobrze ci szło.
Justin Min stracił wszystkie żetony.
Dlatego też
Justin Min jako szósty odpada z programu Diabelski plan.
Justin Min, opuść teren gry.
Nigdy nie sądziłem, że będę miał szansę być w tym programie.
To było moje marzenie.
Mówiłem sobie, że się nie spełni.
Tak sądziłem.
Dla mnie Diabelski plan
był moją pierwszą prawdziwą szansą w Korei.
Po raz pierwszy pracowałem
z Koreańczykami w koreańskim programie.
Jestem Koreańczykiem, ale urodziłem się i wychowałem w Stanach.
Czasem czuję się inny od ludzi urodzonych w Korei.
Lecz w tym programie
zrozumiałem,
że wiele nas łączy.
Koniec końców, jesteśmy Koreańczykami.
Każdy z nich może wygrać.
Nie mogę się doczekać finału.
Dziękuję.
- Bezpiecznej podróży. - Pa.
- Na razie.
Do zobaczenia.
- Niedługo. - Pa.
DIABELSKI PLAN POKÓJ ŚMIERCI
Yoon So-hui otworzyła skrzynię skarbów,
więc otrzyma dodatkowe żetony.
ZABIERZ GRACZOM CZTERY ŻETONY.
Cholera.
Yoon So-hui może zabrać cztery żetony innym graczom.
To jej nagroda?
Yoon So-hui, zdecyduj, ile żetonów
zabierzesz którym graczom.
Muszę pomyśleć.
Przyzwyczaiłam się do otrzymywania ciosów, nie do ich zadawania.
Więc to trudna decyzja.
Możemy pogadać? Pojedynczo.
Już je wyjąłem.
Nie mogą odpaść dwie osoby.
Muszę odebrać żetony tak, by nikogo nie wyeliminować.
Myślałam o tym
i chcę je zabrać Hyun-joowi.
Nie mogę ich zabrać ekipie więziennej.
Dlaczego nie?
To byłoby nieczułe. I tak są…
To gra.
Ale…
Dla nich to żadna różnica, czy mają dwa czy jeden.
Może tak będzie lepiej.
- To dobra decyzja. - Mając na uwadze sojusz…
Dobra, powiem reszcie.
Mnie też powiesz?
Tak. Wszystkim powiem.
Mamy przed sobą jeszcze kilka gier,
więc tak będzie lepiej.
Zrobi się między nami większa przepaść.
W takim razie…
zabiorę jeden żeton Ji-yeong, dwa żetony 7highowi
i jeden Eun-yu.
Grali razem.
Podejrzewałam, że raczej odbierze żetony nam, a nie im.
Źle mi z tym.
Dobrze zrobiłaś. Nie musisz mieć wyrzutów sumienia.
So-hui, spokojnie.
- Graliśmy razem. - Nie czuj się źle.
- Źle mi. - To tylko gra.
Rany.
Daj spokój.
Jeden, tak?
Proszę.
Yoon So-hui, oto twoje cztery żetony.
Oto wyniki misji.
Wyeliminowano jednego gracza, więc misja zakończyła się sukcesem.
Do nagrody głównej dodano 100 milionów wonów.
W sumie wynosi ona 280 milionów wonów.
Sporo uzbieraliśmy.
Wynagrodźcie nas.
Przypomnę, ile żetonów mają poszczególni gracze.
Kyuhyun, Jeong Hyun-gyu i Tinno mają tyle samo żetonów.
Gracz z największą liczbą żetonów,
Choi Hyun-joon, zdecyduje, kto z nich trafi do więzienia.
Hyun-joon, decyduj. Odsuniemy się.
Siedzę już obok nich. Przyjęli mnie do drużyny.
So-hui, pogadamy o tym?
- Jasne. - Bo…
Źle mi z tym.
Ludzie ciągle odpadają.
Myślałem, że będzie fajnie przechodzić dalej.
- Ja też. - Ale czuję się beznadziejnie.
Zaakceptujmy to.
Może będziemy ciągnąć losy?
Przy nich.
Nie bez powodu zbliżyłam się z Kyuhyunem, Hyun-gyu i Tinnem.
W pierwszej grze graliśmy razem jako złodzieje i skorumpowani.
Hyun-gyu o niczym nie wiedział, ale bardzo się starał i mu się udało.
Kyuhyuna postawiłam w trudnej sytuacji, a i tak dał z siebie wszystko.
A z Tinnem jesteśmy w sojuszu od samego początku.
Myślałam, że mnie wyda i zostanę złapana.
Ale postanowił, że będziemy sobie ufać.
Więc też uznałam, że mu zaufam.
A potem w sektorze mieszkalnym jeszcze się do siebie wszyscy zbliżyliśmy.
To okropnie trudna decyzja.
Myślę…
Z każdym z nich jestem blisko.
Ale gdybym miała wybrać jednego…
Kogo byś wybrała?
Myślę, że Kyuhyun nie poradzi sobie w grze więziennej.
Kto twoim zdaniem ma szansę przetrwać?
Największą szansę moim zdaniem ma Tinno.
Jeśli wysłałabym Tinna,
to wiem, że byłyby z 7highem,
i udałoby się mu przetrwać, i do nas wrócić.
Hyun-gyu.
Nie chcę iść.
Znam twoje zdanie.
Chcesz go wysłać?
- Nie. - To kogo?
- Kogoś, kto wróci. - No tak.
Przemyśl to.
- To twoja decyzja. - Wiem.
Ale wiesz, chciałbym jeszcze z tobą pograć.
To twoja decyzja.
Więc…
Cokolwiek zdecydujesz…
Jeśli kiedyś zdarzy się podobna sytuacja, uratujesz mnie?
- Jasne. - Nie, bądź konkretny.
Uszanujesz nasz sojusz czy nie?
- Czy kiedykolwiek będzie taka sytuacja? - Hipotetycznie.
Jeśli tak będzie, uratuję cię.
Czy to kradzież, czy eliminacja?
Dobra, obiecuję.
Skoro i tak jest mi z tym źle i smutno,
to chociaż spróbuję wygrać.
Dogadałem się z Hyun-gyu.
- Dawaj. - Do dzieła!
A więc…
wybrałem Tinna.
Spoko.
Nowe mięso armatnie.
Pora zawalczyć o życie.
Przykro mi.
Daj spokój, to gra.
Od początku to czułem.
Że moja drużyna wygra, ale ja pójdę do więzienia.
Miałem to z tyłu głowy.
Przygotowałem się na to mentalnie. Więc czuję ulgę.
Kang Ji-yeong,
7high,
Son Eun-yu
i Tinno.
- Dobrze grałeś. - Idziecie do więzienia.
Brawo.
Gracze, przejdźcie do przypisanych wam miejsc.
Witajcie w więzieniu. Chodźcie.
- Nie zabijaj Tinna. - Co?
Nie zabijaj go.
Nie mogę tak po prostu
go zabić, choćbym nawet chciał. Wiesz o tym.
- Nie można z tym? - Nie.
Więc to takie uczucie. Co za perspektywa.
Narka.
Do jutra.
- Do jutra. - Do jutra, Tinno.
- Wróć do nas. - Pa.
Idź pierwszy. To twój pierwszy raz.
- A więc tak tu jest? - Puśćcie go przodem.
Jest całkiem spoko.
- Co? - Może być, nie?
Luksusowo.
Łóżka są daleko od siebie.
Które jest moje?
Moje jest tu.
- Będę obok 7higha, jak współlokatorzy. - Już nie.
- Ile osób do tej pory zabiłeś? - Ja?
Dlaczego używasz swojego mózgu, żeby pomagać reszcie? To absurd.
Zrozumiałbym, gdybyś ratował siebie czy Kyuhyuna,
ale nie widziałeś, co robili?
„Nie chcę iść”. Jak możesz na to patrzeć?
Spojrzał na niego i powiedział:
„Nie chcę iść”.
Słyszałem to.
I myślę sobie:
„Patrzcie go”.
Hyun-gyu mówił, że chce iść do więzienia.
A potem, że chce żyć.
Dlaczego ciebie tu wysłali?
Dlaczego?
- Słyszałam, jak rozmawiali. - Zrobiłeś coś nie tak?
Nie. Powód jest jeden.
Myślą, że Tinno ma największe szanse,
żeby do nich wrócić.
O tym mówił Hyun-joon?
- Też. - Tak!
Najbardziej żałuję tego,
co stało się wczoraj.
Będzie trzy razy trzy. Ktoś z dwójki umrze.
Tinno, nie gramy w dziewiątkę?
Nie mieliśmy grać w dziewiątkę?
Początkowo tak myśleliśmy. Mamy wybór. Sześcioro z wami lub z nimi.
Nie mamy wyjścia, musimy pójść z nimi.
Faktycznie nas wczoraj zdradziłeś. Przyznaj.
Ale nie chcę przeprosin. Czuj tylko wyrzuty sumienia.
Serio? Jednak przeproszę.
Nie sądzę, żebyś musiał za to przepraszać.
Ale źle mi z tym.
Więc…
Chciałem usłyszeć, jak to wyglądało z ich strony.
Niezależnie od tego, czy są źli czy nie.
Zrobiło się pusto. Została nas tylko czwórka.
- Kurczę, Tinno. Taki fajny gość. - Jutro będzie nas trójka.
Więcej żetonów dla nas.
Kurde, mówimy o Tinnie.
Ty bezduszny gnojku.
Możemy się kumplować po programie.
- Nie umrze naprawdę. - Zimny drań.
- Dziś byliśmy do bani. - Gra była trudna.
- Tak. - Serio.
Jak zaczniesz rozumieć, robi się prościej,
ale na początku było trudno.
- Pomyliliśmy się co do murów. - Tak.
Dziś byliśmy jak „Głupi i głupszy”.
Mamy słabą wyobraźnię przestrzenną.
Kto był u was głównym graczem?
Kto wymyślił najwięcej rozwiązań?
- U nas… - No?
- Każdy ma swoją rolę. - Ale…
mózgiem operacji jest So-hui. Jest naprawdę…
Jak komputer. Wpisujesz dane, a ona wypluwa odpowiedź.
- Superkomputer. - So-hui i Hyun-gyu się uzupełniają.
Czuję się bez sił.
Jestem aż tak zmęczony?
Nie dziwne. Od czterech dni gramy w gry.
Może ożywimy atmosferę?
Kyuhyun, nauczysz nas tańczyć?
- Czego? - Czego was nauczyć?
Może układu do Sorry, sorry?
No wiesz…
Nie da się tak z marszu.
Zegnijcie kolana i się pochylcie.
Zróbcie taki pulsujący ruch.
- Dwa, trzy, cztery, pięć. - Trzy, cztery.
Dwa, trzy, cztery, pięć.
Tinno, kolacja.
O rany! Co to jest?
To niby kolacja?
Ktoś powiedział, że pora na kolację, a ja zobaczyłem bochenki chleba.
Od razu pomyślałem o jedzeniu w sektorze mieszkalnym.
Trochę jak na przepustce z wojska,
jak jesz kurczaka i trochę zostawisz.
Potem w bazie myślisz o resztkach.
Więc pomyślałem, że mogłem zjeść rano trochę więcej.
Tinno to jedyna osoba, która wysłucha naszych lamentów.
- Fakt. - Tak.
Kyuhyun też by sobie tu poradził.
Ale gdyby tu był,
znów bym na niego najechała.
Hyun-gyu powinien był tu trafić.
Myślałem, że jutro zmierzymy się w pojedynku.
- Ze mną? - Tak.
Ale?
Ale podaliśmy sobie ręce.
Czyli dotrzymasz słowa?
Na twoim miejscu bym wysłał mnie.
Gdybyś widział we mnie zagrożenie.
- Do więzienia? - Trzeba było tak zrobić.
Ale dobrze mi się z tobą gra.
Naszym celem jest wygrana.
Powiedział: „Ja bym cię wywalił”.
Więc pomyślałem: „Wie, co tak naprawdę czuję.
Lepiej go posłucham”.
Wiem, że jest racjonalny, ale aż do przesady.
Moje wyrzuty sumienia zniknęły.
Sam to powiedział, więc pewnie będzie się tego trzymał.
Oby się za bardzo nie wkurzył.
20 GODZIN PÓŹNIEJ
Jesteś dobry z arytmetyki?
Posłuchaj mnie. Proszę.
Byłem zbyt chciwy.
Koniec końców musimy zabić wszystkich.
TERAZ
Nie wiem nawet, jaki jest dzień tygodnia.
Straciłem kontakt z rzeczywistością.
Zapomniałam o Kang Ji-yeong prezenterce wiadomości.
Ciągle muszę sobie o tym przypominać.
Tu czuję się jak jakiś słabiak z kilkoma żetonami.
Żebrak.
Tak, sponiewierany żebrak.
Jak masz jakieś pytania, to idź do naszej gospodyni.
- Dziś… - Jesteś właścicielką?
Szefową.
Wynajmuję wam łóżka.
Szefowa.
Dziś czułam dziwnie.
Gdy odpadł Justin.
Odpadają po kolei wszyscy, z którymi grałam.
Krok po kroku tracisz sojuszników.
Nie w tym rzecz. Ale ludzie, z którymi grałam, odchodzą.
Osoby, które były ze mną w więzieniu, odeszły.
Poza Hyun-joonem, który jest w sektorze mieszkalnym. Reszta się wyniosła.
Jak przyjaciele z dzieciństwa.
- Tak. - W końcu to tu dorastałaś.
Niedługo się zacznie.
Ciekawe, co to będzie.
Mam dziś takich przeciwników, że muszę się bardziej starać.
Gra więzienna zacznie się za 30 minut.
Wyjaśnię teraz zasady czwartej gry więziennej,
w której odpadnie z programu siódma osoba.
Więc tu go widzicie.
Dzisiejsza gra więzienna
to Trzy kości.
Kości.
Trzy kości to gra, w której trzeba zdobyć
najwyższy możliwy wynik za pomocą trzech kości.
Każdy gracz otrzyma dziewięć białych kości,
jedną czerwoną i jedną niebieską.
W sumie 11 kości.
Gdy rozpocznie się gra,
każdy gracz rzuci dziewięcioma białymi kośćmi.
Białe kości są widoczne,
wszyscy gracze mogą zobaczyć, co wypadło innym graczom.
Po rzuceniu widocznych kości
każdy z graczy rzuci też czerwoną i niebieską kość
za pomocą wieży do rzucania kości w odpowiednim kolorze.
Te kości są ukryte
i wynik zobaczy tylko gracz, do którego należą.
Pierwszy gracz spojrzy na swoje 11 kości
i wybierze pierwszą kombinację kości do zagrania.
Kolejny gracz zagra swoją kombinację
po tym, jak zobaczy, co zagrał poprzedni gracz.
Jeśli gracz chce zagrać kombinację, której częścią jest ukryta kość,
do kombinacji musi dołożyć znacznik kości w odpowiednim kolorze.
W jednej kombinacji można też zagrać obie ukryte kości.
Ukryta kość zostanie pokazana,
gdy wszyscy gracze zagrają swoje kombinacje.
Gdy wszyscy wyłożą już kombinacje,
zostaną one ze sobą porównane.
Gracze otrzymają punkty według miejsca w rankingu.
Pokażę teraz możliwe kombinacje od najwyżej do najniżej punktowanej.
Trójka.
Wszystkie kości muszą mieć tę samą wartość.
Strit.
Trzy kości muszą mieć numery kolejne.
Szóstka i jedynka nie są uznawane za kolejne.
Dwójka.
Dwie z trzech kości muszą mieć tę samą wartość.
Jedynka.
Zagrana kość nie jest trójką, stritem ani dwójką.
To jak karty od jeden do sześć.
Jeśli więcej graczy zagra tę samą kombinację,
wygrywa gracz, którego kości mają wyższą wartość.
Jeśli to nie wyłoni zwycięzcy,
wygrywa gracz, którego pozostała kość ma wyższą wartość.
Jeśli wszystkie kości są takie same,
dochodzi do remisu.
Punkty przyznawane są według rankingu.
Pierwsze miejsce: 6, drugie: 3, trzecie: 1, a czwarte: 0 punktów.
Spora różnica między pierwszym a drugim.
Jeśli kilkoro graczy zagra te same kości,
punkty za miejsca zostaną zsumowane i podzielone przez liczbę graczy.
Dla przykładu,
jeśli dwoje graczy zajęło miejsce pierwsze tą samą kombinacją trójek,
punkty za pierwsze i drugie miejsce, czyli sześć punktów i trzy punkty,
sumują się i każdy gracz otrzyma cztery i pół punktu.
Ułamki punktów.
Od drugiej tury
gracz z najwyższą liczbą punktów gra jako pierwszy
i wybiera kolejne trzy kości z pozostałych ośmiu,
grając je jako drugą kombinację.
Czyli nie rzucamy od nowa.
Jeśli wielu graczy zremisowało w poprzedniej turze,
pierwszy zagra gracz z największą liczbą punktów.
Po trzeciej turze
pozostałe dwie kości zostają odrzucone,
a runda się kończy.
Przed zagraniem pierwszej kombinacji w każdej rundzie
gracze obstawią, ile ugrają punktów,
i podadzą odpowiednią kartę krupierowi.
Ale to skomplikowane.
Oto cztery karty zakładu własnego wyniku.
Zero – zero punktów.
Minimum – od jednego punktu do sześciu punktów.
Więcej – od siedmiu do dziesięciu punktów.
Maksimum – więcej niż dziesięć punktów.
Gracze, którzy poprawnie założą swój wynik,
otrzymają dodatkowe punkty pod koniec rundy.
Ile?
Gracz, który poprawnie założy swój wynik,
otrzyma podwójną liczbę punktów zdobytą w danej rundzie.
Jednakże gracz, który poprawnie założy wynik zero,
otrzyma 40 punktów.
Zero jest najlepsze.
Nie będzie łatwo. Bo możesz celować w zero i umrzeć.
Gra składa się z czterech rund
i po czwartej rundzie się kończy.
Gracz z największą liczbą punktów otrzyma jeden żeton.
Dziś dają żetony?
Jeśli więcej graczy skończy grę z tą samą liczbą punktów,
żeton nie zostanie przyznany.
Gracz z najniższą liczbą punktów
zostanie wyeliminowany z Diabelskiego planu.
Gra rozpocznie się za 30 minut.
Dziś jest fajna gra. Kości.
Ale to ostatnie…
Co nie?
Dziękuję.
Tak wam je podają?
- Strażnik jest przerażający. - Tak.
Dzięki.
Rany.
Do nauki.
Wcześniej byłam ciekawa, w co będziemy grać.
Ale znów są zakłady. Wczoraj zestrzeliwanie, dziś zakłady.
Są aż cztery przedziały. Będzie ciężko.
Łatwiej niż na oślep.
Założymy wynik, a potem trzeba zgodnie z tym grać.
To też nie będzie proste.
Warto podwoić punkty.
POPRAWNY ZAKŁAD PODWAJA PUNKTY
Jak przypadkiem ci nie wyjdzie, będzie klapa.
Remis będzie wkurzający.
- Podzielą punkty. - Wyliczenia na nic.
- Lepsze to niż nic. - Fakt.
Właśnie.
Zrozumiałeś tę grę?
Trzeba dobrze planować.
Tinno rozwali system.
Tak myślisz? Gadałem z nim wczoraj do trzeciej w nocy.
Se-dol stworzył grę planszową.
A Tinno był na jej premierze.
- Podchodzi do tego najbardziej serio. - Tak.
Czyli tak to wygląda. Jak przed egzaminem na studiach.
Zwykle nie, ale dziś jest inaczej.
Jestem smutna. Uśmiecham się, ale to sztuczny uśmiech.
Chyba przez moją niekompetencję.
Niemoc równa się niekompetencji.
Może nagracie kogoś innego? Przepraszam.
Cholera.
Dam z siebie wszystko.
Choć boję się, że niewiele mi już zostało.
Będę się starać.
Nie rozumiem. Muszę po prostu zagrać.
Gra więzienna niedługo się zacznie.
Wszyscy gracze w więzieniu
muszą przejść do pokoju śmierci.
Chodźmy.
Nie wierzę, że tu jestem.
A więc tak tu jest.
Znów tu jestem.
Kurczę, dwa dni z rzędu.
Tinno.
Tinno tam jest.
Jak tu się rzuca?
- Wkładasz kości do środka. - Tylko kości?
- Tak? Nie trzęsiesz? - Wystarczy włożyć.
Tinno wygra.
W wielu grach planszowych trzeba zakładać swój wynik.
Czy to jego styl gry?
- Zabawmy się. - Powodzenia.
- Powodzenia! - Do boju!
Rozpoczynamy czwartą grę więzienną, Trzy kości.
Rozpoczyna się runda pierwsza.
Najpierw ustalimy kolejność.
Rzućcie dwie kości na tackę.
Dalej.
7high i Son Eun-yu mają ten sam, najniższy wynik.
Powtórzcie rzut.
- Nisko. - Ja więcej.
Son Eun-yu zaczyna, bo miała najniższy wynik.
Rozdam teraz karty do zakładu.
- Takie. - Tak wyglądają.
Rzućcie dziewięcioma widocznymi kośćmi.
Niech będą dobre.
- Dalej. - Niech wypadnie coś dobrego.
Nie zabijaj mnie!
Nie zdradźcie mnie!
I co teraz?
Aż tyle na raz?
Z nich wybierają.
Trzy razy na rundę.
Wrzućcie kolorowe kości do odpowiednich wież.
Wszyscy mają wysokie wartości.
Co ja mogę. Tak już mam.
Ma mocną rękę.
Wybierzcie odpowiednie karty zakładu.
Zaczniemy od Son Eun-yu.
Dobrze.
Zero, mini, maks. Wybierze coś w tym stylu.
W pierwszej rundzie miałam niezłe wartości.
Uznałam, że postawię na maksimum.
Tinno, wybierz kartę.
Co będzie dobre?
Może iść po maksimum. Ja bym tak zrobił.
Wybiorę to.
7high.
Jego wartości są średnie.
Nie wiem.
Nie wiemy, jakie ma kości ukryte.
Kang Ji-yeong, wybierz kartę.
Ji-yeong wygląda dziś na wyczerpaną.
- Chyba chce iść do domu. - Serio?
Wczoraj była inna.
W więzieniu stajesz się apatyczny.
- I to takie błędne koło. - No tak.
Zagrajcie pierwszą kombinację kości.
Zaczniemy od Son Eun-yu.
Gramy.
Stawia pierwsze kości.
Od razu mocno gra.
Celuje w sześć punktów. Nic jej nie przeszkodzi.
- Trudno z tym rywalizować. - Zawsze jest drugie miejsce.
I trzy punkty, tak?
Tinno, zagraj kombinację kości.
Zagrałeś niebieską ukrytą kość.
Tak.
Trzy czwórki? Pewnie tak.
7high, zagraj kombinację kości.
Kang Ji-yeong, zagraj kombinację kości.
- 7high założył niski wynik. - Niech Ji-yeong coś odrzuci.
- Co? - Co?
- Spaliła czerwoną. - Tak.
- Mogła jej użyć jako potencjalnej groźby. - Właśnie.
Zagrano wszystkie kombinacje.
Tinno i Kang Ji-yeong,
pokażcie ukryte kości.
- Trójka? - Tak.
- Zmarnowała ją. - Właśnie.
Oto punktacja.
Son Eun-yu, sześć punktów.
7high, trzy punkty.
Tinno, jeden punkt.
Kang Ji-yeong, zero punktów.
Son Eun-yu znowu zacznie, bo zdobyła najwięcej punktów
w poprzedniej turze.
Eun-yu jest niesamowita.
- Prawda? - Niesamowita.
Jest królową więzienia.
- Superwoman. - Serio.
Zagraj kombinację kości.
Tinno zagra pewnie trzy piątki.
Chyba że Eun-yu zagra swoje.
Nie może. Ma tylko dwie.
Może mieć ukrytą.
Marne szanse, ale nie wiemy, co tam ma.
Tinno.
Pięć, pięć, pięć.
7high.
Byle nie zagrał trójki piątek.
- Nawet jeśli, to dostaną 4,5 punktu. - Tak.
Nie. Odrzuca kości.
- Ej… - Na zmarnowanie.
Pewnie założył wynik gdzieś po środku.
Kang Ji-yeong, zagraj kombinację kości.
- Ji-yeong? - Strit.
Strit? Ale wtedy…
Tinno na pewno wygra.
Zagrano wszystkie kombinacje.
7high, Kang Ji-yeong,
pokażcie ukryte kości.
Zobaczmy.
Nieźle.
Co?
- Trójka. - OK.
Trzy, cztery, sześć?
Cholera.
Co chce zrobić?
Nie użyła już obu ukrytych kości?
- Użyła. - Tak.
Cholera!
Spokojnie.
Oto punktacja.
Tinno, sześć punktów.
Son Eun-yu, trzy punkty.
7high, jeden punkt.
Kang Ji-yeong, zero punktów.
Następną turę rozpocznie Tinno.
Moja kolej.
Tym razem…
Co tam było?
7high.
- Trzy piątki. - Nie.
Kang Ji-yeong.
Ji-yeong nie może wygrać.
Zrobiłam głupi błąd.
- Trudno. - Son Eun-yu, zagraj kombinację kości.
Że co?
- Dwie ukryte? - Myślę, że to trzy, cztery i pięć.
Kto wie.
Zagrano wszystkie kombinacje.
Son Eun-yu, 7high,
pokażcie ukryte kości.
- Tak myślałam. - 7high.
Boże.
Dwie czwórki.
Oboje zaryzykowali.
Przed rozpoczęciem gry, miałam gdzieś, kto odpadnie. Mogłam to być nawet ja.
Ale teraz poczułam, że chcę wygrać.
Parłam przed siebie, nie oglądając się na nikogo.
Oto punktacja.
7high, sześć punktów.
Son Eun-yu, trzy punkty.
Tinno, jeden punkt.
Kang Ji-yeong, zero punktów.
Odkryję teraz karty zakładu graczy.
Ciekawy jestem.
Podwojenie jest ważne.
Rany.
7HIGH
7high, dobrze założyłeś wynik.
KANG JI-YEONG
Kang Ji-yeong, dobrze założyłaś wynik.
Napisy: Marta Przepiórkowska