Czuję się świetnie. Trochę mi też ulżyło.
Położyłam się dość późno, bo długo rozmawiałam z Hyun-gyu,
ale mimo to jestem wyspana.
Dobrze spałaś?
Cóż.
Usnęłaś od razu?
Prawie natychmiast. Dobrze.
Zaraz zobaczymy Kyuhyuna.
Prawda.
Chyba się ucieszy.
Też tak sądzę.
Coś nie mam apetytu.
Zajadaj.
Nie mogę.
Miałam od rana lekką zgagę, a od zapachu jedzenia przewracało
mi się w żołądku.
Bo kucharzowi będzie smutno.
Możliwe.
Bo nie zjadłam?
Właśnie. Ale nie mam siły. Zwykle jem jak należy.
Zaraz koniec.
Wracam myślami do wszystkiego co tu przeżyłam,
począwszy od pierwszego spotkania z producentami.
Maski, ale poważnie.
Dzień dobry.
Czyli gra się o przetrwanie z różnymi bystrymi ludźmi. Nie jestem pewna,
czy dam sobie radę.
Idę na całość albo wcale, i potrafię też być wredny.
Jeśli miałabym kogoś wyeliminować lub trzymać
go w tyle, byłoby mi bardzo ciężko. Chcę wygrać. Nie dam się łatwo skreślić.
Dzień dobry.
Dzień dobry. Wyglądał znajomo, ale nigdy nie widziałam jego programu.
Jestem Jeong Hyun-gyu, 26-letni student.
Mam przeczucie, że żaden sojusz nie przetrwa
długo w tym sezonie.
Pierwsza główna rozgrywka nosi nazwę „Przekupna policja”.
To na pewno ktoś u czerwonych.
Siostro? No?
Idź do góry, a ja przejdę tutaj.
Serio?
Cofa się.
Idealnie!
Hyun-gyu gra świetnie od samego początku. Stale to podkreśla.
So-hui gra podobnie do mnie.
Chyba jeszcze nie pora tam iść. Mogę poświęcić żeton.
Ja też. Jest lekko stuknięta, jak ja.
Oboje macie obłęd w oczach.
Uzupełniamy się na tej zasadzie, że ja bardzo łatwo się w czymś zatracam,
a So-hui dba, żebym nie tracił zimnej krwi.
Czy tu nie jest napisane „wsuń”? Rany.
A jednak.
Myślenie idzie jej bardzo sprawnie i szybko.
I już!
Brawo!
Ale trudne.
Masz talent.
Nie, co ty mówisz.
Julia!
A droga do niebieskiej?
Właśnie znalazłam.
Tak?
Ma tęgą głowę. To godna przeciwniczka.
Hyun-gyu dobrze liczy i przewiduje cudze ruchy.
Udało ci się.
Poświęciliby żeton i granat dla jednej karty?
Spróbujmy.
Zawołać go?
Wykonuje ruch dopiero gdy przewidział, co zrobi druga strona.
Z drugiej strony ja chyba szybciej rozwiązuję wszelkie łamigłówki.
Zobacz, jak mu smutno.
Nie zrobię mu tego.
Dasz mi chwilę do namysłu?
Jej słabością jest to, jaka jest wrażliwa. Mówiąc wprost…
nie jest urodzonym diabłem, jak ja.
Załatw ją. Ale nie bierzcie przedmiotu.
Wydaj trochę.
Umiesz liczyć?
Wybacz, Hyun-joon.
Chcę wykorzystać nagrodę.
W programie uchodzi wszystko poza kradzieżą i przemocą. To jego istota.
Myślę, że dotąd grałem zgodnie z oczekiwaniami.
Może się wydawać, że nie mam ochoty wygrać,
ale to nieprawda.
Dzisiejszą rozgrywkę wygrywa Yoon So-hui.
Yoon So-hui ma najwięcej punktów.
So-hui.
Yoon So-hui przechodzi do finału.
Zaszłam tak daleko i nie poddam się bez walki.
Umówiliśmy się, że spotkamy się w finale, a teraz pora na końcowe starcie.
Mogę już zdjąć maskę diabła i stoczyć uczciwy pojedynek jeden na jednego.
Cieszę się, że moja finałowa przeciwniczka to So-hui.
Zaszliśmy aż tutaj wspólnymi siłami, jednak dzisiaj nie będę
się nad nim litowała. Zamierzam grać uczciwie i zwyciężyć.
Oby Kyuhyun wszedł pierwszy. Tak.
On i Tinno.
I Sang-yeon.
Zgadza się, on też.
Justin pewnie też przyjdzie?
Jak wszyscy.
Ciekawe, co powie Se-dol.
Uśmieje się.
Tak? Kto jeszcze był?
7High był ciut…
Tęsknię za nim, ale się boję. Mam mieszane uczucia.
Nie poszło po jego myśli.
Myślę, że nikt nie będzie ci miał za złe.
W końcu grałem jak diabeł.
Nie jak diabeł, tylko dobrze.
To świetna nazwa.
„Diabelski plan”.
Tak…
Ktoś idzie.
Wchodź, królowo. Dzięki. Cześć wszystkim!
Gratuluję. Czyli to takie buty! Wszystko zgodnie z diabelskim planem!
Gratuluję, So-hui. Hej, Hyun-gyu.
Wybacz. Co było pod koniec?
Siedziałem.
Byłam ciekawa, kiedy cię wreszcie zamkną.
Sporo przeszedłeś. Tak. Daj z siebie wszystko, co?
Zamierzam.
Brawo.
Cześć.
Graj ciekawie. Gdzie spałeś?
Pewnie w domu.
Trzy godziny?
Diable wcielony. Gratuluję.
Wszystko ci się udało.
„Diabelski plan”.
Właśnie! Jak daleko sięga?
Dziś ty przypominasz diabła, nie on.
To fakt.
Przez włosy. Raczej przez to, że jestem zły.
Nadal mi nie przeszło!
Zapraszamy! Tęskniłem.
Siostro!
Brachu. Dotrzymałeś słowa?
Tak.
Trudno było. Spisałeś się. Wytrwałeś.
Cześć.
Poradziłaś sobie? Tak.
Zostaliście wy?
Czyli tak to się skończyło. Właśnie.
Wy to finaliści?
Zgadza się. No ładnie.
Tak jak diabeł sobie wymarzył.
Przegrałem ostatnie starcie z Hyun-gyu.
Walczyliśmy do końca, sami zobaczycie.
Nie wątpię, że tak było.
Justin!
Jak leci? Justin i Tinno!
O raju!
Witaj, Tinno. Świetnie cie widzieć! Cześć.
Posłałam cię do pudła.
Coś ty.
Niebywałe.
Wszystko gra?
Tak. Kto jest w finale?
Hyun-gyu i…
Tak przeczuwałem! Byłem ostatni i nie mogłem nic zrobić.
Byłeś trzeci?
Zamknęli mnie z nim.
Justin, stęskniłam się.
Gratuluję!
Czułem, że to będziecie wy.
Tak myślałeś? Naprawdę? Dziękuję.
So-hui znów się uśmiecha.
Dzień dobry. Ha-rin!
Jak się macie? Jaka ładna!
Gdzie sukienka?
Nie na czerwono?
Jaka urocza. Co to znaczy?
Dziś na biało. Masz takie ciuchy?
Starczy tej czerwieni. Nie spodziewałem się.
Jak leci?
Wybacz.
Bo uwierzę. Dałbyś mi żeton, gdybyś żałował!
Se-dol też jest!
Fryzura Lu Bu!
Powinieneś być tam!
Se-dol!
Ciebie też nie powinno tu być.
Jest finalistką. Ach, tak?
Dziękuję.
Powtarzałem sobie, że So-hui przejdzie.
Naprawdę tak myślałeś?
Witaj.
Proszę, tak wygląda finalista!
Sang-yeon!
Seung-hyun!
Cześć! Biedactwo.
Co tu robisz?
Przyszedł Sang-yeon! Masz pojęcie, ile o tobie myślałem?
Geniuszu! Mogłeś pokazać, co potrafisz!
Nie zamieniłem z tobą ani słowa.
Zgadza się!
Tak mi teraz niezręcznie. Co ci się stało?
Odpadłam w straszny sposób.
Rozwiązałem to.
Serio? Nieźle.
Cześć wszystkim! Jak dobrze was widzieć! CHUU!
Za tobą też tęskniłem! Są wszyscy!
Cześć! Dajcie spokój! Przykro mi!
To nasz wspólny wróg!
Dalej masz mu za złe?
To był pierwszy dzień! Ją zdradził trzy razy.
Trzy?
Ale na koniec to Ji-yeong zdradziła mnie. Poważnie?
A ja go wyeliminowałam.
Zemściłam się! A ja oddałem ci żetony.
Nie oddałeś, tylko sama zabrałam je sobie w nagrodę!
Chcę to zobaczyć.
Ja też nie wiem, o czym mowa.
Nie gadaliśmy ze sobą. Sporo się stało.
Ciekawią mnie te opowieści.
Ogólnie nieźle się ułożyło. Wyobrażałem sobie waszą
dwójkę w finale i to, że Eun-yu nigdy nie wyjdzie z więzienia.
Płakałem.
Tak? So-hui na pewno, ale ty też?
Też się zdziwiłam. Siedział na ławce z twarzą w rękach.
Nie spodziewałem się.
No bo odpadłeś.
Dobrze, że wszystko się ułożyło.
Dzięki.
Ty radziłeś to przećwiczyć.
Będzie pięć na pięć, czy sześć na sześć?
Może być nawet osiem na osiem.
To wtedy ich pozwiemy.
Było osiem na osiem.
Poważnie? Ale rozwiązał.
Serio? Jakim cudem? Rozwiązał.
Osiem na osiem? Zgadza się.
Co takiego? Problem skoczka.
Nie. Pięć, sześć i siedem.
Rozwiązałem.
Brawo!
Co było?
Pięć na pięć, sześć na sześć i siedem na siedem.
Mnie mówił o ośmiu.
To w końcu jak?
Bez sensu. Czyli nas okłamał? Chwila moment.
Koleś kłamał od samego początku? Było pięć, sześć i siedem?
I osiem.
Została mi minuta.
Czyli nas okłamałeś? Tak. Bo to ukryte zadanie.
No wiesz?
Przepraszam. To jedyne, w czym minąłem się z prawdą.
Ja też nie kłamałem tyle, ile mówisz.
Łgałeś w żywe oczy. Tak było, przyznaję. Wybacz.
Ale dotrwanie do finału to nie lada wyczyn. Jestem spokojny.
Słyszałam, że przeszliście. Byłam taka ciekawa.
Było mi ciebie tak żal. Naprawdę. Właśnie.
Wiedzieliście to?
Oglądaliśmy. Serio?
Trudna gra. Spaliście coś?
Ja tak. To dobrze. Piwo pomogło. Tak?
Sporo wypił.
Ledwie żyłem po więzieniu. Siedziałem wczoraj pierwszy raz.
Więzienie to nie żarty!
Eun-yu spędziła tam sześć dni.
Co, sześć?
Naprawdę siedziałaś przez sześć dni? Tak! Zostałam bez ciebie!
Ale sześć dni? Jestem w szoku. To przecież niehumanitarne. Siedziałam,
aż wczoraj odpadłam.
Nie nocowałaś tu? Ani razu.
To tak jak ja.
Przeszedłeś do finału, a teraz wygrasz.
Oboje damy z siebie wszystko. Będę ci kibicował.
Wszystko poszło dokładnie po myśli Hyun-gyu.
Skoro tak zależało mu na wygranej, myślę, że mu się należy.
Chodźcie, smaczne jedzonko!
Eun-yu, ty pierwsza! Nie jadłam tu ani razu!
Wcinaj teraz.
Teraz jesteś pierwsza. Wam dawali mięso!
Zgadza się. Do każdego posiłku!
Była zbalansowana dieta.
Mieli tam świetne jedzenie. Grałam z ludźmi napędzanymi
takimi daniami?
Co to?
Jedliście tak codziennie?
Też zwróciłyście uwagę? Jedzenie oglądają tylko cztery
dziewczyny z więzienia.
Finałowa konkurencja będzie istotna. To czy będzie się podobała
jemu albo tobie.
Oboje mamy różny gust.
Jesteście różni. So-hui jest spokojna.
So-hui nigdy nie unosiła się emocjami.
Byłoby fajnie, gdyby kobieta wygrała
program tego rodzaju. Towarzyszyłem jej od początku,
więc wydaje mi się,
że jeśli teraz wygra w finale,
poczuję się, jakbym pokonał metę razem z nią.
Dlatego życzę jej szczęścia.
Obyś wygrał.
Chciałem ci bardziej pomóc. Szkoda, że tak wyszło.
Będziesz najmłodszym zwycięzcą. Studenci nigdy nie wygrywają,
więc to będzie miła odmiana.
Zjedz przed wielką grą!
Nie mam apetytu. Trochę mnie mdli. Źle się czujesz? To idź usiąść.
Siadaj.
Kibicowałem wam obojgu i nie wiem, kogo wybrać.
Ciesz się grą.
To z wami grałem najdłużej.
Hyun-gyu dobrze rozumiał reguły gry.
Potrafi układać skuteczne strategie i wykonuje szybkie ruchy.
So-hui radzi sobie zatrważająco dobrze w grach, których nie zna,
a ponadto umie doskonale liczyć.
Bez względu na to, które z nich wygra, będę zadowolony.
Gratuluję mojej ekipie.
Mówisz to tak wprost. „Życzę powodzenia moim ludziom”.
Dużo gadaliśmy wieczorami.
Nigdy dotąd nie widziałem w kimś brata po zaledwie tygodniu.
Miło mi to słyszeć. Tęskniłem za twoim głosem.
Słuchałem cię do poduszki. Moich płyt?
Właśnie tak.
Poczytałam o Justinie.
Ja też.
Nie wiedziałam, że to taka sława. Serio?
Nie wiedziałam, że grałeś w „Beef”.
Znamy się, nie?
Jedliśmy razem chleb. Nalałam ci mleka, chociaż nie tolerujesz laktozy.
Dobrze widzieć Eun-yu w zwykłych ciuchach.
Dziwnie się czułam, gdy mnie malowali i czesali. Tak nieswojo.
Wyglądasz jak prawniczka.
No tak, to twoja praca.
To jedyne, czego nie pamiętałem. Nie jesteś skazańcem?
Weźcie, wredni jesteście.
Jesteś spięty?
Jeszcze jak.
Poważnie? Wydajesz się taki spokojny. To pokerowa twarz.
Fakt, jest w tym dobry.
Powodzenia.
Gram tak samo.
Tylko ciebie szanowałam.
Zagrajmy znowu.
Rany! Wkrótce zaczniemy rundę finałową. Finaliści proszeni są
o przejście na teren.
Dawajcie!
Powodzenia.
Dajcie z siebie wszystko.
Powodzenia!
Uda ci się. Lećcie!
Powodzenia!
Musisz wygrać.
Będziemy oglądali.
Jesteśmy tuż za ścianą!
Na razie.
Powodzenia.
My zostajemy. Postarajcie się!
Nie pękajcie!
Ale fajne te wrota. To fakt.
Do dzieła.
Chodź.
Tak to wygląda!
Dzień dobry.
Gratuluję wam obojgu dotrwania do finału programu.
Choi Hyun-joon odpadł wczoraj w więziennej eliminacji,
więc wy jesteście ostatnimi ocalałymi. Końcowa pula, o jaką gracie,
wynosi 380 milionów wonów.
O ile?
Sporo uzbieraliśmy. Zgadza się.
Chciałabym tyle.
A oto reguły finałowej rozgrywki.
Składa się z trzech mniejszych konkurencji.
Pierwsza nosi nazwę „Wyższa lub niższa”. Kluczem do zwycięstwa jest psychologia.
Będą obstawiać.
Druga konkurencja to „Bagh Chal”: wiekowa gra strategiczna.
A ostatnia to „Pytanie i prawda”.
A to co? Znów psychologia.
Gra wymaga szybkiego rozumowania i rozwiązywania problemów. To z was,
które pierwsze wygra dwie z trzech gier, zabierze do domu 380 milionów.
Walkę o wyłonienie zwycięzcy „Diabelskiego planu” czas zacząć.
DIABELSKI PLAN KOMNATA ŚMIERCI
Zaczniemy od przypomnienia, ile macie żetonów.
So-hui: 14. Hyun-gyu: 11.
Ona ma więcej! Jest pierwsza?
Moja zasługa.
A oto reguły pierwszej finałowej gry. Nosi nazwę „Wyższa lub niższa”.
Jeden zawodnik gra w niej w karty z krupierem,
podczas gdy drugi obstawia wynik.
Gracze dostaną po jedenaście kart i po dziesięć sztonów.
Krupier będzie się posługiwał dwiema osobnymi
taliami po dziewięć kart każda.
Gra toczy się przez 18 kolejek i w każdej z nich grający zamienia się
z obstawiającym.
Brzmi fajnie.
Gra: krupier tasuje jedną z talii kart, a następnie ujawnia pierwszą,
kładąc ją odkrytą na stole.
Grający z nim zawodnik wybiera następnie kartę z własnej talii i kładzie ją
zakrytą na stole.
Zakład: gdy obie karty znajdą się na stole,
obstawiający będzie musiał zgadnąć wynik. Jeśli sądzi, że gracz ma wyższą kartę,
postawi wysoko, jeśli niższą - nisko.
Czysta psychologia.
Po ogłoszeniu zakładu, gracz odkrywa swoją kartę.
Wyższa karta wygrywa, a jeśli należy do gracza,
otrzymuje liczbę sztonów odpowiadającą różnicy między obiema kartami.
Nie dostaje ich w przypadku porażki lub remisu.
Jeśli obstawiający miał rację, dostaje dwukrotność postawionych sztonów.
Jeśli się mylił, traci sztony,
a jeśli był remis - sztony
wracają do niego.
Można je odzyskać.
Obie zagrane karty są usunięte z talii i nie uczestniczą w kolejnym rozdaniu.
Trzeba pamiętać.
Zgadza się. Gra kończy się po 18 kolejkach
lub w chwili, gdy któryś gracz straci wszystkie sztony.
Wygrywa ten z większą ilością sztonów.
Wkrótce zaczniemy pierwszą grę finałową.
Trudne.
Zakłady…
Nie widziałem go takim.
Pełne portki.
Nawet na ekranie widać te nerwy.
Nie dostajemy nowych kart, tylko co kolejka tracimy jedną z talii.
Znaczy to, że im dłużej będę grała, tym łatwiej będzie odgadnąć moją kartę.
Muszę uważać na to, ile sama będę obstawiała.
Zakładając się, Hyun-gyu zwykle stara się odgadnąć,
co myśli przeciwnik.
Darujmy sobie.
Zacznijmy od szóstki.
Muszę zaryzykować i spróbować być nieco nieprzewidywalna.
So-hui będzie raczej ostrożna.
Zamierzam zostawić sobie jak najwięcej skrajnych
kart i pozbyć się tych ze środka, bez względu na to, co zagra krupier.
Grający musi uważać, by nie doprowadzić do sytuacji,
w której wysokość jego karty jest oczywista.
Jeśli dla przykładu wykorzysta wszystkie swoje wysokie karty i nie będzie
mógł przebić tej krupiera, obstawiający postawi wszystko
i podwoi swoje sztony.
Czas minął. Wyjdźcie na środek.
Są podobni i to ciekawe, jak będą grali przeciwko sobie.
Są trochę jak ogień i woda. Właśnie. So-hui to woda?
Racja.
Też chcielibyśmy zagrać?
Graj w domu. Oni grają o pieniądze, a nie dla zabawy,
więc to zupełnie inna rozmowa.
Właśnie. Gdy ktoś odpadał, czuliśmy się, jakby umarł.
To mnie zaskoczyło. Nikt nie ginął, ale właśnie tak się czułam.
Rozpoczynamy pierwszą grę finałową, „Wyższa lub niższa”.
Zaczyna się! Ponieważ So-hui ma więcej żetonów,
wybiera, czy chce najpierw grać, czy obstawiać.
Obstawiać.
Jasne.
Popatrzy.
A zatem Hyun-gyu gra w pierwszej kolejce, a So-hui - obstawia.
Zaczynamy pierwszą kolejkę.
Ale mi w gardle zaschło.
Wybierz jedną.
Przepaść między nami szybko może się powiększyć.
Liczyłem, by krupier miał jedynkę.
Jeśli krupier zagra niską kartę,
gracz może wybrać wysoką i zdobyć szybko dużo sztonów.
Odkrywam kartę.
Jeden.
Trzy.
Połóż wybraną kartę na stole.
Nie byłem pewny, czy So-hui mnie podpuści, czy od razu ruszy do ataku.
Wysoko? Chyba łatwo przewidzieć wynik.
Bardzo łatwo.
Jeśli chce ruszyć z kopyta, może zagrać jedynkę albo dwójkę.
Może być niepewny.
So-hui, twój zakład.
Stawiam dwa na niższą.
Dwa na niższą.
Namotała.
Ma nerwy ze stali.
Obstawiłam niższą, myśląc, że Hyun-gyu spodziewa się raczej,
że według mnie zacznie od wysokiej.
Hyun-gyu, pokaż kartę.
Wyższa.
Wygrałeś w rozdaniu cztery sztony.
Zagrałem wyższą, by ustalić jej strategię.
Pomyślałem, że ona pomyśli, że będę chciał ją zmylić.
Potrójnie odwrócona psychologia. Udało mi się też zdobyć trochę sztonów.
W drugiej rundzie gra So-hui, a Hyun-gyu obstawia. Oto moja karta.
Karta pana Choia też będzie istotna.
So-hui, zagraj teraz kartę.
Siódemka.
Hyun-gyu nie zaskoczył, więc ja spróbowałam w swojej kolejce,
zagrywając piątkę.
Proszę o zakład.
Skoro uległa blefowi, teraz też może grać bezpośrednio.
Dwa sztony na niższą.
So-hui, odkryj kartę. Hyun-gyu, trafny zakład.
Kiepski początek. Fatalny.
W trzeciej kolejce grający to Hyun-gyu, a obstawiająca - So-hui. Oto moja karta.
Hyun-gyu, wybierz kartę.
So-hui, proszę o zakład.
Czy niższa nie jest oczywista? Mogła się zrazić do oczywistych zagrywek.
Nie będzie pewna, czy ją zaskoczy, czy nie.
Ech.
Dwa sztony na niższą. Proszę odkryć kartę.
Remis.
Szóstka!
Był ciekaw, jak obstawi.
Doszedł do wniosku, żeby zagrać szóstkę albo siódemkę.
Chyba lekceważy te środkowe.
Uznał, że są do niczego.
Pozbywałem się kart ze środka i nie chciałem oddawać jej sztonów.
Grająca to teraz So-hui, a obstawiający - Hyun-gyu. Oto karta.
Jest spięta.
Nie idzie jej.
Odkrywam kartę.
Hyun-gyu, proszę o zakład.
Byłoby niesamowite, gdyby obstawił wysoką.
Trzy sztony na wyższą.
Spodziewa się dziesiątki.
So-hui, odkryj kartę.
Remis.
Też bym tak zagrała. Ja też.
Naprawdę są podobni.
Już raz mnie zmyliła, więc teraz znów się tego spodziewałem.
Nic bym nie zyskała, kładąc coś poniżej dziewiątki,
i mogłam liczyć na góra jeden szton, podczas gdy on, trafnie się zakładając,
zgarnąłby o wiele więcej. Wybrałam więc remis.
W piątej kolejce gra Hyun-gyu, a So-hui - obstawia. Oto karta.
Proszę o kartę.
Obstawił wyższą…
Dwa sztony na niższą.
Słusznie.
Hyun-gyu, odkryj kartę.
Niższa. Hyun-gyu, przegrywasz rozdanie.
Tego się spodziewałem.
Mądre zagranie. Zostawił sobie zero.
So-hui, udało ci się.
W szóstej kolejce gra So-hui, a Hyun-gyu obstawia. Oto karta.
Szóstka.
Będzie mu trudno. So-hui, zagraj kartę.
Hyun-gyu, obstawiasz.
Trzy sztony na niższą. So-hui, odkryj kartę.
Wyższa.
Tak!
Co?
Wstrząśnie nim. Zastawiła na niego pułapkę?
Ale teraz wie, czego się po niej spodziewać.
So-hui, wygrywasz rozdanie. Twoje sztony.
Szybko zagrała dziesiątkę.
Ma ósemkę.
Nie spodziewał się, że ją zagra, i tak dużo wygrała.
W siódmej kolejce gra Hyun-gyu, a So-hui obstawia. Oto karta.
Hyun-gyu, zagraj kartę.
Zagra teraz niską, bo ostatnio były dwie wysokie.
So-hui, twój zakład.
Powinna obstawić wyższą. Nie zaskoczy jej.
On nie gra nieszablonowo.
Dwa sztony na wyższą.
Wiedziałem. Ona też wie.
Proszę odkryć kartę.
Niższa.
Jednak ją zmylił.
Zakład był nietrafiony.
Chyba był ostrożny. Gdyby wybrał wysoką, też dostałabym sztony.
Jasne.
W ósmej kolejce gra So-hui, a Hyun-gyu obstawia.
Oto karta. Proszę o twoją.
Wyschłam. Może zagrać tylko szóstkę albo siódemkę.
Ósemkę zachowa.
Zgadza się.
Proszę o zakład.
Dwa sztony na wyższą.
So-hui, odkryj kartę.
Niższa. Zakład był nietrafiony.
Hyun-gyu się zestresuje.
Dziewiąta kolejka: gra Hyun-gyu, So-hui obstawia. Oto karta.
Dziewięć?
O rety. Myślicie, że zagra dziesiątkę?
Proszę o zakład.
Wszystko na niższą.
Tak?
Tak powinna zagrać! Wszystko na niższą.
Bo znowu odpadniesz!
Znowu?
„Justin odpada po raz drugi”.
Dwa sztony na niższą. Odkryj kartę.
Remis.
Remis! Tego się spodziewałem.
W dziesiątej kolejce gra So-hui, a Hyun-gyu obstawia. Odkrywam kartę.
Na pewno da wyższą.
Proszę o zakład. Dwa sztony na wyższą. Odkryj kartę.
Wyższa. So-hui wygrywa rozdanie i dwa sztony.
Hyun-gyu - oto sztony za trafny zakład.
Ciągle po dwa.
Nie czuję tego.
Lepiej zacząć ostrożnie.
Zgadza się. Kto mądrzej wykorzysta karty, wygra w zakładach.
W jedenastej kolejce gra Hyun-gyu, a So-hui obstawia.
Odkrywam kartę. Hyun-gyu, połóż swoją.
Proszę o zakład.
Nie powinna niskiej? On raczej nie zagrał dziesiątki.
Straciłby wysokie.
Dwa sztony na niższą.
Rozsądny zakład.
Odkryj teraz kartę.
Niższa.
Proszę!
Rzeczywiście gra ostrożnie.
To nie było umyślne.
So-hui, trafny zakład.
W dwunastej kolejce gra So-hui, a Hyun-gyu obstawia. Oto karta.
Jeden?
Dalej ma zero!
To fakt.
Proszę o zakład.
Napięta atmosfera.
Dwa sztony na wyższą.
So-hui, odkryj kartę.
Niższa.
Ona umie grać! Naprawdę ma coś w sobie.
Dobrze gra.
Jest taka spokojna.
Przejrzała, że on stroni od ryzyka. Bo od początku z nim grała.
Hyun-gyu, nietrafiony zakład.
W trzynastej kolejce gra Hyun-gyu, a So-hui obstawia. Oto karta.
Siedem.
Zagrał już siódemkę.
Hyun-gyu, zagraj kartę.
Nie mam siódemki…
Niewyraźnie piszę i pomyliłem się, licząc jej karty.
Czy to możliwe, że pomyliłem górę z dołem?
Pogubił się.
Jest i uśmiech. Zderzenie z rzeczywistością.
Spuścił z tonu.
Plącze się w obliczeniach.
Chyba przeoczył cyferkę.
Ciągle przerzuca kartki i coś notuje.
Proszę o zakład.
Ale tak…
Co zrobi?
Wtedy jeśli tak…
Postawi na wyższą? Rety.
Przytłaczające.
Niższa? Wystraszyła się i gra ostrożnie.
Hyun-gyu, odkryj kartę.
Wyższa.
Czułem, że tak zagra.
Wygrałeś rozdanie i trzy sztony. So-hui, nietrafiony zakład.
W czternastej kolejce gra So-hui, a Hyun-gyu obstawia. Odkrywam kartę.
Proszę zagrać.
Trójka.
Niby wciąż ma jedynkę.
Męczące.
Póki różnica nie jest zbyt wielka, gra może się rozstrzygnąć
w ostatniej kolejce.
So-hui obstawiała w pierwszej, więc ostatnia jest jego.
Hyun-gyu, proszę o zakład.
Wstał.
Jak obstawi?
Świetnie grasz.
Bezbłędnie.
Dwa sztony na wyższą. So-hui, odkryj kartę.
Niższa.
Zamiecione!
Zatrzymała go.
Nietrafiony zakład.
Trudne!
Spodziewałam się, że według niego zagram wysoką,
więc warto było spróbować go zmylić.
So-hui już nie musi ryzykować?
Jeśli oboje wiedzą, jakie to drugie ma karty,
musi uderzyć i podwoić swoją pulę.
W piętnastej kolejce gra Hyun-gyu, a So-hui obstawia.
Oto moja karta. Proszę zagrać.
Zagrał jedynkę.
Tak.
Ma kiepskie liczby.
Zostało mu zero, dwójka, piątka i ósemka. Nie mógł zmarnować zera.
Na jego miejscu celowałabym w remis.
Miałem karty po obu stronach. Nie wiem, jak by zagrała.
Nie wiem. Dasz radę!
Nie widziałem go takim.
Proszę o zakład.
Czy nie lepiej dwa?
A potem…
Dwa sztony na wyższą. Proszę odkryć kartę.
Remis.
Odzyska je. Liczba nie miała znaczenia.
W szesnastej kolejce gra So-hui, a Hyun-gyu obstawia. Odkrywam kartę.
Na pewno spodziewał się, że zagram wysoką, więc myślałam nad niską.
Zależy mi na jego przegranej i na sztonach.
Hyun-gyu, obstawiasz.
Nie jest łatwo…
Dwa sztony na wyższą. So-hui, odkryj kartę.
Wyższa. So-hui, wygrywasz rozdanie i dwa sztony.
Hyun-gyu, trafny zakład.
Wpadła.
Nie przejrzę cię.
Oby nie.
Zrobiło się poważnie.
Kolejka siedemnasta. Gra Hyun-gyu, a So-hui obstawia.
W następnej kolejce krupier zagra ósemkę, a So-hui będzie miała trójkę,
siódemkę i ósemkę. Ponieważ to pewne, że zagra ósemkę by zremisować,
to praktycznie ostatnia kolejka.
Oto karta.
Jeden.
Ma zero?
So-hui, obstawiasz.
Zaszalej.
Obstawianie było ryzykowne, bo on wciąż miał zero. Obstawiając trójkę,
straciłabym trzy sztony, więc liczyło się dla mnie,
by nie przegrać.
To ostatnia.
Gra.
Trzy sztony na wyższą. Hyun-gyu, odkryj kartę.
Serio…
Jak skończyło się z taką różnicą?
Wyższa.
Jak jej to wyszło?
Pomyliła się.
Trzeba było dać wszystko.
Powinna była. Zgadza się.
Dlaczego nie dała? No właśnie!
Hyun-gyu, wygrywasz rozdanie i siedem sztonów.
So-hui, trafny zakład.
Myśli o przegranej zaprzątały mi głowę i przeoczyłam,
że może zdobyć siedem sztonów. Żałuję tamtej zagrywki.
Nie wiem, co ja myślałam.
W osiemnastej kolejce gra So-hui, a Hyun-gyu obstawia. Oto moja karta.
Hyun-gyu, obstawiasz.
Idzie na całość!
Będzie remis.
Co teraz? Jej mina to zdradza.
Dlaczego?
Spaprałam pod sam koniec.
Trudna gra.
Źle policzyłam.
Odkryj, proszę, kartę.
Remis.
Koniec kolejki.
Hyun-gyu zebrał 21 sztonów, a So-hui 20.
Hyun-gyu wygrywa pierwszą grę. Wkrótce zaczniemy drugą.
Byłem najbardziej spięty i najbliższy porażki od początku całego programu.
Przez tę wpadkę jeszcze bardziej chcę teraz wygrać.
Rozniosę go w drugiej grze i postaram się też w trzeciej.
Oto reguły drugiej gry.
Nosi nazwę „Bagh Chal”.
To abstrakcyjna gra strategiczna z Nepalu, w której tygrysy walczą z kozami.
Tygrysy chcą schwytać kozy, a kozy - ogrodzić tygrysy.
To wygląda wesoło.
Są cztery pionki tygrysów i 20 kóz.
Cztery tygrysy będą rozmieszczone na rogach planszy.
Na początku gdy zawodnik grający kozami ma półtorej minuty na ustawienie
swojego pionka.
Po ustawieniu wszystkich kóz, gracz będzie przesuwał pionki
wzdłuż linii na planszy.
Gracz grający tygrysami może w swojej kolejce ruszyć którymś swoim pionkiem
lub schwytać kozę.
Trochę jak „Młynek”.
Tygrys może się przesunąć o jedno pole na planszy. Jeśli będzie sąsiadował z kozą,
a za nią będzie wolne pole, może na nie przeskoczyć,
tym samym łapiąc kozę. Schwytana koza opuszcza wtedy planszę.
Gra kończy się w dwóch sytuacjach. Tygrysy wygrywają z chwilą
złapania piątej kozy.
Kozy natomiast wygrywają w chwili, gdy żaden tygrys nie może wykonać ruchu.
Kozom jest trudniej.
Gra będzie się toczyła na dwóch planszach.
Na dwóch?
Że co?
Gracze będą stać przodem do siebie i wykonywać
ruchy kóz na planszy po swojej lewej, a tygrysów - na tej z prawej.
Gracz z większą ilością żetonów orzeknie, kto zaczyna,
a każda kolejka będzie się zaczynać na planszy, na której gracz ten gra kozami.
Następnie gracze przejdą na drugą planszę i wykonają tam dwa ruchy.
W następnych kolejkach będą wykonywać po dwa ruchy na dwóch planszach,
aż jedna ze stron przegra.
Wygrana będzie liczona jako jeden punkt. Czyli do pierwszej wpadki.
Oboje możecie poćwiczyć przez pół godziny z wybranym zawodnikiem z kwater.
Poćwiczą z nami!
So-hui, wybierz teraz swojego partnera.
Pewnie Se-dol.
Nie umiem w to grać. Na pewno.
Mistrz go.
Zagram… z Kyuhyunem.
Dobra!
Nie!
O rety!
Wybrałam go, bo zagraliśmy kilka partii go z murami.
Dobrze opanował tę grę i układał skuteczne strategie.
Wybieram Tinna.
Powinien być w miarę dobry, skoro to planszówka.
I co teraz?
Powodzenia. Psychika to podstawa.
Pomóż Hyun-gyu.
Pomóż jej nastawić się psychicznie.
Kyuhyun, Tinno, przejdźcie na teren.
Nie do wiary, że znów tu jesteśmy.
Dlaczego nie wybrałaś Se-dola? Właśnie?
Kurde. Co to znaczy?
Miałbyś dobre pojęcie, jak to wygrać?
On zawsze tak gada! Uśmiecha się.
Do dzieła.
Trudno będzie prowadzić dwie partie naraz.
Czy tu gram kozami, a tu tygrysami? Łatwo się pogubić.
Stawiam kozę pośrodku. Ty grasz tygrysami.
Ruszyłeś się. Blokuj.
Stawiam drugą z tyłu, byś nie skoczył.
Trzeba z dwóch stron. Tak.
Grunt to nie pozwolić tygrysom na atak z dwóch stron.
Jeśli złapię pięć kóz, wygrywam?
Spróbuję ryzykownej zagrywki. Co będzie, gdy stanę tutaj?
To mądre, nie ryzykowne.
Przewidując ich ruchy, można całkiem uniemożliwić tygrysy.
On też to zobaczy.
Niełatwo z nim grać.
Można grać szybko, by wywrzeć presję.
Czas minął.
Już?
Kyuhyun, Tinno, wracajcie do kwater.
Postaram się i spróbuję się nie potknąć.
Grunt to patrzeć pod nogi. Nie warto się śpieszyć.
Jeśli So-hui znów przegra, będzie po niej. Postaram się grać szybko,
żeby się potknęła. Na to liczę.
Zaczynamy drugą finałową rozgrywkę.
Jestem spięta.
Ten, kto zaczyna, gra kozami. So-hui może wybrać, czy chce zacząć,
bo ma więcej żetonów.
Tak, chcę zacząć.
Pierwszy gracz rusza się kozami, a ich pozycje mają znaczenie.
Podaj rękę.
Powodzenia.
Postaram się.
Dawaj, So-hui.
Dawaj, Hyun-gyu.
So-hui, ustaw kozę na planszy.
Już.
Jakie jest dobre miejsce?
Tutaj cię zablokuje.
Będzie po tobie.
Lepiej nie zaczynać w środku.
Fakt. Można podejść kozę tutaj. Lepiej gdzieś z brzegu.
Stanę tutaj.
Słusznie. Wtedy stawiamy drugą tutaj…
I kryją się nawzajem.
Tutaj zacznę. Trzymaj się krawędzi.
Dobrze chodzić w rogu. Tak, dobrze tu zacząć.
Hyun-gyu, masz półtorej minuty na ruch.
Szybciutko.
Tak ćwiczyliście?
Tak, dokładnie tak.
Przejdźcie tutaj. Hyun-gyu, ustaw kozę.
So-hui, rusz się tygrysem.
Idzie po skosie.
Hyun-gyu, ustaw kozę.
So-hui, rusz się tygrysem.
Jeśli zastawi górę i boki, nie będzie ruchu.
So-hui, ustaw kozę na planszy.
Hyun-gyu, rusz się tygrysem.
So-hui, ustaw kozę.
Hyun-gyu, rusz się tygrysem.
Tygrysy są bezradne. Żal mi ich.
Tygrysku!
Hyun-gyu, ustaw kozę.
Porusz się tygrysem.
Ruch Hyun-gyu. Ruch So-hui.
Porusz się tygrysem.
Tygrysy nic nie zrobią!
Naprawdę im współczujesz.
Trzeba mieć łeb.
Ustaw kozę na planszy.
Rusz się tygrysem.
Ustaw kozę na planszy. Rusz się tygrysem.
Tym tez nie idzie.
Daj spokój.
Ja grałem tygrysami.
So-hui, masz pół minuty.
Ustaw kozę na planszy.
Rusz się tygrysem. So-hui, ustaw kozę.
Ważne, by nie zwalniać rogów.
Masz na myśli to? Tak, bo będą uwięzione. Spróbuję przejść tygrysami bliżej środka.
Jeśli pójdzie tu, utknie.
Dlaczego tak?
Zajmie róg. Uf, dobrze.
Dobrze jej idzie. Zgadza się.
Radzi sobie, gdy opanuje reguły, ale jest…
Pojętna? Przeciwnie.
Tak? Ale potem idzie z górki.
So-hui zrozumiała, jaki jest sens gry, ale w jednym się rózniliśmy.
Zajmowała narożniki, a ja wolałem je zostawić,
bo kozy mogą tam przejść w każdej chwili.
Hyun-gyu mądrze zostawił wolne narożniki.
Dobra strategia.
Przestaw pionek tygrysa.
Ustaw kozę na planszy.
Przestaw pionek tygrysa.
Ustaw kozę.
Przesuń tygrysa.
So-hui, ustaw kozę.
Pogubić się można.
Grają do pierwszej wpadki.
Gra opiera się trochę na ogarnięciu dwóch plansz. W końcu któreś się pomyli.
Hyun-gyu. Zajmiemy krawędzie.
Chyba tak. So-hui, ustaw kozę.
Gdy krawędzie będą pełne, tygrysy nic nie zrobią. Fakt.
Grający pierwszy miał przewagę. Gdy zostanie jedno wolne pole,
złapanie kozy będzie niemożliwe.
Hyun-gyu.
Ruch Hyun-gyu. Ustaw kozę.
So-hui, przesuń tygrysa.
Znów ją mdli?
To ze stresu.
Nerwy dają po żołądku.
Zgadza się, brzuch zaczyna boleć.
Rusz się którymś tygrysem.
Ustaw kozę na planszy. Rusz się tygrysem.
So-hui, ustaw kozę na planszy.
Hyun-gyu, rusz się tygrysem.
So-hui.
Hyun-gyu, ustaw kozę.
So-hui, przesuń tygrysa.
Po nim!
Racja. jeśli stanie tutaj… będzie można go zablokować.
Hyun-gyu, ustaw kozę.
To błąd.
Myślałem, że będzie po mnie, jeśli stanę pośrodku,
bo tygrysy zaczną przeskakiwać.
To był błąd.
So-hui, rusz się tygrysem.
So-hui złapała kozę.
Czekałam tylko, aż się potknie, wiedząc, że jego linia obrony szybko się posypie.
Życzyłam mu więc, żeby się pomylił.
So-hui, ustaw kozę na planszy.
Gra ostrożnie i dobrze jej idzie.
Tygrysy są bezradne.
Porusz się tygrysem. Ustaw kozę na planszy.
Bardzo zwarte szyki. Zwłaszcza u góry.
Idzie z góry na dół.
Hyun-gyu, rusz się tygrysem.
Ustaw kozę na planszy.
On też musi się umocnić. Racja, ale chyba nie chce.
Pół minuty.
Jedna strata pociąga kolejne.
Wszystko się sypie.
Siedem, sześć, pięć, cztery.
Nie może tu stanąć.
Chyba już po nim. Zgadza się.
So-hui gra ostrożniej, a ja jestem ryzykantem.
Musiałem poświęcić kozę, w nadziei, że tak otoczę trzy tygrysy.
Przestaw swojego tygrysa.
So-hui złapała kozę.
Hyun-gyu, ustaw na planszy kozę. So-hui, przestaw tygrysa.
Musi uważać.
O nie.
Trzeba było je zająć.
So-hui, ustaw kozę.
Hyun-gyu, przesuń tygrysa.
Musi go przestawić.
Tamtego w rogu. Wtedy ona go zajmie.
Hyun-gyu, ustaw tygrysa.
Lepiej być ostrożnym, grając w coś pierwszy raz.
Robi podstawowe ruchy.
Grała ostrożnie, a ja nieco ryzykowałem,
ale ponieważ oboje kiepsko znaliśmy reguły,
powinienem raczej grać jak ona.
Przestaw tygrysa.
Złap tę na dole! To bez znaczenia.
Może ją przeskoczyć.
So-hui, przyjrzyj się!
Rusz się którymś tygrysem.
So-hui złapała kozę.
Zabieram. Ustaw kozę na planszy.
Potem ma kolejną.
Tak, zgadza się.
Ta jest złapana. Racja, nie obroni jej.
Hyun-gyu.
So-hui.
Hyun-gyu, ustaw kozę na planszy.
So-hui, rusz się tygrysem.
So-hui złapała kozę.
Koniec. Nie obroni się.
Jest otoczony.
Po mnie.
Liczyłem, że uda mi się zagonić tygrysy, ale ryzykowny ruch okazał się błędem.
So-hui, rusz się tygrysem.
So-hui złapała pięć kóz Hyun-gyu. Nie można stracić jednej.
So-hui wygrywa drugą finałową grę.
Brawo!
Wkrótce zaczniemy trzecią grę.
Szczęśliwie wygrałam szybciej, niż zakładałam.
Trzeba gra będzie decydująca.
Oboje się potknęliśmy. Każdy może.
Zmęczyłem się.
Tak, ja też.
Pewnie ledwie żyjesz.
Ty też kiepsko wyglądałeś.
Opiszę teraz trzecią, ostatnią grę. Nosi nazwę „Pytanie i prawda”.
Coś z pytaniami.
Gra polega na zadawaniu pytań, by ustalić, jakie karty ma przeciwnik.
Na początku każde dostanie talię kart i dziesięć monet.
Oboje zawodników wybierze po osiem kart i umieści je na swoich polach.
Karty jednego koloru muszą być ułożone od lewej od najniższej do najwyższej.
Kolejność nie musi być przestrzegana w przypadku różnych kolorów.
Tylko w obrębie jednego.
Na potrzeby gry as uchodzi za figurę i jest
wart jeden punkt, walet 11, królowa 12, a król 13.
Dla przykładu w takim zestawie kart wszystkie
trefle, czyli as, piątka i szóstka, muszą być ułożone w kolejności.
Siódemka, piątka i król karo nie są w kolejności,
która powinna zaczynać się od piątki i kończyć na królu.
Gra zacznie się, gdy oboje ułożycie wybrane karty.
Na początek wybierzecie, ile z dziesięciu monet wydacie.
Macie półtorej minuty na wybranie, ile oddajecie, a liczba ta będzie tajna.
Gdy graczowi zostanie pięć, zapali się jednak lampa ostrzegawcza.
Jeżeli oboje oddacie tyle samo, krupier zabierze je i wyda
wam po dwie dodatkowe. Następnie powtórzycie swój ruch.
Gracz, który przeznaczy więcej monet,
będzie mógł zadać pytanie lub powiedzieć prawdę.
Wybierając pytanie, gracz musi wybrać jedno spośród
jedenastu możliwych.
Pytania z listy pomogą oszacować kolejność kart przeciwnika.
Można zadać jedno pytanie wielokrotnie.
Ale tylko takie z listy.
Gracz musi odpowiedzieć na pytanie zgodnie z prawdą, a robiąc to, kończy kolejkę.
W następnej znów wydacie monety.
Gracz wybierający prawdę zgaduje kolejność kart przeciwnika,
wymieniając kolejno figury i wartości liczbowe. Kolor kart nie ma znaczenia.
Gdy jeden z graczy poda właściwą kolejność,
gra skończy się jego wygraną.
W przypadku błędu zacznie się nowa kolejka.
Wydający monety gracze za każdym razem będą dostawali od krupiera dwie kolejne.
Gdy liczba czyichś monet przekroczy pięć, jego lampa ostrzegawcza zgaśnie.
Gra będzie się toczyła do momentu,
aż jeden gracz odgadnie kolejność kart przeciwnika.
Ten, który wygra, będzie okrzyknięty zwycięzcą
całego programu.
Gra wkrótce się zacznie.
Pewnie mają ciarki. Powodzenia!
Osiem kart i koniec.
I wystarczą wartości, nie kolory.
Pytania są ważne.
Łączymy siły?
Zagramy tu? Tylko jak?
Ji-yeong, zaufasz mi?
Czwarty raz?
Układamy karty jak chcemy?
Wybiera się, jakie się chce. Wybiera się, a nie losuje?
Samo układanie talii to pojedynek umysłów. Właśnie w tym rzecz.
Trzeba przeciągać grę. Motać.
Zgadywanie nie wystarczy.
Nawet jeśli się wie…
Trzeba dobrze obstawić.
Do tego trzeba dbać, by lampa stale się paliła
lub była zgaszona. Inaczej to zbyt oczywiste.
Zanosi się na ostateczne starcie. Zakłady będą ważne.
Lampa zapali się, gdy zejdę poniżej pięciu monet,
więc nie zamierzam tego robić.
Pozwoli mi to spokojnie licytować. No i dam z siebie wszystko,
jak od początku programu.
Łatwiej mi rozumować, niż się zakładać. Pytania o pozycję będą najcenniejsze,
z racji że karty muszą leżeć w kolejności. Zacznę od ustalenia, gdzie są.
Czas minął. Zbierzcie się pośrodku.
Biedna…
Dobrze się czuje?
Właśnie?
Brzuch ją męczy. Kiepsko wygląda.
Ten tydzień dał jej w kość.
Ból brzucha nie daje mi spokoju, jednak chcę dać z siebie wszystko.
Na pewno się postaram.
Oboje wygraliście po jednej grze.
Zwycięzca tej trzeciej wygra więc cały program.
Jazda!
Powodzenia!
Zaczynamy trzecią i ostatnią grę finałową, „Pytanie i prawda”.
Wybierzcie swoje karty.
Ułożenie kart wymaga tęgiej głowy.
To kluczowe. Dobór nie może być oczywisty.
Figury mają bardzo wysokie wartości, więc ich unikałam.
Gdyby spytał o sumę wszystkich moich kart, mógłby łatwo wydedukować, jakie mam.
Najmocniejsze jest pytanie o karty z rosnącymi wartościami. Chciałem,
by moje były równomiernie rozłożone.
Fart się tu nie liczy.
Racja, zupełnie nie. Co tylko utrudnia sprawę.
Od ciebie zależy, ile padnie pytań.
Tak.
Czy karty ułożone?
Tak.
Ciekawe, jakie mają.
Liczę, że oboje pójdą na całość.
Zaczynamy pierwszą kolejkę. Wydajcie swoje monety.
Dwie, trzy?
Postanowiłam dać dwie monety, skoro krupier da mi tyle samo. To,
czy będę mogła zadać pytanie, powie mi, ile oddał Hyun-gyu.
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Monety wydane.
So-hui, wybierz, czy zadajesz pytanie, czy mówisz prawdę.
Pytanie.
Wybierz pytanie z listy i je zadaj.
Spytam, na których pozycjach są postępujące
po sobie figury.
Nie wolno kłamać?
Jeszcze czego! To pierwsze, o czym myślisz!
Gra nazywa się „Pytania i prawda”!
Nic tylko byś kłamał.
Na drugiej i na siódmej.
Dwa i siedem?
Ma tylko tyle w kolejności?
I nie wiemy, czy to figury, czy liczby? Przygotował się na to pytanie.
Koniec kolejki. Zaczynamy następną. Wydajcie monety.
Trudne.
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Monety wydane.
Hyun-gyu, pytanie czy prawda?
Zadam pytanie.
Zacznę od zaatakowania figur.
Ile masz figur?
Tylko jedną.
Jedną?
Ojej.
Pytanie o sumę wartości figur jest jednym z kluczowych.
Ponieważ figury mają ustalone wartości,
pytając o sumę i ich liczbę można łatwo wydedukować, jakie karty wybrano.
Wybrałam jedną figurę, myśląc, że później spyta o sumę wartości.
Jak dotąd robi właśnie to, co przewidziałam.
Zaczynamy kolejkę. Wydajcie monety.
Monety wydane. So-hui, pytasz czy mówisz prawdę?
Zadam pytanie.
Jaka jest suma wartości pierwszych trzech?
Dwa… naście.
Dobre pytanie. Są ułożone rosnąco.
Czwarta kolejka. Wydajcie monety.
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden. Monety wydane.
Hyun-gyu, zadajesz pytanie czy mówisz prawdę?
Jak w ping pongu.
Spytam, jaka jest suma kierów.
To 26.
To dużo.
Trudne.
Piąta kolejka. Wydajcie monety.
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
So-hui, zadajesz pytanie, czy mówisz prawdę?
Pytają na zmianę.
Na jakich pozycjach są karty o takich samych wartościach?
Na szóstej i ósmej.
Czyli najwyższe wartości muszą być takie same.
Tak.
Można to zanotować.
Zgadza się.
Wyższe z prawej.
Ale ma jedną figurę? Zaraz.
So-hui ma jedną.
Ona może go teraz spytać.
Szósta kolejka. Wydajcie monety.
Dziesięć, dziewięć, osiem, siedem, sześć, pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Monety wydane.
So-hui, pytasz, czy mówisz prawdę?
Znowu?
To dobrze.
Ile masz figur?
Dobra.
Uderzyła od razu. Przejrzała go?
Są trzy figury.
Trzy.
Aż tyle?
Dwie są na szóstej i ósmej pozycji, więc trzecia - pewnie na siódmej.
Na końcu.
To te figury. Niekoniecznie.
Mogą być takie same.
Ale to dwie figury.
Tak? Prawdopodobne.
So-hui nieźle idzie.
Siódma kolejka. Wydajcie monety.
Trzy, dwa, jeden.
Monety wydane. Hyun-gyu.
Mam pytanie. Na jakich pozycjach są kiery?
Na drugiej, czwartej i piątej.
Celuje w kiery.
Pewnie chce ustalić, czy to figury.
Ósma kolejka. Wydajcie monety.
Monety oddane. So-hui.
Na jakich pozycjach są trefle?
Na pierwszej, trzeciej, piątej i szóstej.
Mnóstwo. Jeden kolor?
Dziewiąta kolejka. Wydajcie monety.
Monety wydane. Hyun-gyu.
Na jakich pozycjach są kara?
Na pierwszej i siódmej.
Dziesiąta kolejka, wydajcie monety. Hyun-gyu.
Na jakich pozycjach są trefle?
Na trzeciej i ósmej.
Zaczyna od kolorów.
Chciałem ustalić wartości i kolory kart, a potem obliczyć ich sumę.
Czyli jest jeden pic.
Czy pik?
„Pik”.
Wybaczcie.
Jedenasta kolejka. Wydajcie monety.
Dziesięć, dziewięć, osiem, siedem, sześć, pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Monety wydane. So-hui.
Na jakich pozycjach są kiery?
Na siódmej i ósmej.
Dwunasta kolejka. Licytujcie.
Dziesięć, dziewięć, osiem, siedem, sześć, pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Monety wydane. So-hui, pytanie czy prawda?
Znów ona?
Jaka jest suma wartości twoich figur?
Wynosi 25.
So-hui już z grubsza wie.
Jeszcze trzy pytania i może wygrać. Ona?
Tak.
Zaczynamy trzynastą kolejkę. Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden. Monety wydane.
Hyun-gyu.
Pytanie. Jaka jest suma wartości karo?
Dwanaście.
On nadal jest daleko.
Gdyby miał pecha, odpowiedź skierowałaby go na zły tor.
Czternasta kolejka. Wydajcie monety.
Dziesięć, dziewięć, osiem, siedem, sześć, pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Monety wydane.
So-hui, pytanie czy prawda?
Okłada się tak, bo czuje ucisk w piersi.
Serce mu wali. Zaraz wyskoczy.
Podaj sumę wartości kart na pierwszej, drugiej i siódmej pozycji.
Wynosi 16.
Ile?
Koniec kolejki.
Piętnasta kolejka. Wydajcie monety.
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Monety wydane. Hyun-gyu, pytanie czy prawda?
Pytanie.
Ile wynosi suma trefli?
Suma trefli to… 14.
14.
Szesnasta kolejka. Wydajcie monety.
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Wydaliście po tyle samo. Dostajecie po dwie monety.
Siedemnasta kolejka. Wydajcie monety.
Osiem, siedem, sześć, pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Monety wydane.
Zapaliło się!
Dawaj, dawaj!
Wiedziałam, że zapali się lampa, jednak pytania były ważniejsze.
Miałam już trochę informacji i chciałam więcej.
Jaka jest suma kart z czwartej, piątej i szóstej pozycji?
Wynosi… 27.
Lampa oznacza pięć lub mniej?
Tak.
Dopytuje, chociaż już dużo ustaliła. Już prawie.
Tylko potwierdza.
Osiemnasta kolejka. Wydajcie monety.
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden. Monety wydane. Hyun-gyu.
Podaj sumę pików.
Cztery.
Cztery?
Tak.
Czyli na szóstym miejscu jest czwórka.
Koniec kolejki.
Dziewiętnasta kolejka. Wydajcie monety.
Dziesięć, dziewięć, osiem, siedem, sześć, pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Monety wydane. So-hui.
Zadam pytanie.
Nie zgadza się.
Jaka jest suma wszystkich karo?
Odgadłam, gdzie są kiery i trefle, i zostały dwa nieznane pola. To albo kara,
albo piki, albo jakaś ich kombinacja. Dlatego teraz spytałam go o sumę karo.
Osiemnaście.
Potrzebował do tego dwóch kart, więc obie to kara.
Dwa kara?
Tak, muszą być dwa.
Suma drugiej i czwartej karty to 18. Jeśli druga to siódemka,
czwarta musi być figurą.
Dwudziesta kolejka.
Po ośmiu, dziewięciu pytaniach znałam
jego karty z grubsza, ale musiałam potwierdzić to i owo.
Chyba nie.
Nie wygląda, jakby sobie radziła.
Mógłbym trochę ją przycisnąć i zadać kilka pytań, wydając mało monet.
Hyun-gyu.
Ile masz dwójek?
Tylko jedną.
Oszczędziłem tak dużo monet.
Podaj sumę pierwszej, trzeciej i szóstej.
Pierwsza, trzecia i szósta: 12.
Koniec kolejki.
Zwykle tak nie gra.
Nie widzimy jego notatek, ale jeśli zna wszystkie pozycje i sumy,
mógł rozpisać możliwe kombinacje i konkretne
wartości. Ale nie jestem pewna.
Zacząłem proces eliminacji. ale czas uciekał szybciej niż zakładałem.
Brakowało mi kilku kart.
Następna kolejka. Wydajcie monety.
Siedem, sześć, pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Wydaliście tyle samo monet. Dostajecie po dwie nowe.
Następna kolejka. Wydaliście po tyle samo.
Przez kilka kolejek nie zakładałam się, tylko sprawdzałam, ile wiem.
Potrafiłam się skupić mimo fatalnego samopoczucia.
Gdy to liczyłam, poczułam przypływ radości
i na chwilę ból ustąpił.
Następna kolejka. Wydajcie monety.
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Hyun-gyu, wybierasz pytanie czy prawdę?
Pytanie.
Podaj sumę pierwszych trzech.
Wynosi 13.
Prześledziłem zadane wcześniej pytania i odkryłem coś nowego.
Strategia polegająca na pytaniu o pozycje i sumy różnych kolorów pozwoliła
Hyun-gyu oszacować brakujące wartości, w oparciu i regułę kolejności.
Zestawiając ze sobą odpowiedzi i poprawnie odgadując jedną wartość,
może teraz odgadnąć resztę kart, nie martwiąc się o ich pozycje.
Nie zna już tylko dwóch kart, a dopuszczalne są trzy kombinacje.
Znałem kolejności kolorów,
więc musiałem już tylko zastosować równania i proces eliminacji.
Następna kolejka. Wydajcie monety.
Dziesięć, dziewięć, osiem, siedem, sześć, pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Monety wydane.
So-hui, wybierasz pytanie czy prawdę?
Poproszę prawdę.
Zgaduje.
Wzięła prawdę.
Jeden, osiem, cztery, dziesięć, pięć, dwanaście, siedem, dwanaście.
So-hui…
nie zgadłaś.
Niech to.
Zgadła wszystko oprócz jednej karty. Zaraz mogło być po mnie.
Czwórka nie pasuje.
To koniec kolejki.
Co sknociłam?
Trzecia kolejka.
Ile wynosi suma pierwszych trzech kart?
Dwa… naście.
Musiała to źle zapisać.
Czyli nie to?
Pomyliłam się?
Tyle wychodziło mi z obliczeń, więc to dane musiały być błędne.
Następna kolejka. Wydajcie monety.
Co sknociłam?
To całkiem zbija z pantałyku.
Łatwo się pomylić.
Coś poszło nie tak.
Niedobrze.
Byłam taka pewna notatek, ale okazało się, że zapisałam sumę jako 13, a nie 12.
Kurde.
Cztery, trzy, dwa, jeden. Monety wydane.
Wydaliście tyle samo.
Przyznaję wam po dwie nowe monety.
Następna kolejka.
Wydajcie monety.
Już po mnie.
Dziesięć, dziewięć, osiem, siedem, sześć, pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Monety wydane. Wydaliście tyle samo.
Zabieram monety i daję wam po dwie nowe.
Co teraz?
Następna kolejka.
Wydajcie monety.
Hyun-gyu, wybierz pytanie albo prawdę.
Wybieram prawdę.
Zgaduje?
Chyba trafi.
Słucham.
Mam tylko podać wartości w kolejności?
Tak.
Dwa, pięć, sześć, dziesięć, walet, cztery…
dziesięć, osiem.
Hyun-gyu.
Zgadł.
Na pewno.
Nie zgadłeś.
Przecież widzieliśmy…
Nie zgadzają się te pośrodku. Ma trzy możliwości.
Co tam jest?
Czyli i tak skończą w dwie kolejki.
Następna kolejka. Wydajcie monety.
Osiem, siedem, sześć, pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Wydaliście tyle samo.
Zabieram monety i przyznaję po dwie nowe.
Następna kolejka. Wydajcie monety.
Wydaliście tyle samo. Następna kolejka.
Wydaliście tyle samo.
Oboje mają po dwie.
I uparcie rzucają tyle samo. To się nie skończy.
Wydaliście tyle samo.
Zabieram monety i przyznaję dwie nowe.
Chyba mamy pat.
Zresetują?
No.
Obliczyła.
Nic nie robi. Nie musi, już wie.
Byłam taka sfrustrowana. Szkoda, że nie mogłam kupić monety,
bo to by wystarczyło. Chodziłam tylko po sali,
bo nie było już nad czym myśleć.
Strasznie mnie to męczyło. Czy lepiej dawać po dwie,
czy odczekać jedną kolejkę i potem wydać cztery?
Miałem dwie możliwości, a ona była już pewna. Czułem,
że mogę przegrać na ostatniej prostej. Drażniło mnie to.
Wydajcie monety.
Dziesięć, dziewięć, osiem, siedem, sześć, pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Monety wydane.
Hyun-gyu, pytanie czy prawda?
Oszczędza na kolejną.
Zdałam się na łut szczęścia. Liczył jak szalony,
więc jeszcze nie był pewien. Ja nie robiłam żadnych obliczeń już od
kilku kolejek. Postanowiłam, że będzie, co będzie.
Męczyło mnie rozmyślanie, którą opcję wybrać.
Zastanowiłem się, co wybrałaby ona.
Moim zdaniem nie miałaby numerów postępujących po sobie,
bo mogło je ujawnić jedno z pytań. Wydaje się bardzo bystra,
więc raczej by takich nie wybrała.
Fajnie było.
Do teraz.
Prawda.
Dwa, pięć, sześć, osiem, trzynaście, cztery, dziesięć, osiem.
Tak?
Proszę.
Hyun-gyu, zgadłeś.
Zwycięzcą programu zostaje… Jeong Hyun-gyu.
Brawo!
Straszą!
Gratuluję.
Brawo!
Świetnie grałeś.
Brawo. Ale żmudne.
Chodzi o to, by wygrać za wszelką cenę.
Program mi się podobał i świetnie się bawiłem. Taki już jestem:
daję z siebie wszystko, gdy na czymś mi zależy.
Co za szkoda.
Byłam taka rozczarowana i podłamana, bo bardzo się starałam. Cieszę się,
że grałam w finale z Hyun-gyu. Zupełnie jakbym wygrała na loterii.
Hyun-gyu zabierze do domu 380 milionów nagrody.
Mam bardzo dużo na sumieniu.
To taki program.
Zrobiłem dużo złego.
Ale dzięki temu wygrałem. Dziękuję wam.
Wszyscy świetnie graliście.
Dobra gra!
Brawo!
Program niniejszym dobiega końca. Dotrzymałeś słowa.
Gratuluję! Dziękujemy uczestnikom za ich wysiłki.
Dobrze graliście.
Byliście świetni! Fajnie było. Prawda.
Ten program…
…rzucił mi wyzwanie i wymagał odwagi.
Poznałam świetnych ludzi.
Dużo się nauczyłem…
…i była to dla mnie wielka inspiracja.
Zastanawiałam się, gdzie indziej mogłabym przeżyć
coś takiego i takie emocje.
Dawno tyle od siebie nie wymagałem. Jestem sobie bardzo wdzięczny.
To chyba najlepsza rzecz, jakiej ostatnio się podjąłem.
Dzięki programowi stanę się lepszym pokerzystą.
Nieraz się frustrowałam ale nie poddawałam się. Zapamiętam to sobie,
by podnosić się na duchu w trudnych chwilach.
Zaszedłem tak daleko dzięki swojej pasji. To ona pozwala nam zrobić niemal wszystko,
co sobie postanowimy. Ten program uświadomił mi to ponownie.
Uwielbiam grać z innymi ludźmi.
Dawno nie bawiłem się jako zawodnik.
Odchodzę z programu z pewnym zawodem i ciekawością,
jak przy nieprzeczytanej książce.
Byłam tu krótko, ale będę to mile wspominać.
Od dziś będę uczciwy. Za bardzo sobie nagrabiłem.
Ostatni raz. Trzy, cztery!
Brawo!