Bye, Mr. B. Enjoy sa bakasyon.
Kayo rin.
Tara na. Sabi natin, 3:10.
Oo, sorry. Nag-extra time ’yong dalawang estudyante ko.
Tapos tinuruan nila ’ko ng cool na handshake.
Ano lang kasi…
-Gusto kong makarating bago magdilim. -Sige.
Walong Munchkins? Bakasyon na nga talaga.
I-text sina Danny at Claude.
Tine-text sina Danny at Claude. Ano ang sasabihin?
Biyahe na. 4:31 ang ETA. Maghanda na kayo. Walang mag-iinarte.
Okay. Sabi mo, “Biyahe na. 4:31 ang ETA. Maghanda na kayo. Walang mag-iinarte.”
-I-send na ba? -I-send na.
May reply si Danny.
-Basahin ko ba? -Oo.
Sabi ni Danny, “Hindi kita boss, Katherine.”
“Lalabas lang kami ng asawa ko kapag pak na pak na ang sinag ng araw.”
Okay.
Hi!
Hi. Salamat naman.
Sorry talaga. Gusto ko munang magdilig.
Hindi ko mahanap, tapos ’yong dishwasher pa. Ayun.
Uy. Hi, Claude.
Masdan mo ’ko.
Siguraduhin mong dapat lang akong hintayin.
Oo, kabog. Ten sa lahat. Kaya sakay na!
Danny!
-Seatbelt, ha? Naka-seatbelt na? -Naka-seatbelt na.
-Naka-seatbelt na! -Tara na!
-Naka-seatbelt na! -Papunta na si Kate!
I-text sina Nick at Anne.
Tine-text sina Nick at Anne. Ano ang sasabihin?
Naipit kami sa traffic paluwas.
8:19 ang bagong ETA.
-Baka gusto n’yong umorder na. -Magluluto ako.
-Ngayong gabi? -Oo.
Low country boil ’yon. Dala ko lahat. Ulang, mais.
Ulang? “Pizza” yata ang bigkas do’n.
Kami na sa jokes. Mag-drive ka na, Katherine.
Dalawang dekada ko nang pinapailawan kina Nick at Anne ’tong daan.
Lagi akong nag-aalala na baka may mabundol akong usa.
Pero tama ’to. Dito na ’yong driveway.
May text si Nick Pagano.
-Basahin ko ba? -Sige.
Sabi ni Nick, “Ingat sa pagmamaneho sa may lawa. Maraming nilalang sa daan.”
Ano?
Itodo mo ’yong headlights.
-Diyos ko po! -Putik!
Susmaryosep.
Grabe!
Ba’t kayo ganyan?
Late na late na kayo. Uminom na kami.
Sorry talaga. Mahal ko kayo. Mahal ko kayong lahat.
-Tara na. -Lagot kayo sa ’kin!
Medyo naihi ako.
-Patay sa ’kin ang isa sa inyo. -Dapat lang.
TAGSIBOL
Nick, piliin mo dito ’yong patay na.
Seryoso ka ba?
Seryosong-seryoso.
Uy, mag-gazpacho ba ’ko para sa appetizer?
-Wag na, gutom na kami. -Wag na!
Uy.
Anong oras tayo makakakain?
Kaka-set lang ni Danny sa cornbread timer, at 45 minutes ’yon.
Hindi na ’ko aabot.
Gutom na ’ko, at nagkukuwento pa si Claude ng napanaginipan niya two years ago…
-Mahal ko si Claude. -Mahal nating lahat si Claude.
-Pero sabi mo sasangkalan ka. -Ako’ng bahala sa kanya kapag kumakain na.
Niregaluhan ko siya ng napakahabang biography ni Napoleon
para lagi kaming may mapag-usapan.
Ayos. Kaya kita mahal, e.
-Ang talino mo. -Salamat.
Uy. Ano’ng pinagbubulungan natin?
Ga’no ka na kalasing?
Nasa punto na ’ko na iniisip kong ngayon ako pinakanakakatawa,
at medyo nakakayamot na ’ko para sa inyo.
Gusto ko ’yan. Salamat.
Ayos. Grabe.
Salamat, a. Alam mong kakainin ko ’to.
-Eto na! -Ta-da!
Eto na ang kaulangang tubong New Orleans.
Tara na. Tingnan n’yo.
-Puwedeng tabi kami ni Claude? Ayan. -Oo.
Ayos. Salamat.
Okay.
Ano, Claude, nasa’n ka na do’n sa libro tungkol kay Napoleon?
A, kakapanganak pa lang sa kanya.
Wow, wow, wow.
Sige, kuha na.
Alisin n’yo lang ang ulo saka n’yo sipsipin.
Perfect.
Maanghang ’yong nasisipsip na katas.
Sige.
Magto-toast ako para kina Nick at Anne sa 25th anniversary nila.
Inspirasyon kayong dalawa.
Ang ganda nitong buhay na nabuo n’yo, at sana alam n’yo na ang suwerte n’yo.
Marami nang mag-asawang naghiwalay o galit sa isa’t isa,
o kaya, umiikot na lang sa paggawa ng craft beer ang personality nila.
Letse sila.
Bihira sa buhay na ’to ang makahanap ng soulmate mo
pero sa kung anong dahilan, nahanap nating lahat ’yong atin.
Kina Nick at Anne.
-Cheers. -Kina Nick at Anne. Cheers.
-Salamat. -Ang ganda ng pagkakasabi mo.
Kahit wala talagang soulmates.
Pa’no mo nasabi ’yan?
Siyempre, may soulmates talaga.
Naniniwala ka talagang may isang tao para sa bawat tao sa mundo,
may isang tao sa buong mundo na makakapiling dapat niya,
at nagkataong ka-dorm niya ’yon no’ng college?
Ibig sabihin, di mo ’ko mahal?
Mahal na mahal kita pero hindi tayo masuwerte.
Dedikado tayo.
Kumukupas ang pag-ibig.
-Sus ginoo! -Tapos bubuo kayo ng mas malalim pa do’n.
Sino’ng nagpapunta sa incel na ’to?
Sa pag-ibig umiikot ang lahat. Tao tayo dahil do’n.
-Tama. -Oo pero may gano’n din ang mga dolphin.
Tulungan mo ’kong magpaliwanag. Alam kong nagkakasundo tayo.
Sige, ito ang alam ko.
Kapag bata ka pa at in love, hindi mo ’yon kontrolado.
Hindi mo ’yon mapigilan.
Isipin n’yo ang lahat ng tao na nagustuhan natin no’ng twenties natin
na hindi natin dapat minahal.
Pero ’yong meron tayo ngayon, bunga ng kaalaman at karanasan.
Pinili natin ang isa’t isa.
-Ang ganda no’ng si Danny ang nagsabi. -Oo nga.
Pero naniniwala din akong hayop lang tayong lahat
na laging nag-iinit.
Tama!
“Tama”?
Hindi uubra ’to.
Uy, Kate. Puwede ba ’kong magpahatid sa bayan?
Magbobotika ako.
-Puwede kitang ipag-drive, Claude. -Ayos!
Iniisip ko na baka puwede kaming mag-hike ni Jack.
Ayos ’yon. Mag-hike ba tayong lahat?
May plantar fasciitis ako.
Pero sasama ako sa bayan. May mga kailangan akong bilhin.
-Tara! -Puwede ’yong kotse ko.
Hindi ko kayang i-park ’yon.
Hindi ako marunong ng automatic.
-Masaya ba kayo? -Ano’ng sinasabi mo?
Masasabi n’yo ba nang buong-loob na masaya kayo sa buhay n’yo?
-Oo naman. -Bawat sandali araw-araw.
Anong klaseng tanong ’yan?
Iiwan ko na si Anne.
-Teka, ano? -Tangina. Nick.
Ano… Oo nga… Sorry.
Akala ko intro mo ’yon para bentahan kami ng retirement package.
Hindi ako masaya.
Matagal na.
Tangina. Pare, ano… Sorry.
Babawiin ko na’ng takbo ng buhay ko.
Pa’no si Lila?
Nasa college na si Lila. Bayad na ang bahay.
May iba ba?
Wala. Hindi gano’n. Dahil… Dahil kay Anne ’to.
Ayoko sa kanya.
Hindi sa ayoko. Hindi. Mabait siya. Ano lang…
Sumuko na siya.
Wala siyang ginagawa.
Ayaw niyang magbasa ng bagong libro.
Ayaw niyang mamangka.
Ginawa ko para sa kanya ’yong pottery shed.
Wala siyang ginawang kahit ano.
Ang gusto niya lang, maglaro ng farm game sa iPad niya.
Sinisilip ko ’yon minsan habang naglalaro siya.
Ang taas niya sa leaderboard.
Nick, alam ba ni Anne ’tong nararamdaman mo?
Sa totoo lang, baka matuwa pa siya.
-Parang pareho kaming malungkot. -Talaga?
Pero di ba dumaraan naman lahat sa puntong, “Magkabahay na lang kami”?
-Oo nga. -Sana nga parang magkabahay kami.
Nagbabonding ang magkabahay. May porn tungkol sa magkabahay.
Para kaming… Para kaming magkatrabaho sa isang nuclear facility.
Magkasama kami buong gabi nang nakatutok sa kanya-kanyang gadget.
Natapos na kagabi ang 25 taon, at sapat na ’yon.
Makikipag-divorce ako.
Sasabihan ko siya pagkatapos ng weekend na ’to.
Ngayong may studio ka na, ano na’ng plano mo?
Magbebenta ka na ba uli?
Para kang si Nick. Bukambibig niya, “Mag-Etsy ka. Kailangan mong mag-Etsy.”
Ayos ’yang Nick impression mo.
Parang gano’n ang kaluluwa niya.
E, ’yong akin?
Ganyan nga.
Kung maka-react siya, akala mo may career ako sa ceramics.
Pero ang dami nang mangkok sa mundo, di ba?
Okay, blood thinner mo, statins mo,
at vasodilator mo.
Buti na lang meron kayo. Naiwan ko kasi.
ACE inhibitor naman ’to para sa blood pressure.
Tingnan mo ’tong mga bag na ’to.
At gawa daw ’to dito ng mga batang may saltik.
Gawa ng St. Demetrius Church. Magsuot ka ng salamin mo.
Bibili ako ng 50 nito.
Nakainom ka na ba nito dati?
Hindi sa ’kin ’to. Para ’to sa mister ko.
Sisirain mo na lang ang buhay mo at magsisimula uli?
Oo.
Hindi ko kayang makasama pa nang 40 taon
’yong babaeng magpa-practice muna bago sumampa sa escalator.
Iba na siya do’n sa pinakasalan ko. Gusto kong mabuhay.
Okay, sige, ganito. No’ng kami ni Kate…
Nagkalayo ang loob namin no’ng maliit pa ang mga bata.
Nagdesisyon kaming kailangan naming gumawa ng para lang sa ’min.
Kaya sabay kaming nag-yoga class. At no’ng una, ayoko no’n.
Makalipas ang ilang linggo, nagkamabutihan na uli kami ni Kate.
Hindi maggagano’n si Anne.
Makipag-sex ka na lang sa iba.
Eto na siya.
Ano’ng mapapala do’n?
Baka nangangati ka lang at kailangan mo ng bago.
Kapag nakamot mo na ’yon,
maa-appreciate mo na ’yong katuwang mo sa buhay.
Gets namin. Advanced ang evolution n’yo ni Claude.
Malay mo. Baka gustong makipag-sex ni Anne sa iba.
-Gusto niyang matulog. Sigurado ako. -Nick, ganito.
Sasagarin ka ng divorce. ’Yong bulsa mo at puso mo.
-Kaya… -Oo. Kailangan mo talaga ’tong pag-isipan.
Akala n’yo ba ginusto ko ’to?
Ayokong magkawatak-watak kami.
Pero isa lang ang buhay ko. At maikli ang buhay.
-Ganito. -Akala ko susuportahan n’yo ’ko.
Gets ka namin. Nagsabi ka sa ’min. Siguradong hindi madali ’yon.
Kaya…
Pero parang dapat maghintay ka muna nang isa o dalawang araw
bago ka gumawa ng kahit ano.
May tindahan ng Christmas decoration malapit dito.
May oras kaya tayo?
Bakit naka-vasodilator si Danny?
Wag mong sabihin sa kanya na sinabi ko sa ’yo.
Nahihilo-hilo siya, tapos isang araw, sumakit ang dibdib niya.
Pinaambulansya ko siya.
Diyos ko.
Tinest siya sa lahat.
Halos himatayin ako sa waiting room
kasi ang baon ko lang, maliit na pack ng biskuwit.
-Durog-durog ’yon. -Claude.
May 70% na bara na daw si Danny.
Lalagyan siya ng stent sa puso next week.
Binilhan ko si Nick.
Matutuwa siya dito.
Grabe. Nakakatawa ’yan.
Ano’ng sunod nilang maiisip?
Sinasabi ko sa inyo. Next year, katapusan ng March, cherry blossoms.
-Sa DC? -Hindi. Sa Kyoto.
May puwede pa tayong gawin bukod sa mag-Acela.
Gusto ko ’yong Acela. Buhos kung buhos ’yong wine.
Sabi sa travel section ng The New York Times,
Poland daw ang bagong Portugal.
Mag-summer trip ba tayo sa Warsaw?
-Ano? -Wag.
-Ano ka ba? -Magpo-Poland pa, nandito naman ako.
Gusto ko sa maaraw na lugar.
Merong isla sa South Asia na kalahating milya lang ang lapad.
Walang kotse.
Magbabaon ka ng inuming tubig pero ang linis ng mga beach.
-Igu-google ko. Magugustuhan n’yo ’yon. -Ligtas ba ’yon?
Hindi ba dapat do’n tayo sa may infrastructure
at ospital na di na lalanguyin?
Ospital?
Ba’t di na lang tayo mag-Bahamas?
Tama!
Tama. Gusto ko ang Bahamas.
Baka dapat mag-book na tayo ng ticket kasi pupunta naman tayong lahat.
Siguro kapag malapit na lang ’yong dates
at alam na ng lahat ang work schedule nila.
O mag-book na tayo ngayon at schedule natin ang mag-a-adjust.
Bakante ka kasi kapag summer. Teacher ka, e.
Kokontrahin ka ba ng trabaho mo? Ikaw ang hari ng hedge fund.
Ay, teka nga.
Sa Bahamas ba ’yong may napatay kasi pinagkakalmot ng unggoy ’yong mukha?
Hindi ko alam.
Gusto ko lang tumambay sa beach.
Sa usapang beach, nasa Miami ako next week dahil sa trabaho.
Masaya ’yan.
Pero meron ka no’n next week.
May trabaho ako kaya iuusod natin ’yon.
Uy! Mamangka ba tayo?
-Ayos ’yan. Tara. -Ayos.
-Tara.
Sige lang. Kukunin ko ang kumot ko at panonoorin ko kayo dito.
Sasama ka, girl.
Naubusan ng gas.
Biro lang.
Hindi nalalaos ’yon.
Hindi pumapatok ’yon.
Mag-a-eye drops ako.
Nasabi ko bang pupunta si Nick bukas
do’n sa magandang bilihan ng bagel sa Phoenicia?
O wag na ’kong bumiyahe nang dalawang oras at sa bayan na lang bumili ng bagel.
Hindi maganda do’n. Sa mga Protestante ’yon.
Mahal, anniversary natin.
Kung gusto mo ng malayuang bagel, ’yon ang bibilhin ko.
Mabuting asawa ka.
Oo nga.
Bale, tayong lahat.
Kasi kapag kailangan, di tayo takot na maghirap para sa kabiyak natin.
Lasing ka ba?
Hindi! Hindi, a.
Nakuwento ko lang sa kanila kanina na no’ng may pinagdaraanan tayo,
nag-yoga classes tayo.
Wala akong naaalalang gano’n.
Nakailang yoga class tayo sa Breath Factory.
Hindi pa ’ko nakapunta sa Breath Factory.
Nakapunta ka na. Totoo.
’Yong sa Route 80 na may poster sa bintana ng babaeng nakahubad?
Hindi siya nakahubad. Natatabunan siya ng buhangin.
Seryoso, nakalimang punta tayo do’n.
May toe ring pa nga ’yong nagturo sa ’tin na kinayayamutan mo.
Sigurado ka bang di ibang babae ang kasama mo?
Mukhang makahulugan ’yon para sa inyong dalawa.
Ganito na lang.
Mauuna na ’ko at lalangoy na lang pabalik.
-Wag! Ano ka ba? -Upo ka lang!
Ayoko. Pahiyang-pahiya na ’ko. Mamaya na lang uli.
-Kailangan ko siyang sundan! -Malulunod ka dahil sa sweater mo!
Hala!
Grabe!
Parang alam ko na’ng mangyayari. Tara, baby. Tara na!
Teka, wag!
’Yong puso mo!
Kaya ayokong sabihin sa ’yo, e!
Uy!
Bahala na!
Letse naman.
Kailangan ko tuloy…
Kailangan ko na talaga tuloy. Okay lang ’to. Diyos ko po.
-Tara, Annie! -Tara, Annie!
Sige na!
-Nagawa ko! -O, di ba?
Nagawa mo!
Nakapagkusa siya!
Nagawa mo!
Grabe, babe.
Ang saya.
-Bakit? -Tingnan mo.
Ang saya.
Pa’no mo nagawa ’yon?
Umapak ka lang sa dulong apakan.
Hindi ko maabot.
Angat ka lang nang bahagya.
Hayaan mong iangat ka ng tubig, hon.
Hindi ko kaya.
Hindi. Kaya mo ’yan. Subukan mo lang.
Pahingi na lang ng panlutang at hatakin n’yo na lang ako.
-Alam kong kaya mo ’yan. -Hindi ko kaya.
Subukan mo lang.
Ayokong subukan!
Susmaryosep.
Simulan na ba natin ’yong Fargo, o gabi na masyado?
-Parang pagod na pagod ako. -Buti na lang. Ako rin.
Happy anniversary.
DELAYED ’YONG MARMOL KAYA PATI ’YONG INSTALLATION.
KAHIT WAG KA MUNANG PUMUNTA.
AYOS LANG.
PUPUNTA PA RIN AKO.
Letse naman, o. Kalokohan ’to.
Ano’ng problema?
Babaguhin ko sana sa portal ’yong appointment mo
pero mali daw ’yong password.
Wag mong galawin.
Nire-recover ko na ’yong password.
Tapos tinatanong ako ng, “Ano ang mascot ng high school n’yo?”
Wala kaming gano’n sa Italy.
Baka si Virgin Mary?
Hindi rin.
IBA ANG SAGOT SA NAKATALA SA SYSTEM
Sigurado ka bang di ka puwedeng di umalis next week?
Kailangan talaga nila ako sa Miami.
Gets ko.
Naiintindihan mo?
Halika dito.
Okay ka lang? Puro ka buntonghininga.
Iiwan na ni Nick si Anne.
Ano?
Bakit daw?
Mukha naman silang okay. Kabibili niya lang no’ng pottery shed.
Parang matagal na niyang pinag-iisipan.
Hindi ba maidaraan sa away?
Ewan ko. Ni hindi ko… Parang hindi alam ni Nick.
Basta gagawin niya.
Grabe, tarantado siya.
Nakakalungkot.
Alam mo, iniisip ko…
Naaalala ko ’yong nag-yoga classes tayo.
Hindi kaya.
Gusto kong maalala.
Uy.
-Teka lang. Wag. -Oo. Ano…
Uy. Nag-sex kayo sa bahay nila? Ba’t kayo ganyan?
Di bale na. Kailangan n’yong bumaba ngayon na.
Tapos maglalagay kayo ng ganito kada upuan.
Okay, salamat.
Hi.
Ano’ng meron?
Pinabili ko ng bagel si Nick do’n sa malayo
kasi ito ang anniversary gift ko sa kanya.
Sorpresang vow renewal ceremony.
Ayos.
Wow.
Ang ganda.
Sa entrance ’yan. Sobrang ganda.
Sobrang ganda.
Matatameme siya.
Nagsalin ng Subtitle: Maui Felix