Udanych wakacji, panie B.
Tobie też.
Chodź. Mamy być o 15.10.
Wybacz. Dwoje dzieciaków potrzebowało więcej czasu.
Potem chcieli uczyć mnie fajnego uścisku ręki.
Nie, ja tylko…
- Chcę dotrzeć przed zmrokiem. - Jasne.
Osiem pączuszków? Nie ma jak urlop.
Napisz do Danny’ego i Claude’a.
Piszę do Danny’ego i Claude’a. Co chcesz powiedzieć?
Jesteśmy w drodze. Będziemy o 16.31. Bądźcie gotowi. Bez wymówek.
Powiedziałaś: „Jesteśmy w drodze. Będziemy o 16.31. Bądźcie gotowi. Bez wymówek”.
- Wysłać? - Wyślij.
Odpowiedź od Danny’ego.
- Przeczytać? - Tak.
Danny mówi: „Nie rządź się, Katherine.
Pokażemy się z mężem wyłącznie o magicznej godzinie”.
Dobra.
Ciao.
Ciao, bella. Tak, dziękuję.
Przepraszam. Musiałem podlać roślinki.
Nie mogłem czegoś znaleźć, potem ta zmywarka.
Cześć, Claude.
Podziwiajcie.
Pojmijcie, że warto na mnie czekać.
Oszałamiająco. Dziesięć na dziesięć. Wsiadaj do samochodu!
Danny!
Gotowi?
- Wszyscy zapięci? - Tak.
- Zapięci! - W drogę!
- Zapięty! - Kate rusza!
Napisz do Nicka i Anne.
Piszę do Nicka i Anne. Co powiedzieć?
Korki na wyjeździe z miasta.
Nowy czas przyjazdu to 20.19.
- Możesz zamówić jedzenie. - Nie, ja gotuję.
- Dziś? - Tak.
Low country boil. Wszystko kupiłem. Raki, kukurydzę.
Raki? Myślę, że to słowo wymawia się „pizza”.
Jesteś w humorze. Jedź, Katherine.
Od 20 lat proszę Nicka i Anne, żeby oświetlili tę drogę.
Zawsze się boję zderzenia z jeleniem.
Dobrze jedziesz. Podjazd jest tutaj.
Masz wiadomość od Nicka Pagano.
- Odtworzyć? - Jasne.
„Jedź ostrożnie przy jeziorze. Dużo stworzeń na drodze”.
Co?
Długie światła, kotku.
- Boże! - Cholera!
Mamma mia.
Boże!
Odbiło wam?
Spóźniliście się. Zaczęliśmy pić.
Przepraszam. Kocham was. Kocham was wszystkich.
- Dalej. Ruszaj. - Zabiję was!
Troszkę się zsikałam.
- Jedno z was umrze. - Tak.
CZTERY PORY ROKU
WIOSNA
Nick, przejrzyj je i wybierz martwe.
Jaja sobie robisz.
Ani trochę.
Mam zrobić gazpacho na początek?
- Nie, umieramy z głodu. - Nie!
Hej.
Doczekamy się tej kolacji?
Danny właśnie nastawił minutnik na 45 minut.
Nie wytrzymam tak długo.
Nie mogę słuchać o śnie Claude’a sprzed dwóch lat, gdy jestem głodna.
- Kocham Claude’a. - Wszyscy go kochamy.
- Mówiłeś, że będziesz stanowczy. - Pogadam z nim przy kolacji.
Kupiłem mu na urodziny tę długą biografię Napoleona,
żeby mieć o czym z nim rozmawiać.
Sprytne. Dlatego cię kocham.
- Jesteś mądry. - Dzięki.
O czym tu szepczemy?
Jak bardzo jesteś pijany?
Jestem w tym stanie, kiedy myślę, że jestem najzabawniejszy,
a was zaczynam lekko denerwować.
Dzięki.
Tak. Boże.
Dzięki. Wiedziałaś, że to zjem.
- Zaczynamy! - Ta-da!
Oto władcy skorupiaków z Nowego Orleanu.
Dalej. Spójrzcie na to.
- Mogę usiąść obok Claude’a? - Jasne.
Proszę. Dziękuję.
Dobra.
Claude, jak ci idzie z tą książką o Napoleonie?
Dopiero się urodził.
Rety.
Tak, częstujcie się.
Pamiętajcie, trzeba oderwać głowę i ssać.
Idealnie.
Woda do ssania jest ostra.
W porządku.
Wypijmy za Nicka i Anne w ich 25. rocznicę.
Inspirujecie nas.
Macie piękne życie. Mam nadzieję, że wiecie, jacy z was szczęściarze.
Wiele par się rozeszło albo się nienawidzi,
albo zamieniło się w pary,
których cała osobowość sprowadza się do warzenia piwa.
Kurwa. Pieprzyć ich.
Znalezienie bratniej duszy to rzadkość,
a jednak jakimś cudem całej naszej szóstce się udało.
Za Nicka i Anne.
- Na zdrowie. - Za Nicka i Anne.
- Dziękuję. - Ładnie powiedziane.
Choć nie ma bratnich dusz.
Jak możesz tak mówić?
Oczywiście, że są bratnie dusze.
Wierzysz, że dla każdego jest przeznaczona jedna osoba?
Na całej Ziemi istnieje jedna osoba, z którą ma być
i ta osoba przypadkowo trafia do tego samego akademika?
Czyli mnie nie kochasz?
Bardzo cię kocham, ale to nie kwestia szczęścia.
Jesteśmy oddani.
Romantyczna miłość blednie.
- Jezu! - Wtedy budujesz coś głębszego.
Kto zaprosił incela?
Miłość jest wszystkim. Definiuje nas jako ludzi.
- Tak. - Tak, ale delfiny też ją czują.
Pomóż mi, bo wiem, że się ze mną zgadzasz.
Dobra. Oto co wiem.
Kiedy jesteśmy młodzi i zakochani, to poza naszą kontrolą.
Nic na to nie poradzimy.
Pomyślmy o wszystkich ludziach, w których byliśmy zakochani za młodu,
a którzy na nas nie zasługiwali.
Ale to, co mamy teraz, to rezultat wiedzy i doświadczenia.
Wybraliśmy siebie nawzajem.
- W ustach Danny’ego brzmi to cudownie. - Tak.
Ale przyznaję też, że wszyscy jesteśmy zwierzętami,
które lubią się o coś ocierać.
Właśnie!
Właśnie?
To by nie zadziałało.
Hej, Kate. Podrzucisz mnie do miasta? Muszę skoczyć do apteki.
- Ja cię podwiozę, Claude. - Świetnie!
Myślałem, że pojedziemy z Jackiem w góry.
- Może wszyscy pojedziemy? - Nie z zapaleniem powięzi podeszwowej.
Za to chętnie wybrałabym się do miasta. Muszę coś kupić.
Chcecie mój wóz?
- Nie zaparkuję tego czołgu. - Nie umiem jeździć automatem.
- Jesteście szczęśliwi? - To znaczy?
Czy możecie szczerze powiedzieć, że jesteście zadowoleni z życia?
- Tak. - Każdego dnia.
Co to za pytanie? Daj spokój.
Odchodzę od Anne.
- Co? - Kurwa. Nick.
Co… Przepraszam.
Myślałem, że chcesz sprzedać nam jakiś fundusz emerytalny.
Nie jestem szczęśliwy.
Już od dawna.
Kurwa. Stary. Przykro mi.
- Czas przejąć kontrolę nad moim życiem. - A co z Lilą?
Lila studiuje. Dom jest spłacony.
Masz kogoś?
Nie. To nie tak. Chodzi o Anne.
Nie cierpię jej.
Nie. To nieprawda. To dobra kobieta. Po prostu…
Poddała się.
Nic nie robi.
Nie czyta nowych książek.
Nie popływa łodzią.
Zbudowałem jej warsztat garncarski.
Niczego nie zrobiła.
Ciągle tylko gra w gry rolnicze na iPadzie.
Czasami w nocy zaglądam jej przez ramię.
Jest wysoko w rankingu.
Czy Anne o tym wszystkim wie?
Myślę, że ulżyłoby jej.
- Jest tak samotna jak ja. - Serio?
Wszyscy mają etapy, kiedy myślą sobie: „Jesteśmy współlokatorami”.
- Tak. - Chciałbym, żeby tak było.
Współlokatorzy spędzają ze sobą czas. Jest nawet takie porno.
My jesteśmy jak współpracownicy w elektrowni jądrowej.
Co wieczór siedzimy w jednym pokoju, patrząc na różne ekrany.
Ostatnia noc zakończyła te 25 lat. Wystarczy.
Chcę rozwodu.
Powiem jej zaraz po weekendzie.
Masz warsztat, co dalej?
Znowu zaczniesz sprzedawać?
Brzmisz jak Nick. Ciągle powtarza: „Musisz założyć konto na Etsy”.
Idealnie go naśladujesz.
Tak brzmi jego dusza.
Zrób moją duszę.
Zgadza się.
Zachowuje się, jakbym rzuciła garncarską karierę.
Ale czy świat nie ma dość misek?
Lek przeciwzakrzepowy, statyny
i wazodylatator.
Dzięki Bogu. Zapomniałem ich zabrać.
Inhibitor konwertazy angiotensyny na ciśnienie.
Spójrz na te małe saszetki.
To produkt lokalny robiony przez dzieci z demencją.
Przez braci od świętego Demetriusza. Załóż okulary.
Poproszę 50 sztuk.
Brał pan już te leki?
Nie są dla mnie. To dla mojego męża.
Czyli chcesz rozwalić sobie życie i zacząć od nowa?
Tak.
Nie mogę spędzić kolejnych 40 lat z kobietą,
która musi poćwiczyć, zanim wejdzie na ruchome schody.
To nie z nią wziąłem ślub. Chcę żyć.
W porządku. Kiedy Kate i ja…
Mieliśmy trudne chwile, gdy dzieci były małe.
Postanowiliśmy zrobić coś dla siebie.
Poszliśmy razem na zajęcia jogi. Na początku tego nienawidziłem.
Ale po kilku tygodniach znów się odnaleźliśmy.
To nie w stylu Anne.
- Prześpij się z kimś innym. - Zaczyna się.
W czym to pomoże?
Może po prostu szukasz czegoś nowego.
A gdy się zadowolisz,
docenisz wspaniałą partnerkę w domu.
Jesteście z Claude’em bardzo postępowi.
Kto wie.
Może Anne chce sypiać z innymi.
- Na pewno chce spać. Wiem to. - Nick, posłuchaj.
Rozwód dużo kosztuje. Finansowo i emocjonalnie.
- Więc po prostu… - Tak. Musisz to przemyśleć.
Myślicie, że chcę, żeby to była prawda?
Nie chcę rozbijać rodziny.
Ale mam tylko jedno życie. A życie jest krótkie.
- Słuchaj. - Oczekiwałem od was wsparcia.
Rozumiemy cię. Powiedziałeś nam to.
Musiało być ci ciężko.
Więc…
Myślę, że powinieneś przespać się z tym dzień lub dwa,
zanim wykonasz kolejny krok.
Gdzieś tu był sklep z ozdobami świątecznymi.
Mamy na to czas?
Po co Danny’emu wazodylatatory?
Nie mów mu, że ci powiedziałem.
Miał zawroty głowy i bóle w klatce piersiowej.
Wezwałem karetkę.
Boże.
Zrobili mu badania.
Prawie zemdlałem w poczekalni,
bo miałem do jedzenia tylko krakersy.
- Były pokruszone. - Claude.
Danny ma tętnicę zwężoną w 70%.
W przyszłym tygodniu założą mu stent.
To dla Nicka.
Spodoba mu się.
Boże. Zabawne.
Co jeszcze wymyślą?
Mówię ci.
- Za rok, koniec marca, kwitnące wiśnie. - Waszyngton?
Nie, Kioto.
Przejedźmy się czymś innym niż Acela.
Lubię Acelę. Wino leje się tam strumieniami.
New York Times pisze, że Polska to nowa Portugalia.
Może letnia wycieczka do Warszawy?
- Co? - Nie.
- Przestań. - Chcesz jechać do Polski? Spójrz na mnie.
Ja chcę trochę ciepełka.
Jest pewna południowoazjatycka wyspa, szeroka na kilometr.
Bez samochodów. Ciężko z wodą pitną, ale plaże są nieskazitelne.
- Wygoogluję. Spodoba ci się. - To bezpieczne?
Nie lepiej być gdzieś z infrastrukturą i szpitalem, do którego nie trzeba płynąć?
Szpitalem?
Nie możemy po prostu jechać na Bahamy?
Tak!
Tak. Uwielbiam Bahamy.
Może zarezerwujemy bilety, skoro wszyscy na pewno jedziemy?
Zaczekajmy, aż zbliżymy się do terminu,
wszyscy będą znać swój grafik i tak dalej.
Albo zarezerwujemy teraz i dostosujemy grafiki.
Wszyscy wiedzą, że ty masz wolne lato. Jesteś nauczycielem.
Twoja firma ci odmówi? Jesteś królem funduszu hedgingowego.
Boże. Czekaj.
Czy to nie na Bahamach małpa urwała łeb jednemu facetowi?
Nie wiem.
Chcę tylko poleżeć na plaży.
A właśnie, w przyszłym tygodniu lecę do pracy do Miami.
Fajnie.
Ale w przyszłym tygodniu masz to coś.
Muszę pracować, więc trzeba to przenieść.
Hej! Popływamy łódką?
- Tak. Zróbmy to. - O tak.
- Tak. - Dalej.
Idźcie. Wezmę koc i będę was stąd obserwować.
Idziesz z nami.
Skończyło się paliwo.
Żartuję.
To się nigdy nie starzeje.
Ani nie młodnieje.
Doleję kropli do oczu.
Mówiłam, że Nick pojedzie do piekarni w Phoenicii i kupi nam tam jutro bajgle?
Albo oszczędzę dwie godziny i pojadę po bajgle do piekarni w mieście.
Nie, to złe miejsce. Prowadzą je protestanci.
Skarbie, to nasza rocznica. Chcesz bajgle z daleka, to je kupię.
Jesteś dobrym mężem.
To prawda.
Wszyscy jesteśmy.
Bo gdy zajdzie potrzeba,
niestraszny nam znój dla naszych małżonków.
Upiłeś się?
Nie! Mówiłem im wcześniej o tym,
jak przechodziliśmy przez trudny okres
i poszliśmy na zajęcia jogi.
Nie pamiętam tego.
Byliśmy razem na kilku zajęciach jogi w Fabryce Oddechu.
Nigdy nie byłam w Fabryce Oddechu.
Ależ tak.
To studio przy drodze 80 z plakatem nagiej kobiety w oknie?
Nie jest naga. Jest pokryta piaskiem.
Byliśmy tam jakieś pięć razy.
Nauczyciel z pierścionkiem na stopie cię denerwował.
Na pewno nie byłeś tam z inną kobietą?
Brzmi, jakby to było równie ważne dla was obojga.
Wiecie co?
Spadam stąd i popłynę sobie do brzegu.
- Nie! Daj spokój! - Siadaj!
Nie. Jestem zbyt upokorzony. Do zobaczenia na kolacji.
- Muszę za nim wskoczyć! - Utopisz się w tym swetrze!
Co?
Boże!
Chyba wiem, do czego to zmierza. Chodźmy, skarbie!
Nie!
Twoje serce!
Dlatego wam nie mówiłem!
Hej!
Zrób to!
Jebać to.
Teraz muszę…
Teraz ja też muszę. W porządku. Boże.
- Chodź, Annie! - Dalej, Annie!
Zrób to!
- Udało mi się! - Patrz!
Świetna robota!
Zrobiła to sama!
Dałaś radę!
Kochanie.
Było fajnie.
- Co? - Patrz.
Było super.
Jak wam się udało?
Postaw stopę na szczebelku.
Nie mogę sięgnąć.
Podnieś trochę wyżej.
Niech woda cię uniesie, skarbie.
Nie dam rady.
Dasz. Postaraj się.
Rzuć mi koło ratunkowe i zaciągnij mnie na brzeg.
- Wiem, że możesz to zrobić. - Nie mogę.
Proszę, spróbuj.
Nie chcę próbować!
Matko Boska.
Chcesz zacząć Fargo czy już za późno?
- Jestem zmęczony. - Dzięki Bogu, ja też.
- Szczęśliwej rocznicy. - Szczęśliwej rocznicy.
PORTAL PACJENTA
MARMUR OPÓŹNIONY. ZMIANA TERMINU.
NIE MUSISZ PRZYJEŻDŻAĆ.
NIE MA SPRAWY.
I TAK PRZYJADĘ.
Jebać to wszystko, to jakiś żart.
Co jest, kotku?
Chcę się zalogować, żeby zmienić termin wizyty,
ale ciągle wyskakuje, że hasło jest błędne.
Nie, przestań.
Kliknę „zapomniałem hasła”.
Teraz pyta mnie: „Jaką maskotkę miało twoje liceum?”.
We Włoszech tego nie ma.
Może Dziewica Maryja?
Nie.
BŁĘDNA ODPOWIEDŹ
Nie możesz zostać w domu w przyszłym tygodniu?
Potrzebują mnie w Miami.
Rozumiem.
Rozumiesz?
Chodź tu.
Nic ci nie jest? Ciągle wzdychasz.
Nick chce zostawić Anne.
Co?
Dlaczego?
Wyglądają normalnie. Dopiero co załatwił jej ten warsztat garncarski.
Chyba myślał o tym od jakiegoś czasu.
Nie mogą się pokłócić?
Nie wiem… On chyba sam nie wie.
Ale tak postanowił.
Boże, co za dupek.
To smutne.
Tak sobie myślałam…
Pamiętam te wspólne zajęcia jogi.
Nieprawda.
Chcę pamiętać.
Halo.
- Chwila. Nie. - Jesteśmy…
Uprawialiście seks w ich domu? Kto tak robi?
Nieważne. Potrzebuję was na dole.
Położycie po jednej na każdym krześle.
Dobra, dzięki.
Cześć.
Co się dzieje?
Wysłałam Nicka po bajgle godzinę drogi stąd,
bo to mój prezent dla niego na naszą rocznicę.
Ceremonia odnowienia przysięgi.
Tak.
O rany.
Pięknie.
Tuż przy wejściu. Śliczne.
Takie ładne.
Ucieszy się.
Napisy: Paulina Żółta