Skąd tu tyle komarów?
Spokojnie, amore.
Możesz zjadać pół kilo owadów rocznie.
To chyba statystyki, a nie zalecenia.
Dacie wiarę?
Patrzcie na nią!
Kochanie! Spójrz tutaj, zrobię ci zdjęcie!
Zapozuj!
Dzwonię do Sports Ilustrated. Super!
Woda jest idealna!
A ty…
Tak się nabijałeś, że miałam na sobie bikini pod ubraniem w samolocie.
Mówiłam, że to dobry pomysł!
Miałaś rację.
Musicie wejść do wody. Jest idealna!
Krem z filtrem wchłania się przez pół godziny.
Ja też na to czekam.
Tak.
Nie chcę.
Wiesz co? Walić to.
Idziemy. Do zobaczenia!
- Chodź! - Pa!
- Wskakuj! - Chodźmy!
Cudownie!
Radość w czystej postaci.
- Nie! - Auć!
CZTERY PORY ROKU
LATO
PRZYSTAŃ – JURTY F, G & H – KAFETERIA
Zobaczyłam na Instagramie post o hotelach zero waste,
a ten był na czwartym miejscu.
O rany.
Wykorzystują nawet ścieki z łazienek do nawożenia sadów mango.
Co?
Czytaliście ten artykuł Sunrise Movement
o tym, jak urbanizacja totalnie rujnuje populację dżdżownic?
- To nie jest zabawne. - Nie.
Dżdżownice to płuca Ziemi.
- Rety! - Blondasek!
- Pasuje ci! - Wiem.
Wyglądasz jak Sisqó.
O nie!
A jeśli ja to powiem?
No dobra.
Przez ostatnie trzy miesiące mogłem poszaleć jedynie z fryzurą.
Nick mówił mi, że przeszedłeś operację serca.
To tylko drobny zabieg.
Claude opiekuje się mną 24 godziny na dobę.
- Potrzebuje urlopu bardziej niż ja. - Skąd. Uwielbiam się tobą opiekować.
O Boże! Bar na kółkach! Wygląda super!
Musimy tam wskoczyć.
Kiedy idziesz do pracy?
Jak tylko wrócę. Dosłownie.
Wczoraj grupa hotelowa w Austin zaproponowała mi wielki projekt.
Nie weźmiemy go.
Nie chcę go wziąć, ale chciałbym się nim chwalić.
Wiecie, że to uwielbiam.
Boże, te jurty są dużo większe niż na zdjęciach w sieci.
Super! Wszystkie trzy są obok siebie. Fantastycznie!
Czemu są na nich trąbki?
Służą do odstraszania krokodyli, ale nie martw się.
Tutejsze są maleńkie.
Dżdżownice to płuca Ziemi? Co?
Po pierwsze, każdy wie,
że to oceany są płucami Ziemi.
Tak, myślałem, że tam zwariuję.
- Obłęd. - Jezu.
Rozumiem to. Jest młoda i seksowna.
Lepiej, żebym to przemilczał.
Co mu się stało?
Zmienił całą swoją osobowość dla 30-letniej dziewczyny.
- Zachowuje się jak bohater Zeliga. - Nawiązanie na czasie.
Powiedz to przy Ginny.
A gdy zapyta, co to jest Zelig, powiedz jej,
że to film Woody’ego Allena, który bardzo lubisz.
Nieważne. Nie może mieć kryzysu wieku średniego w domu?
Po co brać go na mój urlop?
Racja! Nowi ludzie mnie stresują.
A jeśli zechcę pierdnąć? Albo powiem do niej „Anne”?
Nie mów do niej „Anne”.
Pukam, ale nie słychać tego na płótnie.
Zakładam, że rozmawiacie o niedorzeczności tej sytuacji.
Ginny rozbija całą dynamikę grupy.
Nie, mówię o tym okropnym hotelu.
Dobra. To szaleństwo, że pozwolił jej zaplanować naszą podróż,
choć są parą ledwie pięć tygodni.
Wierzymy w to, że są ze sobą dopiero od pięciu tygodni?
Siedziałem w domu kilka miesięcy.
Zasługuję na luksus, a nie…
tę zapleśniałą jurtę i gówniane mango.
Wiecie, komu by się tu podobało? Anne.
Nick w życiu by tu z nią nie przyjechał.
Co u Anne? Pisałem z Kate, ale…
Niedobrze.
Źle mi, że nie powiedziałam jej o wyjeździe.
Jest teraz taka nieszczęśliwa.
Jakby chciała, by inni też byli nieszczęśliwi.
Racja.
Chwila, czy wy…
Nie.
Absolutnie nie.
Halo?
BIURO
- Halo? - Hej!
- Wiesz, gdzie kompostują pestki mango? - Nie pracuję tutaj.
Nikt inny też nie.
Mogę cię prosić o przysługę?
Nie podoba mi się tu i się nie spodoba.
Chciałbym, by ci się spodobało.
To miejsce jest makabryczne.
Jest jak biały facet z dredami.
Do nas pasuje bardziej Lenny Kravitz.
- Nie. - Tak.
Nie używaj mojego ulubionego muzyka przeciwko mnie.
Wiem, że nie jest idealnie,
ale Ginny starała się z organizacją tej podróży.
Myślisz, że jesteś jedynym staruszkiem w związku z młodszą kobietą? Nie.
Wchodzisz w związek, w którym PESEL nie gra roli,
ale robisz to źle.
O czym ty mówisz?
Starsi powinni wciągać młodszych do swojego świata.
A nie na odwrót.
- Ale ja lubię znów czuć się młodo. - Dobra.
Widziałeś kiedykolwiek na greckiej wazie w muzeum
starych typów siedzących na ziemi
i grających w kulki z małolatami? Nie.
Piją wino i słuchają gry na harfie, do cholery.
Powinieneś pokazać Ginny wysokojakościową pościel,
a nie spać na materacu, który śmierdzi jak zimny chodnik.
Widzę, że masz swoją opinię.
- Zabiję cię. - Nie.
Nie możesz udawać? Proszę?
Proszę.
Dobrze.
Będę zabawny i figlarny, jak moja fryzura.
Dziękuję.
A Jack i Kate? Rzucają fochami?
Znasz ich.
- Narzekanie jest dla nich jak seks. - Fakt.
To słońce!
- Na łodzi będzie gorąco. - Jezu.
A cóż to?
Mój kapelusz.
Myślałam, że nie mogłeś go znaleźć.
To prawda.
Dziwne, bo zawsze trzymam go w jednym miejscu.
Ale okazuje się,
że życie jest dobre.
Ten był w wyprzedaży na lotnisku.
Możesz go nosić, ale w takim razie ja ścinam włosy.
Mam zdjęcie Anne Hathaway, które pokażę fryzjerowi.
- Co robisz? - Pominąłeś stopy.
Nie potrzebuję…
Czerniak palców stóp zabił Boba Marleya.
Miesiąc temu obejrzeliśmy o nim trzy filmy.
Marynarze, gotowi na rejs życia?
Tak!
- Jest pięknie. - Prawda?
- To był świetny pomysł. Dziękuję. - Dziękuję.
Wszystko gra? Jezu!
Wybaczcie. Kapitan mówi, że będzie trochę rzucało.
- Dobra! - Co?
Proszę.
- Dziękuję. - Jasne.
Przypomnicie mi, jak się wszyscy poznaliście?
Zabawna historia. Opowiem ci.
Kate, Jack i Danny studiowali razem.
Ale zanim Kate i Jack się w sobie zakochali,
uwaga…
Werble…
Długie te werble.
Kate i Danny byli parą. Bum!
- Co? Nie! - Tak.
Nie byliśmy parą.
Jak możesz tak mówić? Całowaliśmy się trzy razy.
Dwa razy, gdy graliśmy w sztuce.
Tak, a za trzecim po prostu z nudów.
A my poznaliśmy się 12 marca 2014 roku.
Zatrzymał mnie na ulicy.
Włosy sięgały mi wtedy tyłka.
Musiałem go poznać.
A ty pracowałeś dla Nicka?
Tak, cztery długie lata.
Było super.
- Wylałeś mnie. - O trzy lata za późno.
Happy hours były twoją mocną stroną, ale analiza rynku już nie.
Chciałem, by wszystkim małym firmom dobrze szło.
Rany.
Tyle wspomnień.
A jak wy się poznaliście?
- Ginny jest moją higienistką. - O rany.
Czyszcząc mi zęby, opowiadała o ekscytujących przygodach,
które miała w planach. Teraz przeżywamy je razem.
W przyszłym miesiącu jedziemy na Burning Mana.
Mam steampunkowy kapelusz.
To przez łódź. Nie chodzi o was.
Masz krem z filtrem? Ramiona ci poczerwieniały, Beth.
Boże. Nie Beth, tylko Ginny.
Beth?
Kto to? Mam się martwić?
- To popularne imię. - Kate.
Beth to twoja córka, głuptasie.
- Tak. - Ma 17 lat.
Ma taką dziecięcą buźkę. Wygląda bardzo młodo.
Przepraszam.
Spokojnie, wszystko gra. Nie ma co się spinać.
Ginny.
Hotel jest świetny.
Sì.
- Wspaniale. - Tak.
- Jest super. - Dzięki.
- Skąd te świeże ręczniki? - Nie nazwałabym ich tak.
- Czy to w ogóle ręczniki? - Fuj. Czemu są mokre?
To miejsce nas wykończy.
Przynajmniej twój mąż chroni cię przed słońcem wbrew twej woli.
Tak.
Żebyś go widziała po zabiegu.
Robił mi rowerek nogami, żebym nie miał zakrzepów.
Boże.
- Tak. - Już wszystko dobrze, prawda?
Zależy, kogo zapytać. Lekarz twierdzi, że tak, a Claude płacze.
Bo jest niedorzeczny.
To prawda.
Ale go kocham.
- Dobrze się mną opiekuje. - Tak.
Coś mi się przypomniało.
Godzinę temu nazwałaś Ginny „Beth”.
Dobra. Do widzenia.
- Czy oni dobrze się bawią? - Tak.
Danny mówił, że podoba mu się hotel.
Tak.
Wszyscy wyglądają na wyczerpanych.
Chyba zawsze tak wyglądają.
Nie są zainteresowani barem na kółkach.
Naprawdę?
Chyba są.
Rzucisz okiem na ten grafik i powiesz szczerze, co myślisz?
- Spodoba im się? - Dobra.
„Joga o wschodzie słońca”.
Super.
„Paddleboarding na morzu”. Brzmi fajnie.
„Kąpiel dźwiękowa z szamanem Jayem”. Chcę go poznać.
Świetnie. Spodoba im się.
Naprawdę?
Nie martw się.
Wyjazd jest super.
Dzięki.
- Ginny widziała mojego penisa. - Co?
Brałem prysznic na zewnątrz.
Zacznę od początku.
Zauważyłaś, że morska bryza jest tu nadzwyczaj silna, prawda?
Wywaliło drzwi?
Tak. Ale zanim przejdę dalej, jedna uwaga,
pełno tu piasku, prawda?
Powiedz mi, co się stało.
Miałem trochę piasku w zakamarkach.
Więc starannie go wymywałem.
Gdyby ktoś nie wiedział, co robię…
- Pokaż mi to. - Dobra.
Prysznic jest tutaj, zaczynam.
Boże, ale mi powchodziło.
Myję i myję. Musiałem wszystko unieść.
Skupiłem się, nie myśląc o tym, czy drzwi są otwarte. Robiłem tak…
I…
To straszne. Tak się krzywiłeś?
Temperatura wody skakała. Zaskoczyło mnie to.
Posłuchaj, ty też zachowałaś się żenująco.
Pamiętasz „Beth”?
Nie. Nikt już o tym nie pamięta.
Jak mogę być spocony i zmarznięty naraz?
Nie jest ci niewygodnie?
We włoskim wojsku było znacznie gorzej.
Jak mogłem pozwolić Nickowi wrobić się w pobyt tutaj?
Wrócę bardziej wyczerpany, niż byłem.
Nie. Wciąż dochodzisz do siebie.
Dobra.
Posiedź na plaży.
Kiedy wrócisz, będzie tu idealnie.
- Co? - Idź.
- Dobra! - Dalej!
O rany.
Uwiłeś małe gniazdko.
Nawet lepiej.
Kokon.
Połóż się.
Nick płacze.
Co?
Widziałam, jak Nick pije sam przy ognisku
i płacze.
Płacze?
Płacze.
Dziwne.
A może to pierwsza rzecz, która wreszcie ma tu sens?
Może w końcu zrozumiał, że rozwalił sobie życie?
Nie wiem. Wydaje mi się, że nie da się udawać takiego szczęścia.
Pomyśl tylko.
Udajemy dopiero jeden dzień, a już tracimy rozum.
On robi to od tygodni.
Musi być wykończony.
Wie, że to nie potrwa długo
i będzie musiał imponować innym Ginnym na milionie pierwszych randek.
Będzie sam siebie pytał: „Pasuje mi ta koszula?”
aż do śmierci.
Boże, to przerażające.
Chyba już nie zobaczymy Ginny.
Nasza kompromitacja zniknie razem z nią.
Myślę, że powinieneś do niego iść.
Wyglądał na zmartwionego, przyda mu się przyjaciel.
Jasne.
Boże…
Mam kilka pytań w związku z twoją teorią.
Mówię ci, nie jest szczęśliwy.
Może to pożegnalny seks?
- Wiem, co widziałam. - Boże, Nick!
UWAGA ZAKAZ KARMIENIA
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Weź swoje leki.
Musisz je brać o 7.00. Każdego ranka.
Mogę sam wziąć swoje leki, supernianiu.
Proszę.
Dobra.
W porządku.
- Co się stało? - Nic.
- Po prostu… - Co?
Nic mi nie jest.
To przez to miejsce. Źle spałeś.
Nie możemy tak dalej.
Boże, spójrz.
Kilometr stąd jest czterogwiazdkowy kurort.
Nie, obiecałem Nickowi, że tu zostanę.
Pójdziemy tam w ciągu dnia i wrócimy.
Posiedzimy przy basenie, odprężymy się.
Musimy tam iść.
- Dzień dobry. - Dzień dobry!
- Cześć.
Dzień dobry.
Dziękuję.
Jak minęła noc?
Nie najgorzej.
- To dobrze. - Fajnie wygląda.
O rany, Nick, co to jest?
Małe podziękowanie za zaplanowanie dla nas tej wspaniałej wycieczki.
Boże, coś pięknego.
- Dziękuję. - Proszę.
Gdzie mój prezent za zaplanowanie ostatnich siedmiu podróży?
Pudełko tanich rodzynek. Są świetne. Dziękuję.
Wiesz co? Chyba mam gdzieś paragon.
Gdybyś chciała je zwrócić. Tu jest. Bum.
Ale zabawa.
Jest świetnie. Twoja energia, ten hotel. Podoba mi się wszystko.
Ja i Claude wybieramy się dziś na wycieczkę historyczną.
Chcecie dołączyć?
- Dokąd? - Mają tu petroglify.
Tylko dwie godziny jazdy i 45 minut wspinaczki.
Za to na miejscu
prawie widać rysunki wyryte w skałach.
- Odpada. - Dzięki.
Fajnie.
- Zostaniemy tutaj. - Tak.
- W porządku. - Dobra!
Jeśli wskoczycie na bar na kółkach pod naszą nieobecność,
nie szkodzi.
- Naprawdę. - Dobra.
- Miłej zabawy. - Pa!
- Chodźmy. - Pa!
Skompostować coś komuś?
Wiesz co? Pomogę ci.
- Zaraz wracam. - Jasne.
Możemy pogadać?
Oczywiście. Śmiało.
Musicie być z Jackiem tacy dziwni?
Słucham?
Zachowujecie się jak nienormalni, psujecie atmosferę.
- Dlatego Danny i Claude sobie poszli. - Co takiego?
To ja kupuję steampunkową czapkę i gadam o płucach Ziemi?
Przewracacie oczami i ciągle szepcecie.
- Nazwałaś Ginny „Beth”. - Dobrze, że nie „Anne”.
Zaczyna się. Śmiało, wyrzuć to z siebie.
Dobra.
To nie jest nienormalne.
To?
To jest nienormalne.
I to, że Anne tu nie ma.
Twojej dziewczyny nie było na świecie, gdy postrzelono Reagana.
A co to ma do rzeczy?
To nienormalne, że każesz nam udawać, że to jest normalne.
Chyba powinnaś sobie odpuścić paddleboarding.
Powiem Ginny, że jesteś zmęczona.
Nieprawda. To ty jesteś zmęczony.
Pójdę tam i będę patrzeć ci w oczy,
gdy będziemy dryfować w absurdzie, który stworzyłeś.
Czas na paddleboarding!
- Pięknie, co? - Tak, cudownie!
Fantastycznie.
…kazał się nie martwić, to tylko pieprzyk.
- Podoba ci się paddleboarding? - Bardzo.
Widziałem, jak się zmoczyłaś.
- To było w planie. Woda jest wspaniała. - Tak?
To chyba ta sekretna plaża z TikToka.
- Naprawdę? - Tak.
Super.
Ale sztos.
- Widzę tylko kamienie. - Nie.
Jeśli wejdziesz po skałach, zobaczysz tam ukrytą lagunę.
Może wyślesz mi to wideo?
Te kamienie wyglądają na ostre i mokre.
Nie używam TikToka, ale możesz mi wysłać na Facebooku.
Nie chcemy was powstrzymywać. Wiem, że Nick kocha takie rzeczy.
Nowe przygody.
Nie to, co picie wina Bordeaux w knajpie, gdzie podają szpinak w śmietanie,
a na ścianie wiszą zdjęcia Rat Pack.
Kate się ze mną droczy,
bo nigdy wcześniej tego nie robiłem.
Ale teraz świetnie się bawię, nadrabiam stracony czas.
I dlatego chcę zobaczyć tę sekretną plażę.
- Tak? Chcesz iść? - Oczywiście.
- Chodźmy! - Chodźmy!
Zobaczymy sekretną plażę. Do dzieła.
Dobra, zaczekamy tutaj.
Miłej zabawy.
Wskakuję.
Patrzcie, gnojki!
- Patrzę! - Przestań nas tak nazywać.
Dasz radę, skarbie!
Już prawie!
Dajesz, kotku!
Tak!
- Tak! - Tak!
Tak!
Patrzcie na to, lamusy!
Tak!
O nie!
Boże! Coś jest nie tak!
- Boże! - Boże. Rany.
- Moja stopa! - Cholera! Kochanie, idę!
Coś mi się stało w stopę! Boże!
Wezwij karetkę.
Wyciągnij kolce. Ból się rozprzestrzenia.
Cholera! Co to jest?
Pozbądźcie się tego.
TYLKO DLA GOŚCI
Patrz na to.
Mógłbyś otworzyć? Nie mogę sięgnąć klucza do pokoju.
Nie mam wolnych rąk.
- Dziękuję. - Jasne.
Hej! Wróciliśmy!
Cześć!
- Miło was znów widzieć. - Ciebie też.
Kolejny cudowny dzień w raju!
Miłego dnia.
Zaczynamy.
Cholera.
Cześć.
- Cześć. - To znowu my!
- Wróciliśmy! - Witamy.
Numer pokoju?
- 5000. - 714.
Jesteście z jurty, prawda?
To się często zdarza.
Mam to gdzieś. Za tydzień wyjeżdżam na studia.
Za sto dolców załatwię wam parawan.
- Stoi. - Co będziesz studiować?
To ostatni?
Dobra. W aptece mieli maść.
- Ginny wraca. - Dobra.
Dopóki tu nie dotrze,
szkocka zastąpi mi leki.
- Dziękuję. - To moja wina.
Sam jestem sobie winny.
Ale jak będziesz kiedyś na mnie zła, nie wysyłaj mnie na skałki.
Każ mi spierdalać.
Nie chcę, żebyś spierdalał.
Chcesz.
Wszyscy chcecie.
Zostawiłem Anne. Uważacie mnie za dupka.
Wcale nie.
Inaczej by nas tu nie było.
Wybacz. Wiem, że ty też przeżywasz ten rozwód.
Było mi ciężko.
To trudne.
Tak.
W porządku. Jesteśmy twoimi przyjaciółmi.
Nicky, nie musisz przy nas udawać.
- Co? - To znaczy…
Znamy cię od 30 lat, rozumiem to.
Ginny jest seksowna i nowa,
ale każdy w naszym wieku byłby tym wszystkim wyczerpany.
Nie jestem wyczerpany.
Jestem szczęśliwszy niż kiedykolwiek.
Wiecie, kiedy byłem wyczerpany?
Kiedy żyłem swoim starym, gównianym życiem.
Byłem taki jak ty, Jack,
waliłem konia na wakacjach w hotelowym prysznicu.
Nie robiłem tego. Miałem piasek w zakamarkach.
Mam gdzieś, jeśli mi nie wierzycie.
Jestem bardzo szczęśliwy.
Ale…
widziałam, jak płakałeś przy ognisku.
Wiesz, czemu płakałem, Kate?
Nie mogłem uwierzyć, jaki ze mnie cholerny szczęściarz.
Patrzyłem w niebo,
dziękując Bogu za to, że spotkałem Ginny.
Za to, że dał mi drugą szansę.
Byłem martwy.
A teraz żyję.
Kiedy wy się tak czuliście?
Poproszę bułkę z homarem i frytki.
Wezmę sałatkę antyoksydacyjną.
Podzielimy się.
Dziękuję.
Jak uroczo.
Jak twoje ciało?
Muszę do łazienki.
Dobrze.
Anne?
Napisy: Paulina Żółta