Zarezerwowały panie wiele pokoi,
więc chętnie zaoferujemy zniżkę.
To kto bierze ślub? Sama zaręczyłam się w zeszłym tygodniu.
To nie ślub, tylko przyjęcie.
Ważne urodziny?
Nie, spotkanie rodzinne.
Zjazd rodzinny!
Jezu Chryste.
Przepraszam. Jestem ciekawska. Kolega napisał tu: „impreza”.
To nie impreza, tylko stypa.
O mój Boże.
Przepraszam.
Nie wiedziałaś. Nie szkodzi.
Moje najszczersze kondolencje z powodu utraty ukochanej osoby.
Nie trzeba, to mój…
były mąż. Nienawidziłam go.
To nieprawda.
Zbierałam się…
do kupy po rozwodzie, a tu nagle to.
I tak muszę planować pożegnanie faceta, który wcześniej pożegnał się ze mną.
Mikayla powinna skupić się na rezerwacji.
A jak na ironię,
podlotek, dla którego mnie zostawił, przychodzi pomóc mi zaplanować pogrzeb.
Więc…
Niezbyt fajna impreza.
Dwanaście pokoi dla osób niepalących.
Możecie palić, jeśli chcecie.
- Dzięki. - Dziękuję.
CZTERY PORY ROKU
ZIMA
Pamiętasz to?
To Czekoludek z Parku Hershey.
To się serio wydarzyło? Myślałam, że to tylko koszmar.
To była świetna wycieczka.
Nie pamiętasz?
Niezupełnie. Przepraszam. Chyba byłam za mała.
Ginny przyjechała.
No dobra.
Cześć.
Dasz radę.
Cześć, Anne.
Dzięki za zaproszenie.
Oczywiście.
Myślałam o jutrzejszym nabożeństwie.
Mam kilka pomysłów.
Szczerze mówiąc, nigdy nie byłam na pogrzebie,
bo moi dziadkowie nadal żyją.
Wiesz co, Ginny?
Zajmiemy się wszystkim, więc możesz odpocząć.
Jasne.
Mam kilka ulubionych rzeczy Nicka, jeśli chcesz je wykorzystać.
To są jego
gogle ochronne z Burning Mana.
Nick uwielbiał ten album.
Zespół nazywa się Mannequin Pussy.
- Myślę… - Wiesz co, Ginny?
Pomożesz mi z pokazem slajdów?
Pewnie.
Hej.
Dokąd to?
Muszę odebrać kuzynów z dworca,
a potem znów iść do domu pogrzebowego.
Po co? Myślałem, że wszystko gotowe.
Próbują nas naciągnąć.
Chcą od Anne 2500 dolarów za urnę.
Co? Tyle kosztowało leczenie mojego zęba.
Dopisali do rachunku jakieś dyrdymały.
- To okropne. - Hej.
Mam tam iść?
Mogę się potargować.
Co?
Zwykle lepiej wychodzi ci zawyżanie ceny.
Pamiętasz, jak cię naciągnęli na ubezpieczenie kabla za 12 $?
Tak, ale pamiętaj, że kiedy ten kabel padł,
dostaliśmy nowy za darmo.
Poza opłatą magazynową i za dostawę.
Myślisz, że się nie angażuję,
ale czasem musisz mi pozwolić pomóc.
Dobrze, dziękuję. Możesz iść do domu pogrzebowego.
Posłuchaj.
Przechodzimy przez trudny okres i nie wiemy, co z tym zrobić,
ale radziliśmy sobie już z niejednym kryzysem.
Pamiętasz, jak kupiliśmy dom, a nazajutrz straciłem pracę?
Beznadzieja.
Gdy byłaś w dziewiątym miesiącu ciąży i mówiłaś, że nie chcesz rodzić.
Nie dostałam znieczulenia, bo nie mogłam zdjąć spodni.
Prawda.
Wiemy, co mamy robić.
Musimy po prostu zacisnąć zęby,
przezwyciężyć to
i ciągle się starać, aż znów będzie dobrze.
Na tym polega małżeństwo.
Tak.
To trudne.
Już dobrze.
Będzie dobrze.
Jak?
On nie żyje. To pojebane.
Wiem.
Ale jest w tym też piękno,
bo Nick jest teraz motylem.
Co?
Wczoraj miałem sen. Śnił mi się Nick.
Otaczały go dziesiątki motyli, wyglądał na szczęśliwego.
A dziś rano Anne podała mi kubek, który miał na boku…
Motyla.
Właśnie.
Myślę, że w ten sposób chce nam przekazać, że zawsze będzie z nami.
Nie lubię takiej gadki.
Myślałem, że może…
Czy kiedykolwiek wspominał o tym, że kocha motyle?
Miały dla niego wyjątkowe znaczenie?
Wykluczone. Nie był dziewięciolatką ani Mariah Carey. Miał w dupie motyle.
Jak na ironię stał się jednym z nich.
Czy wszyscy wysłali mi zdjęcia?
Wysłałem trzy. Ta ekipa rzadko robi zdjęcia.
Dzięki za przypomnienie, że twoi znajomi geje to modele.
- No wiesz. - Pogadałem z Martym.
- Z Martym? - Z Domu Pogrzebowego Galuska.
Świetny gość.
Anuluje te dodatkowe koszty?
Według Marty’ego
to, co nazywasz dodatkowymi kosztami, to standard i konieczność.
Zostawiłem wszystko.
Twoja mina mówi, że myślisz, że mnie oszukano,
ale tak nie było.
W porządku. Później się tym zajmę.
- Zajmijmy się pokazem slajdów. - Dobra.
Przesłałam ci zdjęcia. Starałam się dobrze wybrać.
Mamy tu języki.
Jest nagi?
Tak, ale nie…
Ginny, no nie wiem.
Naprawdę? Czemu?
Trochę ryzykowne.
Są całkiem romantyczne.
Nick lubił to zdjęcie z trapezistkami.
Na pewno cieszył się, gdy je robił.
Ale wątpię, by chciał, żeby go zapamiętano
jako francuskiego klauna rozpusty.
Ginny też na pewno tego nie chce, prawda?
Pomyślmy, jak jeszcze mogłabyś nam pomóc.
Na przykład jakaś przemowa…
Chętnie wygłoszę przemowę.
Wezmę te zdjęcia.
Nie, to naprawdę by mi pomogło.
Dziękuję.
Do zobaczenia jutro.
Trzy do pięciu minut?
Przegadamy to.
- Dobra. - Pa.
- Pa.
Dlaczego?
Kto wie, może Anne chce, by coś powiedziała…
- Nie. - Nie.
Annie, może trochę niedoprawionego pad thaia?
Bardzo chętnie.
Tak. Wiem.
Nie wierzę, że odszedł.
Ale jeśli to pomoże, Anne,
zawsze będzie z nami.
Tak.
Dziękuję wam.
Wczoraj miałem sen.
- Claude. - Śnił mi się Nick.
Kojarzysz kubek, który mi dałaś rano?
Ten z ważką?
Gdzie jest Ginny?
Wróciła do hotelu.
Zastanawialiśmy się nad harmonogramem…
Powinnam zostawić Ginny okienko, żeby mogła coś powiedzieć?
Nie będzie nic mówić.
Tak właśnie myśleliśmy.
Tak z innej beczki, pokaz slajdów wygląda całkiem dobrze.
Świetnie.
Rozmawiałam z twoim kumplem, Martym.
Udało nam się znaleźć elegancką, ale niedrogą urnę.
Nie wiem, co zrobimy bez platynowych stojaków na wieńce za 300 $,
ale coś wymyślimy.
Nie musiałaś tego robić.
Tylko dlatego, że nie załatwiłem tego po twojemu.
Nie chodzi o to, co ja chciałam, Jack. Nic nie zrobiłeś.
Czemu mnie teraz atakujesz?
Co się stało z: „Na tym polega małżeństwo,
przetrwamy razem trudne chwile”?
Jack, gdy jedna osoba ciągle stwarza trudne chwile…
Czemu powiedziałeś Ginny, że może przemawiać?
Wybaczcie najście.
- Cześć, kochanie. - To twój pokój.
Wezmę szczoteczkę.
- Pewnie, bierz ją. - Trzeba myć zęby.
- Nie chcesz swojego pokoju? - Właśnie.
Nie. Zostanę z mamą.
Dobranoc.
Dobrze, że powiedziałem Ginny, że może przemawiać.
Było mi jej żal.
Nie mogłaś użyć jej zdjęć?
Uważasz, że zdjęcie Nicka w Cirque du Soleil z widoczną erekcją
powinno zobaczyć jego dziecko?
- Nie. - Nie.
Mogłeś powiedzieć Ginny, że zdjęcia się nie nadają.
Mogłeś też zapytać Anne.
Ale nie zrobiłeś tego, bo zawsze musisz być tym miłym.
Więc to ja muszę być tą złą.
Przepraszam. Moja książka.
Nie chcesz tu spać?
- Możemy spać nawet na dachu. - Możemy spać gdziekolwiek.
Chciałbym, żebyś choć raz dała mi kredyt zaufania.
Nigdy mi nie ufasz.
Wiesz dlaczego?
Bo gdy ci zaufam, wszystko rozwalasz,
a ja muszę to naprawiać. Mam dość.
Nie będę już po tobie sprzątać, możesz z nią pogadać rano.
Potrafisz być wredna.
Skoro jestem taka okropna, zadzwoń do kumpli prawników.
DOM POGRZEBOWY GALUSKA
Napracowałaś się. Anne to docenia.
Nick zasługuje na miłe pożegnanie.
Ktoś idzie.
Przyszliśmy na pogrzeb.
Będziemy z państwem w tych ponurych chwilach.
- Kondolencje z powodu straty. - Kondolencje.
Dlaczego drzwi są zamknięte?
Powiedziała pani mojemu ojcu,
że nie potrzebuje godziny na czuwanie najbliższych.
Chwileczkę.
Może postoją państwo w środku?
Tak.
Czemu nic tu nie ma?
To główna kaplica.
Zgodnie z życzeniem macie miejsce w strefie żałoby.
To chyba o tym mówił Marty.
- Cześć. - Cześć.
- Hej. - Cześć.
Jak się trzymasz?
Nic mi nie jest.
Dobrze.
Dziękuję, że pytasz.
Jasne.
Słuchaj.
Rozmawialiśmy z Kate.
Wiem, że nie chciałaś, żeby Ginny przemawiała…
Czemu o tym rozmawiamy?
No dobra.
Cóż. Będę szczery, nawaliłem.
- Pozwoliłem Ginny przemawiać. - Nie!
- Czy mogłabyś przemyśleć… - Nie!
Mam dość szczodrości. Pozwól mi wyznaczyć swoje granice.
Wiem…
Powinna przemawiać jego rodzina, a nie dziewczyna, z którą się spotykał.
Myślę, że była dla niego kimś więcej.
Spędzili razem prawie rok.
Kiedyś na rok wkręcił się w judo. Sensei Steve też ma przemawiać?
Raczej nie.
Byliśmy małżeństwem. Mamy dziecko. Spędziliśmy razem całe życie.
To nie to samo. Dobrze to wiesz.
Nie zasłużyła, by stać tam ze mną.
Jasne, chciałem tylko poczwórnie sprawdzić.
Zgadzamy się ze sobą.
Cześć, Kate.
Cześć.
Zastanawiałam się, kiedy powinnam przemówić.
Jack nic ci nie mówił?
Oczywiście…
Anne uważa, że im mniej, tym lepiej.
To spotkanie rodzinne…
Dlatego tylko Anne wygłosi przemowę.
Ale przecież w zasadzie już nie znała Nicka jak kiedyś.
Ginny, byli małżeństwem przez 25 lat.
To nieważne.
Wieczność z niewłaściwą osobą znaczy mniej niż chwila z bratnią duszą.
Bratnia dusza.
Wiem, że tych osiem miesięcy spędzonych z Nickiem
było dla ciebie najważniejszym czasem w życiu.
Ale kiedyś, miejmy nadzieję, sama spędzisz z kimś 25 lat.
I… to wszystko wyda ci się krótką chwilą.
Krótką chwilą?
Piękną chwilą.
Chcę tylko powiedzieć, że masz przed sobą całe życie.
- Dzięki. - Przepraszam.
Jesteśmy gotowi. Mam to trzymać?
Czy gdzieś postawić?
Co to jest?
To zmarły.
- W bucie? - Zamówiła go pani.
- Numer 619, Pełnia Elegancji. - Nie tak wyglądają urny.
Należy ostrzec ludzi, że urna ma inny kształt.
Co jest, kurwa?
Czy to Nick?
Nie. Zamienimy ją. Możemy, prawda?
To pytanie do mojego ojca.
A kiedy usłyszał, że pogrzeb będzie taki mały,
pojechał do chatki rybackiej.
To świetnie.
Pokazywał mi zdjęcia.
Dobra, Kyler.
- Do dzieła. - Naprawdę?
Miałam fajną rozmowę z Ginny, wielkie dzięki.
Ginny? Myślałem, że kazałaś mi pogadać z Anne.
Chyba jebnę.
Zaczniemy, jak będziesz gotowa.
A przy okazji, urna jest tymczasowa.
Czy to but striptizerki?
Tak, ale to tymczasowe. Jutro to naprawimy.
Jasne? Więc…
Dobrze, Annie.
Witam.
Zebraliśmy się tu, by wspomnieć osobę, którą wszyscy kochaliśmy.
Nicholasa Pagano.
Naszego Nicka.
Gdy zaczęliśmy się spotykać,
Nick poprosił, żebym pomogła mu kupić dzieła sztuki.
Gdy spytałam, jakie, powiedział:
„Najbardziej kunsztowne”.
Odparłam, że sztuka ma poruszać.
Odwiedziliśmy dziesięć galerii, ale bez rezultatu.
Potem trafiliśmy na artystę ulicznego,
a Nick nalegał, byśmy zrobili sobie karykaturę.
Spojrzał na nią:
on na motocyklu, ja w wózku bocznym,
i powiedział: „To mnie porusza”.
Przez dwie dekady
to bardzo kunsztowne dzieło sztuki wisiało w naszym mieszka…
Jego mieszkaniu. To było jego mieszkanie.
Pewnie i tak je zdjął.
Przepraszam. Mówienie o nim jest…
bardzo trudne.
Z jednej strony mamy razem wiele pięknych wspomnień,
a z drugiej zerwał ze mną,
gdy czekaliśmy na ubezpieczyciela po wybuchu pieca.
Znałam go na wylot, a jednak wcale go nie znałam.
Nie wiedziałam, że lubi Monkey Pussy.
„Mannequin”.
Świetnie.
Pani Rozwódka chyba trochę się przeliczyła.
Może ktoś inny powinien zabrać głos.
Claude, wspominałeś coś o kubku.
Oczywiście.
Dzięki, Anne.
Nasz drogi przyjaciel Nick
jest teraz motylem.
Lila i Beth zdążyły na pociąg.
To dobrze.
Gdzie to położyć?
Na każdym pogrzebie zdarzają się małe wpadki.
Myślę, że miło pożegnaliśmy naszego przyjaciela.
- Mam nadzieję. - Tak. Masz rację.
Boże, czy wy wszyscy poszaleliście?
- Słucham? - Serio.
Uważacie, że to był dobry pogrzeb?
Naprawdę myślicie, że moje dwa słowa
byłyby gorsze niż to, co właśnie się odwaliło?
- Ej. - Ginny…
Mam tego dość.
Możecie wyrzucić moje zdjęcia do śmieci,
zapodziać gdzieś gogle Burning Mana,
możecie mnie traktować jak dziecko, ale to nie była chwila.
Nick i ja budowaliśmy prawdziwe wspólne życie.
Muszę wyjść.
Ginny, czekaj.
Muszę odetchnąć. Rozumiesz czy Kate musi to wyjaśnić?
To było bolesne i trafne.
Ginny nie odbiera.
Zaczyna się ściemniać.
Możemy wezwać kogoś na pomoc? Strażnika jeziora?
- Musimy jej poszukać. - Dobra.
Ale nie ty, Anne. Dość już dzisiaj przeszłaś.
- W porządku? - Tak.
Nie złość się.
Anne kazała mi przemawiać.
Nie wierzysz, że jest motylem, ale…
Nie wierzę.
Mówiłem ci, ale i tak to powtarzałeś.
Nie pozwalasz mi przetrawić emocji.
Oczywiście, że chcę, żebyś je przetrawił.
Nie. Chcesz, żebym był szczęśliwy.
Gdy nie jestem, wymyślasz, że nasz kumpel jest robalem.
- Nie wymyślam. Jest piękny. - A kiedy ja umrę?
Będziesz gadał, że jestem ptakiem?
Żyjesz w świecie absurdu,
a ja stawiam temu czoła zupełnie sam.
Naszego przyjaciela spotkało coś strasznego.
To nie ma sensu, więc przestań próbować mu go nadać.
Nie chcę słyszeć, że tak naprawdę nie odszedł,
bo odszedł.
Nie jest motylem. Nie żyje.
To nie było częścią większego planu.
To po prostu smutne.
Pozwól mi być smutnym.
Może nie jest motylem.
Nie.
Może jest.
Chodźmy.
Ginny!
Czekaj! Tam!
Ginny!
Przepraszamy cię!
Ginny?
To tylko jeleń.
Ginny!
Czy to jeden z tych parasoli, które Anne umieściła na…
Stoimy na jeziorze?
Stoimy na lodzie?
Boże, słyszę trzask!
- Pęka! - Spokojnie, woda pewnie sięga do kostek!
Dzięki.
Przepraszam, Ginny.
Powinnam pozwolić ci mówić.
Czemu nie pozwoliłaś?
Chyba po prostu…
bałam się…
że jeśli powiesz coś dobrego, okaże się, że 25 lat mojego życia nie istniało.
Chciałam go ukarać ostatni raz.
Kurwa.
Chciałby, żebyś przemówiła, więc się postawiłam.
Anne, chciałam powiedzieć coś dobrego, bo…
pokłóciliśmy się.
Już dobrze.
Przestań płakać.
Pojechał do sklepu spożywczego,
bo byłam na niego zła.
Może nie byliśmy tak szczęśliwi, jak myślałam.
Boże.
Może to była tylko chwila.
Nie.
Widziałam zdjęcia.
Dużo odsłoniętych pach i pępków,
i to jedno, gdzie czubek jego penisa wszedł w kadr.
Boże.
Był szczęśliwy.
Bardziej niż kiedykolwiek.
Skurwiel.
Naprawdę?
Więc…
Chodźmy do środka. Zimno tu.
Tak.
Właściwie, to skoro jesteśmy same…
Jack!
Co jest? To Kate?
Nie sięgam dna!
- Co wy wyprawiacie? - Danny, pomóż!
Nie! Pęknie! Rozumiesz?
- Proszę. - Dobra.
Skup się na mnie.
- OK. - Dobra.
Wyciągnę cię na trzy. Raz, dwa, trzy!
O mój Boże.
Kurwa, jak zejdziemy?
Chwila!
W bitwie pod Austerlitz
Napoleon zwabił Rosjan na zamarznięte jezioro.
Skończ wykłady i mów, co mam robić!
Musimy się rozciągnąć i przeturlać.
To bez sensu.
Zróbmy jak te jaszczurki, co biegają po wodzie.
Nie. Musisz mi zaufać.
Dobra.
W porządku.
Rozłóż się jak kłoda.
Dalej! Zrób to, Kate.
Co im odbiło?
Jak u Napoleona! Przeczytałem tę książkę.
- Kłoda! - Kłoda!
Jestem kłodą! Jezu!
Boże! Uratowałeś nas!
Mogłam zginąć!
Nick zginął.
Kochanie.
- Nick nie żyje. - Kate!
- W porządku. - Kate! Boże.
To przez Nicka.
Dobra.
Już dobrze.
Będzie dobrze.
Wcale nie.
To okropne.
Straszne.
Jesteś przemarznięta.
Nadal mi zimno.
Chodź.
Prysznic nie pomógł.
- Zawinę cię jak burrito. - Dobra.
Jasne. Chcę być burrito, proszę.
Dalej.
Robi się. Zawijamy.
- Cholera. - Tak.
- Połóż się. - Chcę tutaj.
Dobra. Tutaj.
Proszę. Opatulę cię.
I jak?
Nie chcę tego mówić, ale możesz się na mnie położyć?
Pewnie.
Może być?
Przepraszam.
Powinnam była posłuchać ciebie i Marty’ego.
Nie.
Miałaś rację.
Musimy to przezwyciężyć.
Bo na tym polega małżeństwo.
To praca. Poświęcenie.
To decyzja, którą musimy podjąć każdego dnia.
Nie, to głupie.
Po prostu jesteś moją bratnią duszą.
Dobra, ręka w górę. Kto chce pozostać małżeństwem?
Chyba muszę znów pogadać z prawnikami.
- Nie! - Co? Jak śmiesz?
Wybacz, ale należy unieść rękę, by pozostać w związku małżeńskim.
- Poczekaj, nadchodzi! - Nie!
To rozumiem.
Liczy się.
Liczy.
Co?
Wiem, że czasem przesadzam.
Wcale nie.
Nie?
Jesteś idealnie wyważony.
- Dobra. - Co?
Wymieszaj to.
- Jasne. - Gdzie ta kobieta trzyma kumin?
Ma trochę przypraw obok butelki na wodę.
Trzyma przyprawy obok latarki.
TATUŚ
- Tak. - Nie!
- To przepis mojej babci. - Pyszne.
Smaczne.
Udało nam się.
Dobra robota.
Dziękuję.
- Ginny? - Tak?
Jeśli chcesz, możesz przeczytać, co napisałaś.
Jeżeli chcesz.
Jasne.
Dzięki.
„Nick mówił, że jestem jak tost z masłem.
Jeśli ja jestem tostem z masłem, Nick był greckim omletem.
Zdrowym i pożywnym, ale pełnym niespodzianek”.
Rety, to też nie brzmi dobrze, nie?
Nie.
Nie szkodzi. Każdy pamięta innych na swój sposób.
Wszyscy musicie mnie zapamiętać.
Wszyscy, plus…
Nie mów o waszych seksownych kolegach.
Źle mi z tym.
Wiem, ale są seksowni.
Zróbmy coś w przyszłym roku. Jedźmy na wakacje na cześć Nicka.
- Tak! - Tak!
Zawsze chciał jechać na ryby do Montany.
Pieprzyć to.
Nie, chciał to zrobić!
Obejrzyjmy zorzę polarną na Islandii. Nie zgodziłby się na to.
Zawsze mówił: „Nie będę mroził tyłka, żeby zobaczyć boski wygaszacz ekranu”.
- Nie chciałby tego. - Co powiecie na toast?
- Dobra. Tym? - Podajcie dalej.
Kochanie.
Proszę.
Grazie.
Nick kochał przyjaciół,
rodzinę
i szkocką,
najbardziej obrzydliwy napój na Ziemi.
- Za Nicka. - Za Nicka.
Na zdrowie.
- Na zdrowie. - Na zdrowie.
- Za Nicka. - Za Nicka.
Fuj.
Tak.
Jest w ciąży.
Napisy: Paulina Żółta