Piękny.
Myślisz, że mu się spodoba?
Tato.
Cześć.
Synu.
- Nie powinno was tu być. - To ty nie powinieneś tu być.
Siedzę tu dla nas.
Co to ma znaczyć?
Nie mogę. Nie dzisiaj.
Przepraszam.
Tato, spójrz.
Maxie!
- Dlaczego ze mną nie porozmawiasz? - Im mniej wiesz, tym lepiej.
NIEDOSTRZEGANA
Zenzi, nie wydaj mnie.
Idę do sklepu.
Panie wpadną niedługo na brunch.
- Panie? - Tak.
Goszczę mój klub tenisowy.
- Widziałaś moje kluczyki? - Tak, proszę pani. Są za ladą.
Dzięki.
Widziałaś Summer?
Nie widziałam jej od rana.
Na pewno tu jest?
Cóż, to wykreślę lody z listy zakupów.
Nie, mamo!
Jasne, że nie wykreślę.
Dlaczego to się dzieje?
- Chciałam studiować. - Spokojnie, mała.
- Nie taki był plan, Maxie. - Chodź tu.
No chodź.
Wyluzuj.
Wezmę więcej zmian w klubie.
Szefowie poznali się na mnie. Polubili mnie.
Na pewno sobie poradzimy.
Spokojnie.
Jest dobrze.
Nasz własny mały Maxzi będzie biegał po domu.
Już za kilka miesięcy.
- Za kilka miesięcy? - Tak.
Dzieci nie biegają od razu.
- Ani kilka miesięcy po urodzeniu. - Cicho.
Za kilka lat
będzie biegać.
Mały Max.
…dalsze wieści dotyczące wczorajszego zajścia
na dworcu centralnym w Kapsztadzie.
- Policja szuka kobiety… - Boże.
…ubranej w zielony płaszcz.
Według rzecznika policji…
Do czego zmierza ten świat?
…pasujące do opisu osoby uciekającej z dworca wkrótce po zajściu.
Pytają każdego…
Co skłoniłoby kogoś do popełnienia tak brutalnego morderstwa?
Jak sytuacja z Maxem?
Nic nowego, proszę pani.
- Byłaś już na policji? - Tak.
Możesz nie chcieć tego słuchać,
ale to szansa na nowy początek.
Dobra, wychodzę.
Kochanie.
- Kocham cię. - Kocham cię, mamo.
Do zobaczenia…
A mogłabyś wyskoczyć do sklepu?
Muszę się odświeżyć, zanim przyjdą dziewczyny.
- Oczywiście. - Super.
Kupisz też, proszę, coś na piątkową kolację szabatową?
Dam ci listę.
Chwileczkę.
Policja znów się zjawi.
Powiążą go ze mną.
Twarz Erniego była mocno poharatana.
Trochę czasu minie, zanim go zidentyfikują.
Czyli damy radę zatrzeć ślady.
A Blessing? Pójdziesz do niego do klubu?
Wiesz, że nie lubi czekać.
Najpierw muszę wymyślić kolejny ruch.
Blessing uważa, że możesz daleko zajść.
Ale potrzebuje przysługi.
Jasne. Wszystko dla szefa.
Policja szuka zabójcy Yazida.
Nękają Blessinga. Szef chce, abyś poświęcił się dla ekipy.
Słucham?
Zadbamy o ciebie i o twoją rodzinę.
Nie, przepraszam.
- Nie mogę. - Odsiedzisz co najwyżej pięć lat.
Powiesz, że to samoobrona.
Yazid to żaden świętoszek.
Mało kto odmawia Blessingowi.
A on dba o tych, którzy są mu wierni.
Cholera.
Dlaczego w ogóle zabito Yazida?
Maxie, przyjacielu. Nie pytaj, nie chcesz znać odpowiedzi.
To szansa dla twojej rodziny.
Zamieszkają w lepszym domu. W ładniejszej okolicy.
Syn trafi do lepszej szkoły. Nie tego chcesz?
Lepszego życia dla nich? Lepszego od twojego?
Zadbasz o nich. Bardziej niż teraz.
Masz szansę być lepszym mężem i ojcem. Co powiesz, Maxie?
Zadbacie o nich?
Oczywiście.
Wybacz, Rayu.
Dzwonili z policji, chcą z tobą porozmawiać.
Ze mną też.
Mam mówić, że Zenzi pytała o adres Jacksona Thoma?
- Nic nie mów. - Jasne, ale…
Gęba na kłódkę, jasne?
Pieprzona Zenzi.
Muszę zobaczyć się z mężem.
Czy może pan…
Chodź, skarbie.
Pani detektyw, proszę.
- Max nie zabił Yazida. To pomyłka. - Przykro mi.
Sąd postanowi, co dalej.
Gdzie jest tata?
Kiedy wróci do domu?
Ma pani przyjaciół albo rodzinę?
Nie.
Żadnej rodziny.
Zen…
Siostro.
Dziękuję.
Wszystko dobrze?
Bierzesz leki?
Rety.
Użyj broni. Będzie szybciej.
Lepiej dbaj o siebie. Za dużo cukru.
- Czego chcesz, Naledi? - Niczego. To ty do mnie przyszłaś.
- Sama zadzwoniłaś. - Mój błąd.
Jasne. Ale spotkałyśmy się. Czego potrzebujesz?
Pomocy? Pieniędzy?
Znów masz kłopoty?
Max zniknął.
Miał wczoraj wyjść z więzienia.
Po prostu zniknął.
Za co go tym razem zamknęli? Za napaść?
- Morderstwo. - Rany!
- Ty to masz gust. - Znam go, Naledi.
Nie zrobił tego.
- Czemu nie dałaś znać? - Co byś zrobiła?
Zresztą zadzwoniłam po śmierci Esulu.
A także, gdy aresztowano Maxa. Pewnie byłaś zbyt zajęta.
A ty, dlaczego nie oddzwoniłaś?
- Masz mój numer? - Byłam zajęta.
Jak zawsze.
Zajęta.
Teraz jestem z tobą.
Dlaczego mówisz, że Max tego nie zrobił?
Może cię zostawił. Wyjdzie ci to na dobre.
Nie zostawiłby nas.
- Nie jest zajęty innymi sprawami. - Zaczekaj, Zenzi.
Pogadam z Johnem.
Zobaczę, czy może ruszyć swoje kontakty i wywrzeć jakieś naciski na policję.
Nie kłopocz się.
Byłam już na posterunku.
Próbowałam zgłosić zaginięcie.
Nikogo to nie obchodzi.
- Mam kłopoty, Naledi… - To nic nowego.
Pozwalasz innym wchodzić sobie na głowę.
W tym Maxowi.
Przestań sprzątać po innych.
- Postaw się. - Nie mam wyboru.
Wybór jest zawsze.
Dokonałam swojego. Wyrwałam się.
Weź się w garść.
Jest w porządku.
Zapłacę.
Idź za suką, z którą gadała Zenzi.
NIEZNANY NUMER
Halo?
Maxie, to ty?
Powiedz coś.
Maxie?
Halo?
Jak tam Esulu?
Tęskni za tobą.
Chciał przyjść. Obiecałam, że kolejnym razem.
A ty? Jak sobie radzisz?
Jest ciężko, Maxie.
Nie zawsze jadamy wieczorami.
Enrico wciąż domaga się czynszu.
Nie mamy ciepłej wody
czy elektryczności…
Wzięłam dodatkową robotę, aby wiązać koniec z końcem,
ale to za mało.
Dlaczego Enrico nęka cię o czynsz? Sprawa miała być załatwiona.
Nie jest. O czym mówisz?
Nie martw się.
Załatwię to.
Zenzi,
nie chciałem cię zawieść.
Proszę, nie skreślaj mnie.
BAR – PANIE 24 GODZINY NA DOBĘ
Zawalczę o nas.
Dzień dobry.
- Ten obszar jest zamknięty. - Przepraszam, że przeszkadzam.
Czy znasz może niejakiego Maxa?
Kiedyś tu pracował.
- Jaki Max? - Maxwell Mwale. Wysoki, umięśniony.
- Max. - Widziałeś go?
Nikt go nie widział. Zalazł za skórę wielu osobom.
- Dlaczego? Co masz na myśli? - Kim jesteś?
Siostro?
- Nieważne. Dziękuję. - Hej!
Hej!
Maxie.
Max…
Pomyślałbym, że ktoś, kto sprząta innym domy,
zadba też o swój.
Dlaczego wszystko pieprzysz? Ty tak celowo?
Zabiłaś Jacksona i Erniego. Urodzona zabójczyni.
Nie mów nikomu. Nie chciałam.
Spokojnie. Przyszedłem pogadać.
- Nie szukam kłopotów. - Bez obaw.
Tylko musisz mnie wysłuchać.
Usiądź.
Usiądź!
Nie poczęstujesz gościa choćby herbatą?
Proszę to odłożyć.
To?
Zostaw to!
Rany.
Przepraszam.
Masz w sobie demona, prawda?
Mam gdzieś twoje problemy. Daj mi broń, żebym mógł się jej pozbyć.
- Nie mogę. - A może nie chcesz?
Najpierw powiedz.
Kim był Yazid Noordien i dlaczego Maxa skazano za jego zabójstwo?
- W co Max był zamieszany? - Nie wiesz, o czym mówisz.
Gdzie jest cholerna broń…
Twoi mi mówili, że Max siedział za kogoś.
Chcę wiedzieć za kogo.
Dość tych gierek. Gdzie jest broń?
Ukryłam ją.
Abyś nie mógł mnie zabić.
Uważasz, że muszę mieć do tego broń? Wiesz, jak nabroiłaś?
Skoro tak dobrze zabijasz, wykorzystajmy to.
Masz zabić Blessinga.
Tylko tak oboje wyjdziemy z tego żywi.
Co? Myślisz, że masz wybór? To nie prośba.
Kilka kresek tego zabije go.
Co mam z tym zrobić?
Połóż mu na biurku.
Nie odmówi dobrej koki.
Kiedy weźmie kilka kresek, odnieś mi torebkę.
Skoro jest groźny, jak mam się do niego dostać?
Bo masz supermoce. Jesteś niewidzialną kobietą.
Nikt cię nie widzi, nikogo nie obchodzisz.
Pewnie kręci cię zabijanie. Po co miałabyś wrzucać faceta pod pociąg?
Widzę to w twoich oczach. Oboje jesteśmy zabójcami.
Dobra.
Dziękuję.
- Dobra. - Pozdrów ojca.
Miły gość. Lubię go.
- Zenzi. - Kto to był?
Nasz agent nieruchomości.
Mamy kupca.
Kim był tamten człowiek?
- To mój szef. - Co robił…
Jak to sprzedajecie dom? Macie kupca? Co ze mną?
Mówiłem już. Lepiej szukaj nowego domu.
Nie mam dokąd pójść.
Nie mam pieniędzy…
Nie mam nic.
- Proszę. - Zenzi…
Od dawna pozwalam ci tu mieszkać za darmo.
Max mnie nie znajdzie, jeśli sprzedacie dom.
Wciąż wierzysz, że wróci po ciebie?
- Alice, wychodzę. - Tak.
Nie czekaj na mnie.
Może wróć do siebie na wieś?
Na pewno masz tam kogoś, Zenzi.
Przykro mi.
Tak, szukam męża. Maxa Mwalego.
Halo?
Halo. Szukam męża. Maxa Mwalego.
Jest pacjentem szpitala?
Tak, zaczekam.
Szukam swojego męża. Maxa Mwalego.
Nawet pani nie sprawdziła.
Na pewno?
Ale czy może pani… Halo?
Halo. Szukam męża. Chciałam sprawdzić, czy jest tu w szpitalu.
Dobrze, może pan szybko sprawdzić?
Halo?
ŚRODKI 0,00 ZABRAKŁO MINUT?
KOCHAM MAMĘ
Tak, bardzo ładne.
Hej.
Chłopie.
Pobawmy się na dworze.
Mówię do ciebie. O co ci chodzi?
Dzieci w szkole go nękają.
Cały czas to widzę w klubie.
Nie okazuj słabości, chłopcze.
- Bo cię wykorzystają. - Nie potrzebuje trenera.
Tylko swojego ojca.
Nikt mnie nie słucha. Zdejmij tę ohydną sukienkę.
Maxie, uspokój się.
- Nie. - Bawi się.
Tak to się zaczyna, Zenzi. Nie chcę mieć syna pedała.
- Maxie, proszę. - Miałbym mu odpuścić?
To twoja wina, bo go zachęcasz.
Już idę.
- Zenzi? - Alice.
Nie sprzedawajcie domu.
Przykro mi, Zenzi. To nie moja decyzja.
- Enrico już postanowił. - Alice, proszę.
A gdyby to ciebie spotkało? Gdybyś ty szukała Enrico?
No dobrze.
Pogadam z nim.
- Dziękuję. - Ale nie mogę niczego obiecać.
Dobrze. Możesz teraz z nim porozmawiać?
Jeszcze nie wrócił.
- Możemy zadzwonić? - Zenzi…
Mówiłam, że porozmawiam z nim.
Enrico…
Możemy pogadać?
- Co ty wyprawiasz? - Enrico, proszę.
Enrico.
Kazałem ci mnie zostawić.
Jestem żonaty.
Dobrze, ale…
mam pieniądze na czynsz, tylko nie…
Za późno. Sprzedaję dom i kropka.
Proszę, Enrico.
To moja nieruchomość i mogę z nią robić, co chcę.
Zostaw mnie, babo.
Nie chcę ciebie.
Nikt cię nie chce.
Nic dziwnego, że mąż cię zostawił.
Idź do domu!
Pieprzone kobiety.
Ty.
O co chodzi z żoną Maxa?
Spieprzaj.
Mów, gdzie ją ukryła?
Gdzie Zenzi ukryła broń?
Co? Nic nie wiem o żadnej broni.
O czym ty mówisz?
Jeśli coś znajdziesz,
daj mi znać.
Mogę być twoim przyjacielem lub wrogiem,
ale niewielu moich wrogów wciąż żyje.
Właściwie to nie mam już żadnych.
Twój wybór.
Dobrze się czujesz?
- Tak. - Źle wyglądasz.
Po prostu…
Po prostu jestem nieco zmęczona.
Max się wciąż nie odezwał?
Nie.
Mam to wyrzucić?
Nie, zostaw.
To z mojego archiwum z lat pracy w dzienniku.
Korporacje i politycy mnie nienawidzili.
Pewnie się to nie zmieniło.
Szukałem artykułu do nowej książki,
ale nie mogę nic znaleźć.
Może usiądziesz?
Mam jeszcze dużo pracy.
- Muszę skończyć. - Zostaw to.
Usiądź. Posprzątasz później.
Grasz?
- Nie. - Mogę cię nauczyć.
Wykonaj jakiś ruch.
Nie, tak nie można.
Nie za…
Nie za bardzo znam zasady gry. Nie wiem, po co chcesz ze mną grać.
Bo chcę cię studiować.
Zrozumieć, jak myślisz. Jak kreujesz strategie.
- Po co? - Do mojej książki.
Bohaterką jest sprzątaczka. Chcę tylko obserwować twoje zachowanie.
Brzmi upiornie.
Dlaczego chciałbyś napisać książkę o sprzątaczce?
Nie jesteśmy interesujące.
Z całym szacunkiem, ale się nie zgadzam.
„Niezbadane życie nie jest warte życia”.
Sokrates.
Wciąż myślę nad początkiem książki.
Wiem już, jak się skończy.
Twój ruch.
Czyli jak się skończy?
Sprzątaczka zabije pisarza.
Zenzi, nic ci nie jest?
Nic.
Słuchaj…
Umowa sprzedaży domu
wciąż nie została podpisana. Mogę ją opóźnić.
Ale musi mi się to opłacić.
Spotkajmy się na budowie za godzinę.
Tam przy starej rzeźni.
Zanim zburzymy to miejsce…
Jeśli mam przemyśleć sprzedaż domu…
Nie mogę.
Stracę pracę w galerii, jeśli się spóźnię.
Zenzi…
Jeśli cię nie zobaczę, sprzedam.
A policji mogę opowiedzieć o broni, którą ukrywasz.
Nie wiem, o czym mówisz.
Nie każ mi czekać.
Zenzi, otwórz drzwi!
Wejdź, wyjdź. Niezauważona.
Jesteś niewidzialna.
Mam ją śledzić?
Kurwa.
Szefie, co u ciebie?
Mógłbym zapytać o to samo.
Miałeś mnie odwiedzić.
Wiesz, że to niegrzeczne odmówić zaproszeniu?
Nie taki miałem zamiar, szefie. Jesteśmy bardzo zajęci.
Ray-Ray…
unikasz mnie?
Halo?
Chodź do bloku E.
Na samym końcu w rogu.
Otwarta przestrzeń na hali.
- Wciąż tam jesteś? - Tak.
Wiesz, że Jackson zarabiał dla mnie krocie?
Trzeba zapłacić cenę
za usunięcie kogoś bez mojej zgody.
Przyrzekam, że nie zabiłem Jacksona.
Ale chyba znam sprawcę.
Kto?
Co było tak ważne, że telefon nie wystarczył?
Dlaczego nie zajęto się moją rodziną?
Mieliśmy umowę.
Gniję tu przez Blessinga.
- Chcę tego, co mi obiecano. - Bez obaw.
Przyjrzę się temu.
Jeśli się tym nie zajmiecie,
obiecuję, że was wszystkich załatwię.
Powiedz Blessingowi, że policja chętnie pozna, kto naprawdę zabił Yazida.
Nie bądź głupi, Maxie.
Nie chcesz zadzierać z Blessingiem.
Mówię poważnie.
Jeśli nie zajmiecie się moją rodziną,
wszyscy będą mieli problem.
Max Mwale.
Wyszedł?
Ukrywa się.
Wiesz co?
Znajdź Maxa i przyprowadź go do mnie.
Potrzebuję więcej czasu. Proszę.
Masz 48 godzin.
Jeśli go nie znajdziesz,
ja odszukam ciebie.
UWAGA – TEREN ROZBIÓRKI NIE WCHODZIĆ
Czego chcesz?
Chyba dobrze wiesz.
Brzydzę się tobą.
Auć.
Zenzi…
nie udawaj niewiniątka.
Chcesz mnie.
Chcesz mnie tak bardzo jak ja chciałem ciebie,
odkąd tylko wprowadziłaś się do nas.
Widzisz?
Potrzebujesz mnie, aby zostać w domu.
Skąd mam wiedzieć, że się wywiążesz z umowy?
Będziesz musiała zaufać i zobaczyć.
Jeśli mnie zadowolisz,
możemy z tego zrobić stały układ.
Alice powinna o tym wiedzieć.
Nie groź mi, ty jebana suko. Bo cię zbiję.
Spójrz na mnie.
Nie zgrywaj trudno dostępnej, ty lacho…
Zenzi.
Zenzi!
Ty pieprzona suko!
Suka!
Obyś zdechła. Tak jak twój syn.
Widzisz?
Banda napalonych budowlańców i nikt jej nawet nie zauważył.
Niewidzialna jak się patrzy.
Dlaczego tu przyszła?
Kogo to obchodzi? Ważne, gdzie przechowuje broń.
Komisariat w Kapsztadzie?
Halo. Chciałem zgłosić trupa.
Gdzie to się stało?
Na placu budowy w Maitland.
Pracuję dla Raymonda Hendricksa i mam informacje o morderstwie.
Zenzi Mwale, sprzątaczka w biurze,
pytała mnie o adres Jacksona Thoma.
Myślę, że Zenzi tam poszła, bo Raymond jej kazał.
Teraz Jackson Thom nie żyje.
- Jaki Jackson? - Jackson Thom.
Zajmę się tym, sierżancie.
Zapraszam ze mną.
To czwarta śmierć na budowie w ciągu dwóch miesięcy.
- Napisz o tym artykuł. - Dobra.
Mam ujawnić brak troski firmy
o bezpieczeństwo pracy?
Dlatego płacimy ci tyle kasy.
Będę pamiętać przy następnej fakturze.
Z prochu powstałeś
i w proch się obrócisz.
Międzygwiezdny pył gwiezdny.
Jesteśmy stworzeni z tych samych pierwiastków co gwiazdy,
ale jesteśmy milion razy bardziej krusi…
bo śmierć gromadzi pył.
Zenzi!
Enrico odszedł.
Mój mąż nie żyje.
Przykro mi, Alice.
Tak mi przykro.
Śmierć może być największym ludzkim błogosławieństwem.
Ale nasze dusze nie mogą trwać jako proch.
Niczym proch, znów powstaniemy
i damy o sobie znać
jeszcze długo po naszym odejściu.
Napisy: Przemysław Stępień