Mówię ci, że nie żyje.
Wisi mi, gdzie jesteś i co robisz. Natychmiast tu przyjdź!
- Przepraszam. - Zostaw to! Niczego nie sprzątaj.
Ty! Wynocha!
Skarbie…
Co tu się stało?
Ja nic nie wiem.
Weszłam i on leżał, a teraz nie żyje.
Nikogo nie słyszałaś ani nie widziałaś?
Nie.
Nikogo?
Rozdzielcie się.
NIEDOSTRZEGANA
OPARTE NA „FATMIE”
Zenzi! Chodź tu!
Wsiadaj!
Kurwa!
Raymond?
Gdzie jesteś?
Mam to w dupie.
Nie obchodzi mnie, co robisz. Masz tu zaraz być.
Dobrze.
Wezwij policję.
Powiedz im, że Blessing nie żyje. Przedawkował.
Zadbaj, aby lokal był czysty.
Co się tam stało?
To miało być proste.
Dajesz mu kokainę i spadasz.
Proszę, zatrzymaj auto.
Skąd ten cały burdel?
- Jak to spieprzyłaś? - Po prostu stań.
Odpowiedz!
Zapytał o Maxa, a potem…
Staniesz? Źle się czuję.
Jak na sprzątaczkę, sporo bałaganisz.
Nie haftuj mi w furgonetce.
Gdzie jest broń?
Puść mnie.
Gdzie jest ta pieprzona broń?
Schowałam w bezpiecznym miejscu. Jako zabezpieczenie.
- Gadaj, bo przysięgam… - Mam zwymiotować w aucie?
Kurwa!
Hej.
To wszystko?
Pomóc pani?
Nie.
Nic pani nie jest?
Nie.
Ma pani coś na rękawie.
To…
sok.
Jackson!
Max?
Czy ktoś kręcił się przy domu?
Oferował pomoc finansową?
Nie. A o kim mowa?
- Skąd to pytanie? - Nie wiem.
Opracowuję plan,
aby poukładać nam życie.
Tylko nie rób nic niebezpiecznego.
Siedzisz już prawie dwa lata.
- Adwokat mówi, że wkrótce wyjdziesz. - Nie, posłuchaj mnie.
Byłem okropnym mężem
i beznadziejnym ojcem dla tego pięknego chłopca.
Przyrzekam wam,
że lepiej się spiszę.
Obiecuję.
Nigdy już nie wezmę ciebie czy naszego synka za pewnik.
Tego przystojniaczka.
Kochamy cię.
Synu.
Pod moją nieobecność musisz chronić dom i matkę.
Zadbasz o dom, prawda?
A o co jeszcze zadbasz?
O mamę.
Mój kochany synek.
Kolejny trup.
W klubie Blessinga. Ponoć przedawkowanie.
- Jali nie żyje. - Kurde.
WYDZIAŁ HAWKS PRZYGLĄDA SIĘ MALWERSACJOM
Musimy jechać.
- Chcę coś kupić. - Nie czas na to.
- Chcę tylko odzyskać broń Raymonda. - A potem?
Wypuszczę cię.
Potrzebuję broni.
Po prostu wykonuj rozkazy.
Słuchaj, Zen…
Wszystko dobrze?
Tak, dzięki. Nie umiemy wybrać między mlekiem czekoladowym a truskawkowym.
Mógłby pan wyjść ze mną?
Z jakiej racji?
Zapraszam.
Jasne.
Cholera.
Na pewno nic pani nie jest?
Czy mąż panią krzywdzi?
Znam tego sierżanta. Ochroni panią.
Nic mi nie jest.
Hej!
Dokąd idziesz?
Zapraszam panią do nas.
Wspomniałem sierżantowi, że się trochę posprzeczaliśmy.
A pani siniaki?
Były częścią sprzeczki?
Nie, pobiłam się z kobietą w pracy…
On zawoził mnie do domu.
- Zostawi nas pan na chwilę? - Oczywiście.
Dobrze…
Na pewno nic pani nie jest?
Chciał po prostu być miły.
No dobra.
Życzę bezpiecznego powrotu.
Jedźmy.
Ruszaj!
Kurwa!
Ja pierdzielę!
Zapomnieli państwo czegoś.
Dziękuję, panie władzo.
Pilnuj swoich rzeczy.
- Proszę pana? Nie może pan tu być. - Jestem jego prawnikiem.
Proszę pana.
Rzecz jasna nie wiem, jak umarł.
Ale widać narkotyki na stole i…
Do tego pił.
Gdzie, do diabła…
Szybciej nie mogłem.
Coś długo to trwało.
Musisz przejąć tu stery i pokierować całą operacją.
Coś mi tu śmierdzi.
Chyba nie przedawkował.
Najpierw Jackson, teraz Blessing.
Powinienem coś wiedzieć?
Do czego zmierzasz? Myślisz, że kazałem ich zabić?
Nie rozśmieszaj mnie. Mieliśmy scysje, ale nie śmiałbym go sprzątnąć.
Każdy zna cenę zabicia jednego ze swoich.
I pamiętaj o tym.
Ale jeśli dowiem się, że miałeś z tym coś wspólnego,
kara cię nie ominie.
Bierzmy się do pracy.
Tu Joseph. Wiesz, co robić.
Czemu, kurwa, nie odbierasz? Gdzie jesteś?
Zenzi, wstałaś już?
Zen?
Proszę, wyłącz ten telefon albo ustaw wibrowanie.
Halo?
Cześć. Nie znasz mnie. Mam ten numer od twojej siostry.
Kto mówi?
Jestem jednym z jej pracodawców. Dała mi twój numer jakiś czas temu.
Miała jakieś kłopoty
i pozwoliłem jej u mnie nocować.
Ale rano jej nie było.
Po prostu…
Spotkałyśmy się wczoraj wieczorem. Rozmawiałyśmy.
Możemy się spotkać?
Chyba ma kłopoty.
Ktoś do ciebie dzwoni z nieznanego numeru i jest cisza w słuchawce?
Skąd o tym wiesz?
To Max?
Nie.
To byłem ja.
Ty?
Chcę…
Niełatwo mi to powiedzieć.
To ja odpowiadam za śmierć Esulu.
Nie bezpośrednio, ale…
Max nie zabił Yazida, tylko Blessing.
Co mam robić? Gnić w pierdlu?
Max miał wziąć winę na siebie.
Tamci nie dotrzymali umowy. Nie zadbali o ciebie i Esulu.
Max się o tym dowiedział.
Przekazałem syndykatowi, że Max będzie ich szantażować.
- Kurwa! - Że wygada się o winie Blessinga.
Był wpieniony, że o was nie zadbali.
Chcieli zemścić się na Maxie za groźby.
Kazano nam nieco was zastraszyć,
by Max wiedział, że grożenie syndykatowi może źle się skończyć dla jego rodziny.
Tylko znów nie nawalcie.
Naprawdę nie chcieliśmy.
Ja nie chciałem.
Idź.
Teraz.
Czas do łóżka. Skończysz rano.
Błagam, prawie skończyłem.
Jeszcze pięć minut.
Dobrze.
Chodź.
Wejdź pod łóżko.
Leż tam cicho.
Nie!
Nie chcieliśmy skrzywdzić Esulu.
Nie ja go zastrzeliłem.
A kto?
Kto zabił mojego syna?
Szefie?
Dlaczego, kurwa, nie odbierasz?
Wybacz, kiepski tu sygnał.
Posłuchaj mnie dobrze. Odzyskaj broń, a potem się jej pozbądź.
Słucham?
Słyszałeś mnie. Za dużo wie.
Reuben nie może się do niej dobrać.
Josephie…
nie wracaj, jeśli zawiedziesz.
Lyners, wygrzeb mi kontakt do żony Enrica Booysena.
Muszę z nią pilnie porozmawiać.
Nie odpowiedziałeś mi.
Zenzi, proszę, oddaj mi broń.
Nie.
Powiedz, kto zabił mojego syna.
Powiem ci, ale tylko jeśli dasz mi broń.
- Dlaczego tu się zatrzymaliśmy? - Broń. Czas ucieka.
- Zenzi! - Bezpiecznie schowałam.
Skąd mam wiedzieć, że mnie potem nie zabijesz?
Chcą twojej śmierci. Ale nie zabiję cię, jeśli oddasz mi broń.
Powiem, że zakopałem twoje ciało.
Dlaczego mam ci ufać?
Bo Max był moim najlepszym przyjacielem.
Nie dotykaj mnie.
Kurwa.
Dziękuję, pani Booysen.
Proszę wybaczyć. Będę krótko.
Proszę usiąść. Nie ma problemu.
Wyjeżdża pani?
Mieliśmy sprzedać dom.
- Przepraszam. - No dobrze.
Czy mógłbym przejrzeć rzeczy pani męża?
- Jakie rzeczy? - Konkretnie chodzi o telefon.
Ma go pani?
Tak.
Mógłbym?
Dziękuję.
Zna pani PIN?
Nie, nie znam jego kodu.
A może go pani znaleźć?
Proszę wybaczyć, ale o co konkretnie chodzi?
Nic wielkiego. Standardowa procedura. Ustalanie czasu i triangulacja.
Dobrze, poszukam go, ale…
prosiłabym potem o zwrot telefonu.
Wciąż za niego płacę.
Proszę go zatrzymać.
Jak pani znajdzie PIN, proszę zadzwonić.
Oczywiście. Dziękuję.
Dziękuję.
Proszę wybaczyć bałagan.
Zwykle Zenzi…
Pani siostra chyba potrzebuje pomocy.
Z trudem wiąże koniec z końcem…
Zostawiła trochę swoich rzeczy w pokoju gościnnym.
Może zostawmy je tutaj. Wróci i zabierze.
Oby wróciła.
Znajdę ją.
Przepraszam.
Halo?
Dobra.
Tak.
Teraz?
Już jadę.
- To ona? - Nie, detektyw Morkel.
Zaprasza mnie na komisariat,
aby coś pokazać.
Znalazł Zenzi?
Nie, ale szuka jej.
Proszę mnie informować.
Nie dopije pani herbaty?
Nie, wolę kawę.
Zenzi!
Przegadajmy to, Zenzi.
Zenzi!
Musisz mi zaufać. Nikt inny nie pomoże ci wyjść z tego cało.
Dobra.
Czas do łóżka.
Skończysz rano.
Hej, spokojnie.
Mamo.
Wracaj tam.
Lepiej się uspokój!
Zapanuj nad tą kobietą. Co z tobą?
Zostawcie moją mamę.
- Jestem panem domu. - Proszę, zostawcie go. Esulu, nie.
Proszę, odłóż broń.
- Nie! - Kurwa!
Esulu, nie!
Zenzi!
Alice! Wezwij karetkę.
Szybko!
Szybko, Alice.
O nie!
Potrzebujemy karetki.
- Szybko, błagam. - Karetka zaraz będzie.
Alice!
Esulu.
Esulu, skarbie.
Zostań z nami.
Esulu.
- Przykro mi. - Nie.
Esulu!
Biedne dziecko.
KOCHAM MAMUSIĘ
Nie skrzywdziłby nawet muchy.
Dlaczego go po prostu nie zostawili?
To przeze mnie.
Próbował mnie chronić.
Co ja teraz zrobię?
Cześć, Zenzi.
To ty mnie do tego zmusiłaś.
Ty cholerna suko.
Czyli nie jesteście z siostrą blisko?
Dlaczego nie?
Rozeszły nam się drogi.
Mało to pomocne.
- Gdzie ona może być? - Nie wiem.
Żałuję, że nie znam jej lepiej.
Może pomoże nam pani z czymś innym.
Jezu, co to jest? Autentyczne morderstwo?
Trzeba było mnie ostrzec.
Przepraszam panią. Proszę się przyjrzeć.
Pani w płaszczu.
- To pani siostra? - Ciężko stwierdzić.
Proszę się przyjrzeć.
To pani siostra?
Nie.
To zdecydowanie nie ona.
Jakoś jeszcze mogę pomóc?
Zatrzymujecie mnie? Muszę znać swoje prawa?
Nie.
Dzięki za filmik.
WPISZ KOD PIN
Detektywie Morkel? Tu Alice.
Znalazłam PIN do telefonu Enrica.
Chyba musi pan coś zobaczyć.
Zadbaj o pełne zaopatrzenie baru.
Liczymy na dobre obroty. Daj kilka ofert specjalnych.
I załatw parę seksownych lasek z pasami kowbojskimi.
Robi się, szefie.
Tu Joseph. Wiesz, co robić.
Kto zabił mojego syna?
Raymond?
Max…
Chce sprzątnąć cały syndykat.
Wczoraj z nim gadałem.
Nikt inny nie wie.
Dobrze.
Josephie?
Hej.
Co powiedział?
Mówił coś o jakimś miasteczku.
Dobrze. Josephie!
Obudź się.
Gdzie jest Max?
Josephie. Hej.
Napisy: Przemysław Stępień