Na pomoc!
Nie mierzyłeś go? Rozmiar się nie zgadza.
Zgiąć mu nogi?
Są za długie.
Pichlerów nie stać na większy model.
Zajmę się tym.
Panie Pichler, mam nadzieję, że nie będzie pan zły.
Skądże.
Po co mi teraz te 15 centymetrów?
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Dzień dobry.
Dobry.
Kiedy wróciłeś do domu?
Późno.
Już spałaś.
Miałeś długi dzień?
Tak, długi i…
zakręcony.
Tęskniłem.
Wstawaj.
- Nie chcę. - No wstań.
Tylko na ten numer.
Spokojnie.
Odezwę się.
- Kto to był? - Ktoś z pracy.
Co to za telefon?
Tylko nowy pokrowiec.
Przygotuję się.
Mamo, jak można zepsuć nawet tosty?
- To wyższa sztuka. - Daj spokój, od tego mamy dziadka.
Tim, musimy iść.
Muszę się przebrać przed wuefem.
- Pa, córeczko. - Pa.
- Pa!
- No dobra. Masz kanapki? - Tak.
- Pracę domową? - Tak.
- Insulinę? - Tak.
- Tak jest! - Bum!
- Miłego dnia. - Pa!
Nie ogoliłeś się.
Zrobię to później.
Kolegom nie przeszkadza mój zarost.
Cześć, tato.
- Dobry. - Dzień dobry!
Ale z was głuptasy.
Pycha.
Mark.
Mark!
O Boże!
Nie!
Jakieś wieści?
Myślałem, że wyjechaliście na urlop.
Urlop?
Mark wczoraj nagle go wziął.
Może to miała być niespodzianka.
Nie lubię niespodzianek.
To już sam nie wiem.
Bardzo mi przykro, pani Blum.
Nic więcej nie mogliśmy dla niego zrobić.
Pani mąż właśnie zmarł.
Blum, moje kondolencje.
- Mark był… - Tak, był.
Chodźcie.
Co robisz?
Tylko ja mogę go dotykać.
Mark by tego nie chciał.
Mark nie chciałby wielu rzeczy.
Na przykład własnej śmierci.
Z obcymi jest inaczej.
Reza, wiesz, co w tobie lubię?
Że potrafisz być cicho.
Obiecałeś!
Ty…
Proszę, wróć.
Potrzebuję cię.
Bez ciebie nie dam rady.
Bez ciebie z niczym sobie nie poradzę.
Kiedy ktoś bardzo nam bliski
zostaje nam zabrany w tak bezsensowny sposób,
zawsze zadajemy sobie to samo pytanie.
Jak Bóg mógł do tego dopuścić?
Odpowiedź znajduje się w Biblii.
Ewangelia Jana, rozdział 14, werset 5.
„Odezwał się Tomasz:
«Panie, nie wiemy, dokąd idziesz. Jak więc możemy znać drogę?»
Odpowiedział mu Jezus: «Ja jestem drogą i prawdą, i życiem.
Nikt nie przyjdzie do Ojca inaczej jak przeze Mnie.
Gdybyście Mnie poznali, znalibyście i mojego Ojca»”.
Moje kondolencje.
Wyrazy współczucia.
Moje kondolencje.
Blum.
Jeśli czegoś będzie ci trzeba, dzwoń.
W każdej chwili.
Znajdź kierowcę tego Rovera. Tego mi trzeba.
Znajdziemy go. Obiecuję.
Co za przeklęte miejsce.
Zabiera wszystko, co jest nam drogie.
Przeklęte miejsce!
Już dobrze, panie Theile.
Przepraszam.
Wracajmy do domu, Gerdo.
Nazywam się Nela, nie Gerda.
No tak.
Prawda.
Przepraszam.
Przeklęte miejsce.
Stracił córkę, gdy miała 17 lat. Od tamtej pory nie jest już taki sam.
Już tu są.
Nic nie znajdą.
Miejmy nadzieję.
Cześć, Blum.
Cieszę się, że przyszłaś.
Wszyscy już są.
Nawet pani Schönborn.
Proszę, proszę. Królowa śniegu we własnej osobie.
Bertl Puch wszystko osobiście przygotował.
Droga pani Blum.
Cóż za straszny wypadek.
Moje szczere kondolencje.
Dziękujemy za pani starania.
Nie ma za co.
Mark był świetnym policjantem.
Brakuje nam go.
Wszyscy jesteśmy jedną wielką rodziną.
Owszem.
- Naprawdę dużą. - Tak.
Mark był jednym z naszych najlepszych ludzi.
Moje kondolencje.
Zrobię, co się da, by dodać pani otuchy.
Chcieliśmy tu uczcić naszą dziesiątą rocznicę.
Ale nie udało się zdobyć rezerwacji.
Bardzo mi przykro.
Zapewniam, że od teraz zawsze znajdzie się dla pani stolik.
Proszę wybaczyć.
O co chodziło?
W końcu chcą zrobić to, co trzeba.
Proszę jej wybaczyć. To kobieta interesu.
Bez niej Bad Annenhof by nie istniało.
Nie będę mówił długo.
Mark nie był dla mnie tylko kolegą, na którym mogłem polegać.
Przede wszystkim był mi przyjacielem.
I wyjątkową osobą.
Kiedyś dostaliśmy alarm z bankomatu na Hauptplatz.
Szybko dotarliśmy tam i natknęliśmy się na syryjskiego uchodźcę
ze śrubokrętem w ręce.
Gdy nas zobaczył,
od razu upuścił śrubokręt i wyciągnął ręce do kajdanek.
Ale Mark…
podszedł do niego i zaczął z nim rozmawiać.
O ojczyźnie tego biedaka,
o tym, jak sobie radzi i przez co musiał przejść.
Wysłuchał go.
I zamiast go aresztować,
Mark zabrał go do domu,
a nawet zaproponował mu pracę u jego żony.
Pracuje tam do dziś.
Ciebie, droga Blum, też zapytał, ale już po fakcie, prawda?
W zatrzymanych widział najpierw ludzi, nie przestępców.
Tacy ludzie to rzadkość.
Prawdziwa rzadkość.
Będzie mi go brakowało.
- Za Marka. - Za Marka.
Dziękuję.
- Za Marka. - Za Marka.
Zaśpiewajmy dla naszego bohatera.
Chodźmy.
Przestań!
Przepraszam.
Blum!
Domyślam się, jak trudno było ci dziś tu przyjechać.
Ale bardzo to doceniamy.
À propos, może kiedyś znów wpadniesz
i przyniesiesz broń Marka?
Musi być u was w domu.
Nie miał jej przy sobie?
Tamtego ranka?
To nic pilnego. Jeszcze się zobaczymy, prawda?
To do zobaczenia.
Razem 43,50.
- Nagrywacie przez całą dobę? - Tak.
Była u was ostatnio policja?
Policja?
Nie.
Dziękuję.
Cześć, Blum. Jak się masz?
Lepiej szukajcie tego kierowcy Rovera!
Robimy to w dzień i w nocy. Te ślady…
W dzień i w nocy?!
A co z kamerami w wiosce?
Kamera na stacji obejmuje główną drogę!
Ale nikt z was tam nie był!
Nerwy nic tu nie pomogą.
Mam z tym iść do gazety?
Chcemy znaleźć drania tak jak ty.
Tak jak ja?
Nie sądzę.
Po trzech tygodniach już zapomniałeś o Marku.
Ale coś ci powiem.
Ja nie spocznę, póki nie znajdę tego drania.
Cześć, to ja.
Właśnie była tu pani Blum.
Grozi, że pójdzie do gazety.
Zajmę się tym.
Już pozbywasz się rzeczy Marka?
Nie, szukam jego broni.
Wiesz, gdzie ona jest?
Nie.
STACJA POBORU OPŁAT BAD ANNENHOF
Dom pogrzebowy Blum.
Dobrze.
Dziękuję.
Kto to był?
Massimo pytał, czy chcesz odebrać Ducati.
Jest w warsztacie Jochena.
Myślałem, że pójdzie na złom.
Ale silnik jest cały i napęd też.
Wymiana reszty to żaden problem.
Do przyszłego tygodnia może być jak nowy.
Ubezpieczyciel pokryje koszty.
Kto będzie na nim jeździł?
No tak.
Też tego nie wiem.
Proszę go naprawić.
Potrzebuję tylko pani podpisu dla policji i ubezpieczalni.
Zaraz wracam.
Dzięki za pomoc w tym tygodniu.
I za to, że przybyłeś tu aż z Tybingi.
Mam urlop.
Świetny urlop w krainie zmarłych.
W twoim królestwie.
Robię to od zawsze.
To jedyne, czego się nauczyłam.
Do zmarłych da się przyzwyczaić.
Cześć.
Chciałem sprawdzić, co u ciebie.
Wszystko świetnie.
Napijemy się kawy?
Jeśli chcesz.
Mogę cię o coś spytać?
Jasne.
Czy Mark mnie zdradził?
Co takiego?
Miał romans z inną kobietą?
- Jeszcze jedną kawę? - Nie.
Czy tamtego ranka rozmawiałeś z Markiem przez telefon?
O której?
Około ósmej.
Możliwe.
To tak czy nie?
Nie pamiętam.
- Pamiętasz. - Czemu tak myślisz?
Cóż…
Mark miał urlop, o którym nic nie wiedziałam…
a w jego kurtce znalazłam dziwne rzeczy.
Jakie rzeczy?
Choćby papierek po batoniku mlecznym.
Papierek?
Mark nie tolerował laktozy. Po co by to kupował?
Pewnie jest milion powodów.
To nie jest dowód na to, że miał romans.
Wiem, że nie zawsze jestem łatwa,
a ta praca człowieka nieco znieczula.
Nigdy nie lubiłam okazywać uczuć.
Może on chciał zmiany?
To możliwe.
Znalazłaś coś jeszcze?
Czy to wszystko?
Tak.
Masz rację. Odbiło mi.
Nie, ale Mark nie był takim gościem.
Liczyłaś się tylko ty. Nie patrzył na inne kobiety.
Cały posterunek o tym wie.
On nigdy nie naraziłby na szwank…
waszego małżeństwa.
Ja też taki jestem.
Gdzie jest Tim?
Cholera.
Wybacz mi, Tim. Nie wiem już nawet, jaki jest dzień tygodnia.
Nie musisz mnie odbierać. Mam dziesięć lat.
Ale szkoła jest za daleko. Tata też tak uważał.
Ale jego już nie ma.
Dzień dobry.
Pamięta mnie pani? Tydzień temu zmarł mi dziadek.
Jakob, oczywiście. Pogrzeb wam odpowiadał?
Babcia była zaskoczona, jak bardzo dziadek się skurczył.
Tak się czasami zdarza.
Co u Neli?
W porządku.
Da jej to pani?
Zrobiłem notatki do pracy domowej. Jestem z Nelą w klasie.
No tak.
Oczywiście. To miłe z twojej strony.
Nela jutro będzie zdrowa.
- Do widzenia. - Pa, Jakobie.
Hej! Tutaj!
- Nie, nie tam! - Uwaga!
Ruszaj!
Hej!
Wracaj do swoich trupów, Blum!
Cholera!
Cofnij to!
- Hej! - Blum, schodzisz!
Do środka! Nie, do środka!
Mamo, co tu robisz?
Martwię się.
Jak możesz grać, gdy jesteś taka chora?
Nie masz gorączki.
Kto mnie wsypał?
Czemu nie byłaś w szkole?
To były tylko dwie lekcje.
Nie chciałam iść na religię i słuchać pieprzenia Jauniga o jego Bogu.
Jestem wolna!
Możemy o wszystkim porozmawiać.
Nie chcę gadać, tylko odzyskać tatę.
Ja też. Ale jak to miałoby się stać?
Robię to od 20 lat. Nikt nigdy nie wyszedł z grobu.
Co ona tam robi?
Wybacz. Nie to miałam na myśli.
Jasne, że miałaś.
Musimy się nauczyć, jak sobie z tym radzić.
Nie chcę. Nigdy nie dam rady, mamo.
Na pomoc!
Pomocy!
Mamo! Tato!
Co się stało?
Nie wiem!
Zasnęłam, a rodzice poszli popływać.
Mamo!
Spokojnie.
Co ja teraz zrobię?
Potrafisz sterować?
Musimy to zgłosić straży portu.
- Spałam. - Uspokój się.
- Moja wina. - Już dobrze.
- To moja… wina. - Już dobrze.
- Boże! - Spokojnie.
Masz oparzenia od słońca.
Jestem Mark.
Zostanę z tobą.
Nie martw się. Pomogę ci.
Halo?
Nie spodziewałam się pani tak wcześnie.
Dobra robota.
Poza sezonem robota szybciej idzie.
W zimie stajemy się niewolnikami kolejki.
- Pracuje pan dla Schönbornów? - Jak wszyscy.
Jeżdżę ratrakami.
Potrafi pani jeździć?
Mam prawko, ale minęło sporo czasu.
Pani Blum, proszę zaczekać!
Kask.
19 NIEODEBRANYCH POŁĄCZEŃ OD „D”.
DZWONIĘ DO D
- Mark? - Nie, jego żona. Kim jesteś?
Joe Blenk.
WIADOMOŚCI JOE BLENK
MARK (7 DNI TEMU)
NATYCHMIAST OPUŚĆ KLINIKĘ
JEDŹ DO TYCH DOMKÓW
Halo?
Hej.
Znasz Marka?
Hej! Zaczekaj!
Hej!
Zatrzymaj się!
Hej!
Zatrzymaj się!
Chcę tylko z tobą pogadać!
Czego chcesz?!
Mark cię tu przywiózł?
Jestem jego żoną, rozumiesz?
- To z tobą rozmawiałam? - Idź sobie!
Nie pójdę!
Chcę wiedzieć, co się dzieje!
Jak się nazywasz?
Dunja.
Dunja. Blum.
Mark nie przychodzi.
Wiem.
Nie może.
Gdzie on jest?
Nie żyje.
Co?
Miał wypadek na motocyklu.
Kto go przejechać?
Kto go przejechał?
Nie wiemy. Kierowca uciekł z miejsca wypadku.
Nie chciałam tego!
Nie chciałaś śmierci Marka? Ale to nie twoja wina.
Tak, moja!
Nie! To był wypadek.
- Nie, nie wypadek! - Co?
Oni go zabili.
Jacy „oni”?
Powiedziałam im wszystko o Marku, a teraz on nie żyje.
Lepiej, żebyś nie wiedziała.
Nie, muszę wiedzieć wszystko.
Przepraszam!
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz