JURUHEBAH PELATIH JUNG DA-JEONG JADI BUALAN RAMAI
JURUHEBAH JUNG DA-JEONG ADA ANAK KEMBAR REMAJA?
SUAMINYA HONG, SEORANG TUKANG BAIKI
BEKAS PEMAIN HANDAL BOLA KERANJANG SEKOLAH TINGGI
KHIDMAT TERBAIK!
JUNG DA-JEONG MENUNTUT CERAI
JUNG DA-JEONG BERCINTA DENGAN PELAJAR SEKOLAH TINGGI?
LELAKI 37 TAHUN MENJADI 18 TAHUN?
APA AKAN BERLAKU KEPADA DIA DAN SUAMI YANG BERUSIA 18 TAHUN?
BERDASARKAN FILEM ASAL 17 AGAIN
MUSIM PANAS 2002
Hei!
Helo.
Jadi? Boleh awak bayar sewa hari ini?
Maafkan saya.
Saya tak boleh beri awak satu lagi peluang.
Saya ingatkan, esok hari terakhir.
Boleh beri kami beberapa hari lagi?
Berapa kali awak cakap begitu?
Aduhai, lupakan saja.
Saya dah cakap, esok tarikh akhirnya.
Tunggu…
Tuan, tolonglah.
Sekali ini saja. Boleh awak beri bayaran awal?
Awak mungkin akan lari. Macam mana saya nak percaya?
Tak boleh!
Kenapa dengan awak?
Tuan, kali ini saja. Tolonglah.
Awak ingat saya semudah itu?
Awak tak ke kolej pun. Saya tak percayakan awak.
Tak boleh.
Tuan…
Tentu ia masalah tak hadam.
Ia selalu berlaku kepada ibu sebab mereka maka tergesa-gesa.
Ambil preskripsi ini dulu, tapi pergi jumpa doktor juga.
Okey.
Aduhai, dia bawa anaknya keluar semasa dia sakit?
Susahnya jadi seorang ibu.
- Ayuh, Korea! - Ayuh, Korea!
- Tumpang lalu.
- Ayuh, Korea! - Ayuh, Korea!
Musim panas itu, impian semua orang tercapai.
2002 PENGAMBILAN TERBUKA JURUHEBAH JBC
Tapi kami tinggalkan
impian semasa 20-an kami.
Jika dia berjaya menjaring, mata akan jadi seri.
Giliran Choi.
KOREA MARA KE PERLAWANAN SEPARUH AKHIR
Ada seseorang yang bersinar terang.
Audrey Hepburn pernah berkata,
"Jadilah pemaaf.
Ciumlah perlahan-lahan.
Menyayangi sepenuh hati.
Ketawalah sekuat hati
dan…"
Orang dengan suara yang merdu.
KAMI KOREA
Juga…
seseorang dengan impian cerah.
Ketika keadaan sukar,
Saya selalu terfikirkan ungkapan kegemarannya.
"Tak kira betapa sukarnya hidup…"
"Tak kira betapa sukarnya hidup,
jangan menyesali setiap apa pun
yang buat kita tersenyum."
Saya harap kita juga boleh hidup begitu.
Helo, saya juruhebah Sekolah Tinggi Serim, Jung Da-jeong.
SKRIP KELAB PENYIARAN SEKOLAH TINGGI SERIM
18 TAHUN KEMUDIAN
PENGAMBILAN TERBUKA JURUHEBAH JBC
Tolong diam, kamu mengganggu temu duga.
Tanggalkan sebarang solekan tebal.
PENGAMBILAN TERBUKA JURUHEBAH JBC
BILIK MENUNGGU TEMU DUGA
- Ju-ung, berusaha! - Terima kasih.
- Jumpa lagi. - Semoga berjaya, Sung-kyu!
Awak boleh buat.
Jang Sung-kyu. Awak Jang Sung-kyu.
Awak boleh buat.
Maafkan saya, encik.
- Ya? Ada yang tak kenakah? - Aduhai.
- Awak tak boleh buat begini. - Jangan tanggalkannya!
Aduhai.
Ini bukan Running Man.
Saya takkan lepas tanpanya.
Tolong pulangkan!
Itu saya punya, pulangkan. Teman wanita saya yang buatkan!
Sentiasa ada orang begitu setiap tahun.
- Hai. - Hei!
Hei.
Kamu berdua lulus?
Ya, semua dalam kumpulan belajar kita lulus temu duga pertama.
Saya risau tentang awak kerana usia awak.
Jadi betullah ini ujian kecekapan buta.
Betul.
Saya terlupa pil penenang.
Awak boleh ambil ini.
Tak apa.
Separuh cukup untuk saya.
Mari kita berkongsi.
Terima kasih.
Saya sangat perlukannya.
Tentu awak sangat gementar.
Ya.
Sebab ini mungkin peluang terakhir saya.
Kenapa ia peluang terakhir awak?
Kerana umur saya.
Saya rasa saya yang paling tua di sini.
Berapa umur awak?
PENGAMBILAN TERBUKA JURUHEBAH JBC
Saya 30 tahun.
Saya agak tua, bukan?
Saya…
37 tahun.
Apa?
Awak nampak terlalu muda.
Jadi awak belajar di kolej tahun 2002?
Tak, saya ke kolej lebih lambat kerana besarkan anak-anak.
Awak ada anak?
Baiklah, Kumpulan 27.
Jung Da-jeong, Park So-jeong dan Kim Jeong-eun. Masuklah.
- Okey. - Okey.
Semoga berjaya.
Semoga berjaya!
BILIK MENUNGGU TEMU DUGA
"Puncanya masih belum diketahui.
Kerajaan mengumumkan mereka akan melanjutkan siasatan
terhadap pesakit yang demam panas atau batuk."
Ujian terakhir menguji spontan.
Seperti yang di baca di telepanduan, ia akan menjadi berita gempar.
Anggap ini situasi sebenar
dan sampaikan dengan spontan sambil baca berita.
- Okey. - Okey.
Saya nak bekerja dengan JBC selamanya.
Saya akan jadi presidennya.
Helo, saya calon 121, Jang Sung-kyu.
Okey, awak boleh mula.
"Kes penipuan insurans menjadi semakin rumit dan licik saban hari.
Jumlah kerugian juga meningkat setiap tahun."
Hei, tunggu.
Sebentar, berita tergempar.
Ada selonggok guni beras.
- Bangkai khinzir, bukan guni beras. - Ia sedang
dipindahkan ke kawasan luar bandar.
- Jadi untuk siapa beras ini… - Terima kasih, seterusnya.
Sebentar tuan. Saya sediakan sedikit pertunjukan bakat.
- Saya dah kata jangan. - Awak ada model peranan?
Ya, model peranan saya juruhebah Jeon Hyun-moo.
En. Jang, awak tak boleh panggil dia juruhebah.
BAEK SEUNG-HYEON, HEO UNG-GI
Uji bakat untuk Gag Concert. Seterusnya.
Tunggu, tuan. Saya sediakan ini untuk JBC.
Saya akan jadi anak JBC.
- Lelaki begitu selalu pergi. - Saya akan berusaha.
Anak JBC! Lepaskan saya!
Awak nak pergikah?
Tentulah tidak.
Yakah?
Saya takkan pergi.
Helo, saya Jung Da-jeong, calon 122.
Lihatlah simetri wajah dan posturnya.
- Sempurna. - Ya.
MOON SANG-HWI, BAEK SEUNG-HYEON
Awak boleh mula.
"Ini kisah menyentuh hati dari Gunsan, Wilayah Utara Jeolla
tentang penderma tak bernama yang membuat kebajikan selama 12 tahun.
Menurut Dewan Bandar Gunsan, penderma tak bernama menyerahkan sampul
bersama sijil penyimpanan pada 17 hari bulan
untuk 20,000 keping brikuet kemudian pergi."
Berita gempar. Pagi ini, polis khas mahkamah
membuat pemeriksaan untuk pembekal perkhidmatan makanan sekolah.
Namun, terdapat beberapa bahan pembekal didapati tercemar dengan
- lalat, kulat dan pelepah. - Hei.
Dia tahu tentangnya.
Betul, dia akan jadi wartawan yang bagus.
Tiada jenayah lebih teruk daripada membahayakan keselamatan kanak-kanak.
- Maafkan saya. - Hei.
Kita memerlukan tindakan pantas daripada pihak kerajaan.
Kami minta maaf.
Kami ada isu teknikal yang mengganggu isyarat.
Hei, tengoklah dia.
Boleh tahan.
Cik Jung Da-jeong. Macam mana awak terfikir nak cakap begitu?
Saya anggap ini situasi sebenar.
Kita dah dapat calon yang bagus.
Kita tak boleh tanya umurnya.
Tentulah tidak, ini pengambilan terbuka.
Bila awak masuk kolej?
Oh.
Saya belajar di universiti tahun 2011.
MOON SANG-HWI, BAE SEUNG-HYEON
Jadi umur dia 28 tahun.
POSTUR DAN SIKAP: A
KEBOLEHAN SELESAIKAN MASALAH: A
SEKOLAH TINGGI SERIM
Jangan beritahu orang lain.
Nanti mereka bengang kalau tahu awak tolong saya.
Apa? "Bengang"?
Hati-hati.
"Hati-hati"?
NIKMATI KEHIDUPAN ANDA
Awak memang selalu begini semasa di sekolah?
Awak dah faham ini serius?
Saya tak guna media sosial untuk kutuk orang dan main politik.
Saya boleh ajar budak seperti awak sekarang.
Apa? Ajar siapa?
Berterus teranglah.
Awak merancang ini sebelum ke sekolah.
Awak fikir dengan minuman keras dan membuat kecoh
akan buat saya takut?
Adik awak, Si-u…
Awak siasat latar belakang saya?
Awak tahu tak Si-u dibuli?
Apa? Si-u dibuli lagi?
Jadi awak tahu?
Awak patut beritahu ayah awak!
Awak akan beritahu ayah awak?
Apa lagi yang awak akan beritahu dia?
Berhenti bercakap tentang ayah saya.
Saya beri amaran. Jangan halang saya lagi.
Benarkah kamu anak ayah, Si-a?
AYAH, SAYA SAYANG AYAH
Ayah, cerialah. Saya sayangkan ayah.
Okey, ayah akan kuatkan semangat.
Ayah sayangkan kamu, Si-a.
Dulu dia gadis yang baik.
Saya akan bunuh awak.
Tak mungkin dia anak saya.
Tentu anak saya ada di tempat lain.
Macam mana prestasi saya? Bagus?
Ya, macam penjahat sebenar.
Saya tak boleh lakukannya tanpa kamu.
Saya sangat takut di tempat kerja.
Tapi Ko U-yeong nampak baik.
Betulkah dia buat begitu?
Kamu fikir orang yang kacak semuanya baik.
Apa pun,
Gu Ja-seong buli Si-u lagi?
Tak guna.
Kenapa awak dibuli?
Jangan sibuklah.
Awak patut jerit minta tolong
jika awak dikunci.
Menjerit? Itu memalukan.
Memalukan? Apa yang memalukan sangat?
Budak macam kakak awak patut malu sebab buli budak-budak lain.
Apa?
Jaga mulut awak, awak tak tahu apa-apa.
- Itu orangnya? - Jangan pandang dia.
Hei, jangan tolehlah.
Si-u ada kawan.
Kawan konon.
Hei!
Mari sini.
- Pulangkan. - Nak bola?
Boleh.
Saya patut
ajar awak.
Macam mana?
Pertama sekali,
saya akan telefon ayah awak.
Awak sangat kolot.
Saya akan laporkan kepada jawatankuasa disiplin sekolah
kerana awak membuli rakan di sekolah
dan bertindak dalam kumpulan.
Apa yang awak tahu?
Saya sangat tahu.
Budak-budak macam awak berlagak sebab awak tinggi dan besar.
Mereka gunakan hormon pertumbuhan fizikal
sementara otak mereka langsung tak berkembang.
Awak ingat awak istimewa kalau awak berlagak begitu?
Awak tak tahu yang awak nampak macam budak yang mahukan perhatian.
Betul, saya pasti…
tentu kemaluan awak juga masih kecil.
- Wah. - Pedas!
Lebih baik awak diam.
Minta maaf.
- Apa? - Minta maaf kepada dia.
- Sial. - Apa yang berlaku?
Makanlah, makanan dah sejuk.
Okey.
Saya masih marah.
Berani dia baling bola keranjang kepada kepala anak saya?
Saya tak boleh pukul budak sebaya anak saya. Tak guna.
Aduhai.
Dah lama
saya tak ke sana.
KO DEOK-JIN
Apa yang kamu buat?
Choi Il-gwon, jangan gelar diri awak pemain bola keranjang.
KO DEOK-JIN
Deok-jin, mari sini.
Tak apakah?
Terima kasih.
Awak tak nak sertai perlawanan seterusnya?
Kenapa? Awak akan beritahu jurulatih?
Kenapa saya nak peduli? Saya boleh uruskannya sekarang.
Awak memang menjengkelkan.
Kita patut fokus, okey?
Saya sering buat begitu.
Tapi sekarang di sini untuk merokok.
Aduhai.
- Hei! - Terkejut saya.
Saya ingat awak cikgu.
Apa?
- Si-a, awak… - Berhenti.
Saya dah cakap jangan sampai saya tangkap awak.
- Awak merokok? - Hei.
Tengoklah siapa yang bercakap.
Awak di sini untuk merokok juga, tak guna.
Apa? "Tak guna"? Kenapa dengan bahasa awak?
Hei.
Saya bercakap dengan awak!
Tengoklah budak kurang ajar itu.
Tak guna.
- Hei? - Hei?
Rasa macam pernah nampak kamu.
Choi Il-gwon?
Apa? Choi…
Berani kamu panggil nama cikgu kamu?
Hei, awak seorang cikgu.
"Hei"?
Budak ini, siapa awak?
Aduh! Sebenarnya…
Saya pelajar pindahan.
Pelajar pindahan?
Kamu merokok pada hari pertama?
Seorang pelajar tak patut merokok!
Ikut cikgu ke bilik guru.
Kenapa pula? Saya tak merokok pun.
Jadi apa yang kamu pegang itu?
Saya betul-betul tak merokok!
Tengok. Ia langsung tak dibuka.
Aduhai, budak-budak tak guna itu.
Jadi siapa?
Tentu budak-budak lain merokok dengan kamu!
Kalau kamu cakap,
cikgu akan lepaskan kamu hari ini.
- Okey? - Apa?
Aduhai.
Berhenti menafikannya.
Tak guna, tak cukup lagi dengan merokok,
berani kamu menipu?
Berani kamu merokok di sekolah?
Betul, dia takkan dengar cakap saya dengan rupa saya begini.
Ayah harap kamu dihukum dan jangan ulangi lagi, Si-a.
Mungkin kamu rasa hebat,
tapi ia cuma membahayakan kesihatan kamu.
Sudah tentu, tolong hukum dia supaya dia boleh sedar.
Tuan, ada penghantaran peralatan di bawah.
- Saya akan turun dulu. - Okey.
Ko U-yeong, kenapa kamu bangun?
Saya dah bincang dengan En. Choi.
Betul tak?
Ya, betul.
Tolong nasihat Ko U-yeong dan Hong Si-a dan bimbing mereka dengan baik.
Baiklah.
Budak tak guna.
Tunggu.
- Selamat tinggal. - Baik.
Duduk!
Ya, cikgu.
Kenapa renung dia? Bukannya kamu dituduh pun.
Kamu perempuan. Janganlah berperangai begitu.
- Berani kamu merokok? - Aduh!
Apa kamu nak buat dengan hidup kamu?
Cikgu, jangan pukul dia.
Memang dia tak patut merokok,
tapi cikgu tak perlu pukul dia. Cukuplah nasihatkan dia.
Apa masalahnya kalau dia perempuan? Zaman itu dah berlalu.
Betul, salah cikgu.
- Tak apa. - Baiklah.
- Cikgu Ok. - Ya?
Awak guru kelas mereka, bukan?
- Ya. - Telefon mak ayah mereka.
- Serta-merta! - Apa?
Cikgu, saya minta maaf!
- Cikgu. - Kenapa awak tak telefon mereka?
Baik.
Budak-budak ini.
Kamu halang cikgu? Tak sangka betul.
Konsep baru Permainan GoGo
sepadan dengan pemain besbol, Ye Ji-hun.
Saya pasti kita boleh tarik perhatian orang awam.
Saya rindukan awak.
Comelnya.
Dia menepati cita rasa awak?
PEMAIN BESBOL YE JI-HUN
Saya lebih comel daripada dia.
Baiklah, saya akan anggap awak bersetuju, En. Ko.
Saya akan hubungi dia untuk jadi model baru kita.
Ye Ji-hun?
Awak cakap dia comel.
Kalau orang comel boleh jadi model, saya akan buat sendiri.
- Aduhai. - Aduhai.
Permainan ini kebanyakannya menarik wanita.
Kita tak boleh guna model yang kaki perempuan.
Awak tak tahu apa yang wanita mahukan.
Ye Ji-hun ialah calon terbaik yang dipilih oleh pengguna wanita.
Dia juga diundi sebagai lelaki yang boleh dibawa ke taman tema bersama
dan dalam senarai lelaki untuk dibawa berjumpa keluarga ketika musim cuti.
Yakah?
OH GURUKU
Syarikat permainan terpantas dalam sejarah dengan sepuluh juta muat turun.
Saya CEO GoGo, Ko Deok-jin.
Ya, Cikgu Ok.
Begitu.
Okey, baiklah.
Baiklah, hubungi dia untuk jadi model.
Saya ada hal penting. Saya pergi dulu.
Pulanglah selepas selesai.
Peguam Chu.
Chu Ae-rin.
Jangan cakap dengan saya berpakaian begitu.
Kita jiran, marilah berbaik.
Saya tak kisah di tempat lain,
tapi bukan di tempat ini.
Saya gementar.
Semua orang akan rasa gementar dengan pakaian itu.
Tak, saya nak pergi jumpa guru kelas anak saya.
Awak dah gilakah?
Awak tak ada anak.
Ada, seorang anak berusia 18 tahun yang nakal.
Awak serius?
Ada budak dalam dunia ini yang ada DNA awak?
Kalau dia ikut perangai awak,
teruklah nasibnya di muka bumi ini.
Aduhai, awak pandai bergurau.
Tapi awak buat saya kurang gementar. Saya hargainya, terima kasih!
Betul, itulah Deok-jin yang sebenar.
Tapi dia ada seorang anak berumur 18 tahun?
SUSAH SENANG BERSAMA
Pn. Jung.
Helo, Cikgu Ok.
Adakah Si-a
timbulkan masalah?
Si-a ditangkap merokok, Pn. Ok.
Merokok?
Ia rokok elektronik.
Dari mana kamu dapat ini?
Milik mak saya.
Ia milik saya,
tapi saya bukan perokok.
Semua ini tak masuk akal!
U-yeong, jaga bahasa kamu. Duduk.
Ibu dan anak berkongsi rokok elektronik.
Saya tak boleh berdiam!
Awak merokok juga.
Saya tak macam awak!
Apa bezanya kita?
Pelajar.
Awak sangat mirip dia.
Maaf, Pn. Jung.
Pn. Jung, tolong jangan buat begitu.
Awak boleh ditimpa masalah.
Betul, mak. Jangan sentuh dia.
Dia mirip siapa?
Tengok, dia mirip ayah kamu.
Apa? Siapa?
Ayah?
Ya, ayah kamu, Hong Dae-yeong.
Tengoklah betul-betul.
- Hei. - Pn. Jung?
- Pn. Jung. - Mak!
Berhenti!
En. Ko?
Saya gembira dapat jumpa awak lagi.
Saya ada anak luar nikah.
Saya bujang, Ko Deok-jin.
Deok-jin?
Hei, Da-jeong.
Tunggu.
Awak ada anak?
Oh, ya. Saya tak pernah beritahu awak.
Itu, dia anak saya.
Dia anak awak?
Balik ke kelas.
Ya.
- Selamat tinggal. - Selamat tinggal, anak.
Mari ke pejabat kaunseling.
Baiklah.
PEJABAT KAUNSELING
Terima kasih kerana datang.
Tentu sukar bagi cikgu.
Cikgu Cik Ok, maafkan saya.
Boleh saya belanja awak makan sebagai tanda minta maaf?
Maaf, saya sedang berdiet.
Begitu.
- Bagaimana dengan kopi? - Saya alah.
Oh.
Awak rupanya, Jung Da-jeong.
Awak pun ada, Ko Deok-jin.
Hei, Choi Il-gwon. Kenapa awak di sini?
Saya mengajar pendidikan jasmani di sekolah ini.
Tak sangka kita bertemu di sini.
Awak pun, Deok-jin.
Kenapa dengan dia?
Tentu dia masih marah dengan saya.
Apa?
Saya buat kesilapan besar pada masa lalu.
Apa pun, lama tak jumpa.
Betul, awak tak datang ke majlis perjumpaan kita.
Ya, kalau saya tahu awak ada,
saya akan datang.
Si-a, budak-budak lain pun pergi. Awak tak nak ikut?
Tak, maaf. Saya perlu pulang dan pergi kerja.
Awak bekerja lagi?
Apa pula sekarang?
Kenapa awak buat kerja sambilan?
Bukan urusan awak.
Kalau awak perlukan duit, mintalah mak ayah awak.
Kenapa awak dah mula cari duit?
Ada sesuatu yang saya nak buat. Puas hati awak?
- Jumpa esok. - Hei, Ji-ho.
Awak tahu Si-a bekerja?
- Ya. - Macam mana awak tahu?
Saya tahulah, kami kawan.
Kamu "kawan"?
Jadi awak tahu kenapa dia cari kerja?
Ya.
Tapi saya tak boleh beritahu awak.
Ji-ho, apa awak buat? Cepatlah.
Okey. Saya pergi dulu.
Tak guna.
Budak-budak itu…
Kamu tak nak main bola keranjang?
Dulu kamu sangat handal.
Saya tak berminat.
Saya ingatkan dia tak berminat.
KEGEMARAN
ANAK SAYA
- Ayah. - Hei, Si-u.
- Kamu di mana? - Di rumah.
Rumah?
Ya, saya di rumah. Kenapa?
Kenapa tanya begitu? Ayah cuma nak tahu khabar kamu.
Apa pun, Si-u, kamu pasti kamu tak minat bermain bola keranjang?
Berterus teranglah. Kalau kamu minat, ayah akan sokong kamu.
Saya tak berminat.
Yakah?
Hei, Si-u.
Macam mana dengan sekolah?
Ada masalahkah?
Tiada siapa buli kamu?
Tiada orang buli saya.
Kenapa tiba-tiba tanya soalan itu?
Ayah cuma nak tahu saja.
Hei, Si-u.
Ya?
Kamu boleh cerita dengan ayah bila-bila masa saja.
Ayah sentiasa di pihak kamu.
Okey.
Hei, Hong Si-u.
Ko U-yeong?
Boleh tahan.
Saya juga pandai bermain.
Tipulah.
Kenapa awak tak percayakan saya?
Okey, berikan kepada saya.
Awak beritahu En. Ko atau ayah saya tentang saya?
Tak.
Kenapa nak beritahu mereka?
Jadi tolong jangan beritahu walaupun di masa hadapan.
Okey, baiklah.
Apa pun, sejak bila awak mula main bola keranjang?
Sejak kecil, untuk suka-suka.
Jadi awak berminat.
Saya tak pernah cakap begitu.
Hong Si-a.
Mari duduk di sini.
Kenapa kamu ambil ini?
Mak tak merokok, jadi saya ingat itu sampah.
Kalau mak tak merokok,
maknanya kamu boleh?
Kalau mak boleh, kenapa saya tak boleh?
Kamu masih bawah umur.
Saya akan dewasa lagi dua tahun.
Apa bezanya?
Saya dah besar.
Si-a, dewasa maksudnya…
Tak banyak beza antara 18 dan 20.
Kenapa mak halang saya?
Kenapa dengan kamu? Kalau kamu merokok dan buat sesuka hati sekarang,
- bagaimana apabila dah 20 tahun? - Jangan risau.
Tak kira apa pun, saya takkan hidup macam mak.
Hei, kamu rasa kenapa mak hidup begini?
Jadi disebabkan saya?
Saya tak pernah minta dilahirkan!
Apa?
Tentu saya dah gila.
Kenapa saya beli benda itu?
ROKOK ELEKTRONIK
- Apa yang awak cari? - Beli rokok elektronik.
Saya dah suruh berhenti merokok.
Jika saya berhenti merokok, tak gembiralah hidup saya.
Berhenti merokok. Saya dah beri amaran.
Yalah.
Awak minum banyak. Cukuplah.
Lepaskan saya!
Awaklah yang paling kejam!
Saya patut buang ini bersama Dae-yeong.
Kenapa awak ikut saya?
Hei, boleh awak jadi rakan berlatih saya?
- Rakan berlatih? - Ya.
Saya perlu rakan berlatih
untuk sertai pasukan bola keranjang sekolah.
- Tak nak. - Kenapa?
Awak bermain untuk suka-suka. Baru seronok kalau main bersama.
Tak naklah.
- Mak. - Hei, Si-u.
Awak rupanya, anak Deok-jin.
Maaflah untuk apa yang saya buat di pejabat sekolah hari ini.
Kenapa mak minta maaf?
Sebab…
Saya sangat kecewa.
Awak merokok lagi selepas kejadian tengah hari tadi?
U-yeong, ini bukan…
Awak dah hilang akalkah?
Tunggu.
Awak tak patut cakap begitu kepada orang dewasa.
Kenapa awak tak guna panggilan hormat?
Sebab tak perlu pun.
- Apa? - Sebenarnya, saya…
Saya…
"Saya suami awak, Hong Dae-yeong!"
Saya hampir cakap begitu. Saya hilang sabar.
Lebih tepat lagi, dulu awak suaminya.
Hei, saya belum bercerai lagi.
Jadi? Apa yang awak beritahu dia?
Saya…
tinggal di luar negara buat masa yang lama,
jadi kata hormat agak sukar.
Jadi tentu awak fasih bahasa Inggeris.
Taklah, saya tinggal di Koreatown.
Awak patut cakap saja yang awak Dae-yeong.
Anak-anak saya.
Anak-anak awak? Kenapa?
Hari ini, saya sedar banyak perkara tentang Si-a dan Si-u
yang saya tak sedar sebagai ayah mereka.
Tapi…
Apa rancangan kamu? Ada benda yang kamu nak buat?
Tak ada.
Kalau awak perlukan duit, mintalah mak ayah awak.
Kenapa awak dah mula cari duit?
Ada sesuatu yang saya nak buat.
Si-u, kamu tak nak main bola keranjang?
Tak minatlah, ayah.
Sejak bila awak mula main?
Sejak kecil, untuk suka-suka.
Jadi awak berminat.
Saya tak pernah cakap begitu.
Mereka beritahu Ko U-yeong apa yang mereka tak beritahu Hong Dae-yeong
yang besarkan mereka selama 20 tahun
walaupun saya baru jumpa mereka hari ini.
Saya rasa orang yang mereka perlukan sekarang
bukan Hong Dae-yeong, ayah mereka,
tapi kawan di sekolah,
Ko U-yeong.
Okey, orang yang saya perlukan sekarang
bukan Hong Dae-yeong, tapi Ko U-yeong.
Tak jaga mulut langsung.
Hei, Da-jeong!
Tak sangka awak terus datang ke sini.
Ada masalah, saya jadi teringin nak minum.
- Maafkan saya. - Saya datang.
Biar saya ambil pesanan.
Apa? Choi Il-gwon?
Hei, awak Da-jeong.
"Choi Il-gwon"? Choi Il-gwon dari sekolah tinggi?
Tunggu, awak Chu Ae-rin?
- Gembira bertemu awak. - Hai.
- Kenapa awak di sini? - Ini kedai abang saya.
Dia kekurangan pekerja, jadi dia minta tolong.
Awak adik yang baik.
Taklah.
Choi Il-gwon! Saya terserempak dengan dia di sekolah.
Saya perlu selalu ke sana untuk berjumpa Cikgu Ok.
Dae-yeong, apa patut saya buat?
Saya pasti dia dah sedar kalau dia dah jadi cikgu.
Awak patut lupakannya.
Il-gwon sedar?
Orang tak berubah dengan mudah!
Hei, cerialah.
Kenapa awak tertekan sangat yang anak awak merokok?
Merokok juga satu masalah.
Tapi saya juga agak sibuk
dengan penceraian dan temu duga.
Saya rasa ini berlaku kerana saya tak jaga mereka dengan baik.
Walaupun selepas 18 tahun,
susah nak besarkan anak-anak.
Saya dipecat.
Saya juga bercerai.
"Bercerai"?
Da-jeong, awak ceraikan Dae-yeong?
Maaf, saya bukan sengaja curi dengar.
Tak apa, penceraian dah jadi perkara biasa sekarang.
Malam dah lewat, saya patut pergi.
Hei, saya baru saja nak tutup kedai.
Tunggu saya, biar saya hantar.
Tak apalah, kami tak tinggal jauh pun.
Baguslah begitu.
Saya akan ambil kereta, tunggu di luar.
Da-jeong, nampaknya Il-gwon masih berminat dengan awak.
Apa yang awak cakap ini?
Cinta pertama dia. Awak rupanya. Awak cinta pertama dia.
Semuanya dah berlalu.
Saya harap awak bercinta dengan janda ada anak!
Tentu dia curang.
Dia ada hubungan sulit.
Apa salah janda yang ada anak?
Mari.
Semua orang nampak gembira.
Awak masih rasa sedih selepas minum sebanyak itu?
Saya minum banyak, tapi hidup saya tetap sama.
Jadi masalah awak ialah hidup awak tetap sama.
Saya ada petua untuk kehidupan seperti itu.
Petua untuk kehidupan begitu?
Awak nak tahu?
Pertama sekali, luruskan bahu awak.
Pejamkan mata dan cuba melangkah,
seperti awaklah wanita yang terhebat di dunia ini.
Kemudian kira sampai sepuluh, buka mata dan…
Buka mata. Kemudian?
Bercinta dengan lelaki pertama
yang awak nampak.
Hei, saya tak boleh buat begitu.
Awak jadikan ia bosan!
Cubalah.
Awak teruslah buat begitu.
Baiklah, teruskan mengejek cara orang lain hidup
dan sesali cara hidup awak selama ini.
Betul.
Saya tak berhak ketawakan orang
sedangkan hidup saya begini.
Saya akan cuba.
Hei, Da-jeong. Akhirnya hidup awak akan menarik?
Luruskan bahu.
Ini dia.
Satu.
Dua.
Tiga.
Seronoknya.
Hei, sayang.
Yakah?
Lima.
Cara saya
salah.
Cik Jung, awak ingat kerja awak main-main?
Saya takkan maafkan awak hanya kerana awak seorang ibu!
Di pejabat.
Enam.
Ya, saya menyesal.
Awak juga menyesal.
Betul tak?
Rumah tangga saya.
Tujuh.
Jadi disebabkan saya?
Saya tak pernah minta dilahirkan!
Juga sebagai seorang ibu.
Lapan.
Semuanya dalam hidup saya
salah sehingga kini.
Sembilan.
Sepuluh.
Awak tak apa-apa?
Apa?
Ya.
Awak patut berhati-hati.
Okey.
Awak berbau alkohol.
Ya, maafkan saya.
- Awak tak apa-apa? - Ya.
Kalau begitu, tolong ke tepi.
Apa yang berlaku?
Siapa dia?
Da-jeong, masuk.
Hei, Ko U-yeong, apa kamu buat di sini?
Kenapa cikgu di sini?
Kenapa? Cikgu cuma nak jumpa beberapa kawan lama.
Kamu baliklah.
Okey.
Berapa umur awak?
Saya masih bawah umur.
Begitu rupanya.
Da-jeong, duduk di depan.
Tunggu, En. Choi.
Tolong hantarkan saya juga. Dah agak lewat.
Ya, agak berbahaya waktu malam.
Tak apakah, Il-gwon?
Itu…
Baiklah.
Dah berapa lama kamu berkawan?
Kami berdua? Kami alumni Sekolah Tinggi Serim.
Mereka bukan sekadar kawan.
Il-gwon, cinta pertama awak Da-jeong.
Sudahlah, Ae-rin.
KO DEOK-JIN
- Ayah. - Hei, kamu di mana?
Maaf buat ayah menunggu. Saya dalam perjalanan.
Kamu keluar merokok dan nak balik?
Ya, saya sayangkan ayah juga.
Hei.
Hei!
Kamu berdua nampak saling menyayangi. Tentu Deok-jin ayah yang baik.
Nanti, apa?
Ko Deok-jin ayah awak?
Apa? Ko Deok-jin?
Hei, cikgu lebih percaya kalau kamu kata Dae-yeong ayah kamu.
Kamu mirip dia.
Betul, bukan? Saya juga terkejut awalnya sebab dia terlalu mirip.
Hong Dae-yeong?
Apa yang kamu cakapkan? Dia lebih tampan daripada Dae-yeong.
Tak, sebenarnya saya sangka Dae-yeong kembali.
Betul, bukan?
Tak sangka betul.
U-yeong, tengok. Inilah lelaki yang mereka maksudkan.
Mereka tak patut bandingkan awak dengan lelaki macam dia.
Begitu.
Nampak? Kamu berdua sangat berbeza.
Macam langit dan bumi.
Tak, bukan Dae-yeong sekarang.
Tapi semasa dia muda.
Bukankah mirip?
Dae-yeong memang comel dulu.
Dia juga handal bermain bola keranjang.
Itu semua cerita lama.
Entah apa budak-budak zaman sekarang makan,
tapi jika saya dan Dae-yeong sertai pasukan dengan kemahiran kami dulu,
kami takkan dapat jadi simpanan pun.
Orang yang bertuah dapat sertai barisan utama
hanya kerana nasib takkan berjaya.
Tapi lainlah pula untuk En. Hong
yang memang dah jadi pemain utama.
Macam mana awak tahu Dae-yeong pemain utama?
Itu kerana…
Saya belajar bermain daripada dia.
Dae-yeong ajar awak main bola keranjang?
Sebab…
Saya nak jadi pemain bola keranjang.
Awak nak jadi pemain bola keranjang?
Samalah seperti Dae-yeong.
- Kenapa awak turun? - Sebab saya nak.
U-yeong, biar cikgu hantar kamu balik. Masuklah.
Saya akan naik teksi.
Yakah?
Okey. Kalau begitu, jangan merayau-rayau lagi.
Jumpa lagi, Da-jeong.
Terima kasih kerana hantar saya pulang.
Selamat tinggal.
Tunggu di sini. Saya akan panggilkan teksi.
Saya akan uruskannya. Masuklah.
Tak boleh, terlalu bahaya.
Lebih berbahaya untuk awak daripada saya.
- Selamat tinggal. - Saya kata tak boleh.
Awak
pergi minum tadi.
Apa?
Saya diam kerana cikgu awak ada tadi,
tapi awak berbau alkohol.
Saya tak akan suruh awak berhenti minum sebab ayah awak
akan risau.
Apa saja yang mak ayah awak cakap pada usia awak begini
memang takkan melekat di kepala.
Tapi U-yeong,
kalau awak nak main bola keranjang,
awak tak patut minum atau merokok.
Seperti yang awak cakap tadi,
Dae-yeong sentiasa jadi pemain utama.
Awak tahu caranya?
Dia bukan saja berlatih bersungguh-sungguh,
tapi dia juga tak minum alkohol atau merokok.
Saya tahu sebab saya sendiri saksikan.
Saya tahu betapa gigihnya dia berusaha untuk impiannya.
Kalau awak nak jadikan impian awak kenyataan,
saya harap
awak jaga diri walaupun susah.
Saya membebel terlalu lama.
Terukkah?
Saya gembira awak nasihat
demi kebaikan saya.
Dah lama saya tak dinasihati.
Yakah?
Baguslah awak fikir begitu.
Aduhai.
Teksi!
Tolong bawa dia pulang.
U-yeong, masuk.
KOSONG
U-yeong.
Saya minta maaf sebab banyak berleter,
tapi merokok tak elok untuk atlet.
Pastikan awak berhenti, okey?
Saya akan berhenti merokok juga.
Okey, pergilah masuk.
Berhenti merokok, konon.
Da-jeong cakap, awak yang beri rokok elektronik itu.
Apa maksud awak? Saya tak ada rokok elektronik.
Dia beli sebagai hadiah untuk awak.
Da-jeong tak sangka yang Si-a akan ambil dan mula merokok.
Dia belikan untuk saya?
Saya perlu berhenti merokok sendiri.
Baiklah, mari minum.
Hei, Jurulatih Choi.
- Kenapa lambat sangat? - Maaf.
Saya nak terus datang ke sini,
tapi saya terserempak dengan cinta pertama.
Hei, cinta pertama?
Dia cantikkah?
Cantik? Dia…
Dia cantik.
Kalau awak nak jadikan impian awak kenyataan,
saya harap awak jaga diri walaupun susah.
Awak nak jadi pemain bola keranjang?
Samalah seperti Dae-yeong.
Sebenarnya saya sangka Dae-yeong kembali.
Awak ke mana awal pagi?
Bersenam.
Saya perlu cergas
untuk main bola keranjang dan jaga anak-anak.
Awak ada rokok?
Saya buang semuanya.
Saya nak berhenti merokok dan minum alkohol.
Mari lihat berapa lama awak bertahan.
Bagus! Bungkusan saya dah sampai.
Da-jeong.
Kenapa awak di sini awal pagi?
Awak.
Hong Dae-yeong.
5 BULAN LALU
Terima kasih.
- Si-a. - Hei, ayah.
Kamu tak jawab telefon. Kamu ke mana tadi?
Ke mana lagi? Perpustakaan.
Minum lagi?
Ayah cuma beli minuman.
Kamu tak sejukkah? Kenapa kamu berpakaian begitu?
Dunia sekarang menakutkan. Jangan keluar lewat malam begini.
Kenapa awak dah mula cari duit?
Kalau awak perlukan duit, mintalah mak ayah awak.
Saya lulus.
Saya dapat kerja di JBC!
Dah lama saya tak nampak senyumannya.
Saya lupa betapa cantiknya senyumannya.
Seorang ibu dapat tempat pertama dalam pengambilan terbuka JBC?
Suruh dia pergi sebelum latihan tamat.
- Awak datang begini? - Saya nampak teruk, bukan?
Mereka biarkan awak pergi begini?
Ini amat menyedihkan.
Saya nampak Ja-seong buli awak lagi.
Apa lagi yang saya boleh buat?
Lawan dia? Nak saya lawan dia?
Gu Ja-seong! Mari berlawan.
Terjemahan sari kata oleh Anis Nabilah