JURUHEBAH PELATIH JUNG DA-JEONG JADI BUALAN RAMAI
JURUHEBAH JUNG DA-JEONG ADA ANAK KEMBAR REMAJA?
SUAMINYA HONG, SEORANG TUKANG BAIKI
BEKAS PEMAIN HANDAL BOLA KERANJANG SEKOLAH TINGGI
KHIDMAT TERBAIK!
JUNG DA-JEONG MENUNTUT CERAI
JUNG DA-JEONG BERCINTA DENGAN PELAJAR SEKOLAH TINGGI?
LELAKI 37 TAHUN MENJADI 18 TAHUN?
APA AKAN BERLAKU KEPADA DIA DAN SUAMI YANG BERUSIA 18 TAHUN?
BERDASARKAN FILEM ASAL 17 AGAIN
Awak dah balik.
Ya. Terima kasih atas usaha awak hari ini.
Sebenarnya…
Apabila Seo-yeon balik dari tadika…
TADIKA DARAM
- Selamat jalan. - Mari kita balik.
- Lihat! - Ambil gambarnya!
Dia betul-betul terkejut.
Saya dapat tenangkan dia hari ini,
tapi saya risau wartawan datang lagi.
Hei, kawan. Berita itu benarkah? Saya rasa dikhianati.
Saya Kim Jong-min dari Berita Selebriti.
Saya nak aturkan temu bual dengan awak.
Ji-hun, awak tak apa-apa?
Saya cuma risau.
Saya risau tentang awak dan anak awak.
Bertahanlah.
Dae-yeong. Tergamak awak kata begitu?
"Dae-yeong?"
Saya patut jadi muda, bukan awak.
Kenapa awak seorang saja yang bertuah?
Awak fikir saya bertuah?
Saya tak dapat beritahu Da-jeong yang saya Dae-yeong.
Saya cuma boleh berada dekat dengannya.
Dae-yeong. Minumlah dengan saya malam ini.
U-yeong
ialah Dae-yeong?
Saya dah gilakah?
- Ae-rin, bukan begitu. - "Ae-rin"?
Bukan begitu, Cik Chu. Tak guna.
Kamu ada di sini juga.
Maaf, Ae-rin. Saya ada hal, jadi saya kena pergi.
Apa? Tunggu.
Nampak seperti kecemasan. Pergi cepat, Da-jeong.
Ya, awak patut… Maksud saya, selamat tinggal.
Okey. Jumpa lagi.
Sekejap, Da-jeong.
Ya?
Saya ada sesuatu
nak beritahu awak.
Beritahu saya sesuatu? Ada apa?
Sebenarnya…
Ini…
Sebenarnya…
Ae-rin, maafkan saya. Saya kena pergi dulu.
Bincang dalam telefon. Selamat tinggal.
Tunggu…
Aduhai.
Kenapa awak nampak lega?
Benarkah awak Dae-yeong?
Itu tak masuk akal!
Mestilah tidak.
Betul. Kenapa awak buat andaian yang mengarut begitu?
Awak memang panggil dia Dae-yeong!
Saya cakap tentang pembesar suara!
Awak tak pasang pembesar suara!
- Jangan mengarut! - Ayah!
Bertenang. Dia boleh salah faham.
Macam mana saya nak bertenang?
Ae-rin, itu satu penghinaan.
Yakah? Biar saya periksa.
- Apa yang dia buat? - Telefon awak.
CHU AE-RIN
Kenapa telefon Hong Dae-yeong ada di sini?
Tak guna. Saya suruh awak beli telefon baru!
Jangan ungkit sekarang!
Cakaplah terus terang!
Kalau kelirukan saya, saya akan bawa Da-jeong ke sini untuk sahkannya.
Tunggu.
Sebenarnya…
ia betul.
Saya Hong Dae-yeong, tapi…
Yakah?
Awak betul-betul Dae-yeong?
Jangan beritahu Da-jeong.
Saya ada sebab tersendiri.
Sebenarnya saya sangka Dae-yeong kembali.
Nanti kita makan bersama, ya?
Deok-jin, apa kata kita jadi besan?
Oh, Tuhan!
Sebab tersendiri konon.
Bersiap sedialah.
Saya akan fikiran hukuman berpatutan untuk penipuan awak.
- Tunggu. - Untuk awak juga!
Ae-rin!
Ae-rin.
Maaf sebab beredar tempoh hari.
Awak tak perlu minta maaf.
Macam mana dengan anak awak? Di mana dia?
Di balai polis.
Dia keluar mencari maknya. Kemudian dia sesat.
Tentu awak terkejut.
Ya.
Apa-apa pun,
dia perempuan yang paling merunsingkan saya.
Dah berapa lama awak besarkan dia seorang diri?
Tak lama pun.
Adakah mak dia yang besarkan dia?
Tidak.
Ayahnya.
Apa maksud awak?
Bukankah awak ayah dia?
Saya ayah angkat dia.
Saya maksudkan ayah kandung dia.
Abang saya.
Dia seorang yang hebat.
Dia hantar surat khabar sewaktu pagi,
mengajar beberapa budak pada waktu siang
dan bekerja di restoran setiap malam
sepanjang zaman universiti dia.
Ji-hun, kenapa awak datang ke sini?
Saya takut tinggal seorang diri di rumah.
Saya belum habis kerja lagi.
Ji-hun, boleh awak makan ini dan tunggu saya lebih lama sedikit?
Ya, saya boleh buat begitu.
- Ji-hun, sekejap. - Okey.
Saya terima mesej.
Patutkah kita buat begini?
Ya! Saya sukakannya.
Okey.
- Awak seronok? - Ya! Seronoknya!
Sana.
Ibu bapa kami meninggal ketika dia berusia 20 tahun.
Pasti sukar untuk menyara kami dan bayar yuran belajar.
Pasti dia kesusahan semasa besarkan saya.
Dia seorang abang
dan ibu bapa bagi saya.
Cukuplah.
Jadi? Bila Ji-hun akan jadi profesional?
Adakah dia akan berjaya?
Kenapa awak cakap begitu?
Macamlah awak tak nak dia berjaya.
Saya ada sebab.
Awak asyik tangguh perkahwinan kita untuk sara dia.
Kenapa dia selalu diutamakan? Bukankah awak patut utamakan saya daripada dia?
Saya tak boleh tahan lagi.
Mari berpisah.
- Mi-yeon. - Lepaskan saya.
Saya rasa sangat bersalah.
Dia berpisah dengan teman wanita lama disebabkan saya.
Saya sangka segalanya dah berakhir.
Saya masih ingat hari itu.
Hari saya dipilih dalam pusingan pertama.
Abang! Awak tahu?
Hei, awak dah balik.
Kenapa ada bayi di sini?
Dia comel, bukan? Dia anak saya.
Anak awak?
Anak dengan Mi-yeon?
Saya nak besarkan dia.
- Hei! - Aduhai.
Awak menakutkan dia.
Tak apa.
Ada apa-apa yang awak nak beritahu saya?
Saya berjaya.
Pemilihan pemain baru.
Yakah?
Aduhai.
Bagus. Tahniah, Ji-hun.
Syabas. Bagus.
- Tahniah. - Dia memang selalu begitu.
Aduhai, tak apa.
Dia sentiasa utamakan kehidupan saya.
Apabila sesuatu yang baik berlaku kepada saya, dia lebih gembira daripada saya.
Awak sedang berlatihkah? Telefon awak dimatikan.
Ji-hun, pastikan awak makan dengan teratur di Amerika.
Jangan paksa diri semasa berlatih.
Selamat Hari Krismas.
Beginikah rasanya apabila tiba-tiba jadi anak yatim?
Saya cuma risaukan diri sendiri.
Kemudian saya nampak Seo-yeon.
Seo-yeon.
Ketika itulah saya putuskan
untuk menjadi ayah kepada Seo-yeon
sama macam abang saya menjadi ibu bapa kepada saya.
Awak memang hebat, Ji-hun.
Taklah.
Saya cuma cakap saya nak jadi ayah,
tapi saya tak buat apa-apa untuk dia.
Saya hanya melukai dia
sejak berita itu tersebar.
Saya bercadang untuk bersara.
Bersara?
Khabar angin akan jadi semakin melampau melainkan saya jelaskan situasi saya.
Saya patut bersara sebelum Seo-yeon cukup dewasa
untuk memahami apa yang berlaku.
Awak pasti awak takkan menyesal?
Saya pasti saya akan menyesal nanti.
Jadi, jangan bersara.
Kalau dia tahu awak bersara disebabkan dia
dan menyesalinya
walau sekali pun, macam mana perasaan dia nanti?
Apabila seseorang korbankan nyawa mereka untuk kita,
kita berterima kasih, tapi kita rasa bersalah juga.
Kita rasa macam kita dah menyusahkan mereka.
Kita rasa bertanggungjawab.
Orang kata ibu bapa yang bahagia buat anak-anak gembira.
Kalau awak rasa awak akan menyesal, jangan berhenti. Teruskan bermain.
Ini untuk kebaikan awak dan juga Seo-yeon.
Terima kasih sebab berkata begitu.
Tak perlu berterima kasih. Saya hanya nak katakannya
sebagai peminat awak.
Saya sangka awak bukan peminat.
Saya akan jadi peminat mulai sekarang.
Ayah Seo-yeon, Ye Ji-hun sangat hebat dan mengagumkan.
Jadi, tak kira apa yang orang kata,
saya akan sentiasa jadi peminat awak.
Jangan kecil hati dengan kata-kata orang yang kita tak kenal.
Bagi saya, awak pemain besbol yang terbaik.
Walau apa pun yang berlaku,
saya akan sentiasa jadi peminat awak.
Jadi, tak kira apa yang orang kata, saya akan sentiasa jadi peminat awak.
Okey? Jadi, jangan sedih lagi.
Saya baru sedar awak berdua sama.
Awak dan abang saya.
Nampak bagus malam ini.
- Bos. - Hei!
Saya dah kata jangan panggil "Bos."
Betul juga. Maafkan saya.
Saya dah cakap banyak kali.
Maafkan saya.
Mari lihat berapa banyak keuntungan malam ini.
Il-gwon?
Hei, awak pemilik bar ini?
Awak bekerja keras.
Cikgu buka bar?
Hei, apa yang awak mengarut?
Awak mabukkah?
Ya.
Dae-yeong buat masalah besar.
Saya tak tahu ia tentang apa,
tapi saya pasti dia tak sengaja.
Memang ketara dia sengaja buat begini.
Saya pasti dia tipu awak juga.
Saya?
Dah lama saya tak jumpa dia.
Awak pun nampak. Ko U-yeong.
- Kenapa dengan U-yeong? - Awak memang lembab.
Ko U-yeong ialah Hong Dae-yeong!
Hong Dae-yeong ialah Ko U-yeong!
Apa semua ini?
Hei, Ae-rin.
Saya tak tahu macam mana nak main dengan Seo-yeon.
Awak boleh bawa budak ke tempat sebegini.
- Yakah? - Tapi yang penting,
bermain secara fizikal.
Macam mana?
Contohnya, beritahu dia hasrat dia akan tercapai
kalau dia tangkap bunga sakura yang sedang gugur.
Dia tentu akan berseronok.
Dia akan berlari selama setengah jam untuk cuba menangkap kelopak bunga.
Pasti ia mudah untuk dibuat.
Cubalah. Ia lebih sukar daripada yang awak fikir.
Nampak? Saya tangkap serta-merta.
Apa hajat awak?
Hajat saya ialah…
Ia…
rahsia.
Membosankan.
- Itu Ye Ji-hun? - Tak mungkin.
- Itu dia, bukan? - Siapa wanita yang bersama dia?
Itu siapa?
Sekejap.
Mereka dah pergikah?
Belum lagi.
HONG DAE-YEONG
Ae-rin.
Kenapa awak datang ke sini?
Untuk minta awak
agar jangan beritahu Da-jeong.
Kenapa pula?
Saya kawan Da-jeong, bukan kawan awak.
Ini untuk kebaikan dia.
"Untuk kebaikan dia"?
Apa yang awak buat untuk dia?
Ada di sampingnya apabila dia perlukan saya.
Awak berdua dah bercerai. Sekarang awak buat begini?
Kenapa awak tak ada dulu?
Saya patut buat begitu.
Saya baru sedar.
Saya balik lewat sebab jadikan kerja sebagai alasan.
Saya balik dalam keadaan mabuk dan kata saya penat sebab kerja.
Saya terlepas semua peluang
sedangkan saya patut berada di samping keluarga.
Saya cuba untuk tak buat begitu sekarang.
Saya dah berhenti minum.
Tapi
kalau dia tahu saya Dae-yeong,
saya pasti Da-jeong akan rasa tak selesa.
Jadi, tolonglah, Ae-rin.
Jangan beritahu Da-jeong.
Baiklah. Saya akan fikirkan.
Terima kasih sebab memahami, Ae-rin.
Saya masih pertimbangkan, jadi jangan berterima kasih.
Tolong simpan rahsia dia.
Dia pun cuba yang terbaik.
Cuba yang terbaik konon.
Tahu macam mana Si-u mula berlatih bola keranjang?
Tidak. Kenapa awak tiba-tiba ungkit hal itu?
Si-u pura-pura tak meminati bola keranjang
sebab dia tak rasa yakin walaupun dia handal.
Tapi apabila dia mendekatinya sebagai U-yeong,
mereka mula berlatih bersama dan mereka juga saling bersaing.
Bukankah itu menunjukkan yang dia sedang cuba?
Awak faham kenapa Dae-yeong asyik menipu?
Jadi, tolonglah dia juga. Tolonglah.
Tolonglah.
Baiklah. Keluar dari sini.
Awak janji awak takkan beritahu.
Pintu akan ditutup.
Saya bawa ini bersama.
Tak guna.
Saya tak boleh biar dia malukan orang lain.
- Helo, Ae-rin. - Helo, Da-jeong.
Saya akan datang malam ini.
Ada sesuatu yang awak perlu tahu.
Okey. Jumpa nanti.
Tutup pintu! Tutup!
- Tutup. - Tidak! Tunggu!
- Tolonglah. - Apa ini?
- Biar kami masuk. - Kami tepati masa.
- Tolonglah. - Cepatlah.
Diam! Datang lebih awal esok.
- Tolong benarkan kami masuk. - Sekali ini saja.
- Aduhai. - Sekali ini saja.
- Tepatilah masa. - Kami tepati masa.
- Lepaskan. - Tolonglah.
Cepat tamatkan larian dan masuk ke kelas!
Kenapa awak selalu lambat?
Tak guna. Saya penat, jadi jangan bercakap dengan saya.
Awak nampak penat. Nak saya tolong bawa beg?
Lupakan saja.
Saya akan bawakan.
Kenapa awak di sini? Awak tak lewat.
Saya lari secara sukarela.
Awak lambat lagi?
- Awak nak buat saya marah? - Ya.
Apa yang berlaku di sana? Lari!
Tak guna.
Kalau awak rela, tolong saya juga.
Aduhai.
Tak guna. Hei!
Lelaki tak guna.
Siapa nak ke kafeteria?
- Saya. - Saya pun.
- Mari. - Mari.
Mari.
Awak pasti sangat suka jadi sukarelawan.
Kalau awak tahu, lepaskannya.
Biar saya ambil.
Biar awak ambil?
Apa awak berdua buat dengan bekas pensel saya?
SEKOLAH TINGGI SERIM
PERPADUAN, CABARAN, KEMENANGAN, SERIM YANG TERBAIK
Apa yang mereka pandang?
GIMNASIUM
Bo-bae, ada apa?
Apa? Oh, Si-u dan U-yeong bersaing untuk sertai pasukan bola keranjang.
Si-u?
Kamu berdua ada kemahiran asas yang kukuh.
Ujian terakhir kamu ialah ujian satu lawan satu.
Giliran kamu.
AYUH SERIM! BERJUANG DAN MENANG
KESUNGGUHAN, KEBANGGAAN, SERIM
PASUKAN BOLA KERANJANG SERIM
AYUH SERIM! BERJUANG DAN MENANG
SEKOLAH TINGGI SERIM
Ko U-yeong ialah Hong Dae-yeong.
Hong Dae-yeong ialah Ko U-yeong!
- Dia sangat hebat. - Betul.
Okey. Si-u, giliran kamu.
AYUH LAWAN, PASUKAN BOLA KERANJANG SERIM!
KESUNGGUHAN, KEBANGGAAN,
BERJUANG DAN MENANG
Hebatnya.
AYUH SERIM! BERJUANG DAN MENANG
BERJUANG!
Okey, kamu berdua.
Kalau tak ada masalah selepas cikgu jumpa ibu bapa kamu,
kamu berdua boleh sertai pasukan.
Datang ke tengah.
BERJUANG DAN MENANG
- Bagus. - Saya sangat gementar.
Awak sangat bagus, Si-u.
SEMOGA BERJAYA SEKOLAH TINGGI SERIM! LAWAN!
Bagus.
GU JA-SEONG
Perlukah dia jumpa ibu bapa saya?
Kenapa? Ada masalahkah?
Maksud saya,
semua orang tahu siapa mak saya.
Kalau dia datang, dia mungkin dengar budak lain cakap perkara pelik.
Ayah pula berada di Busan.
Patutkah saya minta tolong datuk saya?
- Datuk awak? - Ya.
Ikut saya.
Mari. Masuklah.
Tunggu di sini. Biar datuk ambilkan jus.
- Biar saya buat. - Okey.
Aduhai.
Aduhai. Inilah keadaan lelaki tua yang tinggal seorang diri.
Baiklah. Tunggu sekejap.
Nah. Minumlah.
Terima kasih.
Akhirnya kamu pun main bola keranjang
sama macam ayah kamu.
Tentu nenek kamu gembira mendengarnya.
Ayah kamu pandai main bola keranjang.
Itulah kebanggaan nenek dan datuk.
Tapi dia seorang pelajar yang teruk
dan dia tak dengar cakap.
Dia selalu timbulkan masalah.
Si-u, jangan ikut perangai dia.
Baiklah.
Datuk.
Bolehkah datuk jumpa jurulatih saya?
Wajib jumpa agar boleh sertai pasukan.
Jumpa jurulatih kamu?
Datuk takkan faham apa-apa kalau datuk jumpa dia.
Mesti tak sama dengan zaman ayah kamu. Dulu mereka jumpa untuk minta rasuah.
Rasuah?
Datuk pernah merasuah jurulatih?
Tak. Datuk tak pernah beri dia apa-apa.
Tentu anak datuk boleh buat dengan baik dengan bakatnya sendiri.
Ibu bapa mesti percayakan anak
dan yakini mereka supaya mereka boleh jadi yakin.
Tapi
kenapa kamu tak ajak mak dan ayah kamu?
Mak pasti sibuk
dan ayah bekerja di Busan.
Busan?
Datuk rasa dia tak kenal sesiapa di sana.
Si-u,
pastikan kamu tanya mak dan ayah kamu dulu.
Kalau mereka berdua tak dapat datang,
barulah datuk gantikan tempat mereka untuk kamu.
Betulkah?
Terima kasih, datuk.
Okey, cucu datuk.
Terima kasih banyak-banyak.
Si-u.
Ya?
Beritahu mak awak
awak bermain bola keranjang.
Tentu dia akan sedih kalau dia tahu awak tak beritahu dia
sebab awak risau.
Ibu bapa memang begitu.
Mereka tak nak anak mereka risau.
Betul juga.
Okey.
- Mari. - Okey.
Hai, mak.
Helo, Mak Cik Ae-rin.
Hei.
Mak cik dah dengar.
- Kamu… - Sekejap.
Saya harap
kita boleh bincang berdua saja.
Kalau dah dengar, tolong dengar apa saya nak cakap…
Kenapa pula?
Saya tahu mak cik mungkin marah,
tapi dengar penjelasan…
Apa maksud kamu?
Kenapa mak cik nak marah sebab kamu main bola keranjang dengan Si-u?
Apa?
Apabila difikirkan balik, mak cik agak kecewa.
Si-u,
kenapa mak mesti dengar daripada Mak Cik Ae-rin?
Maaf, mak.
Kamu berdua bermain sebelum datang?
Sebenarnya, saya lulus ujian dan berjaya sertai pasukan.
Oh, Tuhan.
- Yakah? - Ya.
Hebatnya. Mak sangat bangga dengan kamu, nak.
Kamu nak makan apa?
Nasi goreng kimchi.
- Yakah? - Ya.
- Mak akan masak apa yang kamu nak. - Okey.
Kamu memang hebat, Si-u.
Awak fikir saya beritahu dia segala-galanya?
Saya yang bersalah.
Maaf tentang itu.
Tak apa. Saya memang nak beritahu dia.
Apa?
Tapi…
saya tak boleh beritahu dia.
Apa pendapat awak tentang U-yeong?
U-yeong?
Anak Deok-jin? Kenapa?
Beritahu saya. Apa pendapat awak tentang dia?
Sebenarnya…
Mungkin sebab dia tinggal di luar negara,
tapi dia agak biadab.
Tapi dia nampak baik.
Apa awak cakap? Awak…
Sudahlah.
Dia datang apabila saya ditimpa masalah dan tolong saya.
Bertahanlah.
Apa?
Impian awak akhirnya tertunai.
Jangan biarkan ini melemahkan semangat awak.
Jangan risau tentang Si-a atau Si-u
dan fokus kepada kerja.
Saya akan berada di sisi mereka dan jaga mereka.
Dia menenangkan saya semasa saya sedih.
Ini surat daripada En. Hong Dae-yeong.
Dia juga bawa surat Dae-yeong sebagai wakil dia.
Si-a. Si-a?
Cikgu akan telefon ambulans. Apa yang kamu buat?
Lebih cepat kalau berlari ke hospital.
Dia yang bawa Si-a ke bilik kecemasan
ketika Si-a sakit.
Apabila awak perlukan dia.
Apa?
U-yeong ada di sisi awak semasa awak perlukan dia.
Betul. Apabila saya fikir semula,
saya berterima kasih kepadanya.
Betul.
Peliknya. Kenapa awak tiba-tiba tanya saya tentang dia?
Awak pun tahu.
Hei, tunggu.
Wanita dan lelaki muda. Awakkah orangnya?
Hei!
Awak fikir saya apa?
U-yeong main bola keranjang bersama Si-u.
- Yakah? - Nampak?
Saya tahu awak tak tahu.
Mereka sibuk bersiap sedia untuk ujian pasukan.
Saya panggil awak sebab siapa lagi yang nak beritahu?
Bagi awak, tiada perkara yang lebih penting daripada anak-anak.
Saya mula fikir
lebih baik Da-jeong tak tahu apa-apa macam awak kata.
Apa-apa pun, mari kita jelaskan sesuatu.
Awak nak kembali bersama dia?
Aduhai. Macam mana saya nak buat begitu?
Saya bersekolah dengan anak-anak saya sekarang.
Nampaknya awak masih nak.
Tidak.
Saya cuma
nak menebus segala perkara
yang saya tak boleh buat untuk mereka dulu.
Mari.
Hei, macam mana awak boleh jadi muda semula?
Saya tak tahu apa yang berlaku.
Awak tak tahu? Aduhai.
Saya pun nak jadi lebih muda. Sayangnya.
Apa? Awak masih nampak sama.
Awak hanya cuba mengampu saya.
Tak. Kalau awak pakai uniform, awak nampak macam pelajar sekolah tinggi.
Awak memang pandai berkata-kata.
Saya serius.
Apa-apa sajalah.
CHAE YEONG-A, PYO JIN-SEOK…
CHU AE-RIN
Dia nampak sama.
KELAS 3-5
CHOI IL-GWON, HONG DAE-YEONG
Ko U-yeong ialah Hong Dae-yeong.
Hong Dae-yeong ialah Ko U-yeong!
HONG DAE-YEONG
Masuklah, Da-jeong.
Apa yang awak buat? Masuklah.
Maaf sebab buat awak menunggu.
Duduklah.
Mereka bertiga jurulatih universiti.
Helo.
Tak perlulah rasa kekok.
Semua ini akan membantu Si-u.
Saya tak benarkan ibu bapa lain jumpa walaupun diminta.
Ini layanan istimewa, okey?
Okey.
Saya dah cakap, bukan? Dia ahli baru kita, mak Hong Si-u.
Juruhebah Jung Da-jeong.
Awak nampak dia dalam berita. Dia orang yang basah kuyup itu.
Ya, yang basah kuyup itu. Saya nampak awak.
Saya menontonnya banyak kali. Bentuk badannya menakjubkan.
Saya sangat suka video itu.
Okey.
Macam mana awak kekalkan bentuk badan kalau awak ada anak?
Nampak macam awak menipu saja.
Kalau begitu, mari kita minum dan jadi lebih rapat.
Tak pernah juruhebah tuangkan minuman untuk saya.
Pastikan ia sedap, ya?
Maafkan saya,
tapi saya datang untuk berbincang sebagai seorang mak.
Saya bukan datang untuk tuang minuman.
Jangan bersikap biadab.
"Biadab". Saya salah faham tentang awak.
Dia panas baran.
Hei, dahlah. Jangan bersabar.
Jurulatih Choi, kami pergi dulu.
Berbincanglah dengan mak ini dengan sopan.
Mari.
Hei, Jurulatih Jung. Bertenang. Mari berbincang, okey?
Da-jeong, minta maaf kepada mereka.
Maafkan saya.
Saya nak beredar. Saya harap kita akan berjumpa di tempat lain kali.
- Sekejap, Da-jeong. Hei! - Tak guna.
Tunggu sekejap.
Saya akan ke balai polis dan laporkan tentang awak serta-merta.
Awak tak tahu apa-apa tentang industri sukan.
Beginilah keadaannya semasa saya bermain dulu. Tak. Ia lebih teruk.
Kalau awak bersikap begini, anak awak akan terima balasan.
Okey. Saya akan bercakap dengan mereka. Setakat ini dulu untuk hari ini.
Nah.
Hantar duit kepada akaun-akaun ini.
Kenapa saya perlu bayar?
Jangan terlalu naif dan marah.
Awak kena bayar untuk biarkan budak itu main.
Il-gwon, inikah cara awak latih mereka?
Bukan saya saja buat begini.
Saya tak rugi apa-apa.
Perjumpaan ini untuk Si-u, tapi awak rosakkan semuanya.
Kalau awak tak beri saya duit,
awak akan tamatkan kerjaya bola keranjangnya.
Da-jeong, keutamaan awak ialah Si-u.
Cuba awak fikir. Awak nak halang dia realisasikan impiannya hanya sebab duit?
Awak mak dia.
HONG DAE-YEONG
Saya akan tolong buat kali terakhir, Dae-yeong.
Tapi kenapa Il-gwon bertemu ibu bapa di tempat begini?
Lelaki itu.
Hentikan muzik. Tolong pergi.
Kami perlu berbincang. Sila keluar.
Hei. Kenapa awak tak tepati masa? Awak tahu dah pukul berapa?
Saya sangka awak bercinta dengan Cik Ok.
Kami memang bercinta.
Kami dah bercinta lebih kurang sebulankah sekarang?
Tapi awak ada di sini?
Hei, saya datang atas urusan perniagaan.
Awak tak tahu perbezaan antara cinta dan perniagaan?
Walaupun selepas berkahwin?
Tak guna. Awak dah gilakah?
Kenapa pula saya nak berkahwin?
Saya akan sentiasa jadi orang suruhan apabila saya ada anak.
Ibu bapa yang saya jumpa semuanya begitu.
"Aduhai, Jurulatih Choi. Tolong benarkan anak saya sertai perlawanan ini."
"Jurulatih Choi, tolonglah anak saya masuk ke universiti." Tak guna.
Saya tak boleh hidup begitu.
Saya tak nak tunduk kepada sesiapa disebabkan anak saya.
Aduhai.
JUMLAH: 1,512,000 WON
Apa yang awak buat? Bayarlah.
Saya baru saja bayar. 2,000 won untuk kola.
Lupakan saja.
Tak apalah.
Lupakan saja. Hantar duit kepada akaun-akaun ini.
- Kenapa saya perlu… - Awak perlu hantar
supaya anak awak boleh sertai perlawanan.
Faham?
Saya dah faham.
Tapi tak nak hantar.
Awak tak nak anak awak main bola keranjang?
Tak guna. Tergamak awak gelar diri awak seorang ayah?
Saya tak pernah anggap dia anak saya.
Awak memang tak siuman.
Hei, kalau U-yeong tak boleh main bola keranjang,
semuanya salah awak.
Itu takdirnya. Kenapa pula itu salah saya?
Apa masalah dia?
- Macam mana? - Saya dah cakap dia takkan berubah.
Kenapa? Adakah awak dipukul?
Ya. Saya ditikam dari belakang.
Dia nak jumpa saya di bar untuk perjumpaan ibu bapa dan guru.
Tapi dia ke sana bersama pengiring.
Apa?
Dia nak saya bayar bilnya
dan minta duit juga.
Dia memang begitu.
Cik Ok ditipu oleh dia!
Saya sangka dia jadi rajin sebab dia mula mengajar.
Dia rajin.
Dia sangat rajin dan baik sampai tulis nombor akaun dengan tangan.
Da-jeong pula?
Dia jumpa Il-gwon sebelum saya.
Choi Il-gwon memang tak guna. Sampah masyarakat.
AYAH
Helo, Si-u. Kamu dah tidur?
Tak. Kenapa ayah?
Ayah baru bercakap dengan Pak Cik Deok-jin.
Dia kata dia jumpa jurulatih bola keranjang hari ini.
Perjumpaan dengan mak kamu berjalan lancarkah?
Entahlah. Mak belum balik.
Yakah?
U-yeong.
Apa mak cik buat di sini?
Ini tempat persembunyian mak cik.
Macam mana dengan kamu?
Mestilah saya nak jumpa Si-u.
Patutlah ini tempat persembunyian mak cik. Pemandangannya cantik.
Tangga ini…
ialah tempat terbaik.
Ini kali ketiga.
Apa dia?
Kamu tengok mak cik mabuk.
Maaf.
Tak apa.
Oh, ya.
Dah berhenti minum?
Saya berhenti selepas mak cik suruh.
Mak cik tahu kamu budak baik.
Baik, tapi biadab…
Tak apa.
Mak cik tak rasa begitu.
Saya tak kisah
asalkan mak cik selamat.
Apa?
Hari ini hari yang sukar.
Tapi…
tak apa.
Mak cik buat dengan baik hari ini.
Mak cik tak minum sebab lalui hari yang sukar.
Jangan nafikannya. Nampak ketara.
Kamu seorang psikik.
Kamu mungkin tahu tentang kerisauan mak cik.
Saya tak tahu ia tentang apa,
tapi walau apa pun pilihan mak cik,
saya harap mak cik gembira.
Ibu bapa saya selalu buat begitu.
"Pilihan yang gembira."
Peliknya.
Kamu selalu ada
apabila mak cik perlukan kamu, U-yeong.
Mak cik berterima kasih?
Sekarang kamu minta dihargai.
Ya.
Terima kasih.
Pemindahan tenaga.
Pemindahan tenaga?
Kamu beri terlalu banyak tenaga?
Saya beri secukupnya.
Mak cik tak rasa begitu.
Kamu beri banyak tenaga tadi.
Rasanya mak cik boleh buat dengan baik.
CHOI IL-GWON
Pilihan yang mulia.
Helo, Il-gwon. Saya nak jumpa awak untuk berbincang.
Okey. Awak buat keputusan yang betul.
Okey. Jumpa awak di sekolah malam ini.
Hei, Dae-yeong.
Oh, ya. Itu bukan nama kamu.
Kamu ialah U-yeong.
Cikgu keliru
sama ada kamu Dae-yeong atau U-yeong.
Ayah kamu selamat sampai ke rumah malam tadi?
Ya.
Yakah?
Okey.
PEGUAM CHU AE-RIN
Rakaman suara? Kenapa?
Adakah saya boleh gunakannya sebagai bukti
apabila laporkan tentang penipuan kemasukan universiti?
Sebenarnya…
kalau awak terlibat dalam perbualan, awak boleh rakam tanpa kebenaran.
Apa maksud awak?
Il-gwon minta duit supaya Si-u boleh sertai perlawanan.
Yakah?
Tak sangka dia bersikap begitu.
Bukankah ini terlalu bahaya? Macam mana kalau awak tertangkap?
Tak apa. Saya akan rakam perbualan itu. Tolong saya nanti.
Dah tentu saya akan tolong awak. Tapi Da-jeong…
Jangan risau. Kami akan berjumpa di sekolah. Saya pasti tak apa-apa.
Saya letak dulu.
Di sekolah pun masih berbahaya.
MELAPORKAN PENIPUAN KEMASUKAN UNIVERSITI
BUKTI KUKUH DAN…
"Paling penting, bukti dan keterangan diperlukan…"
- Ae-rin. - Da-jeong dalam perjalanan
ke sekolah untuk rakam perbualan dengan Il-gwon
untuk lapor dia atas penipuan kemasukan.
Sekarang?
Okey.
MEMO SUARA
Bertenang.
Kita akan kerap berjumpa.
Ya. Baiklah.
MERAKAM
Tunggu.
Jumlahnya tak cukup.
Boleh saya berikan selebihnya nanti?
Sebab itulah saya nak jumpa awak.
Nampaknya awak tak begitu bagus macam yang saya sangka.
Tapi awak tak boleh terus buat begini
pada masa akan datang.
Jadi, apa saya patut buat mulai sekarang?
Hantar jumlah yang sama setiap bulan untuk biar anak awak main.
Awak boleh hantar lebih untuk tunjukkan penghargaan.
Siapa lagi yang boleh akses akaun ini selain awak?
Awak ingat lelaki-lelaki di bar?
Jurulatih Im dan Jung dari Universiti Hanguk.
Mereka memang biadab, tapi mereka pakar…
dalam kemasukan.
JURULATIH JUNG
Panjang umur.
Tentu mereka yang telefon.
Ini telefon saya.
Maaf.
Telefon kita sama.
JURULATIH JUNG
Hei, Da-jeong.
Boleh saya tengok?
Telefon awak.
BIJAK, INDAH, TEKUN
Kenapa awak nak tengok?
Untuk…
Tak mungkin.
MERAKAM
PEJABAT KAUNSELING
SEKOLAH TINGGI SERIM
Apa awak nak buat dengan rakaman ini?
Ugut saya?
Saya boleh halang awak daripada buat sesuatu nanti.
Yakah?
Awak dah tak boleh halang saya.
MEMO SUARA
ISTERI SAYA
DAE-YEONG
Nak dengar satu cerita kelakar?
Ini tentang Dae-yeong.
DAE-YEONG
Dia takkan apa-apa, bukan?
Tapi kenapa saya sangat risau dan tak sedap hati…
Ko U-yeong ialah Hong Dae-yeong.
Hong Dae-yeong ialah Ko U-yeong!
Awak seriuskah?
Awak tinggal dengan dia, tapi tak tahu?
PEJABAT GIM
SYARIKAT ELEKTRONIK SEONGJONG
Tiga lagi. Mari buat cepat dan balik.
SYARIKAT ELEKTRONIK SEONGJONG
Berhenti!
Aduhai.
Awak rasa awak buat dengan baik?
- Tidak. - Tidak, bukan?
Awak bukannya tak tahu apa-apa.
Maafkan saya.
Ini pun sukar bagi saya. Bolehkah awak buat betul-betul?
Maafkan saya.
Awak cuma tahu minta maaf.
Tak guna.
Ya, puan.
Saya di tempat letak kereta. Saya akan ke sana sekarang.
- Ya, puan. - Mari mula balik.
- Awak dah sedia? - Ya.
Sedia. Mula.
Saya dah agak awak ada di sini.
Macam mana awak tahu?
Dahlah. Saya datang nak minum dengan awak.
Awak datang untuk minum, bukan?
Awak kuat minum.
Tak apa.
Apa dia?
Apa-apa saja. Semuanya akan berjalan lancar.
Awak tak tahu pun kenapa saya susah hati.
Awak teringat kalau saya tanya.
Nanti awak yang sedih.
Berehat saja pada hari begini.
Nikmati angin malam bersama setin bir.
Keadaan awak lebih penting.
Kalau awak nak beritahu saya, beritahu saja apabila awak nak.
Awak buat dengan baik hari ini.
Mari sini. Awak akan selesema nanti.
- Cakap sekali lagi. - Apa?
Kalau awak cakap segalanya okey dan saya buat dengan baik,
saya akan rasa tenang.
Tak apa.
Awak buat dengan baik.
Tak apa.
Awak buat dengan baik.
Tak apa.
Awak buat dengan baik.
Hari yang saya rindukan kekal sebagai kenangan.
Pada hari kita saling menghangatkan badan daripada bayu petang.
Pada hari saya rasa tenang apabila ada seseorang di sisi saya.
Saya tahu…
kenangan tak akan berpanjangan.
U-yeong.
- Apa mak cik buat di sini? - Tapi rasa macam ya.
Mak cik berterima kasih?
Sekarang kamu minta dihargai.
Hari itu bukan saja berlaku dalam memori saya
malam pada masa kini juga.
Datanglah tengok perlawanan esok kalau datuk ada masa.
Si-u dan saya akan mulakan permainan.
Ada perkara buruk berlakukah?
Makanlah.
Mak cik tak apa-apa?
Sejujurnya, ada perkara yang agak rumit.
Jangan fikir begitu.
Kadangkala lebih baik bertindak daripada fikir terlalu banyak.
Da-jeong!
Terjemahan sari kata oleh Nurul Iman