JURUHEBAH PELATIH JUNG DA-JEONG JADI BUALAN RAMAI
JURUHEBAH JUNG DA-JEONG ADA ANAK KEMBAR REMAJA?
SUAMINYA HONG, SEORANG TUKANG BAIKI
BEKAS PEMAIN HANDAL BOLA KERANJANG SEKOLAH TINGGI
KHIDMAT TERBAIK!
JUNG DA-JEONG MENUNTUT CERAI
JUNG DA-JEONG BERCINTA DENGAN PELAJAR SEKOLAH TINGGI?
LELAKI 37 TAHUN MENJADI 18 TAHUN?
APA AKAN BERLAKU KEPADA DIA DAN SUAMI YANG BERUSIA 18 TAHUN?
BERDASARKAN FILEM ASAL 17 AGAIN
Mak cik dah nak balik?
Ya.
Si-u hebat hari ini, bukan?
Dia semakin bagus.
Betul.
Tahniah atas kemenangan kamu hari ini.
Sekejap.
Tali kasut mak cik tak diikat.
- Tak apa. - Saya hampir siap ikat.
Ikatan berganda
supaya tak terbuka lagi.
Orang kata kita akan jumpa
jodoh kita apabila tali kasut kita tak terikat.
Ikatan berganda supaya tak terbuka lagi.
Dah siap.
Hati-hati balik.
Okey. Terima kasih.
Hei, Da-jeong.
Nasib baik awak dapat saksikan perlawanan terakhir Si-u.
Apa maksud awak? Bukankah mereka akan ke pusingan akhir?
Pasukan mereka akan ke pusingan akhir.
Tapi pemain macam Si-u boleh bermain pada pusingan awal saja.
Budak-budak yang bayar hutang patut main dalam perlawanan penting.
Awak memang jahat.
Tak rasa bersalah terhadap pelajar yang berusaha?
Aduhai.
Saya nak buat perjumpaan antara ibu bapa dan cikgu lagi
sebelum tetapkan pemain untuk pusingan akhir.
Tapi kalau awak bersikap begini, tak perlu cakap lagi.
Telefon saya kalau awak ubah fikiran.
Profesor Yoon dari Universiti K
akan dipanggil oleh polis berkenaan dakwaan gangguan seksual.
Terjah 25 Jam sentiasa nanti-nantikan maklumat jenayah daripada anda.
Bolehkah Terjah 25 Jam uruskan kes penipuan kemasukan?
Dah tentu. Mereka mulakan serta-merta kalau ada bukti atau saksi.
JURUHEBAH JUNG DA-JEONG
- Bos. - Hei! Saya dah kata jangan panggil "Bos".
- Betul juga. Maafkan saya. - Saya dah cakap banyak kali.
Berapa orang?
Saya datang nak jumpa bos awak. Dia ada di dalam?
Apa?
Apa hubungan awak dengan dia?
Saya kawan Il-gwon.
Oh, begitu. En. Choi tak datang malam ini.
Nak saya telefon dia?
Tak apa. Saya akan telefon dia.
Baiklah.
Saya dah tanya mereka. Saya rasa Il-gwon pemiliknya.
Saya akan siasat.
Okey. Terima kasih.
Ya.
Ya, saya akan ke sana sekarang. Okey.
Sayang.
Saya nak keluar sekejap.
- Hei, kamu dah balik. - Ya.
Oh, ya. Bila kejohanan bermula?
Jangan harap saya main.
Pemain mungkin ditukar. Saya mungkin tak dapat main.
Apa? Kenapa pemain mungkin ditukar?
Saya tak tahu.
Il-gwon, tahniah sebab bawa pasukan awak ke pusingan akhir.
Itu hanya liga sekolah tinggi. Tak perlu diraikan.
Saya akan mengajar pasukan universiti tahun depan,
jadi saya tak peduli.
Oh, ya. Orang lain akan pegang jawatan itu.
Sekejap. Apa?
Kami tak ada pilihan lain.
Awak tak marah, bukan?
Tentulah tidak.
Apabila ada kekosongan di Universiti Hanguk, ia jadi milik awak.
Mengajarlah di sekolah tinggi dulu.
Ya, buatlah begitu.
Baiklah.
Ini ayah Gi-yong.
Sila ikut sini.
Mereka jurulatih dari Universiti Hanguk.
Mereka akan banyak membantu untuk kemasukan dia,
jadi saya nak awak jumpa mereka.
Oh, begitu. Selamat berkenalan.
- Hei. - Hai. Kami banyak dengar tentang Gi-yong.
Oh, begitu. Terima kasih.
Tolonglah dia.
Tapi sekarang dah lewat.
Sayangnya, tapi kita jumpa lagi lain kali saja.
Selamat berkenalan, En. Bang.
Maafkan saya, En. Bang.
Terima kasih sebab belanja.
Jangan risau tentang kemasukan Gi-yong. Okey?
Terima kasih. Aduhai.
Hei. Pastikan awak dapatkan jawatan itu untuk saya lain kali.
Dah tentu. Pasti giliran awak lain kali.
Okey. Tolong, ya?
Dah tentu. Kami serius.
Helo?
Ini saya. Hong Dae-yeong.
Apa? Hong Dae-yeong?
Hei, apa yang berlaku? Tak sangka awak telefon saya.
Il-gwon, saya dah dengar segalanya.
Yakah? Jadi?
Awak sara hidup dengan menjadi jurulatih bola keranjang.
Kenapa eksploitasi mereka untuk dapatkan duit?
Bola keranjang?
Siapa? Saya?
Saya bayar sepuluh juta won kepada pihak sekolah
hanya untuk bermain dalam perlawanan,
tapi saya selalu risau saya akan disingkirkan.
Jangan buat begitu kalau awak tahu.
Kenapa buat begitu juga?
Hei. Saya kena ambil sebanyak mana saya beri, tak guna.
Saya memang terima rasuah pelajar untuk benarkan mereka bermain,
tapi hidup saya lebih baik, bukan?
Berani awak cuba mengajar saya?
Saya letak dulu!
Aduhai, hari ini memang malang.
En. Bang?
- Siapa awak? - Saya pernah hantar mesej. Saya mak Si-u.
Awak kata awak sibuk, jadi saya datang sendiri.
Kami akan uruskan hidup anak kami, jadi jangan masuk campur.
Saya akan panggil semua ibu bapa untuk perbincangan pada malam Sabtu.
Awak boleh datang, bukan?
Tentulah boleh. Tapi awak rasa mereka akan datang?
Jangan risau.
Saya dah ada rancangan.
Awak berdua buat apa dengan telefon saya?
"Bersubahat". Awak perlu masukkan perkataan itu.
Seterusnya. Lapor. Lapor dan tuduh.
Dah hantar.
Saya Ko Deok-jin, ayah Ko U-yeong.
Saya nak adakan mesyuarat tergempar tentang tingkah laku buruk Jurulatih Choi.
Untuk pengetahuan awak, orang yang tak hadir dianggap bersubahat.
Peguam saya akan laporkan dan failkan aduan terhadap awak.
Jumpa pukul 8:00 malam Sabtu nanti di gim.
- Jadi, hari ini… - Saya tak nak pergi. Tak nak!
- Apa itu? - Kenapa saya perlu pergi ke perjumpaan?
Tolong buat sekali ini saja.
Sebagai balasannya, saya akan mengemas, cuci baju, masak dan cuci pinggan.
Itu memang tugas awak sekarang.
Betul. Itu memang tugas saya.
- Dia ayah jenis apa? - Anaknya bukan orang gaji dia.
Kalau begitu, saya akan bayar lebih untuk perbelanjaan saya.
Hei, awak suruh dia bayar kos sara hidup?
Dah tentu. Kenapa saya nak biar dia menumpang saja?
Saya bukan seorang dermawan.
Dia ambil duit daripada seorang remaja?
Saya tak boleh tolong.
Hei! Dia pun tolong saya. Kenapa awak tak tolong?
Sejujurnya, tak ada sebab untuk dia tolong saya.
- Tapi awak patut buat begitu. - Kenapa pula?
Awak ialah ayah saya!
Awak cakap begitu apabila awak perlukan saya.
Adakah saya nampak macam pengecut?
Saya minta awak jadi seorang ayah. Berhenti mencarut.
Betul. Kenapa saya kena jadi ayah awak, si tak guna?
Tak guna. Awak tak pernah jadi ayah saya.
Saya dah bayar awak.
Bayarlah bil air juga, tak guna.
Cukai hartanah sekali, tak guna.
Saya tak ada duit.
Awak tahu berapa banyak cukai harta saya, tak guna?
Kalau begitu, letak nama saya. Saya akan bayar, tak guna.
- Cubalah. - Mereka berdua gila.
- Perempuan itu pun pelik. - Dahlah, tak guna.
- Mari. - Tak guna!
Saya tak nak pergi!
- Apa ini? - Kenapa dia panggil kita ke sini?
- Apa yang dia cuba lakukan? - Saya sibuk.
- Berani dia suruh kita datang? - Aduhai.
- Itu siapa? - Apa ini?
- Apa yang dia nak? - Dia fikir dia siapa?
Terima kasih sebab datang walaupun awak sibuk.
Saya tak nak pergi!
Saya akan telefon Cikgu Ok juga.
- Cikgu Ok? - Ya.
Dia ambil berat tentang pelajar.
Bayangkan kalau awak datang dan kendalikan masalah ini.
- Apa yang akan berlaku nanti? - Dia akan jatuh cinta kepada awak.
Yakah?
Terima kasih sebab datang.
Tentulah, cikgu patut datang.
Saya panggil awak semua ke sini hari ini
untuk memecat Jurulatih Choi Il-gwon.
Cukuplah.
Saya juga pemain bola keranjang berbakat di Sekolah Tinggi Serim 18 tahun lalu.
Anak saya belajar main daripada saya, jadi dia sangat berbakat.
Betulkah?
Ya.
Lapan belas tahun lalu, ada jurulatih yang minta duit.
Tapi ibu bapa saya tak berikannya kepada dia.
Kenapa? Sebab dia percayakan saya.
Sebab itulah saya boleh berdiri di sini dengan yakin.
Hei.
Apa kaitannya dengan Jurulatih Choi?
Dulu alumni saya, Choi Il-gwon tak jahat.
Tapi awak tahu bila dia mula terpesong?
CHOI IL-GWON
Awak bawa bersama?
CHOI IL-GWON
Jadi, dia akan mulakan, bukan?
Dah tentu.
CHOI IL-GWON
Dengar sini. Saya akan bunuh awak kalau awak beritahu sesiapa.
Baiklah. Saya takkan beritahu ayah awak merasuah jurulatih.
Tutup mulut awak!
CHOI IL-GWON
Sejak hari itu, Il-gwon mula minta duit daripada saya
dan dia mula pukul saya.
Saya sangka dia berubah selepas dia mula mengajar.
Tapi dia masih ambil duit
daripada kita macam yang jurulatih buat kepada ayah dia
18 tahun lalu.
Adakah kita nak anak kita membesar jadi Il-gwon?
- Dia serius? - Dia memang jahat.
- Itu sikap sebenar dia? - Teruknya.
Dia begitu?
Saya menentangnya.
Kalau kita beri keterangan, kita semua akan dihukum.
Betul. Anak-anak kita juga perlu menghadapinya.
Kita tak boleh musnahkan masa depan mereka.
- Betul. - Tak boleh.
- Kita tak boleh buat begitu. - Tak boleh biarkannya.
Ada sesiapa yang berasa yakin di depan anak?
Ada sesiapa yang beritahu anak yang awak merasuah jurulatih
untuk hantar mereka ke universiti?
Mungkin
mustahil untuk kita jadi ibu bapa yang anak-anak banggakan,
tapi kita tak patut memalukan mereka.
Saya
rasa malu dengan ayah.
Bermain bola keranjang ialah impian penting anak-anak kita.
Kalau mereka tahu impian mereka ialah hasil jenayah ibu bapa mereka,
apa perasaan mereka?
Saya pasti mereka akan kecewa dengan awak,
tapi mereka akan menyalahkan diri sendiri.
Mereka mungkin akan salahkan diri sendiri sebab fikir awak langgar undang-undang
sebab mereka tak cukup bagus.
Tapi kita tak boleh dedahkannya sebelum perlawanan penting.
Betul. Ia akan ambil masa yang lama apabila Kementerian Pendidikan
memulakan penyiasatan.
- Kita nak lupakan perlawanan ini? - Tak boleh!
- Apa awak nak buat sekarang? - Apa rancangan mereka?
Apa kata buat begini?
Saya baru tahu
Jurulatih Choi uruskan sebuah bar.
- Bar? - Dia dah gila agaknya.
Saya akan laporkan kepada rancangan hal ehwal semasa.
Kalau ia terdedah,
ia mungkin akan percepat penyiasatan.
Saya baru terima dokumen itu. Terima kasih.
Gi-tae, sila lihat dokumen ini.
TRANSAKSI KEWANGAN
- Ini maklumat sahih? - Boleh guna sebagai bukti?
Kita boleh terus mulakan.
Dia dah sampai. Mari.
Saya Nam Gi-tae dari Terjah 25 Jam.
Awak Jurulatih Jung Dae-ho?
Ya, ada apa?
Kami terima maklumat tentang rasuah pasukan bola keranjang.
Saya nak temu bual awak.
Mana ada.
Awak tahu ini hal penting, bukan?
Tak ada rasuah. Awak nak saya cakap apa?
Tutup kamera awak dan pergi.
Tolong bertenang.
Tak guna. Saya dah sampai.
Kenapa ada polis di sini?
Saya tak tahu.
Awak kena cepat, bos.
Tak guna. Baiklah. Saya letak dulu.
- Helo? - Hei!
Apa yang awak buat?
Kenapa? Ada apa?
JBC datang ke kampus kami. Mereka siasat berita rasuah kemasukan.
Apa? JBC?
Da-jeong, betul cakap awak. Ini bar Il-gwon.
Pekerja dia sahkannya.
Da-jeong, tak guna.
Jumpa di gim nanti.
Ini peluang terakhir awak.
Peluang terakhir saya?
Baiklah.
Saya akan berikan peluang terakhir itu.
Saya tak rakam.
Baiklah. Biar saya dengar dulu.
Peluang apa yang awak nak beri?
Kami baru terima kenyataan pekerja awak.
Polis akan bawa waran geledah dan siasat pemilikan haram awak.
Jadi, rasuah yang awak terima daripada ibu bapa
dan beri kepada jurulatih
akan didedahkan.
Serah diri sebelum terlambat.
Awak terlalu gigih.
Tapi awak tahu?
Ia didaftarkan di bawah nama abang saya.
Awak tak boleh tangkap saya walaupun awak laporkan saya.
Tak mustahil kalau ibu bapa lain beri keterangan.
Tak mungkin.
Disebabkan saya, anak-anak mereka dapat main bola keranjang.
Kenapa mereka nak laporkan cikgu yang baik macam saya?
Awak kata terima rasuah untuk main dan masuk ke universiti sebagai mengajar?
Siapa hantar mereka ke universiti?
- Apa? - Mereka tak percayakan anak-anak mereka.
Sebab itu asyik merayu kepada saya.
Jadi, saya ambil duit dan kata anak mereka akan masuk ke universiti.
Mungkin mereka gembira membayangkan anak mereka masuk ke universiti.
Bukankah ia berbaloi dengan duit mereka?
Macam mana orang macam awak jadi cikgu?
Berani awak mengajar cikgu?
Biar saya jelaskan. Saya takkan dihukum sendirian.
Kalau apa-apa berlaku kepada saya, saya akan beritahu awak merasuah saya.
Jadi, kerjaya awak sebagai juruhebah akan tamat.
Saya tak pernah
beri awak duit.
Yakah? Kalau begitu…
saya akan kata awak buat perkara lain.
Choi Il-gwon.
Awak musnahkan peluang terakhir awak.
Awak perlu berhenti buat saya marah.
Awak fikir awak siapa untuk beri saya peluang?
Itu siapa?
Aduhai. Tak guna.
Kenapa awak ada di sini?
Untuk tangkap cikgu jahat.
Tak cukup lagi saya pukul awak dulu?
Awak dah tua, tapi masih belum matang.
Il-gwon, bila awak nak matang?
Apa pula sekarang? Hei.
Hentikannya!
Hei.
Tangan awak mungkin akan patah. Alihkannya.
Siapa awak untuk beri keterangan? Kenapa awak buat begitu, tak guna?
Cukup!
Aduhai.
En. Gu, dah berapa lama awak ada di sana?
Saya akan beri keterangan untuk dia.
Semua perkara yang awak dengar tadi ialah salah faham.
Mereka asyik mendesak saya,
jadi saya reka cerita untuk menakutkan mereka.
Segalanya diatur dengan Hanguk untuk Ja-seong.
Awak perlu hantar dia ke universiti.
Universiti? Awak bukan cikgu.
Apa awak cakap?
Kalau begitu, saya akan beri tempat Ja-seong kepada Gi-yong.
Saya pun akan beri keterangan!
Tunggu.
- Saya pun! - Saya pun!
- Saya pun. - Saya pun.
Kenapa awak semua ada di sini?
Saya akan laporkan kepada program hal ehwal semasa.
Kalau ia terdedah, ia mungkin akan percepat penyiasatan.
Awak fikir masalah ini akan selesai kalau kita beritahu rancangan TV?
Hal ini boleh diselesaikan
kalau awak semua beri keterangan tentang apa yang berlaku.
Saya masih tak pasti.
Saya tak tahu nak sebelahi siapa.
Sejujurnya, bukannya kami boleh percaya semua perkara yang awak cakap.
Kalau begitu,
saya akan tunjukkan perangai sebenar Choi Il-gwon.
Dengarlah dulu. Saya boleh jelaskan segalanya.
Saya simpan semua resit minuman yang saya perlu bayar untuk awak.
Apa maksud awak? Awak yang nak bayar untuk kami!
Kalau begitu,
saya beri tempat Ja-seong di Hanguk
kepada Gi-yong.
Sila pertimbangkannya.
Saya tak perlukannya!
Saya akan pastikan awak dan jurulatih Universiti Hanguk ditahan!
Tak guna!
Awak fikir ada orang akan percaya?
Saya akan laporkan awak semua atas tuduhan memfitnah.
Anak-anak awak tak akan dapat main bola keranjang lagi.
Orang gila.
Apa? Orang gila?
Hei, saya menahan diri daripada memukul awak,
jadi tutup mulut awak.
Awak tahu segalanya dah berakhir.
Sedarlah dan akui kesalahan awak.
Akui kesalahan saya?
Berani awak layan cikgu macam seorang penjenayah?
Hei, sakitlah!
Sakitlah. Tolonglah.
Kami terima laporan serangan.
Siapa penyerang itu?
- Lelaki itu. - Tak guna! Ae-rin!
Hei, lepaskan saya.
Itu untuk pertahankan diri.
Dia buat begini kepada saya. Dia tolong saya.
Semua orang nampak.
- Ya. - Saya pun nampak.
- Saya nampak. - Saya pun.
- Saya nampak dia juga. - Kami nampak segalanya.
Tak guna.
Kenapa? Aduh. Kenapa?
Apa yang saya dah buat?
Diamlah.
Hei, encik. Apa salah saya?
Lepaskan saya.
Lepaskan saya!
Hei. Lepaskan saya.
KO DEOK-JIN
Hati-hati, okey?
Maaf.
CHOI IL-GWON
Il-gwon.
Kalau pandai elak bola, tukarlah.
Jangan curi tempat pemain pemula yang lebih baik.
SEKOLAH TINGGI SERIM
En. Hong, lima juta won saja.
Tak boleh.
Itu ayah Dae-yeong?
Dia bayar untuk jadi pemain pemula juga.
Berani dia cakap begitu kepada saya?
Jurulatih, saya tak boleh buat begitu.
En. Hong. Ini perkara biasa kalau awak nak anak awak main bola keranjang.
Kenapa pekerja di sekolah kata rasuah ialah "perkara biasa"?
Biar saya cakap dengan jelas. Saya akan maklumkan pihak sekolah
kalau awak tindas dia disebabkan hal ini.
Faham?
Aduhai…
Saya berada di bar haram milik Choi, cikgu sekolah tinggi.
Choi, broker penipuan kemasukan, melanggar Undang-undang Penjawat Awam
dan minta duit daripada ibu bapa untuk benarkan anak main
atau jadi pemain pemula dalam perlawanan.
Perkara yang lebih mengejutkan ialah penggunaan kekerasan terhadap ibu bapa.
Lelaki tak guna itu kata… Maksud saya, dia kata cikgu lain sedang memerhati.
Kalaulah dia tak tipu…
Seperti yang anda lihat, ayah yang dipukul sangat keliru
dan trauma akibat kejadian itu.
Itu siapa?
- Maksud saya… - Saya tak pasti. Itu siapa?
Tak sangka betul.
Choi, jurulatih sekolah tinggi
bersama Im dan Jung, jurulatih di Universiti Hanguk
akan ditahan atas tuduhan penipuan kemasukan.
Liga Bola Keranjang umumkan rancangan mereka
untuk menyiasat penipuan kemasukan pasukan sekolah tinggi.
Tiga belas orang ibu bapa yang terlibat
diletakkan di bawah percubaan sebab buat keputusan yang salah,
tapi kami ingin luahkan penghargaan sebab tampil dan dedahkan kebenaran.
Melaporkan bersama Terjah 25 Jam. Saya Nam Gi-tae.
Ayah dah agak kamu akan buat masalah.
Kamu selalu hampakan ayah
dan kamu kecewakan ayah lagi.
Pernahkah ayah…
percayakan saya?
Apa?
Pernahkah ayah
menyebelahi saya walaupun sekali?
Walaupun kamu bagus untuk sedetik,
dah tentu ayah percaya!
Ayah berhabis untuk kamu!
Tapi kamu jadi jurulatih sekolah tinggi saja?
Tak guna.
Kamu memang tak guna.
Ayah berhabis untuk kamu!
Ayah nak kamu hidup senang…
Tapi saya tak hidup senang!
Betul tak?
Ia tak berjalan lancar. Kenapa agaknya?
Ayah rasa…
kenapa saya jadi begini?
Tak guna.
Saya nak luahkan kekesalan
kerana menyebabkan pelajar dan ibu bapa terluka dan terkejut
atas kejadian memalukan baru-baru ini.
Saya akan bawa perubahan positif kepada pasukan bola keranjang Serim.
Saya nak perkenalkan jurulatih baru dan wakil ibu bapa kita.
Ini ialah kenyataan daripada ibu bapa.
Isi pentingnya ialah kami takkan merasuah awak walaupun awak minta.
Saya faham. Jangan risau.
- Sila beri kerjasama. - Baiklah.
Itu saja.
Ayah tak apa-apa?
Ayah disoal siasat oleh polis. Syarikat ayah okeykah?
Syarikat ayah bukannya lemah.
Kamu tak perlu risau tentang itu.
Tapi mulai sekarang, kamu perlu cari jalan kamu.
Okey.
Mak.
Terima kasih.
- Buat yang terbaik. - Dah tentu.
Baiklah.
Saya bukannya seorang ayah. Kenapa saya perlu jadi wakil?
Tak guna.
En. Ko.
Cikgu Ok, bila awak sampai?
Saya ada sejak awal lagi.
Awak sangat hebat hari ini.
Saya hebat?
Saya tahu awak bekerja keras untuk menyelesaikannya.
Walaupun dah terlambat, tapi saya nak ucap terima kasih.
Untuk hari ini juga.
Jumpa lagi nanti.
Nak jumpa saya nanti?
Cikgu Ok.
Jom pergi minum kopi lain kali.
Boleh.
Si-u.
Saya nak minta maaf atas semua kesalahan saya
terhadap awak.
Saya tak boleh terima yang awak nampak ayah saya pukul saya.
Maruah saya tercalar.
Itu bukan salah awak,
tapi
saya lepaskan kepada awak.
Saya minta maaf.
- Jin-cheol? - Da-jeong!
Apa khabar?
Tentu Yeong-jun dah besar.
Betul. Dia dah besar sekarang.
Awak hantar banyak hadiah melalui Dae-yeong.
Kami terima banyak hadiah daripada awak, tapi kami tak dapat balas budi awak.
Tak apalah.
Agaknya Dae-yeong okeykah?
Tentu dia sedih selepas dia dipecat.
Apa?
Dia dipecat?
Awak tak tahukah?
Dae-yeong tak dinaikkan pangkat macam yang dia jangkakan,
tapi dipindahkan ke Busan.
Dia mengadu kepada pengurus, tapi…
Saya akan biarkan saja
demi keluarga saya.
Keluarga awak? Alahai.
Saya kasihan isteri dan anaknya yang percayakan orang tak guna ini.
Nampak sangat mereka pun sama tak guna.
- Minumlah. - Mulut tak makan saman!
Saya berhenti kerja hari ini juga!
Tak ada lelaki di dunia ini yang akan biar orang hina keluarga dia.
Dia melawan pengurus
dan dipecat serta-merta.
Okey. Mari makan.
Sejak bila ayah makan sandwic?
Dulu kamu suka makan sandwic bakar.
Ayah masih ingat.
Tapi deria rasa saya mula berubah mengikut usia.
Yakah? Apa yang kamu suka sekarang?
Saya masih suka sandwic,
tapi saya juga suka sup sundae
sama macam ayah.
Kamu pun dah semakin tua.
Saya dah tua.
Tapi saya rasa macam budak kecil lagi
apabila datang makan bersama ayah.
Si-a sukakannya, jadi saya selalu makan.
Okey. Mari makan.
Okey.
Aduhai. Baju awak perlu dicuci kering.
Saya rasa macam besarkan dua anak.
Mari sini.
Mak kamu selalu cakap begitu.
Yakah?
Da-jeong selalu merungut yang dia besarkan tiga orang anak.
Ayah masih rasa bersalah kepada Da-jeong apabila teringatkan dia.
Dia terpaksa besarkan anak dan bekerja pada usia yang muda.
Tentu sukar buat dia,
tapi dia turut jaga ayah.
Ayah, makanan ini okey?
Kenapa masak terlalu banyak?
Saya bawa banyak hidangan sampingan,
jadi jangan lupa makan.
Ayah boleh panaskan sup di dalam periuk
dan masukkan sedikit daun bawang cincang.
Okey. Baiklah.
Ayah, jangan lupa periksa tekanan darah ayah setiap hari.
Saya tulis arahan dengan jelas dan besar.
CARA MENGGUNAKAN MONITOR TEKANAN DARAH
Saya tetapkan suhu yang tinggi.
Ayah boleh tidur lena sekarang.
Kamu tak perlu belikannya.
Aduhai.
Dia sangat bertimbang rasa dan prihatin terhadap ayah.
Tapi ayah
banyak menyusahkan dia.
Adakah kerja mak cik sukar kebelakangan ini?
Tak sukar pun.
Mak cik patut jaga diri.
Terima kasih sebab ambil berat.
Kamu pun patut jaga diri.
Okey.
Mak!
Hei, Si-a.
Awak baru balik?
Ya. Awak pula?
Saya datang nak jumpa Si-u.
Tak nak pergi ke sekolah.
Tak nak lagi? Kenapa?
Pesta bakal bermula. Pesta itu riuh dan membosankan.
Kenapa? Ia akan menjadi memori indah.
Betul. Itu akan menjadi kenangan yang indah.
Mak ada kenangan indah tentang festival?
Kenangan yang indah?
Kenangan apa?
Apa?
Pesta itu
cuma riuh dan membosankan.
Pesta itu sangat membosankan.
Saya dah agak.
- Pesta bakal bermula. - Ya.
Lihatlah tugasnya.
Angkat tangan untuk tugas yang kamu nak buat.
Pertama sekali, siapa nak sediakan pameran foto?
Kamu bertiga?
Pasukan kita dah bersihkan gim.
Itu tugas yang paling mudah.
Lupakan saja. Dahlah.
Saya pun.
U-yeong boleh sertai mereka untuk buat persiapan pameran.
Kemudian kamu boleh ambil album dan pergi ke Bilik Muzik.
- Okey. - Okey.
Tapi…
Seterusnya. Siapa nak bina pentas di luar?
Tiada sesiapa?
- Tak guna. - Seterusnya, mengemas.
Dah selesai.
GAMBAR PESTA LALU
SEMASA PESTA
Awak tak apa-apa?
Saya tak apa-apa.
Taklah.
Aduhai. Awak akan lebam nanti.
Biar saya tengok.
Jangan sentuh dia.
Kenapa? Saya tak boleh sentuh dia?
Tak boleh.
Kenapa pula?
Sebab…
tangan awak berhabuk.
Apa? Tangan awak berhabuk?
Aduhai, tangan saya.
Awak sentuh saya dengan tangan kotor?
Tak guna.
Bo-bae, mari kita pergi ambil album.
- Okey. - Tak guna.
Awak okey?
Tak guna.
Hei, Ji-ho.
Kenapa?
Adakah
awak sukakan Si-a?
Jangan menyibuk.
Dia memang sukakan Si-a.
Budak kecil itu dah besar dan kini mula cemburu.
Kamu memang comel. Aduhai.
Tapi kamu tak boleh bersama Si-a.
Semua lelaki macam serigala.
Tak boleh.
Tiada siapa boleh bercinta dengannya.
Kenapa awak bercakap seorang diri?
Kenapa awak ada di sini?
Kalau bukan disebabkan awak, saya dah ada di sini.
Apa-apa pun,
awak sukakan Si-a?
Dah tentu.
Secara romantik?
Awak dah gilakah?
Soalan itu sangat menakutkan.
- Langsung tidak? - Tidak.
Itu tak masuk akal.
- Taklah. - Apa?
Saya suka Si-a sebagai wanita.
Jadi, jangan cuba
jadi penghalang antara kami.
Si-a milik saya.
Apa awak cakap?
Pekakkah? Dia milik saya.
Milik awak? Dia milik awak?
Maafkan saya.
Tapi siapa pak cik?
Apa? Pak cik?
Apa awak buat tadi?
Jangan tunjuk di depan orang lain.
Diamkan saja.
Saya takkan berdiam diri.
Saya akan lindungi anak saya.
Selamat jalan.
Nak cakap sesuatu?
Ya.
Apa?
Sejujurnya, saya…
Selamat datang.
- Kenapa awak datang? - Datang kedai, buat apa lagi?
Saya dengar awak dapat jurulatih baharu.
Dia okey?
Ya. Hei.
Awak risaukan saya?
Risau bang konon. Saya cuma nak tahu.
Nah.
Ini untuk awak.
Kenapa berikan kepada saya?
Beli satu percuma satu.
Saya cuma nak satu. Saya tak boleh buang.
Hei, Ji-ho.
Kenapa? Saya sangka awak nak buang.
Kenapa awak berdua ada di sini?
Awak tak nak balik?
Awak pun sama.
Saya tunggu untuk hantar dia balik.
Kenapa awak buat begitu?
Awak rasa kenapa? Sebab dunia ini menakutkan.
Selamat tinggal.
Terima kasih. Selamat jalan.
Okey. Selamat tinggal.
- Si-a, mari pergi. - Okey.
Kenapa awak masih di sini?
Ayah awak suruh saya buat sesuatu.
Apa yang dia suruh awak buat?
Saya akan beritahu dalam perjalanan.
Awak berdua boleh balik.
Mari.
Apa yang awak buat? Cepatlah.
Okey.
Selamat tinggal.
- Budak tak guna. - Budak tak guna.
Aduhai.
Jadi, apa pendapat awak tentang mereka?
Mereka?
Ji-ho dan Ja-seong.
Bukan sebagai kawan, tapi sebagai lelaki.
Awak dah gilakah?
Saya dah lama berkawan dengan Ji-ho. Dia bukan lelaki bagi saya.
Ja-seong buat saya marah setiap kali saya teringat dia buli Si-u.
Dia sangat menjengkelkan.
Hei.
Jangan lalu lorong gelap itu.
Itu jalan pintas.
Lorong itu sunyi dan gelap.
Tak ada kamera pengawasan. Lalu jalan yang lebih cerah.
Bahaya berjalan pada waktu begini.
Berhenti membebel. Saya bukan budak-budak.
Awak memang budak. Seperkara lagi.
Bawa benda ini.
Ini penggera peribadi.
Ambillah.
Ayah awak minta saya beri kepada awak. Ambillah.
Si-a.
Mak!
Kamu berdua jalan bersama?
Tak. Dia hantar saya balik.
Mak cik balik lewat.
Mak cik baru habis kerja.
Dah lewat. Kamu pun patut balik.
Okey.
- Hati-hati. - Okey.
Mari.
Selamat tinggal.
Mak mengganggukah?
Apa yang mak cakap?
Kami tiada apa-apa hubungan.
Kenapa kamu macam takut? Mencurigakan.
Bukan begitulah!
Aduhai, bukan begitu.
10:10 malam.
Jumpa keluarga dia.
10:30 malam.
Balik ke rumah. Tak keluar.
Pemerhatian sasaran selesai.
Rancangan akan
dilaksanakan esok.
PEMERHATIAN 35
Da-jeong, boleh awak ikut saya sebentar?
Ada apa?
Jangan terkejut.
Saya baru dengar daripada En. Park
hanya tiga orang yang akan jadi pekerja tetap.
Macam mana dengan seorang lagi?
Mungkin akan dipecat.
Awak tak pernah dengar, bukan?
- Saya tak tahu. - Saya pun sama.
Saya pun.
Kita nak biarkan mereka buat begini?
Mari periksa dengan Jabatan Sumber Manusia.
Kalau betul, apa kata kita bersatu
dan beritahu mereka ini layanan tak adil?
Syarikat dah buat keputusan.
Rungutan kita boleh ubah apa-apakah?
Jadi, biarkan saja mereka buat begini?
Apa kita boleh buat? Ini realiti.
Buat yang terbaik untuk terus hidup.
Yu-mi, tiada gunanya melainkan kita bercakap bersama.
Awak semua kelihatan sangat beremosi sekarang.
Cuba fikir secara rasional.
Kalau awak nak merungut, awak bertiga boleh buat.
Saya pergi dulu.
Dia memang kejam.
Dia kata perlawanan dah bermula?
Apa yang kita ada? Saya urus hal ehwal semasa.
Ja-yeong, pendidikan dan radio.
Yu-mi, si tak guna itu
urus rancangan hiburan dan besbol.
Da-jeong pula…
Saya saja yang tak ada sebarang rancangan.
Saya pasti awak dapat tawaran baru nanti.
Betul, Da-jeong. Jangan risau.
Helo.
Awak Pn. Jung Da-jeong?
Saya Park Hui-seong, pengarah rancangan hiburan.
Ini penulis kami, Lee Bo-ra.
Helo.
- Pengarah datang sendiri. - Yalah.
Ini rancangan percubaan. Kami nak awak jadi hos.
Kalau berjalan lancar, ia dikekalkan.
Hos?
Hebatnya.
Kenapa awak berikan tawaran ini?
PERKAHWINAN TERDESAK
Ini rancangan perceraian.
Kami betul-betul nak awak jadi hos rancangan ini.
Oh, begitu.
USUL RANCANGAN PERKAHWINAN TERDESAK
Ini bahan-bahan daripada acara tahun lepas.
Ia sama dengan acara tahun ini,
tapi bahan untuk versi tahun ini akan sampai nanti.
Adakah awak cuba lengahkan masa macam sebelum ini
untuk anak awak, peminat saya?
Dia dah tak meminati awak. Dia bencikan awak.
Peliknya. Prestasi saya kebelakangan ini semakin baik.
Tentu dia rasa cemburu sebab awak semakin bagus.
Awak lebih bagus daripada dia dalam setiap aspek.
Apa? Apa maksud awak?
Sanggup awak suruh saya…
Hei.
Awak anak En. Ko?
Hei, gembira bertemu awak.
Inikah yang awak perlukan?
Betul. Tunggu di luar.
Dia betul-betul benci saya.
Saya dah cakap.
Memandangkan dokumen baru dah sampai, mari lihat dan bincang.
Baiklah.
Tak masuk akal. Mereka suruh awak jadi hos rancangan perceraian?
Tapi saya mungkin dipecat kalau saya tak terima.
Apa? Kenapa mereka nak pecat awak?
Hanya tiga orang yang akan lulus latihan ini.
Tapi saya saja yang tak ada rancangan.
Ae-rin, kalau saya terima tawaran itu,
tolonglah saya.
Saya semakin geram. Mari kita makan makanan pedas.
Tak naklah. Saya tak berselera.
Mari kita pergi.
Awak selalu makan makanan pedas apabila awak tertekan.
Lain kali sajalah.
Nampak ketara awak tak makan apa-apa hari ini.
Da-jeong.
Hei, Ji-hun.
Saya sangat suka bandar ini.
Saya jumpa awak apabila datang ke sini.
Awak datang atas urusan kerjakah?
Ya. Saya sengaja datang ke sini.
- Apa? - Saya sengaja datang ke sini
untuk jumpa awak.
Saya maksudkannya.
Lihat di sana.
- Hei. - Saya keluar selepas siapkan kerja.
Kemudian nampak awak semasa awak berjalan.
Kalau belum makan, nak makan bersama?
Maaf, tapi saya makan lewat.
Kalau begitu, boleh awak duduk dengan saya?
Saya tak boleh makan sendirian.
Aduhai, laparnya.
Saya juga tak bertenaga.
Tukang masak di sini sangat handal.
Daging gorengnya yang pedas memang sedap.
- Mak cik. - Hei, Ji-hun.
Kenapa tak datang kebelakangan ini? Mak cik sedih.
Maaf. Saya sibuk ketika musim perlawanan.
Hei.
Bukankah awak Jung Da-jeong?
Mak cik kenal saya?
Dah tentu. Mak cik peminat awak.
Apa-apa pun, apa hubungan kamu berdua?
Dia wanita pertama yang awak bawa.
Dia kawan saya. Jangan salah faham. Tolong berikan daging pedas.
Baiklah.
Mak cik, masukkan banyak serbuk cili dan pastikan ia pedas!
Banyak serbuk cili? Dia tak boleh makan makanan pedas.
Apa-apa sajalah.
Baiklah. Mari kita buat pedas-pedas.
Sedapnya.
Semua tekanan hilang.
Da-jeong, rasalah.
Tak apa.
Ia sangat sedap. Sesuap saja.
Baiklah.
Ia sangat sedap.
Betul tak? Makanlah bersama.
Mak cik, semangkuk nasi lagi.
Pn. Jung!
Tolong berikan autograf.
Autograf?
Mak cik ada pelanggan terkenal. Mak cik nak gantungkannya.
Mak cik!
Mak cik datang sebentar lagi!
Boleh tandatangan dan letak di atas kaunter?
Awak lebih cantik depan-depan.
Peliknya. Saya cuma tandatangan kontrak sebelum ini.
Hei, tunggu.
Jangan tandatangan lagi.
Saya guna sarung tangan ini semasa perlawanan.
- Jadi? - Beri saya autograf dulu.
Saya peminat pertama.
- Apa? - Cepatlah.
Ini acara yang penting bagi saya.
Okey.
Terima kasih.
Aduh, perut saya pedih.
Saya akan sentiasa menyokong awak. Jung Da-jeong.
Dia tiada rancangan?
Tidak. Ada orang datang dan tawarkan dia jadi hos rancangan perceraian.
Dia nak buat apa?
Dia fikir itu peluang terakhir dia.
Jadi, dia perlu lakukannya.
Apa?
Orang akan bergosip apabila ia disiarkan.
Siapa tahu apa reaksi orang nanti?
Ia mungkin menyusahkan Da-jeong dan anak-anak awak.
Saya pasti dia tahu.
Tapi kalau dia masih fikir itu peluang terakhir dia…
dan dia terpaksa melakukannya,
saya pasti…
dia bukan buat keputusan ini untuk diri dia saja.
Cantiknya.
Menakjubkan.
Cantiknya.
Anak-anak kita cepat membesar.
Saya harap mereka lambat membesar.
Yakah. Sedihnya lihat mereka membesar dengan cepat.
Mereka takkan datang ke sini lagi apabila mereka dah besar, bukan?
Tak apa. Kita boleh datang berdua.
Dae-yeong.
Sebenarnya, saya dah dapat keputusan temu bual juruhebah saya.
Yakah? Apa keputusannya?
Saya gagal.
Jangan cakap begitu sambil senyum.
Itu bagus juga. Ketika saya ditemu duga,
saya gembira
apabila berada di stesen TV.
Sebab itulah saya nak cuba betul-betul.
Saya nak tunjukkan kepada anak-anak kita yang saya berusaha dan cabar diri saya.
Saya akan berjaya nanti
dan buat mereka fikir saya mak yang hebat.
Bagus. Saya tahu awak boleh buat.
- Tengoklah. - Besarnya.
Semua orang akan pulang lewat?
KUMPULAN SEMBANG, 4 ORANG
Saya ada hal. Saya akan balik lewat.
Saya nak berlatih lagi.
Mak akan balik lewat malam ini.
Saya tak nak tengok seorang diri.
Hei.
Saya datang untuk beri sesuatu.
Gambar-gambar ini masih ada?
Saya jumpa semasa buat persiapan pesta.
Tapi macam mana kamu tahu ini mak cik?
Mak cik dah banyak berubah.
Tak adalah.
Mak cik masih cantik.
Apa?
Si-a mirip mak cik.
Mak cik nak tengok?
Dia sangat comel.
Betulkah itu Si-u?
Dia nampak hebat, bukan? Matanya berubah apabila dia bermain.
Mak cik patut tengok dia lebih kerap.
Sayangnya.
Mak cik sibuk dengan kerja.
Mak cik besarkan mereka sebagai ibu berkerjaya.
Mak cik memang hebat.
Kamu cakap macam orang dewasa.
Saya seorang lelaki tua di dalam.
Tapi saya masih takut buat silap
sebelum permainan bermula.
Tapi
semasa saya tengok TV,
mak cik langsung tak nampak gementar.
Mak cik tak pernah buat silap.
Saya selalu fikir mak cik hebat apabila saya tengok mak cik.
Aduhai, itu dah melampau.
Saya serius.
Si-a dan Si-u juga menyokong mak cik.
- Yakah? - Ya.
Jadi, tunjukkan kepada mereka betapa hebatnya mak cik.
Terima kasih.
Dah mula.
Da-jeong.
Awak buat dengan baik sekarang.
Jadi, janganlah risau.
Saya tahu awak boleh hadapi semua ini juga.
Cantiknya.
Ada benda yang kita nampak selepas kehilangannya.
Terima kasih sebab temankan mak cik. Jaga diri.
Senyuman orang yang kita sayang.
Masa yang awak luangkan bersama orang yang awak sayang.
Sebelum saya kehilangan mereka,
saya tak tahu
betapa berharganya mereka.
Yu-ju!
Mak!
Yu-ju!
Cari bilik bedah kosong.
Dia pesakit kemalangan. Hong Dae-yeong, lahir pada tahun 1983.
8 TAHUN LALU
Dae-yeong. Hong Dae-yeong.
- Dae-yeong. - Sekejap, ya?
Dae-yeong!
Mak kamu cari kamu.
Ya, mak!
Biar mereka main lama sikit.
Mereka sangat seronok.
Baguslah sebab ada kafe kanak-kanak.
Tapi ia dibuka selepas mereka membesar.
Betul.
Awak nak main dengan saya?
Okey.
Siapa budak yang pegang tangan dia?
Tentu dia kawan Si-a.
Ja-seong!
Ja-seong? Itu bukan kawan dia.
Awak akan mengamuk kalau dia bawa tunangnya pulang, bukan?
- Apa? - Cuba awak fikir.
Suatu hari nanti, dia akan ada teman lelaki
dan berkahwin.
Macam mana kalau dia bawa lelaki balik?
Saya akan patahkan sebelah kaki dia dulu.
- Apa? - Kalau dia baik, saya akan rawat dia.
Tapi kalau dia jahat, saya akan patahkan sebelah kaki lagi.
Kasihan Si-a. Kamu takkan berkahwin.
Jangan cakap kuat-kuat.
Saya hampir nak menangis.
Saya rasa macam membesarkan tiga orang anak.
Mari sini, anak mak. Aduhai.
Kamu marah? Kasihannya.
Terjemahan sari kata oleh Nurul Iman