Jak możesz czuć się dobrze?
Masz cierpieć.
Jak ja.
Zapłacimy ci za pracę i odnotujemy twój wkład.
Ale to mój film.
- Za co masz mi płacić? - Teraz jest mój.
Życie nauczyło mnie jednego.
Każdego można kupić.
Wybrany numer…
Nikt nie oprze się pieniądzom.
Wiesz, kogo najłatwiej było przekonać?
Ju Dong-hyanga.
Panie Ju.
Wiem, że pan tam jest.
Proszę.
Ale zastanawiam się,
czy jeszcze nie zmieni zdania.
Przecież sama chciałaś
oddać mu Młode serca.
TY I WSZYSTKO INNE
Sang-hak.
Jedz.
Nic nie jadłaś.
Co tu robisz?
Jutro są zdjęcia.
Pani Oh wszystko mi powiedziała.
Zjemy i jadę. Nie czepiaj się mnie.
Tyle mogę zrobić.
Jedz.
Czemu miałabym się czepiać?
Gdyby ciebie to spotkało, też bym się wkurzyła.
Co powiedział pan Ju?
Muszę z nim pogadać.
Nie chciał rozmawiać?
Nie otworzył ci?
Zajrzę do niego.
Nie denerwuj się.
Sang-yeon właśnie tego chce.
Pracowałam z nim cztery lata.
Powinnam go chociaż wysłuchać.
Panie Ju.
Pani Ryu…
Powiedzieli mi,
że pani Cheon i dyrektor wszystko załatwili.
Myślałem, że się pani zgodziła.
Tak?
Myślał pan, że oddam mój film…
i nic panu nie powiem?
Uwierzyłem im na słowo.
Panie Ju.
Proszę na mnie spojrzeć.
Jeszcze nie jest za późno.
Wiem, że źle się pan z tym czuje.
Jak zrobiłam coś nie tak, to proszę…
Zaraz.
Mówili pani, że zapłacą i odnotują pani wkład?
Myśli pan…
że to wystarczy?
Z prawnego punktu widzenia wszystko jest w porządku.
Prawnego…
Akurat pan
nie powinien tak ze mną rozmawiać.
Co?
A dlaczego nie?
To ja straciłem film przez marną umowę.
Wie pani, jak mnie potraktowali. Powinna pani to zrozumieć.
To chyba ja mam powody do złości.
Mieliście nowego reżysera, zanim mnie zwolniliście.
A pani mi powiedziała, że decyzja jeszcze nie zapadła.
Wie pani, jak się czułem, gdy się dowiedziałem?
Myśli pan, że czemu tak zrobiłam?
Szuka pan wymówki.
To nie moja wina, że…
Dobra, to ja tu jestem dupkiem.
Nie miałem wyboru.
Nie miał pan wyboru?
Mógł pan po prostu odmówić…
Chcę zrobić z nimi ten film.
JD daje tylko 30 milionów zaliczki i 10% zysków.
A pani Cheon…
Co takiego?
To ja kazałem jej pani zapłacić.
Teraz nie jestem nic pani winien.
Idę już.
Panie Ju.
Panie Ju!
Za scenariusz płacimy 60 mln.
Każda z nas dostanie po 30.
UMOWA O STWORZENIE SCENARIUSZA
Tytuł ci się podoba?
„Echa lata”.
Daj znać, jeśli chcesz zmienić coś w umowie.
Ale nie licz na coś więcej…
Nie przyjmiesz oferty?
Lepiej dla mnie.
Schowaj dumę do kieszeni i bierz, co dają.
Jesteś pieprzoną złodziejką.
W końcu pokazałaś inną twarz.
Jesteś żałosna.
Nic się nie zmieniłaś.
Wydaje ci się, że racja jest po twojej stronie.
Obudź się.
Wbijam ci nóż w plecy.
Zwyzywaj mnie.
Nazwij mnie podłą suką.
Sama wyzwałaś się od najgorszych.
Ja też.
Nigdy ci nie wybaczę.
Zabrałam ci tylko głupi film.
Zapomniałaś już, co ty mi zabrałaś?
Wiesz co?
Nie znoszę cię.
Nawet jeśli odniesiesz sukces…
zawsze będziesz pieprzoną złodziejką.
Kiedyś miałaś w sobie tyle życia.
Gdybyś to zrozumiała…
nigdy byś tego nie zrobiła.
Ciebie nie da się lubić.
Pani prezes.
Cześć.
Pasuje do ciebie.
Jaskółka.
Latawica?
Cała promieniejesz.
Zdjęcia w Gangneung się udały?
Ledwo.
Zwędziłaś scenariusz panu Ju.
Tak, będzie gotowy w przyszłym miesiącu.
Musiałaś to robić?
Han ci nie wystarczył?
Dobrze otaczać się utalentowanymi reżyserami.
Czyli chodzi o talent?
A skąd.
Wyzwała mnie od złodziejki.
Nawet jeśli odniesiesz sukces…
„Zawsze będziesz
pieprzoną złodziejką”.
Przykro ci?
Ani trochę.
Może i jestem złodziejką, ale zamierzam zasmakować luksusu.
Kupię budynek w Gangnam.
Czemu jej to robisz?
Bo jej nie znoszę.
I bez tego odniesiesz sukces.
Jesteś mądra i zdolna.
Nie musiałaś się do tego posuwać.
Nawet nie wiesz, jak bardzo się cieszę.
Pamiętaj, że karma zawsze wraca.
Niech będzie.
Znasz to uczucie? Teraz to ja dzierżę w dłoni miecz.
Niczego się nie boję.
Oby tylko ten miecz nie okazał się obosieczny.
Trudno.
Nie obchodzi mnie,
co się ze mną stanie.
SONG YU-CHAN
Pewnie śpi.
Byłoby dobrze, ale wątpię.
Powinna zrobić sobie wolne. Dalej bierze wszystko na siebie?
Tyra jak wół. Od samego patrzenia się stresuję.
Zachowanie Cheon Sang-yeon nikogo nie dziwi, ale pan Ju?
Cios poniżej pasa.
Miej Eun-jung na oku.
A co ja mogę?
I tak jej nie pomogę.
Okej.
Cięcie. Mamy to.
Przerwa na lunch.
Stołówka na pierwszym piętrze. Wracamy o 14.00.
- Smacznego. - Nawzajem.
I jak?
Wyszło super.
Rozmawiałam z panią Lim, Su-a czuję się już lepiej.
Nie musimy przesuwać zdjęć w Chuncheon.
Świetnie.
- To smacznego. - Nawzajem.
Pierwsze piętro.
Tam podają lunch.
Wiem.
Wiesz, co powtarza Hayao Miyazaki?
„Czasem bywa ciężko, ale wszystko kiedyś się kończy”.
Super.
To w jego stylu.
Dlatego
powinnaś przynajmniej coś zjeść.
Dobrze.
Za dziesięć minut.
Zaraz przyjdę.
Wszystko…
wydawało się takie odległe.
Stałam u wejścia do ciemnego tunelu.
Nie strasz mnie.
Zobaczyłam swoje imię i…
Grzebiesz w moich rzeczach?
I kto to mówi?
A kto czytał mój pamiętnik?
Już kończę, daj mi doczytać…
Odsuń się.
Chciałam tylko sprawdzić pocztę.
Telefon mi się rozładował.
Przedstawiłaś mnie w złym świetle.
Mogę dokończyć?
To tylko twoje wrażenie na mój temat.
Nic z tym nie zrobię. Może być?
Ostatnio napisałam coś o tobie. Chcesz przeczytać?
Co z ciebie za scenarzystka?
Powinna interesować cię inna perspektywa.
Odsuń się.
Widzisz?
Wiedziałam, że się przejmiesz.
Nie bądź już taka niemiła.
Jesteś niemożliwa!
Wynoś się.
Poczekaj na dole.
Umówiłam się na 28.
Znajdziesz czas,
żeby wysłuchać, co mam do powiedzenia?
Skoczymy do Gangneung?
Chciałam odwiedzić mamę.
Słucham?
Miałam do ciebie pisać.
Temat jest dość ciężki.
Ale trudno znaleźć intrygujący materiał.
Zgadzam się.
- Proszę się zastanowić. - Zróbmy to.
Naprawdę?
Chyba dobrze, że szybko podjęłam decyzję.
Oczywiście,
ale myślałam, że pisze pani swój scenariusz.
O relacji z panią Cheon.
Mówiłam już.
Nie dam rady
pisać na ten temat.
To co pani robiła tyle czasu?
Od pięciu dni się pani nie odzywa.
Obijałam się.
Obijała?
Tak.
Co chciała pani Cheon?
Przepraszam.
Halo?
Kto mówi?
JIN YU-MI STUDIO JEBI
Przepraszam, że pozwoliłam sobie do pani zadzwonić.
O co chodzi?
Mogę zapytać, co łączy panią z panią Cheon?
Niewiele.
Przyjaźniłyśmy się w dzieciństwie.
Odezwałam się, bo nie mam już siły.
Może pani coś wie.
O czym?
Miesiąc temu chciała,
żebym przejęła studio.
Mówiła, że się wyprowadza.
Nic więcej nie chciała powiedzieć.
Nie mówiła, co planuje.
Szczerze mówiąc,
martwię się, że rozważa najgorsze.
Najgorsze?
Samobójstwo.
Gdzie się umówiła 28?
Usłyszałam to mimowolnie.
Coś pani wie, prawda?
Czy jej stan…
jest teraz bardzo poważny?
Jest bardzo źle.
Co dokładnie…
Lekarz dał jej trzy miesiące.
Chciała zatrzymać się tu na trzy dni.
Podrzuciłam ją tu wczoraj.
Po jednym dniu jej ręka…
Ręka?
Rak zajął kości, nawet najmniejszy nacisk zostawia ślad.
Pewnie wpadła na coś i nawet nie zauważyła.
Odsuń się.
Może się pani z nią spotkać?
Mogłabyś…
polecieć tam ze mną?
Siadaj.
To nic takiego.
Podniosę długopis i proszę.
Odwiedziła mnie
pani Yu-mi.
Przeczytałaś ulotkę?
Nie przeczytałaś.
- Nie musisz… - Po co ją u mnie zostawiłaś?
Czy pan Han wie,
co zamierzasz?
Nie wie, prawda?
To twój mąż i o niczym nie wie?
Czego ode mnie chcesz?
Chcę…
odnowić naszą przyjaźń.
- Co? - Eun-jung.
Jestem chora.
Zostało mi niewiele czasu.
Bierzesz mnie na litość?
Miałam płakać
na wieść o twojej chorobie?
Przepraszam za…
Przestań.
Nie przyszłam tu po przeprosiny.
Pani Yu-mi
boi się, że umrzesz.
Że się zabijesz.
Powiedz im prawdę.
Pani Yu-mi i panu Hanowi.
Przyszłam ci to powiedzieć.
Eun-jung.
Ten jeden raz…
Eun-jung.
No weź!
Przepraszamy.
Nie szkodzi.
Co ty robisz?
Mamo, to ja.
Czemu nie dzwoniłaś?
Dziś Dzień Rodziców.
Proszę.
Chyba nie żałowałaś matce pieniędzy?
Czemu jesz sujebi, a nie ryż?
Wpadła do mnie ta pani, co sprzedaje kimchi.
Zrobiłam jej sujebi, bo miała ochotę. Dojadam, co zostało. Chcesz też?
- Jadłam już. - Aha.
Sang-yeon się odzywała?
A po co?
Ta babeczka pokazała mi filmik, jak Sang-yeon mówiła o tobie w telewizji.
No nie wierzę. Co za plotkara.
- Dokąd idziesz? - Umyć ręce.
Podziękuj jej za kimchi.
Dobrze.
Jak Sang-yeon się odezwie, to pogódź się z nią w końcu.
Co z tobą?
Czemu mam się z nią pogodzić?
Wypowiadasz się, a nawet nie znasz całej historii.
Znam.
Skrzywdziła cię.
Jak to?
Skąd wiesz?
Przyszła do mnie. Nazwała się jędzą i chciała się przytulić.
Kiedy to było?
Pół roku przed twoim odejściem z pracy.
Jeździłaś wtedy w kółko do Gangneung.
I? Co jej powiedziałaś?
Jak to co? Chciała się przytulić.
Zrobiłaś to?
Oczywiście.
Mówi, że jest jędzą, a ty ją przytulasz?
Nawet nie mogła spojrzeć mi w oczy.
Co ja poradzę, było mi jej żal.
Wiedziałam, że już się nie pokaże.
To przez ciebie ja…
Co?
Nieważne.
Pamiętasz, co mi powtarzałaś?
Błędy się wybacza, ale celową krzywdę nigdy.
Ona działała z premedytacją!
Możesz jej nienawidzić. Masz pełne prawo.
Po prostu jej nie lubię.
Jedno i to samo.
Nieprawda.
Co ty robisz?
Przepraszam.
Mówiłam ci już.
Nie chcę przeprosin…
Czemu jesteś taka uparta?
Chcę cię przeprosić.
To nic nie zmieni.
Robisz to,
bo myślisz, że z tobą polecę?
Masz męża.
Skoro się uparłaś, idź z tym do niego.
To nie tak.
To po co to robisz?
Bo ty jeszcze żyjesz.
Nie zdążyłam
przeprosić mamy…
ani brata.
A ciebie
jeszcze mogę.
Powiedz.
Gdy byłaś jeszcze zdrowa…
myślałaś czasem o mnie?
Gdy twoje filmy biły wszelkie rekordy,
gdy balowałaś i kupowałaś budynki…
gryzło cię sumienie?
Na to chyba już za późno, co?
Jeśli chciałaś przeprosić,
mogłaś to zrobić lata temu.
Gdy mogłam ci nawrzucać.
Gdy nie byłaś chora.
Wiesz co?
Jesteś podłą suką.
Gdyby nie choroba, nie pokazałabym ci się na oczy.
Przeprosiny to za mało.
Żałuję, że nie darzyłam cię szczerą sympatią.
Ale nie mogłam.
Nienawidziłam cię.
Przepraszam.
Cześć, Hui-jin.
Rany, widziałaś to?
Co wstąpiło w Cheon Sang-yeon?
Dawno i nieprawda.
Już ze sto osób mi o tym mówiło.
Serio? Artykuł dopiero co wyszedł.
Jaki artykuł?
KARIERA ZBUDOWANA NA KŁAMSTWIE
PREZESKA STUDIA JEBI POPROSIŁA NAS O WYWIAD
MUSZĘ WYRZUCIĆ TO Z SIEBIE
TO NIE JA NAPISAŁAM SCENARIUSZ DO FILMU ECHA LATA…
OD DAWNA LEŻAŁO MI TO NA SERCU
CHCĘ NAPRAWIĆ MÓJ BŁĄD
Chce naprawić swój błąd?
Nagle szuka przebaczenia?
Może umiera.
Chyba do reszty ją pogięło.
- Biegałaś tu? - Tak.
Miałaś rację. Mogłam przenieść się tu wcześniej.
Jak się czujesz?
Po tym, co Sang-yeon powiedziała na wręczeniu nagród?
Przeprosiła mnie.
Kiedy? Widziałyście się?
Tak.
Pogięło cię? Po co się z nią spotkałaś?
Ta to nie ma wstydu.
Gdyby wiedziała, co przeszłaś, nie pokazałaby ci się na oczy.
Gdyby nie ona, nadal pracowałabyś w filmie.
Bez przesady.
I tak wolę telewizję. Dobrze się stało.
Oby splajtowała.
Może do tego dojdzie.
Nie musisz być dla niej wredna.
Ale chcę.
Gdy sobie przypomnę…
Sang-yeon jest chora.
Na co?
Co? To coś poważnego?
Tak.
Nie będę o tym myśleć.
I dobrze.
Nie przejmuj się nią.
Poradzi sobie.
Sang-yeon i pan Han nadal są małżeństwem, prawda?
Boże.
Naprawdę wypadłaś z obiegu, co?
Rozwiedli się?
Jakieś trzy lata temu.
Wszystko jasne.
Rozwód to nic strasznego.
Nie mówiłaś, że ma brata?
A nie, to jedynaczka.
Tak.
Została sama.
OPINIA LEKARZA CHEON SANG-YEON
HISTORIA MOJEGO ŻYCIA
Moje życie jest jak…
pudełko, które boję się otworzyć.
Gdy myślę o przeszłości…
na myśl przychodzi mi tylko kilka osób.
Yoon Hyun-sook,
Cheon Sang-hak…
i…
Ryu Eun-jung.
Pamiętam jak dziś,
gdy mama mnie uderzyła.
Nauczyciel mi kazał.
Daj ręce.
To było niesprawiedliwe.
Boli, prawda? Tak to jest dostać po rękach.
Nie pomyślałaś, że robisz komuś krzywdę?
Zrobiłam, co mi kazali!
Ale potem Ryu Eun-jung powiedziała mi…
Wiesz, jak to boli?
Flet jest twardszy od kijka.
I wtedy zrozumiałam.
Dotarło do mnie,
że nigdy z nią nie wygram.
Raz, dwa, trzy!
Wszyscy lubili Eun-jung.
- Szczerzę mówiąc… - Raz, dwa, trzy!
…też ją lubiłam.
Chodź do zdjęcia.
Ściśnijmy się.
Żałuję, że nie potrafiłam darzyć jej szczerą sympatią.
Pani Yoon! Dzień dobry.
Eun-jung?
Dawno cię nie widziałam. Przytul się.
Bez nienawiści.
Brawo.
Nauka idzie wam dobrze, bo urodziliście się inteligentni.
Niech wam się nie wydaje, że jesteście wyjątkowi.
Bo ja…
nigdy nie potrafiłam zadowolić mamy.
Ani sprawić, by mój brat się uśmiechnął.
Ale mimo to…
Eun-jung.
…miałam tylko ciebie.
Sang-yeon.
Ale ty nie miałaś o tym pojęcia.
Nie wiedziałaś,
ile to dla mnie znaczyło.
Kiedy ci go dał?
Gdy u was nocowałam.
Myślałam, że to moja wina.
Że umarł przeze mnie.
I dlatego nawet się ze mną nie pożegnał.
Sang-yeon.
Mam pytanie.
Czemu nie powiedziałaś mi wtedy, że się wyprowadzasz?
Byłaś na mnie zła?
Zgadza się.
Bo mnie
nikt tak nie kochał jak ciebie.
To chyba…
najtrudniejszy okres w twoim życiu.
Cieszę się, że odnowiłyśmy znajomość
i że mogę ci choć trochę pomóc.
Bo nigdy nie mogłam być jak ty.
Bo nie umiałam dawać
ani przyjmować pomocy.
Dlatego moja sympatia
i nienawiść do ciebie…
były dla mnie nie do zniesienia.
Dlatego nas zniszczyłam.
Bo chciałam zniszczyć ciebie.
Jak możesz czuć się dobrze?
I siebie też.
Masz cierpieć. Jak ja.
Mnie też było ciężko.
Po prostu jej nie lubię.
Jedno i to samo.
Nieprawda.
Jak kogoś nie lubisz, to nawet o nich nie myślisz,
za to nienawiść cię pochłania.
Odwiedźmy panią Yoon.
Nie robię tego dla ciebie.
Tylko dla siebie.
Co się stało?
Cieszę się.
Oby tylko nie padało.
OSOBA CHORA NA RAKA W PODRÓŻY
NA CO POWINNI UWAŻAĆ PACJENCI ONKOLOGICZNI?
JEDZENIE DLA CHORYCH NA RAKA
Jadę do ciebie.
Zadzwonię, jak dojadę.
CHEON SANG-YEON: OKEJ!
CHEON SANG-YEON
Przepraszam, co się stało?
Straciła przytomność, nie oddycha.
Ja pojadę. Mój numer jest za wycieraczką.
Sang-yeon!
Kobieta, 42 lata, nieprzytomna.
Reaguje tylko na bodźce bólowe. Pacjentka z nowotworem…
Ciśnienie 150…
Nie umieraj. Proszę.
Cheon Sang-yeon.
Napisy: Marta Makieła e bólowe. Pacjentka z nowotworem…