ฉันเกลียดที่เธอสบายดี
ฉันอยากให้เธอพังยับเยิน
เหมือนกับฉัน
ฉันจะจ่ายค่าแผนงานให้ แล้วก็จะใส่ชื่อในเครดิตให้ด้วย
นั่นของฉันนะ
- เธอจะให้อะไร - แต่ฉันเอามาแล้วไง
สิ่งที่ฉันได้เรียนรู้จากการใช้ชีวิตคืออะไรรู้ไหม
ไม่มีใครที่เอาชนะเงินได้ทั้งนั้น
หมายเลขที่คุณเรียก…
ฉันไม่เคยเห็นคนพรรค์นั้นเลยสักครั้ง
เธอคิดว่าคนที่ฉันเกลี้ยกล่อม
ให้คล้อยตามได้ง่ายที่สุดคือใคร
ผู้กำกับจูดงฮยาง
ผู้กำกับคะ
ฉันรู้นะว่าคุณอยู่ในนั้น
ได้ยินไหมคะ
อยากรู้เหมือนกันแฮะ
ว่าผู้กำกับจะเปลี่ยนใจรึเปล่า
เขาบอกว่าเธอให้บทหนัง
"เรื่องรักวัยรุ่น" กับผู้กำกับก่อนลาออกด้วยนี่
(สารพันฉันกับเธอ)
รุ่นพี่
รีบกินซะสิ
ยังไม่ได้กินอะไรเลยนี่
รุ่นพี่มาได้ยังไง พรุ่งนี้มีถ่ายแต่เช้านะ จะไหวเหรอ
ฉันรู้เรื่องทั้งหมดจากโปรดิวเซอร์โอแล้ว
เดี๋ยวกินข้าวเสร็จ ไปส่งเธอแล้วจะกลับเลย อย่าเพิ่งดุกัน
แค่นี้ไม่เป็นไรหรอก
รีบกินเร็วเข้า
ฉันจะดุทำไม
ถ้าเกิดเรื่องแบบนี้กับรุ่นพี่
ฉันก็โกรธเหมือนกัน
ผู้กำกับจูว่าไงบ้าง
ต้องลองคุยดูก่อน
ยังไม่ได้เจอเลยเหรอ
ทั้งที่อยู่ในนั้นเนี่ยนะ
ต้องได้เจอแน่
อย่าโมโหเลย
เพราะนั่นคือสิ่งที่ซังยอนต้องการ
ฉันร่วมงานกับผู้กำกับจูมาตั้งสี่ปี
ต้องเชื่อจนกว่าจะได้ฟังจากปากเขาเอง
ผู้กำกับ
อ้าว
ว่าไง โปรดิวเซอร์รยู
ไม่ไง คือฉันน่ะ
เห็นโปรดิวเซอร์ชอนกับหัวหน้าเห็นพ้องกัน ก็คิดว่าเรื่องคงผ่านโปรดิวเซอร์รยูแล้วน่ะสิ
ผ่านฉันเหรอคะ
จะบอกว่าฉันเอาบทหนังของตัวเองให้คนอื่น
โดยไม่ปรึกษาผู้กำกับเลยสักครั้งเหรอคะ
ก็ทางบริษัทบอกฉันมาแบบนั้น
ผู้กำกับคะ
มองหน้าฉันสักครั้งสิ
ยังไม่สายเกินไปนะคะ ผู้กำกับ
คุณผู้กำกับเองก็เป็นทุกข์ไม่ใช่เหรอ
ถ้ามีเรื่องอะไรไม่พอใจฉันก็บอกกันได้
ไม่นะ ไม่ใช่แบบนั้น
รู้เรื่องค่าแผนงานกับเครดิตรึยังครับ
คุณผู้กำกับ
ก็คิดว่าแค่นั้นเพียงพอแล้วเหมือนกันเหรอคะ
ถ้าเป็นข้อตกลงระหว่างบริษัท ก็ไม่มีปัญหาทางกฎหมายหรอก
ปัญหาทางกฎหมายเหรอ
คนอื่นจะว่ายังไงฉันไม่รู้หรอกนะ
แต่ผู้กำกับพูดแบบนี้ไม่ได้สิคะ
ทำไมล่ะ
ทำไมถึงพูดไม่ได้
คนที่โดนไล่ออกเพราะสัญญางี่เง่านั่นคือฉันนะ
เจดีทำเจ็บแสบกับฉันจะตาย
โปรดิวเซอร์รยูก็ไม่ควรทำแบบนี้เหมือนกัน
เรื่องไม่พอใจเหรอ
ถ้าจะพูดเรื่องไม่พอใจ ฉันโดนก่อนด้วยซ้ำ
เห็นว่าได้คยองซึงจูมากำกับ ก่อนมาแจ้งฉันเรื่อง "กู๊ดแมน" อีกนี่
รู้ทุกอย่างอยู่แล้วแท้ๆ ตอนฉันถามทำไมถึงตอบแบบนั้น
บอกว่ายังไม่มีผู้กำกับไม่ใช่เหรอ
รู้ไหมว่าฉันรู้สึกโดนทรยศแค่ไหน ที่ต้องมาได้ยินเรื่องนั้นทีหลัง
แล้วคิดว่าฉันพูดแบบนั้นทำไมคะ
ทุกอย่างที่ผู้กำกับพูดเป็นข้ออ้างทั้งนั้น
คุณรู้ทั้งรู้ว่าไม่ใช่ความผิดของฉัน
ใช่แล้ว ฉันมันเลวเองแหละ
แต่บริษัทตัดสินใจแล้ว ฉันไม่มีอำนาจหรอก
ผู้กำกับจะไม่มีอำนาจได้ยังไงคะ
แค่ผู้กำกับบอกว่าไม่เอาทุกอย่างก็จบแล้วค่ะ
พูดตรงๆ คือฉันอยากไปไง
เจดีวางเงินก้อนแค่ 30 ล้าน กับส่วนแบ่งสิบเปอร์เซ็นต์
แต่โปรดิวเซอร์ชอนน่ะ
โปรดิวเซอร์ชอนทำไมคะ
ฉันบอกให้เอาค่าแผนงานให้โปรดิวเซอร์รยูเอง
เพราะงั้นฉันไม่มีอะไรติดค้างคุณแล้ว
ไปก่อนนะ
ผู้กำกับคะ
คุณผู้กำกับ
คุณผู้กำกับ!
ได้ค่าวางแผน 60 ล้านวอน
เธอกับฉัน
แบ่งกันคนละ 30 ล้าน
(ข้อตกลงยุติสัญญาพัฒนาแผนการผลิตภาพยนตร์)
(โปรดิวเซอร์รยูอึนจุง สังกัดเจดีเอนเตอร์เทนเมนต์กับบ.เจบี)
(ภาพยนตร์: กำเนิดสีน้ำเงิน ชื่อเบื้องต้น: เรื่องรักวัยรุ่น)
ชื่อเรื่องเป็นไง
"กำเนิดสีน้ำเงิน"
ถ้ามีคำไหนอยากแก้ก็บอก
ขอแค่ไม่เอาเครดิตคนเดียว…
จะไม่รับใช่ไหม
แบบนี้ฉันยิ่งชอบเลย
จะปกป้องศักดิ์ศรีทำไม
เดี๋ยวก็ไม่เหลืออะไรหรอก รับๆ ไปเถอะ
เธอเป็นหัวขโมยไปเถอะ
ต้องทำขนาดนี้เธอถึงยอมเปลี่ยนสินะ
ดูไร้ค่าจริงๆ
เธอเป็นแบบนี้ตลอดเลย
ทำอย่างกับความยุติธรรมจะอยู่ข้างตัวเองตลอด
ตั้งสติหน่อย
เธอเพิ่งโดนแทงข้างหลังไปนะ
เธอต้องด่าสิ
ด่าว่าฉันเลวไง
เธอก็กำลังทำอยู่นั่นไง
เธอด่าตัวเองไปแล้ว
แน่นอนว่าฉันก็คิดเหมือนกัน
ไม่มีวันให้อภัยเด็ดขาด
แค่โดนแย่งหนังไปเรื่องเดียว
คงไม่คิดเลยสิว่าตัวเองเคยแย่งอะไรไปบ้าง
ฉัน
ไม่ชอบเธอ
ไม่ว่าเธอจะประสบความสำเร็จแบบไหน
เธอก็จะเป็นแค่หัวขโมยไร้ค่าตลอดไป
ถ้าเธอรับรู้สักนิดว่าตัวเอง
เคยเป็นเด็กที่เปล่งประกายแค่ไหน
เธอทำแบบนี้กับตัวเองไม่ลงหรอก
สุดท้ายจะมีใครยอมทนเธอได้
ประธานชอนครับ
มาแล้วเหรอคะ
เหมาะสมดีนะ
นกนางแอ่นน่ะ
เพราะชอบเที่ยวเล่นไง
หน้าตาดูสดใสสุดๆ
การถ่ายทำที่คังนึงเป็นยังไงบ้างคะ เรียบร้อยดีไหม
เกือบไม่รอด
เห็นเอาหนังบทผกก.จูมาด้วยนี่
ใช่ค่ะ บทร่างฉบับแรกออกเดือนหน้าแล้ว
ทำไมต้องทำถึงขนาดนั้น
ได้ตัวฮันแจจุนมาก็พอแล้วนี่
ยิ่งมีผู้กำกับคุณภาพเยอะๆ ก็ยิ่งดีไงคะ
แค่นั้นเหรอ
ต้องไม่ใช่อยู่แล้วสิคะ
เธอว่าฉันเป็นหัวขโมยค่ะ
ไม่ว่าเธอจะประสบความสำเร็จแบบไหน
- เธอก็จะเป็นแค่… - หัวขโมยไร้ค่า
ตลอดไป
รู้สึกไม่แฟร์เหรอ
ไม่เลยสักนิดค่ะ
ไหนๆ ก็กลายเป็นหัวขโมยไปแล้ว
ฉันต้องประสบความสำเร็จให้ได้เลย
จะซื้อตึกแถวคังนัมด้วย
ทำไมต้องทำแบบนั้นกับโปรดิวเซอร์รยูด้วย
แค่ไม่อยากเห็นหัวมัน
ยังไงชอนซังยอนก็ไม่ล้มเหลวอยู่แล้ว
ฉลาดแถมมีพรสวรรค์อีก
ถึงไม่ทำแบบนั้นก็ประสบความสำเร็จได้อยู่แล้ว
สำหรับผู้กำกับ
คงไม่รู้หรอกว่าตอนนี้ฉันตื่นเต้นแค่ไหน
เรื่องที่เธอทำคราวนี้
จะต้องแลกมาด้วยอะไรบางอย่าง
ตามนั้นเลยค่ะ
ผู้กำกับเข้าใจความรู้สึกแบบนี้ไหมคะ
รู้สึกว่ากำลังถือมีดอยู่
ตอนนี้ฉันไม่มีอะไรต้องกลัวแล้ว
หวังว่าเธอจะไม่เจ็บตัวเพราะมีดเล่มนั้นนะ
ไม่เห็นจะแคร์เลย
เพราะฉันไม่รู้สึก
เสียดายตัวฉันเองสักนิดเลยนะ
(ซงยูชาน)
หลับอยู่ละสิท่า
ถ้าหลับได้ก็ดี แต่น่าจะนอนไม่หลับมากกว่านะ
ควรได้นอนพักสบายๆ สักวันสองวัน
- คงทำตัวยุ่งอีกแน่เลย - สุดๆ เลยละ
เห็นแล้วกลัวไม่ไหว
ทำไมคนเราถึงทำกันได้ลง ไม่นับชอนซังยอนก็ได้
จูดงฮยางมันเป็นคนยังไงกันแน่
กระทบจิตใจขั้นสุดเลยละ
นายคอยดูแลอึนจุงหน่อยก็แล้วกัน
ผมจะทำอะไรได้
ช่วยอะไรไม่ได้สักอย่าง
โอเค
คัท โอเคครับ
ไปทานข้าวกันครับ
รับประทานที่โรงอาหารชั้นหนึ่งครับ
ทานให้อร่อยแล้วรวมตัวตอนบ่ายสองครับ
- ทานข้าวให้อร่อยนะครับ - ทานให้อร่อยครับ
เป็นไงบ้างครับ
ดีเลยค่ะ
โทรหาผู้จัดการอิมแล้วนะคะ เห็นว่าอาการคุณซูอาดีขึ้นแล้ว
ฉากที่ชุนชอนเอาตามเดิมได้เลยค่ะ
ค่อยยังชั่วหน่อย
- กินข้าวให้อร่อยครับ - ทานให้อร่อยค่ะ
ลงชั้นหนึ่งเลยครับ
ชั้นหนึ่งนะ
บอกว่ากินข้าวที่ชั้นหนึ่ง
รู้แล้วน่า
ให้ทายว่าฮายาโอะ มิยาซากิมีคติประจำใจอะไร
"แม้จะยากลำบากแค่ไหน
สักวันก็ต้องจบลง"
ดีจัง
สมกับเป็นฮายาโอะ มิยาซากิจริงๆ
เพราะฉะนั้นน่ะ
อย่างน้อยคนเราก็ควรกินข้าวนะ
แน่นอนอยู่แล้ว
ขอแค่สิบนาที
อีกสิบนาทีเดี๋ยวลงไป
ฉันมองเห็นทุกอย่าง
เหมือนอยู่ไกลเหลือเกิน
นี่คือจุดเริ่มต้น
ของอุโมงค์อันมืดมิด
โอ๊ย ตกใจหมดเลย
- พอดีเห็นชื่อฉันโผล่มาน่ะ - มาอ่านของคนอื่นตามอำเภอใจได้ไง
ทีตัวเองล่ะ
เธอยังแอบดูไดอารี่ของฉันได้เลย
อ่านเกือบจะครบแล้วเนี่ย
- ขอดูต่อ… - หลีกไป
ฉันจะเช็กอีเมลแต่บังเอิญเห็นพอดี
แบตโทรศัพท์มือถือหมดเกลี้ยงเลย
ถึงตอนที่ไม่แฟร์อยู่พอดีเลยเนี่ย
ขอดูต่อไม่ได้เหรอ
นี่เป็นแค่สิ่งที่เธอคิดเกี่ยวกับฉันไม่ใช่เหรอ
ฉันไม่เอามันไปทำอะไรหรอก โอเคไหม
ไม่นานมานี้ฉันเขียนเรื่องเกี่ยวกับเธอด้วยนะ อยากดูไหม
นักเขียนประสาอะไรเนี่ย
ต้องสงสัยใคร่รู้อยู่แล้วสิ
ว่าอีกฝ่ายคิดยังไง
- หลีกไป! - โอ๊ย
อุ้ย
เห็นไหม
ยังตกใจเบอร์นี้อยู่เลย
จะแกล้งทำเป็นดุทำไม
ทำไมเธอถึง!
ไปซะ
ลงไปรอข้างล่างนะคะ
วันที่ 28 นะ
ก่อนหน้านั้นขอแค่สักครั้ง
ช่วยฟังเรื่องของฉันสักครั้งได้ไหม
แล้วถ้าไปคังนึงล่ะ
ฉันจะไปหาแม่นะ
ค่ะ คุณโปรดิวเซอร์
ฉันว่าจะโทรไปอยู่แล้ว
เนื้อหาค่อนข้างยากและหนักหน่วงอยู่นะ
แต่ต้นฉบับที่มีจุดน่าดึงดูดใจก็ไม่ค่อยมีอยู่แล้ว
ฉันก็คิดเหมือนกันค่ะ
- ช่วยตัดสินใจภายในอาทิตย์นี้นะ - ทำเลยค่ะ
จะทำเหรอคะ
ทำไมคะ
ยิ่งตัดสินใจเร็วก็ยิ่งดีไม่ใช่เหรอ
มันก็ใช่
ฉันนึกว่าคุณนักเขียนยังลังเลกับเรื่องนั้นอยู่ซะอีก
เรื่องกับประธานชอนน่ะ
ก็เรื่องนั้น
ก็บอกไปแล้วไงคะ
ว่าฉันเขียนไม่ได้
งั้นที่ผ่านมาคุณทำอะไรคะ
ไม่ยอมเช็กอีเมลตั้งห้าวัน ไม่อ่านแชทอีกต่างหาก
ทำเรื่องไร้สาระค่ะ
- เรื่องไร้สาระเหรอ - ค่ะ
แล้วทำไมประธานชอนถึงอยากเจอคะ
สักครู่นะคะ
สวัสดีค่ะ
ใครนะคะ
(จินยูมี ผจก.ฝ่ายวางแผน)
เมื่อวานได้เจอกันสั้นๆ ขออภัยที่ติดต่อมากะทันหันนะคะ
มีเรื่องอะไรคะ
ขอโทษที่ถามนะคะ
คุณกับท่านประธานสัมพันธ์กันยังไงคะ
ไม่ได้เป็นอะไรกันเลยค่ะ
ตอนเด็กเคยเป็นเพื่อนกัน
ฉันมาที่นี่เพราะอึดอัดไม่ไหวแล้ว
คิดว่าคุณนักเขียนน่าจะรู้
- เรื่องอะไรคะ - เมื่อหนึ่งเดือนก่อน
เธอบอกให้ฉันมาดูแลบริษัทค่ะ
บอกว่าจะไปอยู่ต่างจังหวัด
แต่ว่าจะไปที่ไหนหรือคิดจะทำอะไรอยู่
เธอไม่ยอมบอกเลยค่ะ
ถ้าให้พูดตรงๆ
ฉันกังวลว่าประธานคิดจะทำอะไรแบบนั้นอยู่
"ทำอะไรแบบนั้น" เหรอคะ
ฆ่าตัวตายค่ะ
วันที่ 28 หมายถึงอะไรเหรอคะ
ฉันไม่ได้ตั้งใจแอบฟังนะคะ
แต่คุณนักเขียนรู้เรื่องใช่ไหมคะ
ตอนนี้
อาการของเธอ
หนักแค่ไหนคะ
ไม่ดีมากๆ ค่ะ
ที่บอกว่าไม่ดีน่ะ…
คุณหมอบอกว่าอย่างมากก็สามเดือน
เห็นว่าจะมาอยู่ที่นี่สามวัน
เมื่อวานฉันก็เลยมาส่งค่ะ
แค่วันเดียวแขนก็กลายเป็น…
แขนเหรอคะ
เชื้อมะเร็งแพร่เข้ากระดูกหนักมากค่ะ
บางทีแค่โดนกระทบเบาๆ…
น่าจะไปถูกกระตุ้นตอนไม่รู้ตัวนะคะ
- หลีกไป - โอ๊ย
ช่วยไปเจอท่านประธาน
หน่อยได้ไหมคะ
(ฟรีเดน)
เธอจะไป
ที่นั่นกับฉันหน่อยได้ไหม
นั่งสิ
ไม่มีอะไรหรอก
แค่จับปากกาก็เป็นแบบนี้แหละ
(ฟรีเดน)
คุณจินยูมี
มาหาฉัน
ได้ลองอ่านรึยัง
ยังไม่ได้อ่านสินะ
- ไม่เป็นไร ไม่อ่านก็ได้ - ถ้าไม่อ่านก็ได้จะเอามาวางไว้ทำไม
ผู้กำกับฮันรู้เรื่องรึเปล่า
ว่าเธอทำแบบนี้อยู่
ยังไม่รู้สินะ
ขนาดสามีตัวเองยังไม่กล้าบอก
เธอต้องการอะไรจากฉันกันแน่
ฉันอยาก
กลับมาเป็นเพื่อนกับเธออีกครั้ง
- ว่าไงนะ - อึนจุง
ฉันป่วย
ไม่มีเวลาแล้ว
การเจ็บป่วยเป็นอาวุธเหรอ
ถ้าเธอป่วย
คิดว่าฉันจะร้องไห้เหรอ
- ฉันทำผิดไปแล้ว - ไม่ต้องพูด
ฉันไม่ได้มาเพื่อฟังคำพูดพวกนั้น
คุณยูมีน่ะ
เขากังวลว่าเธอจะตาย
กลัวเธอฆ่าตัวตาย
เพราะงั้นไปบอกความจริงซะ
ทั้งกับคุณยูมี และผู้กำกับฮันด้วย
ฉันมาเพื่อพูดแค่นี้แหละ
อึนจุง
อึนจุง ฉันขอแค่สักครั้ง
อึนจุง
- ขอโทษค่ะ - ขอโทษนะคะ
ไม่เป็นไรค่ะ
แม่ หนูมาแล้ว
ไม่เห็นโทรมาเลย มีเรื่องอะไรรึเปล่า
วันนี้วันพ่อแม่ค่ะ คุณแม่
เอ้านี่
ตายจริง ใส่มาให้เยอะไหมเนี่ย
ทำไมไม่กินข้าวล่ะ ทำซูเจบีกินทำไม
พอดีเมื่อวานซืนคุณป้าอันซานเอากิมจิมาให้
พอดีแม่พูดไปว่าอยากกินซูเจบี
ยังเหลืออยู่นะ
กินไหม ยังเหลืออยู่เลย
- หนูกินข้าวเที่ยงแล้ว - โอเค
ซังยอนได้ติดต่อมาบ้างรึเปล่า
จะติดต่อมาทำไม
ก็ป้าที่ทำเครื่องเคียงน่ะ
บอกว่าเมื่อวานซืนมีคนพูดถึงแกในทีวี ก็เลยเอามาให้ดู
คนนั้นคือซังยอนไง
ยัยนั่นไปพูดอะไรไม่เข้าท่า…
- จะไปไหน - ล้างมือ
- ส่งข้อความไปขอบคุณคุณป้าด้วยนะ - อื้อ
ถ้าซังยอนติดต่อมาก็ใจดีกับเธอหน่อย
ทำไมพูดแบบนั้น ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว
จะให้ใจดีเรื่องอะไร
จู่ๆ มาพูดเรื่องอะไรแบบนี้ทำไม แม่ไม่รู้อะไรสักหน่อย
รู้สิ
ซังยอนทำไม่ดีกับแกไว้นี่
หมายความว่ายังไง
แม่รู้เรื่องนั้นได้ยังไง
ซังยอนมาหาแล้วบอกว่า
ตัวเองเลว แต่ขอกอดสักครั้งได้ไหม
เมื่อไหร่
ก่อนแกจะลาออกสักครึ่งปีได้มั้ง
ช่วงที่ไปถ่ายหนังที่คังนึงน่ะ
แล้วยังไง
แม่ตอบว่าอะไร
จะตอบอะไรได้ล่ะ ก็พูดว่าขอกอด
แม่กอดยัยนั่นเหรอ
ต้องกอดอยู่แล้วสิ
แม่จะกอดทำไม นางก็พูดอยู่ว่าตัวเองเลว
ก็พูดแบบนั้นจากปากตัวเอง แต่ไม่ยอมสบตาด้วยซ้ำ
เห็นแล้วก็ใจไม่ค่อยดีน่ะสิ
บอกให้กลับมานะ แต่รู้อยู่แล้วแหละว่าคงไม่มา
ก็แม่ทำแบบนี้ แล้วหนูล่ะ…
แกทำไม
ไม่รู้แล้ว
ที่ผ่านมาแม่บอกว่าไง
ถ้าทำเพราะไม่รู้ก็พอให้อภัยได้
แต่ถ้าทำทั้งๆ ที่รู้คือเลวจริงไม่ใช่เหรอ
นางจงใจทำแบบนั้นกับหนูนะ
ก็เกลียดไปสิ
ก็น่าแค้นใจอยู่
ไม่ได้เกลียด แต่หนูไม่ชอบ
- ต่างกันตรงไหน - ต่างก็แล้วกัน
ทำอะไรของเธอ
ฉันผิดไปแล้ว
บอกแล้วไง
ว่าไม่ต้องการคำขอโทษ…
ทำไมถึงดื้อขนาดนี้
ฉันอยากขอโทษ
มาพูดเอาตอนนี้คิดว่าจะมีอะไรเปลี่ยนเหรอ
หรือว่า
เธอคิดจริงๆ ว่าฉันจะไปส่งเธอถึงที่นั่น
สามีเธอก็มีนี่
ถ้าอยากไปจริงๆ ก็ไปบอกผู้กำกับฮันซะสิ
ไม่ใช่แบบนั้นหรอก
แล้วเธอทำแบบนี้ทำไม
เพราะเธอยังมีชีวิตอยู่ไง
สิ่งที่ฉันไม่สามารถพูด
กับแม่และพี่เลย
บอกว่าขอโทษ
แต่ฉันยังบอกเธอ
ได้อยู่ไง
ตอนที่เธอ
ทำงานสำเร็จ ไม่เจ็บไม่ป่วย
เคยคิดถึงฉันบ้างไหม
ตอนภาพยนตร์เธอมีคนดูห้าล้านคน สิบล้านคน
ตอนจัดปาร์ตี้ฉลอง ตอนซื้อตึกใหม่
เธอเคยรู้สึกผิดกับฉันไหม
ไม่คิดเหรอว่าสายเกินไปแล้ว
ถ้าเธอจะขอโทษจริงๆ
ต้องพูดตั้งแต่ตอนนั้นแล้วสิ
อย่างน้อยก็ตอนที่ฉันยังด่าเธอได้
ก่อนที่จะเธอจะป่วย
เธอน่ะ
เป็นนางร้ายและเลวจริงๆ
(ค่ายภาพยนตร์เจบี)
ถ้าไม่กลายเป็นแบบนี้ ฉันคงมาไม่ได้หรอก
ฉันผิดเกินกว่าจะพูดว่าตัวเองทำผิดจริงๆ
ถ้าฉันรู้สึกชอบเธออย่างเดียวก็คงดี
แต่มันไม่ใช่แบบนั้น
ขอโทษนะ
ที่ฉันเกลียดเธอ
พี่
โคตรสุด เธอก็ได้ดูแล้วใช่ไหม
ชอนซังยอนเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ
เรื่องผ่านมาเป็นชาติ
พี่พูดเรื่องนี้เป็นคนที่ร้อยแล้วมั้ง
จริงเหรอ
ฉันเห็นเมื่อกี้เองนะ
เห็นอะไรเมื่อกี้
(ฉันเริ่มต้นจากคำโกหก "กำเนิดสีน้ำเงิน" มีผู้จัดอีกคน)
(เหตุผลที่ให้สัมภาษณ์กะทันหัน)
(ชอน: มีสิ่งที่ฉันอยากเปิดเผยให้คนรับรู้)
("กำเนิดสีน้ำเงิน" จุดเริ่มต้นของฉันคือเรื่องโกหก)
(มันเคยชื่อ "เรื่องรักวัยรุ่น")
(มีโปรดิวเซอร์ที่ทุ่มเทกับหนังเรื่องนี้มานาน)
(ทำไมถึงเปิดเผยตอนนี้)
(ฉันทรมานใจมานาน แม้สายไปแต่มันคือการบ้านแห่งชีวิต)
"การบ้านแห่งชีวิต" กับผีน่ะสิ
อยู่ๆ ก็กลับตัวกลับใจซะงั้น
กำลังจะตายรึไง
คนสติดีๆ ไม่ทำหรอก
ไปวิ่งบนถนนลูกรังเหรอ
ตามแบบที่เธอบอกเด๊ะ ถนนลูกรังสุดยอดเลย
น่าจะย้ายมาตั้งนานแล้ว
รู้สึกยังไงบ้าง
ชอนซังยอน
ตอนรับรางวัลแบคซังก็พูดไร้สาระ
มาพูดขอโทษแหละ
เมื่อไหร่
ไปเจอกันมาเหรอ
อื้อ
บ้ารึเปล่า จะไปให้เจอทำไม
หน้าด้านเกินไปจริงๆ
ถ้ายัยนั่นเห็นเธอตอนนั้นนะ
คงพูดขอโทษไม่ออกด้วยซ้ำ
ถ้าไม่ใช่เพราะยัยนั่น เธอจะทิ้งวงการหนังไหมล่ะ
พูดเว่อร์เกินไปแล้ว
ฉันชอบละครมากกว่าอีก
ดีแล้วที่ออกมาได้
นางควรหมดเนื้อหมดตัวสักที
เมื่อไหร่นางจะหมดตัวเนี่ย
พี่ไม่ต้องเกลียดด้วยกันก็ได้
เรื่องของฉัน
แค่คิดถึงตอนนั้นขึ้นมา
เธอป่วยอยู่ ซังยอนน่ะ
ป่วยเป็นอะไร
ทำไม
หนักมากเลยเหรอ
อื้อ
แต่ฉันจะไม่คิดอะไรแล้วละ
ก็ใช่สิ
เธอจะสนใจทำไม
คงจัดการเองได้อยู่แล้ว
ซังยอนกับผู้กำกับฮันแจจุนอยู่ด้วยกันดีใช่ไหม
นี่เธอสร้างกำแพงกับวงการหนังจริงจังเลยสินะ
หย่ากันแล้วเหรอ
น่าจะสามปีได้แล้วมั้ง
อ๋อ
งั้นเองสินะ
โธ่ หย่าแล้วไง
แต่นางเคยบอกว่ามีพี่น้องรึเปล่านะ
เป็นลูกคนเดียวใช่ไหม
ใช่
นางตัวคนเดียว
(ความคิดเห็นแพทย์ฉบับภาษาอังกฤษ)
(เกี่ยวกับชีวิตของฉัน ชอนซังยอน)
ชีวิตสำหรับฉัน
คือกล่องที่เปิดยากเหลือเกิน
สุดท้ายเมื่อมองย้อนกลับไป
ก็เหลือเพียงชื่อไม่กี่ชื่อเท่านั้น
ยุนฮยอนซุก
ชอนซังฮัก
และ
รยูอึนจุง
(เกี่ยวกับชีวิตของฉัน)
(ชีวิตคือกล่องที่เปิดยากเหลือเกิน สุดท้ายเมื่อมอง…)
ฉันโดนแม่ตี
แค่เพียงครั้งเดียวเท่านั้น
หนูทำเพราะครูสั่งให้หนูทำไง
แบมือให้ไว
ไม่ยุติธรรมเลย
เจ็บใช่ไหม
โดนตีก็เจ็บแบบนี้แหละ
ทำไมไม่คิดบ้างว่าถ้าเราตีเพื่อน เพื่อนก็จะเจ็บ
ก็บอกแล้วไงว่าครูสั่ง
แต่ว่า
รยูอึนจุงกลับบอกว่า
รู้ไหมว่าโดนตีด้วยไอ้นี่มันเจ็บแค่ไหนน่ะ
อันนี้แข็งยิ่งกว่าไม้อีก
และตอนนั้นเอง
ที่ฉันมีลางสังหรณ์ว่า
คงไม่มีวันเอาชนะเด็กคนนี้ได้จนชั่วชีวิต
หนึ่ง สอง สาม
ทุกคนชอบอึนจุงมาก
อันนี้สวย
ทำแบบนี้ๆ
ที่จริงแล้ว
หนึ่ง สอง สาม
ฉันก็เหมือนกัน
ถ่ายรูปกันเถอะ
รวมตัวๆ
ถ้าฉันรู้สึกชอบเธออย่างเดียว
- ถ่ายละนะ - ก็คงดี
คุณครูคะ
- สวัสดีค่ะ - อ้าว อึนจุง
ไม่เจอกันนานเลย ขอครูกอดหน่อยสิ
ฉันเกลียดเธอ
เก่งมาก
ที่พวกแกเรียนเก่งน่ะ
เพราะเกิดมาเรียนเก่งอยู่แล้ว
ดังนั้นห้ามคิดว่าเรียนเก่งแล้วจะพิเศษกว่าใคร
เพราะฉันไม่สามารถใช้สิ่งที่มี
ทำให้แม่รู้สึกภูมิใจได้
และเพราะฉัน
ไม่สามารถทำให้พี่ยิ้มหัวเราะได้
แต่ถึงกระนั้น
อึนจุง
ฉันก็ยังไม่มีใคร
นอกจากเธออยู่ดี
ซังยอน
แต่เธอคงไม่รู้
ว่าเรื่องนั้น
มีความหมายกับฉันยังไง
พี่เอาให้เธอเมื่อไหร่
วันที่ฉันไปนอนบ้านเธอ
ฉันเคยคิดว่าเป็นเพราะฉันเอง
พี่ตายเพราะฉัน
พี่ก็เลยจากไป
โดยไม่บอกลาเลยสักคำ
ซังยอน
แต่ว่า
ตอนนั้นที่เธอย้ายบ้านไป
ทำไมไม่บอกฉันเลย
เธอโกรธอะไรฉันรึเปล่า
เพราะแบบนั้นเอง
เพราะฉัน
ไม่เคยได้รับความรักแบบเธอ
ฉันคิดแค่ว่าตอนนี้
คือช่วงเวลาไม่กี่ปี ที่อาจจะยากลำบากที่สุดในชีวิตเธอ
การได้เจอเธอในช่วงไม่กี่ปีสั้นๆ นี้
และได้ทำอะไรเพื่อเธอบ้าง ฉันดีใจจริงๆ นะ
เพราะฉัน
ไม่สามารถเป็นแบบเธอได้
ไม่รู้จักการให้อย่างสุดหัวใจ
และไม่รู้ว่าต้องรับยังไง
การที่ฉันชอบเธอ
และการที่ฉันเกลียดเธอ
(ยิ่งรู้สึกเกลียดไม่ลง ก็ยิ่งเกลียดมากขึ้น)
สำหรับฉัน
มันเหนื่อยมากจริงๆ
ฉันจึงทำลายมัน
เพราะฉันต้องการทำลายเธอ
ฉันเกลียดที่เธอสบายดี
และเพราะฉัน
ต้องการทำลายตัวเอง
ฉันอยากให้เธอพังยับเยินเหมือนกับฉัน
ฉันก็เหนื่อยเหมือนกัน
ไม่ได้เกลียด แต่หนูไม่ชอบ
- ต่างกันตรงไหน - ต่างก็แล้วกัน
เวลาไม่ชอบ
ยังดีที่ไม่ต้องคิดอะไร
แต่เวลาเกลียดมันเหนื่อยเพราะต้องคิดไง
(ไปหาครูกัน ไม่ใช่เพราะเธอ…)
ไปหาครูกัน
ไม่ใช่เพราะเธอ
แต่ฉันอยากไปเอง
- มีเรื่องอะไรคะ - หือ
แค่ดีใจน่ะค่ะ
ฝนห้ามตกเด็ดขาดเลยนะ
(ข้อควรระวัง การเดินทางของผู้ป่วยมะเร็ง)
(ข้อที่ต้องระวังเมื่อผู้ป่วยมะเร็งออกเดินทาง)
(อาหารที่ดีต่อผู้ป่วยมะเร็ง)
กำลังจะออกไป
ถึงจะแล้วโทรหา
(กำลังออกไป ถึงแล้วจะโทรหา)
(ซังยอน: อื้อ!)
(ชอนซังยอน)
คุณป้า เกิดอะไรขึ้นคะ
เธอหมดสติไปค่ะ แต่ไม่หายใจเลย
เดี๋ยวฉันไปเองค่ะ เบอร์โทรศัพท์อยู่ในรถนะคะ
ซังยอน
ส่งตัวผู้ป่วยเพศหญิง อายุ 42 ปี ขณะนี้ไม่รู้สึกตัว
ตอบสนองแค่ความเจ็บปวดทางใจ
ผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้าย
อย่าตายเลยนะ ได้โปรด
ชอนซังยอน
คำบรรยายโดย ชลภัทร ภัทรฤทธิกุล ณะนี้ไม่รู้สึกตัว