Nazwałeś go dziadkiem?
Podnieść reję! Zamknąć luki!
Podnieść bezanmaszt!
Wejść na pokład.
Nasz statek jest gotowy.
Co to ma znaczyć?
Dziadku. To mój pierwszy statek.
Chcesz zostać marynarzem, a tracisz czas na bzdury?
Nie chcę być marynarzem.
Jestem piratem.
Nie!
Dziadku!
Przestań, to mój statek!
Dziś zacznie się twoje szkolenie.
- Ale najpierw… - Puść mnie!
Obiad.
Puść mnie! Jestem piratem!
Padnij!
W porządku?
Chyba tak.
Ani trochę nie jest w porządku.
Usopp, strzelaj do nich!
A może bardzo szybko odpłyniemy?
Wiać przed marynarką?
Nigdy.
Nami, trymuj żagiel. Zatopimy ich.
Nie mamy czasu. Kradną nam wiatr.
Jeśli nas dogonią, to koniec.
- Jesteś nawigatorką. Zrób coś. - Zoro, wybierz foka, ster na bakburtę.
- Umiesz załadować działo? - Jasne. Robiłem to setki razy.
Tyle że to jest inny model.
- Która to bakburta? - Lewa.
Usopp, załaduj kulę do lufy, odpal lont
i odsuń się!
Usopp!
Coś ty…
O rany.
Ich kadłub jest odsłonięty. Możemy strzelać?
Nie zabijamy ich.
Chcę ich pojmać żywcem.
Daj mi to.
Do statku piratów.
Z rozkazu marynarki
opuśćcie żagle i poddajcie się.
Nigdy!
Dobra, smarkaczu. Jak chcesz.
Nieźle, młody.
Nieźle.
To było niesamowite.
- Uratowałeś nas! - Nie mówiłeś, że tak umiesz.
Bo nie wiedziałem.
Tak!
Nami, zabierz nas stąd.
Robi się.
Znikamy.
- Jak statek? - Złamany reling.
Drobne uszkodzenia. Mogło być o wiele gorzej.
- Mogło być lepiej. - Nie widać marynarzy.
W tym mleku nie widać nic.
Musimy się gdzieś ukryć
i przeczekać, aż ich posiłki odpłyną.
Moje mapy na nic się zdają.
Co mówił Luffy?
Jest na dziobie. Nic nie mówił, odkąd zwialiśmy.
Ktoś musi z nim porozmawiać. O tym i tym drugim.
- O czym jeszcze? - A jak myślisz?
O tym, że jego dziadek jest wiceadmirałem marynarki.
A, o tym.
Nie znam Luffy’ego zbyt dobrze.
To nic wielkiego.
Jesteś pierwszym oficerem. To chyba należy do twoich obowiązków.
Zgoda.
Jak leci?
Świetnie. Mój kapelusz trochę się popsuł podczas bitwy.
Jasne.
- Chcesz porozmawiać o bitwie? - Nie.
Fajnie się gadało.
Ma się dobrze.
Spytałeś go?
Hej.
Czujecie to?
Co?
Coś jest w powietrzu.
Pachnie jak masło.
Sos sojowy.
I mięso.
Nic nie czuję.
- Ma uszkodzony mózg? - Nie zdziwiłabym się.
Luffy, fajnie się węszy, ale musimy wydostać się z tej mgły.
Wiem, ale czuję jedzenie,
a to oznacza, że ktoś gdzieś coś gotuje.
Pięć stopni na prawo!
Nie, jednak trzy stopnie w lewo.
Poczuł jedzenie i nagle umie nawigować.
A to co?
To ląd?
Niemożliwe. W pobliżu nie ma żadnej wyspy.
Co to jest Baratie?
Wszyscy idą na statek-rybę.
Co za zapachy. To chyba restauracja.
Wiem już, co zrobimy.
Zamaskujemy statek?
Wrócimy w bezpieczne miejsce?
Nie.
Chodźmy jeść!
Oby w tej rybie był bar.
Witamy w Baratie. W czym mogę pomóc?
- Cześć. Gdzie się je? - Ma pan rezerwację?
- A trzeba mieć? - Na dziś nie ma miejsc.
Czas oczekiwania wynosi trzy tygodnie.
Zechciałby pan sprawdzić ponownie?
Żeby nie odmówić przyszłemu królowi piratów.
A kto to taki?
Monkey D. Luffy.
Może pan o nim słyszał.
W takim razie znajdziemy stolik.
Tak! Wiedziałem.
Za trzy tygodnie.
Proszę im wybaczyć. To idioci.
Oczywiście.
- Proszę tędy. - Widzisz? To zawsze działa.
Może wezmę pańskie miecze?
Nie trzeba.
Oczywiście.
Proszę, karty. Wkrótce podejdzie do państwa kelner.
Ciekawe, co mają do jedzenia.
- Ruchy. Mamy opóźnienie. - Sos musi ostygnąć.
- Nie ma tego w menu. - Bo to moja inwencja.
- Nie liczę, że zrozumiesz. - Chcesz wyjść?
Prosisz mnie do tańca? Miałem na oku tę blondynkę przy ósemce.
Miej oko na menu.
Cokolwiek to jest, szefowi się nie spodoba.
Serwis!
- Co to ma być? - Nazywam to tuńczykiem sauté.
Tuńczyk słoniowy, smażone szparagi i zredukowany sos sojowy.
Czyżby?
Ja nazywam to gównem.
Nie podajemy tu takich dań, bakłażanku.
Prędzej piekło zamarznie.
Jeszcze jedna porcja żeberek,
a padnę z nudów, ty stary pryku!
- Mamy to w karcie. - To obraza dla mięsa.
Nie podoba się? Dobra.
Chętnie dam ci inną robotę.
Nie chcę cię widzieć w kuchni.
Zasuwaj obsługiwać stoliki. Żwawo!
Mówię, że to mój stolik.
Blisko kuchni, żebym czuł wołowinę.
Lepiej znajdź sobie stolik na zewnątrz, bo ja czuję tylko ciebie.
Panowie, spokojnie.
W Baratie nie marnujemy jedzenia
i nie wdajemy się w bójki.
To nie będzie bójka. Po prostu go zabiję.
Spróbuj.
Naleję wam po kieliszku wina na koszt firmy.
Dobra, napiję się.
Po tym, jak mnie przeprosi.
Po moim trupie.
Umie się bić.
Nie ma powodu do niepokoju. Życzę smacznego.
Witajcie w naszej gównianej knajpie,
gdzie od atmosfery gorsze jest tylko żarcie.
Nazywam się Sanji. Co podać?
- Poproszę wszystko. - Coś do picia?
Nasze popisowe koktajle pomogą na trawienie.
Bardzo zachęcające.
Przepraszam, nie zauważyłem pani. Może aperitif?
Mamy rzadkie roczniki micqueot.
A może kieliszek umeshu?
Coś słodkiego dla kogoś słodkiego.
- Ma pan coś z okiem? - Oślepiła mnie pani uroda.
Poproszę piwo i coś dla kolegów.
- Dla mnie dwa. Zwykle piję trzy, ale… - I mleko.
Trzy piwa i mleko. A dla madame?
Woda.
Gazowana, mineralna? Lód w kostkach czy kruszony?
Zwykła woda w zwykłej szklance. Dzięki.
Już się robi.
- Co? - Nic.
Madame. Proszę mi wybaczyć.
Madame życzy sobie wodę w krysztale
czy bardziej pasuje jej złota czarka?
Nami ma chłopaka.
Jesteście okropni.
Raport o szkodach.
Jest lepiej, ale statek wymaga naprawy.
Musimy podeprzeć reję…
- Ile to potrwa? - Dzień, może dwa.
Oddział 77. ma ćwiczenia w pobliżu.
- Mogliby nam pomóc. - Nie.
Nie trzeba.
Ryzykujemy, że zgubimy trop Luffy’ego.
Żadnej pomocy.
Sami sobie poradzimy.
Cześć.
Mihawk, nie przeszkadzam ci?
POSZUKIWANY
NAGRODĘ ANULOWANO
Zabijam czas.
W czym mogę pomóc, panie admirale?
Mam dla ciebie zlecenie godne twoich wyjątkowych zdolności.
O kogo chodzi?
O żółtodzioba o imieniu Luffy.
Uważa się za pirata.
To chyba łatwizna.
Tylko go nie lekceważ.
Jest nieprzewidywalny.
Chwila.
Dość tego!
Czas to zakończyć.
POSZUKIWANY DON KRIEG
Zabiłeś moich ludzi, zniszczyłeś moją flotę.
Czemu mnie ścigasz?
Przerwałeś mi drzemkę.
Zaraz zaśniesz na zawsze!
Rozczarowujące finałowe zagranie.
Proszę mi wybaczyć.
Zaintrygował mnie pan. Dokąd mam się udać?
Na East Blue. Region Sambas.
Mihawku.
Koniecznie dostarcz mi go żywego.
Już nie mogę.
Ale to takie pyszne.
- Doskonałe. - Nie będę głodna przez tydzień.
- Zamawiamy deser? - Ja już mam.
Właśnie, wznieśmy toast. Bierzcie napoje.
Za najlepszą załogę na morzu i za nasze zwycięstwo! Tak!
Zaraz.
Jakie zwycięstwo?
Nad marynarką. Wygraliśmy naszą pierwszą bitwę.
Nie wiem, w ilu bitwach braliście udział…
- Co najmniej dwudziestu. - Ale to była porażka.
Byliśmy nieprzygotowani.
Powinniśmy być na dnie morza.
Ale Luffy nas uratował.
Naprawdę będziemy udawać, że nie ma tematu?
Nie raczyłeś wspomnieć, że twój dziadek jest wiceadmirałem marynarki.
Nie na to się pisałam.
Okradłaś bazę marynarki. I tak byłabyś poszukiwana.
Sama ukradłabym mapę niezauważona,
zamiast niszczyć gabinet dowódcy bazy.
Pana rachunek.
Dziękuję bardzo.
Nie, to ja dziękuję.
Nie cieszę się, że ścigają nas marynarze,
ale przynajmniej pokazaliśmy im, że nie jesteśmy łatwym celem.
Nasza załoga poradzi sobie ze wszystkim.
Który to Monkey D. Luffy?
To ja.
Nie rozumiesz zasad tego lokalu.
Baratie nie uznaje kredytów.
Kto je, ten płaci.
To pan nie rozumie.
Zapłaciłem już za posiłek, tylko jeszcze nie dałem wam pieniędzy.
Co takiego?
Dopisałem to do rachunku skarbu.
A co to niby jest?
Może jeszcze nie wyglądam na ważniaka,
ale jestem przyszłym królem piratów.
Jak tylko znajdę One Piece, wrócę tu
i zapłacę cały rachunek
z odsetkami.
Mam lepszy pomysł.
Muszę się napić.
I to rozumiem.
Przyszły król piratów zostanie moim pomagierem.
Odpracujesz dług, zmywając gary.
- Wszystkie? - Na początek.
Posiłek, który zjedliście, jest wart rok pracy na zmywaku.
Lepiej się pospiesz. Za godzinę będzie drugie tyle.
- Co ty wyprawiasz? - Wystarczy.
Zakładaj marynarkę. Jeszcze nie skończyłeś zmiany.
Wracam do kuchni albo odchodzę.
Możesz sobie iść, dokąd chcesz.
Twoje posiłki wylądują tam, gdzie ten pierwszy.
Możesz mnie wyrzucić z kuchni. Nigdy nie będę kelnerem.
Świetnie. Nigdy nie będziesz też kucharzem w mojej restauracji.
Rozumiesz?
Zwolnij.
Nie ma w tym alkoholu. Smakuje jak cukierki.
Żebyś się nie zdziwił, jak obudzisz się pod stołem.
Ta szklanka ma złote dno czy co?
Ciągle się w nią gapisz.
Nie sądzicie, że Luffy postąpił źle?
Tak. Powinien był nam powiedzieć.
Ale może zauważyłaś,
że i tak wciąż robimy sobie wrogów.
Świrnięty klaun, zabójczy lokaj. Co nam zrobi wiceadmirał?
Nie rozumiesz.
Nie mogą mnie złapać, gdy już prawie…
Jeszcze kolejkę? Ja stawiam.
To lubię.
Poproszę prawie najlepszy rum.
- Coś jeszcze? - Tak.
Chciałabym dostać się na wyspy Conomi. Z kim mam porozmawiać?
Ze mną.
To kosztuje.
- Sześć tysięcy. - Mam pieniądze.
Koledzy płyną z tobą?
Nie. Tylko ja.
Pomost 22.
Bądź gotowa o świcie.
Będę tego żałował, ale co ci jest?
Nic.
Pamiętasz, co mówiłeś
o Garpie?
- Chyba masz rację. - Czy mnie uszy mylą?
Jasne, że mam.
Wiesz, kto to jest Mihawk?
Król szermierzy.
Nikt w historii nie władał mieczem lepiej od niego.
- Jeden z siedmiu wojowników mórz. - Co?
Dawno temu było siedmiu potężnych piratów,
jeden gorszy od drugiego.
Rządzili na morzu i atakowali każdego na swojej drodze.
Globalny Rząd mógł z nimi walczyć,
ale to oznaczałoby wojnę.
Doszli do wniosku, że lepiej będzie zrobić z nich swoich sojuszników.
Zawarli porozumienie o współpracy.
Czemu marynarze współpracują z piratami?
Żeby robić to, z czym nie chcą być powiązani.
- W zamian wojownicy pozostają bezkarni. - I uprawiają piractwo?
Nielegalnie?
Koby, może i umiesz wiązać węzły,
ale gówno wiesz o świecie.
Hej, pomagierze,
jak tam na zmywaku?
Naczyń nie ubywa.
Szef jest upierdliwy.
- Pewnie żałujesz tego weksla. - Niczego nie żałuję.
- Nie ma co rozpamiętywać. - Mądrze.
Ja nie potrafię przestać patrzeć w przeszłość.
- Długo jesteś kelnerem? - Jestem kucharzem.
Najlepszym na East Blue.
I co z tego?
Stary tu rządzi i wyrzucił mnie z kuchni.
- To twoje danie było obłędne. - Tuńczyk sauté?
- Tak. - Próbowałeś?
Oczywiście. Nie mogłem się powstrzymać.
To było najlepsze, co tu zjadłem.
Świetnie gotujesz.
Czemu Zeff każe ci kelnerować?
Bo mi zazdrości.
Mógłbym tu rządzić, ale jest zbyt uparty, by mi pozwolić.
A więc o tym marzysz.
Żeby być tu szefem kuchni.
Nie.
Uwielbiasz gotować, ale nie chcesz gotować tutaj?
Jest takie miejsce,
gdzie można znaleźć składniki ze wszystkich mórz.
East Blue, West Blue, North i South. Nazywa się All Blue.
Nikt nie wie, gdzie jest,
ale są tam niespotykane ryby.
Rzadkie wodorosty. Nikomu nie znane przyprawy.
To raj dla kucharzy. Pewnego dnia go odnajdę.
O tym marzę.
Jeśli chcesz gotować, rób to.
Nie pozwól, by jakiś uparty staruszek cię powstrzymał.
Postaw mu się. Powiedz mu, czego chcesz.
To bardziej skomplikowane.
A powinno być proste.
Pomocy.
Ratunku.
Proszę.
Pomocy.
- Wszystko dobrze? - Umieram z głodu.
Robi się. Smażony ryż z peklowaną wołowiną?
- Co ty wyprawiasz? - W Baratie jedzą wszyscy.
A kto za to zapłaci? To restauracja.
Nie możemy karmić każdego zabiedzonego pirata.
Karmię każdego, kto jest głodny.
- Zeff wyrzucił cię z kuchni. - Widzisz go tu?
Twoja sprawa.
Dryfowałem przez tydzień.
Uratowałeś mi życie.
Dobrze gotujesz i jesteś dobrym człowiekiem.
Skoro Zeff cię nie docenia, dołącz do mojej załogi.
Poważnie.
Wybacz, pomagierze. Mam już pracę.
Ale jej nie lubisz.
Przyda nam się kucharz do poszukiwania One Piece.
One Piece?
Znajdę go i zostanę królem piratów.
Też go szukaliśmy.
Byłem członkiem potężnej pirackiej armady.
Nasz kapitan pragnął znaleźć ten skarb,
ale Grand Line go pokonał.
Straciliśmy 50 statków i 5000 ludzi.
Tylko ja przeżyłem.
Ratuj się.
Zapomnij, że w ogóle słyszałeś o One Piece.
Jest w nim coś uroczego.
Jest jak szalony, nieskoordynowany…
- Ślimak morski. - Właśnie.
Spójrz na niego. Jakby nie miał w życiu żadnej troski.
A ty czym się tak martwisz?
- Nie zrozumiesz. - Założę się, że tak.
Założę się, że wiem o tobie więcej niż ty o mnie.
- Po tobie wszystko widać. - Sprawdzimy?
Gdy zgadnę coś o tobie, pijesz.
Gdy ty zgadniesz coś o mnie, ja piję.
Zaczynaj.
Opowiedz mi o mnie samej.
Dorastałaś w dużym mieście.
Snułaś intrygi.
Przesiadywałaś w drogich barach, jak ten.
- Chyba chce ci się pić. - Mylę się?
Dorastałam w małej wiosce. Wioska to wiele powiedziane.
Kilka domów w mandarynkowym gaju.
Pijesz.
- Teraz ty. - Dobra.
Rozgryzłam cię już w Orange Town.
Za młodu nie miałeś przyjaciół.
- Miałem. - Miecze się nie liczą.
Miałem jedną przyjaciółkę.
O jedną więcej niż ja.
Pijesz.
Ty też.
Mam wrócić później?
Nie.
Prawie skończyłem.
O co chodzi?
Pan admirał nasłał Mihawka na Luffy’ego?
To nieładnie
podsłuchiwać.
Wszystko słyszałem.
Nie każdy pirat jest traktowany tak samo.
A ocean jest niebieski.
Coś jeszcze?
Po prostu…
Przysiągłem chronić ludzi.
Traktować wszystkich równo wobec prawa.
Jeśli tak nie jest…
nie chcę być marynarzem.
Usiądź, synu.
Wstąpiłem do marynarki ponad 50 lat temu.
Byłem zielony jak ty.
Miałem proste ideały, ale musiałem się dostosować,
bo świat nie jest prosty.
Nie wszyscy mają równe prawa.
- To niesprawiedliwe. - Racja.
Zdecyduj, czy się z tym godzisz.
Mogłem już być admirałem floty,
ale zawsze odmawiam awansu. Wiesz dlaczego?
Bo musiałbym działać tak, jak oni.
Straciłbym wolność.
Rozumiesz?
Tak jest.
Świat jest niesprawiedliwy.
Ale marynarka dba o balans między porządkiem a anarchią.
Pozwól więc, że zapytam.
Pogodzisz się z tym?
Chyba tak.
Ten mundur.
Zaczyna ci pasować.
A potem wycelowali w nas swoje największe działa.
Ale nie bałem się,
bo jestem najlepszym strzelcem na East Blue.
Strzeliłem więc do nich.
I znowu.
Spadła im reja. W wodzie martwi marynarze.
Wszystko dzięki kapitanowi Usoppowi.
Jesteś kapitanem?
Oficjalnie nie.
Ale odwróciłem ich uwagę, żeby Luffy,
który oficjalnie jest kapitanem,
mógł odbić w nich kulę.
Chciałbym poznać tego Luffy’ego.
Jasne.
Przedstawię ci całą załogę.
To mój nowy najlepszy przyjaciel.
- Powtórz, jak się nazywasz? - Kto z was to Monkey D. Luffy?
A kto pyta?
To Dracule Mihawk.
Mam sprawę do waszego kapitana.
Dla własnego dobra sprowadźcie go.
Nie znamy żadnego Luffy’ego, prawda, Zoro?
Zoro?
Śledziłem pańskie poczynania od dziecka.
- To zaszczyt wreszcie pana poznać. - Dziękuję.
Tym trudniej jest mi oznajmić panu, że jutro…
pan umrze.
Że co?
Ja, Roronoa Zoro, wyzywam pana na pojedynek.
Na śmierć i życie.
Nie znam cię.
Zwą mnie Demonem i Łowcą Piratów.
Całe życie marzyłem, żeby pokonać pana w pojedynku
i zostać najlepszym szermierzem na świecie.
Mówisz poważnie.
Proszę się zgodzić.
Walczę także na poważnie.
W porządku.
Jutro o świcie.
A kiedy skończę z tobą, łowco piratów,
zajmę się twoim kapitanem.
Coś ty właśnie zrobił?
Skończyłeś?
Marnie ci to idzie, ale przynajmniej się słuchasz.
Chcesz, żeby Sanji porzucił swoje marzenia?
Nic z tego.
- Słucham? - Słyszałeś.
Możesz wyrzucić go z kuchni, ale on i tak będzie gotował.
- Naprawdę? - Właśnie tak.
Pojawił się tu wygłodzony pirat i wiesz, co zrobił Sanji?
Ugotował dla niego posiłek w twojej kuchni.
Bo twoje zasady liczą się dla niego mniej niż nakarmienie głodnego.
Zrobił to?
Dobry chłopak.
Luffy, mamy problem.
Przekonaj go, żeby to odwołał.
- Nie zrobię tego. - Widziałeś jego miecz?
- Pokroi cię na sashimi. - Co się dzieje?
Twój groźny dziadek z marynarki wysłał po ciebie wojownika mórz,
a Zoro, zamiast stąd zwiewać, wyzwał go na pojedynek.
- A on się zgodził. - Jesteś dla niego jak mucha.
Zmiażdży cię i zapomni.
- Chyba że wygram. - Przegrasz.
- Nie wiesz tego. - Może się jeszcze napijmy.
- Powiedz mu, że zginie. - Powiedz jej, żeby się odczepiła.
Zoro, to kiepski pomysł.
- Co powiedziałem, gdy się poznaliśmy? - „Miałbym bawić się w piratów?”
- Nie. - „Zabijam takich jak ty?”
Nie.
Że przysiągłeś zostać najlepszym szermierzem na świecie.
Aby tego dokonać, muszę pokonać Mihawka i przejąć jego tytuł.
Zamierzam to zrobić.
Nawet jeśli miałbyś zginąć?
Zrobisz coś?
To jego marzenie.
Nie mogę go powstrzymać.
Czego chcesz?
Mam ci powiedzieć, że jesteś najlepszy? Jesteś.
Najlepszy, kogo znam, ale nie lepszy od niego.
Jeśli zmierzycie się jutro, przegrasz.
Co ci do tego?
Jesteś moim przyjacielem, durniu.
Sama mówiłaś, że nie masz przyjaciół.
I co?
Płyniesz z nami?
Monkey D. Luffy.
Dziwne, że marynarka potrzebowała mnie do takiego drobiazgu.
- Ale kapelusz masz fajny. - Dość.
Zaczynajmy.
Przyszedłem walczyć na miecze.
Nie strzelam z armaty do królików.
Nie jestem królikiem.
To się okaże.
Wycofujesz się?
Niekoniecznie.
Jesteś silny.
Ale nie chodzi tylko o siłę.
Przestań gadać i walcz.
Jesteś jak żabka rechocząca w studni. Kum, kum, kum.
Jedno z nas zostanie najlepszym szermierzem.
Czemu się nie wycofasz?
Nie mogę…
bo nigdy nie spełnię mojego marzenia.
Przyznam, że jesteś odważny.
Zrobię ci zaszczyt i zabiję cię mieczem Yoru.
Tak lepiej.
Dajesz.
Pokonałem cię. Czemu nie ustępujesz?
Rany na plecach to największy wstyd dla szermierza.
Doskonale.
Zoro!
Monkey D. Luffy, jaki jest twój cel?
Zostanę królem piratów.
Królem piratów?
To jeszcze bardziej ryzykowny pomysł niż pokonanie mnie.
Mam to gdzieś.
I tak to zrobię.
Być może.
Światu przyda się więcej marzycieli.
Roronoa Zoro,
za wcześnie, byś zginął.
Znajdź mnie, gdy będziesz silniejszy. Będę czekał.
Traci dużo krwi.
Wyjdzie z tego.
Zoro, słyszysz mnie?
Powiedział, że nie pora umierać.
Luffy.
Jeśli nie zostanę najlepszym szermierzem na świecie…
będziesz zawiedziony.
Prawda?
Nie zawiedziesz mnie.
Nigdy…
więcej.
Następnym razem…
go pokonam.
I zostanę najlepszym szermierzem świata.
Już nigdy nie przegram!
Zoro?
Zoro!
Zoro.
Napisy: Zofia Sław