Mówiłeś, że pięć stopni w prawo.
W drugie prawo, kapitanie Gównomenalny.
- Myślałem, że klauni mają być zabawni. - Co? Powiedz mi to w twarz.
Dzień dobry, mistrzu.
Luffy umówił się z tobą, że pomożesz nam znaleźć Arlonga,
ale jeśli nas oszukasz…
To co? Wykrwawisz się na mnie?
Czekaj!
Możesz krwawić, gdzie tylko chcesz. Umowa to umowa.
Chcecie odzyskać mapę, a ja ciało.
Dlaczego mamy ci ufać?
Zoro, kolego!
Piraci są honorowi.
Zaśpiewam wam szantę, żeby umilić wam czas.
Była raz dziewczyna, rude włosy miała
Skradła mi mapę i prędko zwiała
Spryciula, nie szczędziła zmyłek
Każdy przyzna, że miała świetny…
Auć! Prosto na nos.
To zawsze tyle trwa?
Dopiero zaczęliśmy. Cierpliwości.
Czasem biorą, jak tylko zarzucisz,
a czasem trwa to godzinami.
Są też takie dni, że nic nie bierze.
Nie chodziło ci o ryby?
Martwię się o Nami.
Taka piękna, zdolna kobieta nie dołączyłaby do Arlonga z własnej woli.
- Musimy ją uratować. - Jej tatuaż sugeruje co innego.
Tatuaże to nie wszystko. Nami jest zagadką, jak każda kobieta.
- Sama wybrała. - Nie wiesz czemu.
Będę z tobą rozmawiał tylko o kolacji. Nie znasz Nami.
- Ty chyba też nie. - Na pewno ma swoje powody.
Cokolwiek wybierze…
muszę o tym usłyszeć od niej.
Ląd na horyzoncie!
WYSPY CONOMI
- Dorwę cię. - W życiu.
- Jestem szybsza. - Coś ty.
Makao.
Nami, teraz ty.
Nami.
Teraz ty.
Pięćset.
Co za tempo.
Myślę.
Co jest? Umiesz liczyć tylko do pięciu?
Stawiam wszystko.
Ja też.
Strit.
Z dziesiątką.
Ful z królową.
Jesteś kłamczuchą
i oszustką.
Wiesz, że w tej załodze nie kłamiemy na temat pieniędzy.
Koniec gry. Nami, Arlong chce pogadać.
Wybaczcie.
Później wygram resztę.
Umyjcie ręce przed kolacją.
Mieli wczorajsze ciastka. Za pół ceny, ale smakują tak samo.
- Co to? - Nic.
Skąd to masz?
Skąd masz tę książkę?
Wzięłam ją z księgarni.
Dlaczego?
Bo chciałam ją mieć.
- Nie możesz tak robić. - Nie miałam pieniędzy.
Co? Nikogo nie skrzywdziłam.
Tych, których okradłaś.
- I siebie. - Nie wiedzą, jak to jest.
Mam dość jedzenia mandarynek i noszenia ubrań po Nojiko.
Nienawidzę być biedna!
Nie mamy wiele, ale mamy dach nad głową i siebie nawzajem.
- To czyni z nas rodzinę. - Nie jesteśmy rodziną.
Nojiko nie jest moją siostrą, a ty moją mamą!
Zostawiłam ci podgrzaną porcję.
Nie chcę jeść.
W dniu, w którym znalazłam ciebie i Nojiko,
mój oddział został wysłany do walki z bandą piratów w królestwie Oikot.
Rozdzieliliśmy się.
Pod koniec byłam ranna i wygłodzona.
Myślałam, że umrę.
Gdy was ujrzałam…
poczułam, że muszę żyć.
Żeby się wami zająć.
Skąd to wiedziałaś?
Po prostu.
To było słuszne.
Wiem, że ty też postąpisz słusznie.
Wiele tu wspomnień.
A ty
powinnaś być dumna.
Z czego?
Umniejszasz sobie, Nami.
Dzięki tobie wiemy
o każdej bazie marynarki i twierdzy piratów
stąd do królestwa Goa.
- Nic z tego nie jest moje. - Fakt.
Mimo to jesteś cenioną członkinią tej załogi.
Świetna z nas drużyna.
Nie było cię tak długo, że myślałem, że nie wrócisz.
Ale wróciłam.
Przecież mamy umowę.
Tak. Zawsze dotrzymuję słowa.
Grzeczna.
Wkrótce ryboludzie zawładną East Blue.
A potem Grand Line i wszystkimi innymi morzami.
Marynarze mogą się nie zgodzić.
Można ich kupić i sprzedać.
A gdy przestaną być przydatni, zniszczyć.
Chcesz rozwiązywać problemy zabijaniem.
Nie wszystkie.
Gdy zwierzę wymyka się spod kontroli,
trzeba je zdominować.
Nie zapomnę o twojej ciężkiej pracy.
Będziesz miała pozycję w moim imperium.
Oby.
Nami.
Tęskniłem za tobą.
Tymczasem mam dla ciebie nowe zadanie.
Jedna z wiosek spóźnia się z zapłatą daniny.
Która?
Kokoyashi.
Nie jestem tam mile widziana.
- Wyślij Kuroobiego albo Cmokachuu. - Nie.
To zadanie dla człowieka.
Restauracja zamknięta z powodu remontu.
Musimy porozmawiać z właścicielem.
Obawiam się, że szef jest zajęty.
Przepraszam. Zaraz go poproszę.
- Ładnie tu. - Tak.
Ojciec często tu jadał.
Ale nigdy mnie nie zabrał.
Marynarze, a do tego wiceadmirał.
Przegapiliście imprezę.
Byłem ciekaw, co się stało z Czerwononogim Zeffem.
- Zna pan tego człowieka? - Z opowieści.
Kapitan załogi Kuków.
To dawne dzieje.
Jestem szefem kuchni.
Dowodzę jedynie tą restauracją.
Nie szukamy ciebie,
tylko młodego pirata, który niedawno tu był.
Zwie się Luffy.
- Nie mogę pomóc. - A może nie chcesz?
Ledwie już pamiętam stałych bywalców.
Tego byś zapamiętał. Słomkowy kapelusz.
Bez ustanku papla.
Nie kojarzę.
Może obiad na koszt firmy?
Mam tuzin steków i zepsutą lodówkę.
Szkoda by było,
gdyby się zmarnowały.
Nie przyszliśmy tu jeść.
Co do steka…
Krwisty?
Bardzo.
Co tu się stało?
Kto mógł to zrobić?
Może wrócę i sprawdzę, czy Merry jest bezpieczny.
To sprawka Arlonga.
Hej, gnojki! Wszyscy się zgadzamy, że Arlong to zła ryba.
Może pora odzyskać moje ciało?
- Stul paszczę. - Bo co? Ukręcisz mi suflet?
- Weźmiesz go na trochę? - Klauna nosi świeżak.
Proszę o uwagę.
Proszę posłuchać.
Mamy mało czasu, a znowu jesteśmy pod kreską.
Wystarczy?
- Mamy czas zebrać więcej? - Nie.
Nie macie.
- Nami. - To Nami.
Masz tupet, żeby się tu pojawić.
Masz coś dla mnie?
ATLAS MORZA EAST BLUE
Przepraszam, że zabrałam atlas.
- Obiecujesz, że już nie będziesz kraść? - Tak.
Skrzyżowałaś palce za plecami?
Być może.
Nie jesteś złym dzieckiem,
ale zrobiłaś zły uczynek.
Następnym razem przyjdź do mnie.
Znajdziemy ci jakąś dorywczą pracę.
Dziękuję.
- Postąpiłaś słusznie. - Pomocy!
Ratunku!
- Piraci! Atakują wioskę! - Co się dzieje?
Nadchodzą piraci!
Mieszkańcy Kokoyashi!
Ta wioska należy do mnie.
Uciekaj.
Za mało.
Nami, proszę.
Nie mamy więcej.
- Arlong zabrał nam wszystko. - Znajdźcie coś jeszcze.
Luffy?
- Co tu robicie? - Mógłbym spytać o to samo.
- To moje prawdziwe oblicze. - Nie wierzę.
- Nie jesteś taka. - To ty nie chcesz, żebym taka była.
Nami.
Możemy ci pomóc.
Nie potrzebuję was.
Arlong chciał mapę, a ja wykorzystałam was, żeby ją zdobyć.
Uwierzyłeś mi.
Nigdy nie byłam częścią twojej głupiej załogi.
Nie mówisz poważnie.
Zabieraj tych klaunów i spływajcie stąd.
Nie chcę was więcej widzieć.
Gorzej już pójść nie mogło.
Wracamy na statek, zanim znajdą nas ryboludzie?
- Spadamy stąd? - Tu chodzi o coś innego.
Wyraźnie mówiła, żebyśmy odeszli.
- Kobiety nigdy nie mówią, co myślą. - Od kiedy kuk ma głos?
Nie rozumiecie? Jest jedną z nich.
Jest złą osobą. Mieszkańcy wioski się jej boją.
Nie wszyscy.
Hej!
Ty z blizną.
Kim była ta pani?
Ta z fajnymi włosami?
Kto pyta?
Monkey D. Luffy.
- Jestem piratem. - Łowcą.
Łowcą piratów.
- Chcemy odebrać nagrodę za Arlonga. - Wy?
Widziałem większych i liczniejszych od was.
Żaden z nich nie wrócił z Arlong Park.
- Chcemy z nią pogadać. - Lepiej nie.
Wiem jednak, kto może wam pomóc.
Zapytajcie tam, w domu na skraju mandarynkowego gaju.
Moje ciało lepiej znosi pływanie niż piesze wędrówki.
Ktoś jeszcze tęskni za morzem?
Nie? Rozumiem.
Mogę przestawić statek, żebyśmy nie musieli wracać piechotą.
- Odejść mi stąd. Już. - To samo mówiłem.
Widziałem cię wcześniej.
Myślę, że mamy coś wspólnego.
Mam broń i trzymam cię na muszce.
- Co może nas łączyć? - Zacznijmy od Nami.
- Chyba dobrze ją znasz. - To złodziejka bez sumienia.
Gdy zabierze wszystko, co może, znika na zawsze.
- Wynocha z mojego domu. - Nami jest w naszej załodze.
Przyjaźnimy się.
Moja siostra nie ma przyjaciół.
- Lepiej szybko się z tym pogódźcie. - Siostry. To ma sens.
Obie równie piękne.
- Daj spokój. - Widzę, że wycięła wam niezły numer.
Nie wam jednym. Nie mogę wam pomóc.
Może coś zjemy?
- Co? - Wymienimy się.
Za twój czas i wiedzę.
- Gotujesz? - Jest kelnerem.
To najlepszy kucharz na East Blue. Zrobi ci najsmaczniejszy posiłek życia.
Nie mam wiele w kuchni.
Potrafię uczynić cuda nawet z kilku składników. Co ty na to?
Zjemy kolację, porozmawiamy.
Zgoda.
Oby był deser.
To nic przy tym, jak je curry.
Lepsze niż marynarskie racje?
Nie wiedziałem, że miałeś przyjemność jadać na statku marynarki.
Tylko w areszcie.
Gdzie jest Luffy?
Wiem, że tu był.
To rzadki rocznik z Micqueot.
Trzymam go na specjalną okazję.
Dawno nie spotkałem nikogo z dawnych lat.
Nawet kogoś, kto stał po drugiej stronie działa.
Wreszcie przestrzegasz prawa.
Prawo nie miało nic do rzeczy. Przyszła pora przestać.
Podjąłem decyzję.
Pojawia się nowe pokolenie.
Nadszedł ich czas.
Dobre sobie.
Banda porywczych bachorów.
Dojrzałe, w sam raz do picia.
Niewypite w porę,
zepsuje się.
Możesz też podać whisky.
Pięknie! Brawo!
Musimy pogadać o Kokoyashi.
To może poczekać do jutra. Kokoyashi nie zniknie.
O ile zapłacili pełną daninę.
Właśnie o tym chcę pomówić. I o warunkach naszej umowy.
Zawsze taka poważna.
Napij się. Zrelaksuj.
Pułkownik Nezumi. Co za miła niespodzianka.
Zawsze miło wpaść, Arlong.
Mam niepokojące wieści z Gosy.
Podobno niedawno napadli na nich piraci.
Straszne.
Są też inne wieści.
O ryboludziach siejących zamęt na wyspach Conomi.
Mam jeszcze inne obawy.
Ile?
- Dwa razy więcej. - To dwa razy więcej niż zwykle.
Czasy się zmieniają.
Coraz trudniej zatrzeć wasze ślady.
Nami.
Mamy imprezę.
Chodźmy porozmawiać na górę.
Nami, ty też.
Kolacja gotowa.
Mówiłem.
To najlepsze, co w życiu jadłam.
Możesz liczyć na więcej…
ale najpierw porozmawiajmy o Nami.
To było tak.
- Co się dzieje? - Do środka.
Mamo!
Zejdźcie.
- Mamo. - Zostańcie tu.
- Pod żadnym pozorem nie wychodźcie. - Mamo!
Kto idzie?
Tak się podejmuje gości?
Danina wynosi 100 000 berry od dorosłego.
Płać ją.
Proszę. To wszystko, co mam.
Zgadza się.
Trzy talerze na stole. Ile osób tu mieszka?
Tylko jedna.
Brak danych o rodzinie.
Ile osób tu mieszka?
Ile?
- Mam dwie córki. - Musisz za nie zapłacić.
- Po 50 000 berry. - Dałam wam wszystko, co mam.
Szkoda, że to za mało.
Zostaw ją!
Mamo!
Zjazd rodzinny.
Małe, ludzkie skarby.
Skarby.
Te pieniądze to danina za moje córki.
Mamo, nie!
Wiesz, co to znaczy?
- Tak. - Nie, mamo.
Czemu nie skłamałaś? Nie musiałaś mu o nas mówić.
Bo jesteście moimi córkami.
Nigdy bym się was nie wyparła.
Zasługujecie na szczęśliwe życie.
Żałuję, że nie zrobiłam dla was więcej.
Że nie było mnie stać na ładne rzeczy.
Że nie byłam świetną matką.
Nie mów tak.
Mamo, nie.
Nie.
Nami, Nojiko,
kocham was.
Nami pracuje dla pirata, który zabił waszą matkę?
Była tylko dzieckiem.
Ale już nie jest.
Dokonała wyboru.
Mam dość słuchania o Nami od innych.
Kazała ci odejść.
Ty też.
Skąd wiesz, że nie należy do załogi Arlonga?
Wiedziałem, że mnie nie zabijesz, gdy cię uwolnię.
Wiedziałem, jaki będzie Usopp
i Sanji.
Ten kelner mnie nie przekonuje.
Czuję, że Nami jest dobra.
Ona też musi to poczuć.
Panie pułkowniku, ile kosztuje pańska dyskrecja?
Dziesięć tysięcy berry?
Dwadzieścia?
Mieliśmy uczciwą umowę.
Ciężko trzymać patrole z dala od tych okolic.
Wasza aktywność wzrasta.
Dowództwo marynarki nie musi się o tym dowiedzieć.
To koszty prowadzenia interesów.
Jesteś mądrzejszy, niż mówią.
Bo jestem ryboludziem?
Nie o to…
Dziwi cię, że jestem inteligentny?
Ambitny?
Że zajmuję się czymś innym niż pracą fizyczną dla ludzi?
Ależ skąd. Osobiście nigdy nie czułem niechęci do waszego gatunku.
A jednak przywódcy organizacji, którą tak dumnie reprezentujesz,
pozwolili sobie znieważać
i zniewalać takich jak my.
- Niewolnictwo zniesiono. - Ale uprzedzeń nie.
Ryboludzie i ludzie mają takie same prawa.
Czyżby?
Globalny Rząd ciężko pracował
nad poprawą relacji między naszymi gatunkami
i utrzymaniem pokoju.
Ryboludź jest jednym z królewskich wojowników mórz.
Jinbe jest głupcem!
Rządowy pies na smyczy gorszych od siebie.
Ja nie służę nikomu.
Może trochę się pospieszyłem.
Akceptuję dotychczasowe warunki naszej umowy.
Tak.
Jesteś mądrzejszy, niż mówią.
- A co z naszą umową? - Co z nią?
Mam pieniądze.
Sto milionów berry?
Nami, ukrywałaś coś przede mną?
Uczciwie to ukradłam. Dotrzymasz naszej umowy?
Przynieś pieniądze przed świtem,
a sprawa będzie zamknięta.
Kuroobi,
zawróć Nezumiego.
- Idź. - Tak jest.
Może jednak szczur zarobi kilka dodatkowych berry.
- Dwa razy Miotacz Mistrali. - Już się robi.
- Co robisz? - Stawiam ci drinka.
- Nie ma za co. - Jesteśmy na służbie.
Daj spokój.
Umilmy sobie to szukanie wiatru w polu.
Nie pijesz dużo, co?
Wciąż nie wiem, czemu Garp ma taką obsesję na punkcie Słomkowego.
- Jeszcze dwa. - Zaskakujesz mnie.
- Naprawdę powinniśmy to robić? - Co?
Może Słomkowi wcale nie są tacy źli.
Już po dwóch lufach wyszedł z ciebie buntownik.
Jeśli będziemy popełniać te same błędy,
nic się nie zmieni.
Dobra, gadaj.
Wiesz coś.
Luffy jest wnukiem Garpa.
Czego jak czego, ale tego się nie spodziewałem.
Obaj podobnie kochają mięso.
Nie mów nikomu.
To tłumaczy,
dlaczego wiceadmirał ściga jakiegoś gumiaka bawiącego się w pirata.
Nie. Mów o Luffym, co chcesz, ale jest w tym dobry.
Dla kogoś takiego jak Garp to nieważne.
Kto jest nieposłuszny, straci rękę.
- Co? - Chyba coś o tym wiesz.
- Topororęki musiał być trudnym ojcem. - Nie mam nic wspólnego ze Słomkowym.
Był tu gość w słomkowym kapeluszu.
Wie pan, dokąd zmierzał?
Być może.
Ile to dla was warte?
Nagle odwraca się ku mnie zwierz
o połyskujących kłach.
Ostatni dzik na Jai.
Dwa dni.
Dwa dni walczyłem z tym dzikim wieprzem,
zanim go pokonałem.
Ugotowałem go na otwartym ogniu
i zjadłem gołymi rękami.
Ogień i ciało.
Jak smakował?
Jego mięso
było tak delikatne, że niemal spływało po kościach.
Najlepsze, jakie jadłem.
Im dłuższe polowanie, tym więcej satysfakcji.
Wiesz co,
nie zamydlisz mi oczu swoimi smakowitymi opowieściami.
Nie poluję na dzika.
Nie chcę brać udziału
w waszych rodzinnych sporach.
Jest wyjątkowy.
Przypomina mi pirata z naszej młodości.
Nie mów tego.
Ale tak jest.
Przypomina mi Gold Rogera.
Wiesz, jak skończył.
Skazany, przebity marynarskimi glewiami.
Nie chcę…
żeby jego też spotkał taki los.
Bronił Baratie, gdy nas zaatakowano.
Może i jestem stary, ale wciąż honorowy.
Panie admirale?
Dziękuję za posiłek.
Niech nawigator wyznaczy kurs
na wyspy Conomi.
- Tak jest. - Garp.
Musisz wiedzieć, kiedy odpuścić.
Idą zmiany, czy tego chcesz, czy nie.
Teraz ich kolej.
To się okaże.
Idę się przewietrzyć.
Możesz być cicho?
Daj spokój. Trzeba się trochę zabawić.
Myślisz, że twoje zabawki przebiją skórę ryboludzi?
- To bomby dymne. - Tak?
To zabawne.
Od wieków nie jadłem wędzonej ryby.
Może macie coś na zbyciu?
Proszę.
Chrzanić was!
Arlong i tak was rozgromi.
Nie macie szans w starciu z jego armią.
A wy, głupie śmiecie,
nie poradzicie sobie z tym durnym…
Świeżak zatyka klauna.
Jak śmiesz?
Nie dość, że pracujesz dla zabójcy naszej matki,
to jeszcze bezcześcisz jej grób?
Nojiko, czekaj!
To nie tak, jak myślisz.
Nie masz pojęcia, co myślę.
Co to jest?
Pieniądze, które ukradłaś?
Ukrywasz je obok ciała naszej matki?
Co z ciebie za potwór?
Nie rozumiesz.
Wyjaśnij mi więc.
Musimy porozmawiać.
- Kim jesteś? - Nazywam się Nami. Zabiłeś moją matkę.
Nami.
Ach tak. Tę byłą żołnierkę.
Przyznam, że była odważna.
Niech zgadnę. Przyszłaś się zemścić.
Chcesz mnie zabić?
Nie. Chcę dołączyć do twojej załogi.
To zabawne.
Czemu miałbym dopuścić do załogi człowieka?
Mam coś, czego chcesz.
Narysowałaś to?
Dobra mapa.
Bardzo.
Najlepsza, jaką widziałem, czy to z ręki człowieka, czy ryboludzia.
Pozwól mi dołączyć, a ci pomogę.
Pomożesz?
Zabiłem twoją matkę,
a ty chcesz dla mnie pracować?
Dlaczego?
Bo masz coś, czego chcę.
Postawiłam tylko jeden warunek.
Że pozwoli mi odkupić Kokoyashi.
Zgodził się.
Za sto milionów berry.
Sto milionów?
- To zajmie wieczność. - Mam pieniądze.
Całą sumę.
Mogę kupić wolność wioski i jej mieszkańców.
Czyli…
przez cały czas
próbowałaś pomóc.
Czemu mi nie powiedziałaś?
Jestem twoją siostrą.
- Czemu… - Nie chciałam cię stracić.
Ani nikogo innego.
Przez tyle lat trzymałaś to w tajemnicy.
Dałaś mi się znienawidzić.
Nienawidziłam cię.
Szkoda przerywać tę wzruszającą scenę.
Słyszałem, że piraci ukrywają tu swoje łupy.
Nic wam o tym nie wiadomo, prawda?
To na pewno skradzione.
Na mocy uprawnień marynarki i Globalnego Rządu
muszę to skonfiskować.
- Nie. To moje. - Sto milionów berry?
Skąd masz tyle pieniędzy?
Skąd wiesz, ile tu jest?
Arlong cię nasłał.
Nic podobnego.
- Nie! - Spokojnie.
Bo ciebie też aresztujemy.
Nie!
Nie możecie.
Nie możecie tego zrobić!
Nie!
Nami.
Stój.
- Nami. - Puść mnie. Nie mogą tego wziąć!
- Nic nie poradzisz! - Arlong zabije całą wioskę!
Stój!
Bracia!
Znamy prawdę rządzącą tym światem.
Ryboludzie to prawowici władcy mórz.
Ludzie też o tym wiedzą.
Boją się naszej mocy, więc skuli nas w kajdany.
Nienawidzą nas, więc zabronili nam wstępu do swoich miast.
A my zerwaliśmy te kajdany.
Zbudowaliśmy sobie miasta.
Nadszedł czas, by przywrócić naturalny porządek świata.
Tak!
Nie.
Błagam.
Od wieków
ludzie nas wykorzystywali.
Tłamsili.
Pozwalali na to ich marni przywódcy.
Sztandary jedności i pokoju, którymi chętnie wymachują,
to tak naprawdę białe flagi kapitulacji.
Nie wiem jak wy, ale ja się nie poddam.
Zabić ich!
Tak.
Jesteśmy ucieleśnieniem wyższości ryboludzi.
Dzięki mapie Grand Line odzyskamy to, co nam się należy.
Ogień naszej wściekłości zapłonie od Kokoyashi
aż po krańce East Blue.
Dotrzemy na Grand Line i jeszcze dalej,
pokazując po drodze ludziom, gdzie ich miejsce.
Pod nami.
Tak!
Pod nami!
Tak!
Pod nami! Tak!
Arlong.
Arlong!
Kazałam ci się stąd wynosić.
To fakt.
A więc odejdź.
Nie masz pojęcia, co tu się dzieje.
Nie mam.
Luffy.
Pomóż mi.
Oczywiście.
Pomogę ci.
Oczywiście, że ci pomogę!
Chodźmy.
Tak jest.
Co to?
Atakują wioskę.
Napisy: Zofia Sław