Od teraz
należysz do mnie.
Dla mnie rysujesz mapy.
Masz talent.
Wykorzystam go, żeby objąć władzę na morzach.
Zapłacisz mi 100 milionów berry.
Nieważne, jak je zdobędziesz, możesz nawet ukraść.
Gdy zapłacisz,
obiecuję…
że ty i twoja wioska odzyskacie wolność.
A ja zawsze dotrzymuję słowa.
Arlong to zrobił?
Dlaczego?
Żeby ukarać mieszkańców.
I mnie.
- O co chodzi? - Poświęciłaś się dla wioski.
Nie wiedzieliśmy o tym. Wybaczysz nam?
Nie ma czego wybaczać.
Kokoyashi to mój dom.
Teraz my się poświęcimy. Dość życia w strachu.
Idziemy na Arlong Park. Skoro ryboludzie chcą walki…
To nie walka, a rzeź. Zabiją was wszystkich.
Skoro nie możemy zapłacić za wolność,
to zginiemy, walcząc o nią!
Tak!
Proszę, nie.
Nie pozwolę na to.
To moja sprawa.
Nie.
To nasza wspólna sprawa. Prawda?
- Wreszcie kogoś potnę. - Jak pokonamy Arlonga?
- Pamiętacie Baratie. - Każdy ma jakąś słabość.
- Nawet kuloodporni? - Wyczuję ją.
A wtedy
nie będę się hamować.
Pułkownik Nezumi.
Jak sobie radzi 16. oddział?
Dobrze, dziękuję.
Co sprowadza takie osobistości w nasze spokojne strony?
Za mną. Twoi ludzie mogą zostać.
WYSPY CONOMI
Panie admirale.
Przybył orszak powitalny.
Panie admirale, miło pana widzieć.
Zmienisz zdanie, gdy usłyszysz, co mam do powiedzenia.
Podobno piraci najechali na Kokoyashi.
To był nieszczęśliwy wypadek.
Zapewniam, że sytuacja jest pod kontrolą.
Dowiedzieliśmy się, że Arlong i jego ryboludzie
grasują po okolicznych wyspach.
Poszukujemy ich.
Pojawiła się też tutaj nowa załoga dowodzona przez bezwzględnego zabójcę.
Pirata w słomkowym kapeluszu.
To on odpowiada za ten brutalny atak.
- Co? - Nie.
- Kadeci. - Niemożliwe.
Twierdzisz, że kłamię?
Luffy nie jest zabójcą.
Jak śmiesz mnie oskarżać?
- Jestem pułkownikiem marynarki. - A ja wiceadmirałem.
Skończmy te przechwałki.
Przepraszam.
Ci piraci posmakują mojego miecza.
Nie ma mowy.
Gdzie teraz jest Luffy?
Szybciej! Arlong nie znosi czekać.
Co to ma być? Kto jest na tyle głupi, żeby nas atakować?
Ryboludzie! Odpieramy abordaż!
Gdzie Arlong?
Pewnie w sali map.
Chodźmy tam.
Nie w twarz.
Cholera.
- Co to za miejsce? - Bierzmy mapę i spadajmy.
Zdjął mi je, gdy miałam 12 lat.
Prezent urodzinowy.
Chodźmy stąd.
Dopiero przyszliście.
Witajcie w Arlong Park.
- Ten był mój. - Gdyby był, to bym go nie dorwał.
Ludzie rządzili na morzach zdecydowanie zbyt długo.
Zamknęli się w wieżach z kości słoniowej
zbudowanych na plecach ryboludzi.
Wasz rząd boi się takich jak my,
więc zmusiliście nas do niewolnictwa.
Nikogo nie wolno do niczego zmuszać. Każdy powinien żyć po swojemu.
Daruj sobie współczucie.
Czas wykorzystywania i prześladowania nas dobiega końca.
Poprowadzę ryboludzi do rewolucji, która odmieni historię na zawsze.
Teraz wy poznacie upokorzenie i ból.
Jeszcze ci mało?
Skarbie, dopiero się rozkręcam.
Nami, mogłaś być oszczędzona
i zająć miejsce u mojego boku.
Ale ty mnie zdradziłaś, jak inni ludzie.
I dlaczego? Dla niego?
Nigdy byś mnie nie oszczędził.
Wskazałeś Nezumiemu moją skrytkę.
Gram według ludzkich zasad.
Dzięki tym mapom stworzę świat, w którym ryboludzie będą panować.
Wiem o każdej bazie marynarki i twierdzy piratów.
Nic mnie nie powstrzyma przed zdobyciem East Blue
i wszystkich innych mórz.
Właśnie tak.
A to wszystko dzięki tobie, Nami.
Królu piratów, powiedz.
Wykorzystałbyś ją tak skutecznie?
Wykorzystał?
- Nie. - Nami nie jest jakimś narzędziem!
To osoba, która miała własne marzenia,
a ty je jej odebrałeś.
Jesteś taki sam jak Topororęki, fałszywy lokaj
czy każdy, kto chce krzywdzić innych.
Pokonam cię tak jak ich.
Nikt nie będzie zadzierał z moimi przyjaciółmi.
Zrobię wam przysługę i zabiję was wszystkich razem.
Uciekaj, Nami.
- Ale… - Idź. Zajmę się nim.
Myślisz, że uciekniesz?
Runda druga, Arlong.
Tylko jeden celny strzał. Dasz radę.
Poznaj gniew mojej…
Zmęczyłeś się?
Może zrób sobie przerwę.
- A ty wróć do kuchni. - Koniec wygłupów. Luffy nas potrzebuje.
Jesteś nowy. Nie wiesz, czego potrzebuje.
- Potrzebuje, żebym mu gotował. - Robił kanapki?
- Ktoś się czuje zagrożony. - Morda!
Oddajcie mi moje ciało. Jesteśmy blisko. Czuję palce u stóp.
- Pomogę wam wygrać. - Tylko spróbuj nas wyrolować.
O Boże.
Tak.
Tak!
To lepsze niż we wspomnieniach.
No więc
spadam stąd.
- Hej! - Wybaczcie.
Chciałbym się przydać, ale pora zejść ze sceny.
Pieprzony klaun.
Szkoda, malutki.
Zaczynaliśmy się dobrze bawić.
Mam cię.
Skrzelowaty, dokąd to?
Pokażę ci sztuczkę.
Nic cię nie uratuje.
Moja skóra jest twardsza niż kule.
Nie widziałeś jeszcze moich nowych ogniowych pocisków.
Jestem ryboludziem.
Nie zapalę się.
Ty może nie.
Ale alkohol tak.
Atak specjalny: wybuchowa gwiazda!
Tak!
A masz! Wielki kapitan Usopp pokonał kolejnego złoczyńcę.
A wokół nie ma nikogo, kto by to zobaczył.
W porządku. Uwierzą mi.
Jak śmiecie zabijać moich braci?
Pokonam was moim ryboludzkim karate.
Wstawaj.
Nie dorównasz mi nawet ze swoimi mocami diabelskiego owocu.
Może i nie, ale skrzywdziłeś naszą nawigatorkę.
Gum-gumowy pistolet!
Tak!
Nie macie szans. Mogę złamać stępkę jednym kopnięciem.
To nic w porównaniu z kopniakami Zeffa,
gdy znalazł skorupkę w crème brûlée.
Zeff ci dokuczał, biedactwo.
Jesteś głupcem, jeśli myślisz, że możesz uratować Nami.
Nie bez powodu zawsze do mnie wraca.
Arlong Park to jej dom.
Nie dom, a więzienie.
Wydobyłem z niej to, co najlepsze.
Beze mnie byłaby nikim.
Nie.
To ty byłbyś nikim bez niej.
Typowy człowiek.
Nie umie nawet zadać prostego ciosu.
Może nie pokonam ciebie,
ale mogę zniszczyć wszystko, co zbudowałeś.
Nie!
Nami jest naiwna, skoro wierzy, że ochronią ją tacy słabeusze.
Nie będziesz obrażać Nami.
Doigrałeś się.
Żeberka!
Szyjka!
Łopatka!
Pierś!
Barani strzał!
Barani strzał?
Wielcy wojownicy wykrzykują nazwy ciosów.
Będziesz do nas pasował.
Nie bójcie się, wielki kapitan Usopp
wrócił.
Nieźle wam poszło.
Dobra robota.
Nami!
Nic wam nie jest.
Gdzie Luffy?
Wciąż w środku.
Walczy z Arlongiem.
Nic mu nie będzie.
Prawda?
Gum-gumowy gatling!
Żaden żałosny człowiek nie zniszczy Arlong Park!
Gum-gumowy…
topór!
Luffy!
Nami!
Jesteś naszą przyjaciółką!
A my twoją załogą!
Bon appétit.
- Dzięki. - Proszę. Miłego wieczoru.
- Hej. - Musisz mi dać te przepisy.
Napisz książkę kucharską.
Prawdziwy artysta nie wyjawia swoich sekretów,
ale da się namówić na prywatne lekcje.
Nie, dzięki.
Proszę, smacznego.
Dokładka? Chyba ci smakowało.
- Ujdzie. - A jednak talerz wylizany.
Jedzenie daje siłę. Nawet twoje.
Musisz się odwdzięczyć, bo uratowałem cię przed ryboludźmi.
- To ja cię uratowałem. - Nie kiwnąłeś palcem.
Radzę sobie bez trzech mieczy.
Byłem w lesie,
zupełnie sam,
otoczony przez ryboludzi.
Wielki kapitan Usopp spojrzał w oczy śmierci.
Wiedziałem, że nie mogę się poddać.
Nie gdy ważą się losy Kokoyashi!
Wyciągnąłem moją niezawodną procę.
Strzelałem do nich, aż mi krwawiły palce.
Przestałem dopiero, gdy sam pokonałem Arlonga i jego krwiożerczą załogę.
Może tylko z małą pomocą.
Nie byłem przecież zupełnie sam.
Brawo dla kapitana Usoppa! Bez niego nie dalibyśmy rady!
Marynarze!
Ustawić szyk!
Lepiej się powstrzymaj.
Oto załoga Słomkowego Kapelusza.
Marynarze, aresztujcie ich.
To nie Słomkowi zniszczyli Kokoyashi, tylko Arlong.
Dostałeś rozkaz.
Nie.
- Co powiedziałeś? - Nie.
Wiesz, że za nieprzestrzeganie rozkazu grozi surowa kara?
Nie zgadzam się z nim.
Ja też.
Ktoś jeszcze idzie ich śladem?
Czy wolicie słuchać rozkazów?
Każdy fałszywy ruch może być waszym ostatnim.
Chodź tu, chłopcze.
Dałem ci wiele szans, żebyś podążył moją ścieżką.
Został szanowanym marynarzem.
Ale ty
wolałeś zostać piratem.
Nie, dziadku.
Ja zawsze byłem piratem.
Już nie uciekniesz.
Ostatnia szansa.
Skończ z tym.
To nie w moim stylu.
Więc pokaż, co potrafisz.
Chciałeś być piratem?
Pokażę ci, co marynarze robią z piratami.
- Nie chcę z tobą walczyć. - Walczyłeś ze mną całe życie.
Kiedy zrozumiesz, że nie wygrasz?
Myślałem, że nauczyłem cię więcej.
Słusznie.
Gum-gumowa
rakieta!
Nie wiesz, jak niebezpieczny jest świat.
Grand Line to nie przelewki.
Mówiłem, że nie jesteś gotowy.
Możesz mnie bić cały dzień…
ale nie porzucę mojego marzenia.
- Czyżby? - Popłynę na Grand Line.
Znajdę One Piece.
I zostanę…
królem piratów.
Jak chcesz.
Opuścić broń.
Co tak stoicie?
Załoga Arlonga wciąż jest na wolności. Znaleźć ich i aresztować.
A co ze Słomkowymi?
Co z nimi?
Ich też aresztujcie. To prawdziwi przestępcy.
Wiedziałem, że nie zdołam cię przekonać.
Jesteś uparty.
Tak jak ja.
Wiem, kim jesteś, chłopcze.
Musiałem się upewnić, że ty też to wiesz.
Sprawdzałeś mnie?
Mogłeś być nieco łagodniejszy.
Co to za frajda?
Zostałeś sam.
Nie.
Mylisz się.
Mam przyjaciół.
Udało się, mamo.
Jestem wolna.
Mogę sama o sobie decydować.
Mogę iść naprzód z podniesioną głową.
Zawsze tego chciałaś.
Przykro mi, że nie rozumiałam, ile dla mnie poświęciłaś.
Teraz rozumiem.
Wiem, jak to jest walczyć o rodzinę.
Obiecuję, że nigdy o tym nie zapomnę.
Za późno, ale…
chcę, żebyś była ze mnie dumna.
Zawsze była z ciebie dumna.
Ja też jestem.
Jak twoja ręka?
Trochę boli, ale…
było warto.
Dziękuję.
To słowo w twoich ustach wciąż jeszcze brzmi dziwnie.
- Nienaturalnie? - Trochę.
Naprawdę musisz odejść? Dopiero polubiłam cię na nowo.
To miłe, ale…
muszę odejść.
Wiem.
Pamiętaj tylko,
że nieważne, jak daleko zajdziesz, zawsze masz dokąd wrócić.
Tu zawsze będzie twój dom.
Koby.
- Przyszedłeś nas pożegnać? - To kiepski pomysł.
Chcesz mnie aresztować?
Bo to też kiepski pomysł.
Nie przyszedłem jako marynarz, a jako twój kumpel.
Coś ci pokażę.
POSZUKIWANY
Udało ci się. To twój list gończy.
Ostatni akt zemsty Nezumiego.
Tak!
- Duża kwota. - Najwyższa nagroda na East Blue.
Jesteś poszukiwany.
Marzyłem o tym.
Musimy się pożegnać.
Żegnaj, Koby.
Bądź dobrym marynarzem.
A ty dobrym piratem.
Załogo!
Patrzcie.
O rany, jestem sławny.
To list gończy Luffy’ego.
Nie tylko.
Jeśli się postaracie, może za was też będzie nagroda.
To się nie liczy.
Zazdrość to nic złego.
- Co za bzdury. - To nam utrudni sprawę.
Wszyscy łowcy nagród na East Blue będą na ciebie polować.
Nie tylko na Luffy’ego, a na nas wszystkich.
Dobrze, że wypływamy z East Blue.
Płyniemy na Grand Line.
Usopp.
Trzydzieści milionów?
Sam zabiję tego gnojka.
Jeśli nie ty, to ja.
Pokaźna pierwsza nagroda.
- Jest trochę do mnie podobny. - Panie admirale?
Nie żałuję swoich czynów. Jestem gotów przyjąć karę.
Tak. Ja też.
Marynarz nie musi słuchać rozkazów,
a swojego sumienia.
Każdy ma własną moralność.
Postąpiliście w zgodzie ze sobą. Brawo.
Nie ukarze nas pan?
Tego nie powiedziałem.
Moje metody treningowe to ponoć najgorsza kara.
Jesteście
na nią gotowi?
Będzie pan nas trenował?
Chcecie być silniejsi? Nauczyć się walczyć?
Tak jest.
Chcę mieć szanse z kimś pokroju Luffy’ego.
A ty czego chcesz?
Chcę pokazać światu, że nie tylko Roronoa Zoro umie walczyć mieczem.
I chcę być silny.
Jak kolega.
Czy coś.
Stary kucharz miał rację.
Nadszedł wasz czas.
Zaczynamy jutro.
Możecie odejść.
To ciekawe miejsce jak na kogoś o twojej pozycji.
Spokojnie.
Przed nami potężny wojownik mórz.
Okażcie trochę szacunku.
Nie mam siły na pojedynek, Jastrzębiooki.
- Mam kaca. - Nie jestem tu, by walczyć.
Nie jesteś już taki wielki.
Pokonałbym cię.
Z jedną ręką przywiązaną za plecami.
Może cię zainteresować, kogo ostatnio spotkałem.
Chłopca, o którym kiedyś mówiłeś.
Luffy.
Udało mu się.
Niemożliwe. Luffy jest piratem.
Kapitanem.
Musimy uważać.
Wyciągać zapasy rumu!
Mówiłeś, że masz kaca.
Wyluzuj,
ponury skurczybyku. Napij się z nami.
Kieliszek nie zaszkodzi.
- Mamy powód, żeby świętować. - Tak!
Podobają ci się?
Będziesz się czuła na statku jak w domu.
A ja będę mógł piec mandarynkowe tarty.
Wspaniale.
Mamy też coś dla ciebie.
Usopp, rozwiń grot!
Już się robi.
Wejście na Grand Line jest niedaleko,
ale chyba na tej mapie jest błąd.
Jak to?
Wygląda jak jakaś rzeka albo kanał,
ale to bez sensu.
Dookoła są góry.
Rzeki nie płyną pod górę.
Jesteś nawigatorką. Rozgryziesz to.
Luffy!
Chodź tu. Mam pomysł.
Słomkowi!
Wszyscy na pokład. Świętujemy wypłynięcie.
Znajdę All Blue.
Zostanę królem piratów.
Będę najlepszym szermierzem na świecie.
Narysuję mapę świata.
A ja…
zostanę dzielnym morskim wojownikiem!
Tak jest, załogo.
Grand Line.
Nic nas nie powstrzyma!
Tak!
Napisy: Zofia Sław