- [ระเบิด] - [คนกรีดร้อง]
[ชาย] ถอยเร็ว!
[ดนตรีแอ็คชั่นอลังการ]
โจรสลัดบุกมา ทุกคนรีบหนี!
[ทหารเรือหญิงร้อง]
มาเร็ว!
[อึก พากันออกแรง]
[หอบฮั่ก]
เร็วเข้า!
[ทหารเรือหญิงร้อง]
[ทหารเรือชาย] เร็วเข้า เร็ว!
อ๊า!
[กระแทกอั่ก]
[ระเบิด]
[หญิง] พวกแกมันน่าสมเพช
[ชาย] ตามนั้นเลย
ก็รู้ว่าฝั่งอีสต์บลูมันควรจะอ่อน แต่ให้ตายเหอะ
- [ทหารเรือร้อง] - [หัวเราะร่า]
ฮึ่ม
[เยาะเย้ย] พวกทหารเรือเลอะเท้าหมดเลย
- [วายร้ายหญิงถอนใจ] - [ทหารเรือหอบ]
น่าเบื่อสุดๆ
เรามาทำอะไรที่ฐานบ้านนอกแบบนี้เนี่ย
[วายร้ายหญิง 2] เขาเรียก ตรวจความเรียบร้อย มิสวาเลนไทน์
[เแหวะเบาๆ]
[ดนตรีแอ็คชั่นเร่งดังขึ้น]
ผู้บุกรุก!
[กระหืดกระหอบ] นาวาโทริปเปอร์!
นาวาโทริปเปอร์ ปราการด่านนอกถูกบุกแล้วครับ
โจรสลัดเข้ามาในฐานแล้ว
นึกถึงคำปฏิญาณ
เพื่อความยุติธรรม เราจะต้องป้องกันตรงนี้
ไว้ให้ได้!
[สายลมพัดโบก]
[กระดิ่งลมลึกลับกังวานเบาๆ]
[ฝีเท้าก้าวช้าๆ]
หึ
มีกันหลายมือจังเลยนะ
[สูดหายใจลึก]
โดเซ่ เฟลอร์
[กระดิ่งลมกังวาน]
[ทหารเรือ 1 เลิ่กลั่ก]
[ทหารเรือ 2] เฮ้ย!
[ทหารเรือร้องลั่น]
[ดนตรีแอ็คชั่นระทึก]
ฆ่ามัน!
ย๊ากกก!
[ทหารเรือกรีดร้องโกลาหล]
[ดนตรีแอ็คชั่นระทึกดังต่อ]
[ทหารเรือร้องหวาดกลัว]
[ผวาสั่น]
[ร้องดิ้นรน]
[ทหารเรือร้องอู้อี้ดิ้นรน]
- [โหยหวนดิ้นรนต่อ] - [เหนี่ยวไกปืน]
[ทหารเรือดิ้นรนสุดชีวิต]
อ๊า!
[หอบ]
ปกติเก็บศพไว้ไหน
ต้องหามิสเตอร์เซเว่นคนใหม่แล้ว
หรือไม่ก็
มิสเตอร์สามจุดห้า
[มิสวาเลนไทน์หัวเราะ]
- น่าผิดหวังจริงๆ - เหรอ ตรงไหนอ่ะ
หนึ่งในเอเจนท์คุยกับรากมะม่วงเหรอ
หรือตรงที่ไอ้อีสต์บลูเหลือขอ มันปฏิเสธคำเชิญของบาร็อคเวิร์คส์
- ทั้งคู่ - มิสเตอร์ซีโร่จะต้องไม่แฮปปี้แน่
ใช่ นึกภาพนั้นไม่ออกเลยล่ะ
ดีที่เขามีเรา
นี่คือฝีมือของโรโรโนอา โซโร
- ถูกต้องมั้ย - [ร้องอู้อี้]
บ๊ายบายที่รัก [จุ๊บ]
เราต้องหาตัวเขา
[กระดิ่งลมลึกลับดังกังวาน]
เขา... เขาไปแล้ว
[สั่น] กัปตันเขาจู่โจมฐานและปล่อยเขา
แล้วก็หนี มุ่งหน้าไปแกรนด์ไลน์
นักล่าโจรสลัด เป็นโจรสลัดซะเองอย่างงั้นเหรอ
แปลกๆ
แล้วกัปตันคือใคร
[แค่นขำ]
(ประกาศจับเป็นหรือตาย มังกี้ ดี. ลูฟี่)
มังกี้ ดี. ลูฟี่
น่าสนใจ
มันอยู่ไหน
โว้ว มารยาท
ฉันใช้พริกไทยอยู่ด้วยซ้ำ
อุซป นายมีเครื่องมือนาย ฉันก็มี
นายไม่เคยเห็นฉันหยิบเอาหนังสติ๊กนาย
มาทำเป็นซูเฟล่ จริงมั้ย
ใช่ เพราะมันจะกลายเป็นซูเฟล่กินไม่ได้
แต่ระเบิดพริกไทยนี่
คือล่าสุดและที่สุด ในคลังแสงของกัปตันอุซปผู้ยิ่งใหญ่
ฉันก็หวังว่าระเบิดนั่นจะกินได้ เพราะว่าเสบียงเราใกล้หมด
- ทั้งจากการกินของลูฟี่! - โอ๊ย!
กับอะไรก็ตามที่นายทำอยู่
เป็นอัจฉริยะผู้สรรสร้าง
แค่ทำอาหารให้กินได้นี่ก็ปาฏิหาริย์แล้ว
ไหนๆ ก็พูดมาละ ไม่ใช่แค่ห้องครัวที่อาการหนัก
เราขาดของสำหรับบำรุงเรือ
- ของรักษาพยาบาลอีก - ฟังดูแพงเลยนะ
แต่มันก็จำเป็น
- ต้องไปคุยกับคุณนามิ - ต้องไปคุยกับนามิ
[ซันจิเสียงหล่อ] คุณนามิคร้าบ มื้อกลางวันวันนี้ เรามีหมึกพริกไทยดำซอเต้
- อื้ม ขอบคุณซันจิ - [อุซปดูดนิ้ว]
เธอได้กินหมึก ส่วนฉัน… ได้แซนวิชไข่
[นามิ] อื้ม
ทำได้เลิศเกินคาดเหมือนเคย ซันจิ
คุณชมผมก็ดีใจ
แต่ว่า หมึกพริกไทยดำ แต่ฉันกลับไม่ค่อยได้รสพริกไทย
[กระแอม]
เอาละ ฉันว่าฉันเจอ ทางที่ดีสุดในการเข้าแกรนด์ไลน์แล้ว
เราอยู่ไม่ไกลมาก แต่มันมีเส้นทางอันตรายข้างหน้า
ดูเหมือนเจ้าเส้นทางน้ำนี้ จะตัดผ่านเรดไลน์พอดี
ฉันไม่ใช่ต้นหนเรือนะ
แต่ทะเลเปิดตรงนี้ ดูเป็นทางที่ปลอดภัยกว่าแล่นทะลุภูเขามะ
มันตรงไปที่แกรนด์ไลน์เลย
งั้นก็ดีแล้วที่นายไม่ใช่ต้นหนเรือ ไม่งั้นเราคงเละกันหมด
ตรงนี้คือคาล์มเบลต์
เอิ่ม ถูกตั้งชื่อแบบนั้น คงไม่ใช่เพราะเดินทางง่ายๆ แน่
ใช่ ชื่อนั้นเพราะน้ำนิ่ง แถมยังไม่มีลม พอเข้าคาล์มเบลต์แล้ว
ใบเรือก็จะยวบลงทันที
ไม่มีทางขยับ
จะนิ่งและตายในน้ำนั่น
แล้วก็เป็นแหล่งเจ้าทะเลชุกชุมด้วย
โอ้ เยี่ยม อย่าไปตรงนั้นเลย
ฉันเคยฆ่าพวกนั้นมาหลายตัว เราบาดหมางกันหนักมาก
ไม่ไปโล้กทาวน์ล่ะ
ฟังดูเป็นที่ที่ปลอดภัย ไร้พิษภัยอย่างสิ้นเชิงให้ไป ฉันชอบนะ
โล้กทาวน์คือศูนย์กองทัพเรือ ที่ใหญ่ที่สุดในทั้งอีสต์บลู
เยี่ยม อย่าไปเลย เอาล่ะฉันเปลี่ยนใจแล้ว เรามุ่งตรงไปแกรนด์ไลน์เลย
ไม่ มันต้องมีเกาะที่ปลอดภัยกว่าแถวๆ นี้สิ
แต่ก็ดูเหมือนจะไม่มีนะ
เราขาดทั้งอาหารกับของแทบทุกอย่าง
นี่อาจเป็นโอกาสตุนของครั้งสุดท้าย ก่อนเข้าแกรนด์ไลน์
มันอันตรายถ้าเข้าแกรนด์ไลน์โดยไม่พร้อม
แถมเราอยู่อีกไม่ไกล ไม่แน่ว่าเราอาจจะ...
[ซันจิ] คุณเป็นอิสระครั้งแรกในชีวิต
ไม่คิดว่าคุณมีสิทธิ์ จะซื้ออะไรดีๆ ให้ตัวเองหน่อยเหรอ
ไม่ ไม่
อย่าหลงกลเขานะ
ช็อปปิ้งสักหน่อยก็ไม่เสียหาย
- ไงนะ ไงนะ - เยี่ยม!
ไปตายซะซันจิ ไปเลย ทั้งเสน่ห์ สันกรามคมๆ นาย
ตาสีน้ำทะเลนายด้วย
เราต้องการคนมาช่วยดึงสติ โซโร โซโร!
พรรคพวก ช่วยพูดหน่อยดิ
ซันจิกับนามิอยากไปช็อปปิ้งในเกาะ ที่มีทหารเรือแน่นเกาะซึ่งฉันว่ามันงี่เง่ามาก
เพราะฉันกับลูฟี่มีหน้าในใบประกาศจับแล้ว
บอกทีว่าเห็นด้วย
[โซโร] อืม
- ช็อปปิ้งเหรอ - ใช่ เหลือจะเชื่อเนอะ
- ไอเดียดี - [เสียงสูง] ไงนะ
ฉันต้องการดาบเพิ่ม รู้สึกไม่ค่อยดี
ตั้งแต่โดนมิฮอว์คหักดาบ กับเตะตูดนายอ่ะเหรอ
- เงียบเลย แกไม่อยู่ด้วยซ้ำ - [ซันจิ] ไม่อยู่แล้วฉันจะพูดได้ไง
โทษนะอุซป อีกโหวตนึงสำหรับโล้กทาวน์แหละ
- มันยังไม่จบแค่นี้ ลูฟี่อยู่ไหน - คิดว่าอยู่ไหนล่ะ
[อุซป] นี่ลูฟี่ ประชุมลูกเรือ
[ดนตรีสื่อถึงการผจญภัยยิ่งใหญ่]
(ประกาศจับเป็นหรือตาย มังกี้ ดี ลูฟี่)
กำลังไป!
โอเค ว่าไง
- ลูฟี่! - อ๊ะ
ฉันนับถือนายในฐานะกัปตันตลอด และนี่คือเวลาที่นายจะก้าวออกมา
และท้าชนกับพวกอันธพาลนี่ ไม่งั้นเราโดนฆ่าแน่
- หมายความว่าไง - เราต้องแวะจอดเรือ
แต่เราต้องเข้าไปแกรนด์ไลน์ เพื่อที่ฉันจะได้...
[พูดพร้อมกัน] หาวันพีซและเป็นราชาโจรสลัด
และเราก็อยากไปเหมือนกัน ลูฟี่
แต่เราต้องหยุดที่โล้กทาวน์เพื่อตุนของกันก่อน
- โล้กทาวน์มีอะไร - ความตาย!
ไอ้นั่น ไม่อยากได้
ฉันต้องใช้ดาบใหม่
ดี ไว้จัดการกับความตาย
และ... เอาอาหารเพิ่มสำหรับการเดินทาง
ดีกว่าเดิมอีก
[นามิ] และ
ก็ยังเป็นเกาะที่โกลด์ โรเจอร์ถูกประหารด้วย
ที่ที่ราชาโจรสลัดเกิดและตาย
จุดที่ตำนานแห่งวันพีซถือกำเนิด
นายอยากไปเห็นใช่มั้ยล่ะ
[หัวเราะขึ้นจมูก]
ก็รู้นี่นา!
[หัวเราะร่วน]
กล้าคิดนะว่าเราจะข้ามโล้กทาวน์
[ดนตรีแนวผจญภัยโจรสลัด]
เอาละ กลุ่มหมวกฟาง ตั้งเส้นทางไป...
ไป เอ่อ ไปไหนนะ โอเค
ตั้งเส้นทางไปโล้กทาวน์!
[เพลงประกอบ "We Are!" เวอร์ชั่นบรรเลง]
(วันพีซ)
[เพลงธีมสื่อถึงการผจญภัยยิ่งใหญ่]
[ฝูงชนคุยกันอื้ออึง]
(โล้กทาวน์ วันประหาร)
[ประตูเปิด]
พลเรือโท
[กุญแจกระทบกัน]
[การ์ป] ขอโทษด้วยเรื่องห้องพัก
ไม่ค่อยสมฐานะราชาโจรสลัดเนอะ
ฉันไม่ได้เป็นคนตั้งฉายานั้นให้ตัวเองนี่ จริงมั้ย
ท่าน มังกี้ ดี. การ์ป
วีรบุรุษแห่งก็อดวัลเลย์
ชายผู้จับกุมโกลด์ โรเจอร์
เป็นความสำเร็จใหญ่หลวงเลยนะ
พาเหรดต่อไปจัดเมื่อไหร่
[การ์ป] วันนี้นี่แหละ
และมีที่นั่งพิเศษให้แก โดยเฉพาะ
[โกลด์ โรเจอร์หัวเราะหึๆ]
ในบรรดาการต่อสู้ที่เราทำกันมาหลายปี การ์ป
ฉันสนุกในการปะทะฝีปากกับนายมากที่สุด
แต่ฉันไม่
การไล่ขยี้แก ทั่วทั้งแกรนด์ไลน์ต่างหากที่ฉันชอบที่สุด
[ทั้งคู่หัวเราะหึๆ]
[ทั้งคู่หัวเราะยาว]
[โกลด์ โรเจอร์ไอหนักต่อเนื่อง]
ใช่
[ถอนใจ]
เราจะได้เห็นหลายอย่างจากคนคนนึงในการต่อสู้
เวลาดาบปะทะกัน
ความรู้สึกของเลือดที่ไหลออกจากฝ่ามือ
มันบอกสิ่งที่อยู่ในใจ
ในจิตวิญญาณ
เราปะทะกันอยู่ก็หลายหน
[หายใจเหนื่อยล้า] ฉันรู้จักนายดี การ์ป
ฉันเชื่อใจนาย
เหมือนนายเป็นพรรคพวกของฉันคนนึง
เพราะงั้นฉันก็เลยมีคำขอสุดท้ายจะขอ
ฉันมีลูกชาย
[ดนตรีบรรยากาศตึงเครียด]
อยากให้ไปตามหาเขา ดูแลเขา ปกป้องเขา
แล้วทำไมถึงมาขอฉันกันล่ะ
เพราะว่าลูกชาย
ไม่ควรต้องทนทุกข์จากบาปของผู้เป็นพ่อ
[การ์ป] แล้วทำไมคิดว่าฉันจะทำ
เพราะว่านายเป็นคนดี
[การ์ป] คนดีที่จะเอาแกไปขึ้นตะแลงแกง
ถูก
แต่ฉันเชื่อว่านายจะไม่ทำกับลูกฉัน
ราตรีนี้อาจจะเป็นจุดจบฉัน แต่รุ่งอรุณหน้า
เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของเขา
ครั้งสุดท้ายแล้วยังจะสาปกันอีก
[ถอนใจ]
[โกลด์ โรเจอร์] มันยังไม่จบหรอกการ์ป
โจรสลัดยังไม่จบสิ้น
มันจบแล้ว
[ดนตรีบีบคั้นอารมณ์โหมดัง]
[กุญแจกระทบกลอน]
วู้ฮู้!
[ดนตรีฮึกเหิมสื่อถึงการผจญภัย]
[ลูฟี่ตะโกน] เย่!
[ชาวเมืองคุยกัน]
- [ซันจิ] เข้าใจเลย - [ลูฟี่] เรามาถึงแล้ว!
[ซันจิ] คนเยอะมากเลย
ดูที่นี่สิ
[แตรรถ]
[ผู้คนคุยกันจอแจ]
โล้กทาวน์
เมืองแห่งจุดเริ่มต้นและจุดจบ
[ลูฟี่] ที่ที่ทุกอย่างเริ่มต้น
การออกตามล่าวันพีซ
ประวัติศาสตร์เริ่มตรงนี้!
[ซันจิ] ดูสิ เหมือนเขาจะมีงานเทศกาลกันอยู่นะ
จัดเพื่อการประหารโกลด์ โรเจอร์
เทศกาลเหรอ ไม่เหมาะกับการอยู่เนียนๆ นะ
เราก็แค่ต้องฉลาด อย่าไปดึงความสนใจโดยไม่จำเป็น
ฉันอยากไปดูแท่นประหารอ่ะ
ก็แหงอยู่แล้ว
ซันจิ งั้นนายพาลูฟี่ไปซื้ออาหารกับนายด้วย
- ดีมั้ย - อือฮึ
อาหารก่อน แล้วค่อยไปแท่นประหาร
ใช่ อาหารจะช่วยให้เขาไม่ก่อปัญหา
ฉันจะมุ่งหน้าไปย่านแฟชั่นหน่อย
โซโร ต้องใช้ดาบใหม่ใช่มั้ย
ต้องใช้เงินด้วย
โอเค แล้วจะให้ฉันทำไงกับเรื่องนั้น
ทีเจ้ากุ๊กยังได้เงิน
ฉันเอาเงินไปซื้ออาหารเพื่อเรานะ
ฉันมีดาบเพิ่มก็เพื่อเราเหมือนกัน
- อือฮึ - [นามิ] ให้ตาย
ฉันอยากได้ผู้หญิงเพิ่มอีกคนจริงๆ
เอานี่ไป จ่ายคืนด้วยล่ะ
ดอกเบี้ย 300%
เอ่อ…
- ถ้าจะเอาเพิ่มอ่ะ - ต่อรองเอา
มันมีราคาที่เขาอยากได้กับราคาที่รับได้
ต่อรอง
ได้
[นามิ] รีบไปซื้อของ แล้วเผ่นจากที่นี่กันเถอะ
[อุซป] ฉันจะอยู่กับนามินะ
สาวตัวคนเดียวในเมืองใหญ่นี้ ฉันต้องปกป้องเธอ
พ่อฮีโร่
[ลูฟี่] ฮ่า
เอาละ เราจะกลับมาเจอกันตรงนี้ ตอนเราเสร็จ และจำไว้ว่า
นี่คือเมืองทหารเรือขนาดใหญ่
- เพราะงั้นเราต้อง... - [ลูฟี่] ว่าไง โล้กทาวน์!
[ซันจิ] ลูฟี่ รอเดี๋ยว
เนียนๆ
[เพลงเปิดตัวยิ่งใหญ่ฮึกเหิม]
มัวยืนบื้ออะไรกันอยู่
- มาช่วยหยิบปลาที่ฉันตกสิ - [ทหารเรือ] ครับ นาวาเอกสโมกเกอร์
นี่ท่าน… จับโคเสะกลุ่มโจรสลัดเยสได้เหรอ
คู่หูมันโชคร้าย มันเลยไม่ได้นั่งรถกลับมาโล้กทาวน์
[โคเสะหอบแรง]
[พ่นควัน]
ไม่มีโจรสลัดรอดมือฉัน
ทาชิงิอยู่ไหนเนี่ย
ครับท่าน ผมยังไม่เห็นเธอเลยครับ
ยัยนั่น…
เวลานี้ของปี พวกอยากเป็นโจรสลัดจะแห่มาโล้กทาวน์
เราต้องเตรียมตัวเอาไว้
โยนไอ้ขยะนี่เข้าคุก
ฉันจะออกลาดตระเวน
[คนเสิร์ฟ] มาแล้วจ้า สาวๆ
[นามิ] รู้สึกดีจังที่ในที่สุด ก็ได้ซื้ออะไรให้ตัวเองบ้าง
ใช่ แต่ก็ซื้อซะเยอะเลยนะ
ไม่ต้องพูดก็ได้นะถ้าไม่อยากตาย
ฉันต้องหาอะไรที่ช่วยปิดบังตัวตนได้
โอ้ เยี่ยม อันนี้ใช้ได้เลย
[พูดคุย]
(แผนที่ประวัติศาสตร์ของอีสต์บลู)
[ดนตรีชวนเปิดโลกกว้าง]
[อุซป] เจ๋งดีอ่ะ
หืม
[หัวเราะคิกคัก]
ใช่ มันคือ…
แผนที่ของอีสต์บลูน่ะ
ฉันเคยมีเล่มนึงตอนเด็กๆ
มีช่วงนึง ช่างมันเถอะ
- น่าซื้อไว้นะ - อะไร
ไม่! ไม่ ฉันควรจะเขียนแผนที่ด้วยตัวเอง ไม่ใช่ใช้ของคนอื่น
ใช่ แต่มัน... เป็นเครื่องย้ำเตือนว่าเธอเริ่มยังไง
แล้วพอเธอเขียนแผนที่โลกเสร็จ
เธอจะหันกลับมามองเจ้านี่ และเห็นว่าตัวเองเก่งขึ้นแค่ไหน
รู้มั้ย นายพูดถูก
การนึกถึงที่ที่เราจากมามันก็ดี
งั้นนายก็น่าจะหาอะไรให้ตัวเองด้วย
อะไรที่ช่วยให้นึกถึงบ้าน ก่อนที่เราจะจากมันมา
ฉันไม่ค่อยมีอะไรแบบนั้น
ไม่ค่อยมีอะไรให้นึกถึงมากนักหรอก
ก็ อาจจะไม่ใช่บางสิ่ง
แต่เป็นบางคน
อ๊ะ…
[หัวเราะเอ็นดู]
[เหล็กเสียดสีกัน]
[หอยทากร้อง]
[ดนตรีกึ่งพิศวง]
[หญิง] โอ้ย!
ตายแล้วๆ
- [โซโร] ขอโทษด้วยจริงๆ - อ่า ไม่ค่ะ ฉันผิดเอง
ฉันค่อนข้างซุ่มซ่าม
คุอินะ
อ่า ไงนะคะ
เปล่าหรอก
เธอแค่เหมือนคนที่ฉันเคยรู้จักน่ะ
ก็ ขอบคุณที่ช่วยค่ะ
เอ่อ ให้ฉันตอบแทนอะไรคุณหน่อยมั้ยคะ คุณดูหลงทาง
ไม่ได้หลงทาง!
เซนส์เรื่องทิศทางฉันยอดเยี่ยม
โอเค
นั่น
ฉันจะไปที่นั่น
เหอะ
นั่นมัน…
[ครางฟิน] โอ้ อีกนิด
- โอ้ย อีกนิด… โอ๊ย! - [ประตูเปิด]
โอ้โห [กระแอม]
- [ประตูปิด] - ขอต้อนรับนะพรรคพวก
เอ่อ วันนี้วันดีมีอะไรให้รับใช้งั้นเหรอ
ฉันจะเอาดาบใหม่
ได้แน่นอนเลย คือนายมาถูกที่แล้วล่ะ
เรามีทั้ง ดาบเก่า ดาบใหม่ ดาบชั้นเยี่ยมที่สุดของทั้งอีสต์บลู
ของคมๆ ที่ใจนายปรารถนาจับจองได้
จากที่นี่
เท่านี้ได้อะไรบ้าง
ถังลดแหลกทางนู้นเลย
[เสียงดาบตวัด]
อ๊ะๆ เดี๋ยว พรรคพวก
ดาบที่เหน็บอยู่ตรงเข็มขัด
ขอดูหน่อยได้มั้ย
หืม
[ดนตรีทรงพลังกลิ่นอายตะวันออก]
[ปลื้มปริ่ม]
ไม่!
ไม่น่าประทับใจ มองผิดเอง
โทษที
แต่!
สภาพมันก็ไม่ได้แย่มาก แถมฉันอาจจะพอช่วย
เรื่องงบที่ขาดอยู่ได้ งั้นฉันจะซื้อต่อสองแสนเบรีก็แล้วกัน
[โซโร] ไม่ได้มีไว้ขาย
สี่แสนอ่ะ
กับ เอ่อ…
กับยอมให้เลือกดาบเล่มไหนก็ได้สามเล่ม
- นี่เหรอการต่อรอง - 750,000 สุดท้ายเลยนะ
เอาดาบชั้นบนสุดไปเล่มนึง กับอะไรก็ได้เท่าที่ขนไหวในร้านไปให้หมด
[หญิง] กะแล้วว่ารู้สึกคุ้นๆ
- [ประตูปิด] - ดาบวาโด อิจิมอนจิ
ดาบที่เป็นหนึ่งใน 21 ดาบชั้นยอด!
[เจ้าของร้านกัดฟันกรอด]
โห [หัวเราะ]
- รู้จักดาบดีจังนะ - ของชอบน่ะค่ะ
ไม่คิดเลยว่าจะได้มีโอกาสเห็นของจริงแบบนี้
ถ้าเสนอให้นักสะสมถูกคน อาจได้สูงถึง 10 ล้าน
ปั๊ด!
- ว่าไงมัตสึ - [หัวเราะกลบเกลื่อน]
ทาชิงิ ลูกค้าคนโปรดของฉัน
[ทาชิงิ] ฉันมารับดาบชิงุเระ
ใช่ ดาบเธอเดี๋ยวเอาให้ เอ่อ 300 เบรีด้วยจ้ะ
สัปดาห์ก่อน 200 เอง
เงินเฟ้อนี่แย่จริงๆ เลยเนอะ
[สะดุ้งเฮือก]
อิปปงมัตสึมีบริการลับดาบที่ดีที่สุด ถ้าหากว่าต้องการ
ฉันเอาชิงุเระมาทุกสัปดาห์
ควรให้งานบำรุงรักษาของสำคัญกับผู้เชี่ยวชาญ
- อ่า… - [หัวเราะร่าเริง]
ไหนๆ ก็รู้เรื่องดาบเยอะแล้ว
ช่วยเลือกหน่อยได้มั้ย
ได้แน่นอนค่ะ [หัวเราะ]
ไหนดูซิ
คุณคงไม่อยากได้อะไรในนี้หรอก
บางเล่มทื่อยิ่งกว่าขนนก ไม่ก็สลายก่อนได้แกว่งด้วยซ้ำ [กลั้วหัวเราะ]
รู้มั้ย สุดยอดดาบ เป็นมากกว่าสิ่งที่สร้างเอาไว้ใช้ต่อสู้
มันคืองานศิลปะ
ประวัติศาสตร์
แต่ละเล่มมีเรื่องราว
มีบุคลิก จุดประสงค์
และมีราคา
มันมาทำอะไรที่นี่เนี่ย
[ดนตรีระทึก]
อะไรเหรอ
นะ… นั่นดาบซันได คิเท็ตสึ
[ดาบกรีดดังกังวาน]
- ชื่อเท่ดี - [อึกอัก] คุณไม่อยากได้มันหรอก
- [ดาบกลับเข้าฝัก] - มันต้องสาป
ซันได คิเท็ตสึเป็นดาบ ลำดับที่สามของตระกูลดาบชั้นเลิศ
แต่มันมีอาถรรพ์
แม้แต่นักดาบชื่อดัง เมื่อถือครองคิเท็ตสึก็ต้องพบจุดจบแสนเศร้า
[อิปปงมัตสึ] แม่สาวบ้าดาบนั่นพูดถูก
นักดาบส่วนใหญ่ ไม่มีใครกล้าใช้ดาบคิเท็ตสึกันหรอก
ฉันอยากกำจัดมันทิ้งอยู่หลายปีแล้ว แต่ก็…
กลัวจะโดนคำสาปไปด้วย ขอโทษจริงๆ หนุ่ม แต่ฉันขายเล่มนั้นให้ไม่ได้
งั้นมาทดสอบว่าอะไรแน่กว่า
อาถรรพ์
หรือความแน่วแน่ของฉัน
ถ้าฉันชนะ
ขายให้ฉันซะ
นะ… นี่คุณจะทำอะไรของคุณ
[ดนตรีหนักแน่นปนระทึก]
[คมดาบตวัดอากาศ]
อึ้ย!
[หายใจสั่น]
เอาเล่มนี้แหละ
[ทาชิงิหัวเราะเบาๆ]
[ดนตรีหนักแน่นแนวตะวันออก]
ส่วนอีกเล่ม
เดี๋ยว
รอเดี๋ยวก่อน
[ลูฟี่] โห ซันจิ! ไม่อยากเชื่อว่าจะมีอาหารของอีสต์บลู
ที่ฉันไม่เคยกินเยอะขนาดนี้
อยากกินมันทั้งหมดเลย ฮื้อ
ก็ใช่ ฉันเข้าใจนาย การได้สัมผัส รสชาติของบ้านก่อนจากมันก็ดี
แต่คิดถึงสิ่งใหม่ๆ ที่เราจะได้ลอง ตอนไปถึงแกรนด์ไลน์ดูสิ
ตอนนี้ฉันหยุดคิดไม่ได้แล้วเนี่ย
[หัวเราะ] อะไรอ่ะ
[กลั้วหัวเราะ] นี่มันตัวอะไรเนี่ย
- นั่น… ทูน่างวงช้างครีบฟ้าใช่มั้ย - อ้อ ใช่
- [ลูฟี่หายใจตื่นเต้น] - จริงๆ พวกมันอยู่ที่เซ้าท์บลู
ฮ่าๆ ตาแหลมนี่ [หัวเราะ]
รู้ลึกรู้จริงนี่นา
แบบว่าฉันเคยลองทำมาบ้างนิดหน่อย
เขาเป็นกุ๊กที่เก่งที่สุดในอีสต์บลูเลย
ฮ่าๆ ถ้าอยากได้ก็เอาไปเลย นี่ตัวสุดท้ายแล้วด้วยนะ
ภัตตาคารบาราติเอเหมาไปเกือบทุกอย่างที่มี
พวกเขากำลังเพิ่มของใหม่เข้าเมนู ทรูบลูฟินซอเต้ [หัวเราะ]
ชื่อเหมือนจานที่นายทำเลยอ่ะ
มันคือจานที่ฉันทำเอง
ตาแก่นั่นคงขโมยมันไปใส่ในเมนูสินะ
ดูท่าลุงเซฟเขาจะชอบ
ก็คงอย่างงั้นแหละ
งั้นฉันต้องทำให้เขาประทับใจเรื่อยๆ เพราะงั้นฉันจะเอาแม่สาวน้อยนี่
แล้วมีอะไรอีกมั้ย
[คนขาย] ฮ่าๆ ตามมาเลย
[ซันจิ] อยู่นี่นะลูฟี่
[อุซป] จากนั้นทั้งหอคอยก็ถล่มลงมา
[ทำเสียงถล่ม]
แล้วหมู่บ้านก็ฉลอง เพื่อเป็นเกียรติที่ฉันช่วยพวกเขา
ฉันออกมาแค่แป๊ปเดียว ก็เจอการผจญภัยที่บ้าบอที่สุดเข้าแล้ว
[ถอนใจ] ตอนที่เธอได้รับข้อความนี้
เราคงอยู่แกรนด์ไลน์แล้ว
และ… ฉันก็ช่วยไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวล…
นิดนึง
แต่ลูกเรือของฉัน! [แกล้งถอนใจหนัก]
และกัปตันแบบไหนกันที่ปล่อยให้ลูกเรือผิดหวัง
ใช่ ถ้าไม่มีฉัน ก็ไม่รู้พวกเขาจะเป็นยังไงเนอะ คายะ
ฉันว่าเธอก็คงคิดถึงนาย อุซป
อย่ายืนเกะกะน่า คุณนาย
ทำอะไรหายมั้ย
[ถอนใจเซ็งๆ]
[นามิขำ]
เอากระเป๋าตังค์คืนมา นังขโมย
ก็อยากสวนคำเดิมแต่แกฝีมือไม่ถึง
เธอไม่รู้หรอกว่าตัวเองพูดอะไรออกมา
ฉันน่ะขาใหญ่ในโล้กทาวน์
เพราะงี้ถนนถึงดูปลอดภัย
- ขอแนะนำอะไรดีๆ หน่อยได้มะ - ไม่ [ฮึดฮัด]
ได้มั้ง
เลือกเป้าหมายดีๆ
หาคนซื่อบื้อที่ว้าวุ่นหรือหลงทาง
แยกเขาออกมา
ล่อเข้าไปด้วยคำสัญญาของสิ่งที่ต้องการ
จากนั้น พอไม่ทันตั้งตัว
ก็รีบชิงของมาเลย
แล้วยังไง
ฉันไม่อยากได้คำแนะนำจากเธอ
เฮอะ ล่าให้สนุก!
- [นามิหัวเราะไล่หลัง] - ใครล่ะนั่น
ก็แค่พวกมือใหม่
[สายลมพัดวูบ]
เหอะ
[อุซป] อะไร มีอะไร
ความกดอากาศเปลี่ยน
พายุกำลังมา
หมายความว่าไง ไม่เห็นมีฝนเลย
มันคือไฟฟ้าสถิตในอากาศ พายุไม่ได้มีแค่ฝน
ต้องไปตามคนอื่น
[ออกแรง] แล้วรีบกลับขึ้นเรือทันที
[ดนตรีบรรเลงแบบญี่ปุ่นโบราณ]
ดาบยูบาชิริ
ร้านฉันอาจจะไม่ได้มีอะไรมาก
แต่ เอ่อ…
[ใจหาย]
นี่คือดาบที่ดีที่สุด
มรดกตระกูล
ดาบทาจิสีดำวาว พร้อมใบดาบที่มีลวดลายคลื่นลูกเล็ก
นี่น่ะนะเป็นหนึ่งใน 50 ดาบชั้นดีของโลกนี้
ก็บอกแล้วว่ามีเงินไม่เยอะ
ก็ไม่ได้ขอเงินนี่
เอาไปเถอะ
และขอโทษด้วย
ที่เอ่อ… พยายามหลอกนายเมื่อกี้
มัน เอ่อ…
มันนานมากแล้ว
ที่ไม่ได้พบสายตาของนักดาบที่คู่ควร
อย่างที่เขาบอก
ดาบจะ…
เป็นผู้เลือกเจ้าของเอง
และฉันขออวยพรให้นายมีโชคดีไปตลอด
คือ เอ่อ ขอบคุณที่ช่วย
หวังว่าสักวันจะเจอกันอีก
เหมือนกันนะคะ
[ผู้คนจอแจ]
[ลูฟี่] เอ่อ ขอโทษนะ พอดีผมกำลังตามหาแท่นประหาร
[คนร้องเพลงอยู่ไกลๆ]
นี่ พวกคุณรู้มั้ยว่าแท่นประหารอยู่ที่ไหน
[ชาย] ไปไกลๆ เลย
โอเค
[เหรียญกระทบ]
ว้าว
[ตะโกน] คุณรู้มั้ย ว่าแท่นประหารมันอยู่ที่ไหน
[ร้องเพลงต่อไป]
[ตะโกน] ไม่เป็นไร!
ไว้คุณร้องเพลงเสร็จเดี๋ยวผมค่อยกลับมา
โอ๊ะ!
หวัดดีเป้าหมาย
หมายถึง เพื่อน [หัวเราะ]
- เหอ - เอ่อ
นายคงไม่ได้กำลังตามหา แท่นประหารของโกลด์ โรเจอร์อยู่หรอกใช่มั้ย
นั่นแหละสิ่งที่ฉันกำลังตามหาอยู่
วันนี้นายโชคดีจริงๆ
ฉันกำลังไปทางนั้นพอดีเลย
ฉันชื่อบาร์โทโลเมโอ
และฉันโด่งดังในเมืองแห่งนี้เพราะฉัน
โอบอ้อมอารี
ว้าว
เป็นคนดังนี่เป็นยังไงอ่ะ
โอ้ เดี๋ยวเล่าให้ฟังเอง [หัวเราะ]
[ลูฟี่] ว้าว
[ดนตรีรื่นเริงในงานเทศกาล]
[ฟ้าร้องครืนครั่น]
[ระฆังซุ้มเกม]
[จ้อกแจ้กจอแจ]
- [ชาย] โอ๊ะโอ๋! - [บาร์โทโลเมโอ] เดินระวังๆ สิ
[เครื่องเกมหมุน]
[เด็กๆ ร้องสนุกสนาน]
[บาร์โทโลเมโอ] อื้ม
[ลูฟี่] ดู! นั่นไง
ราชาโจรสลัดตายตรงนั้นแหละ
[บาร์โทโลเมโอถอนใจ] ฉันไม่เคยสนบ้าบออะไรเรื่องเขาเลย
กองทัพเรือทำให้มันใหญ่โตทุกปี เพื่อย้ำเตือนเราถึงกฎเกณฑ์
โดนจับ ก็ตาย [หัวเราะประชด]
[ลูฟี่] นี่คือที่ที่ยุคแห่งโจรสลัดเริ่มต้น
[บาร์โทโลเมโอ] แล้วทำไม นายถึงอยากมาดูที่นี่มากล่ะ หือ
[ลูฟี่] ว้าว
ทุกอย่างที่ฉันทำ
ทุกที่ที่ฉันไป
ทั้งหมดเริ่มจากนี่
ฉันแค่อยากมาดูด้วยตาตัวเอง
[หัวเราะเบาๆ]
[ดนตรีแนวละครสัตว์เขย่าขวัญ]
นายไม่มีฝันที่อยากทำบ้างเหรอ
เอ๊อะ!
เอ่อ…
ฉัน... [อ้ำอึ้ง]
ไม่เคยคิดถึงเรื่องนั้นมาก่อน
โอ๊ะ!
เฮ้!
[ฮึบไล่]
เฮ้ย! [เอื้อมคว้า]
หือ
[ดนตรีระทึกคุกคาม]
หือ
คิดถึงฉันมั้ย ตูดหมึก
แกเป็นใครเนี่ย
บันนี่
ฉันชื่อ บากี้!
ว้าย ตัวตลกบากี้นี่
- แกรู้ชื่อฉัน ไอ้เตี้ยตึ๋งหนืดชั้นต่ำ - ฉันก็พูดงั้น
- มันบากี้ ตัวตลกบากี้ - ก็ถูกแล้ว
- แกไม่ได้พูดชื่อนั้น โฮ้ย! - ฉันพูดงั้น
บ้าเอ๊ย ลืมได้ไงว่าแกกวนส้นขนาดไหน
- แล้วนี่ใครเนี่ย - เฮ้ย!
ให้เดานะ ลูกเรือใหม่เหรอ
นายคงจะทำหน้าที่ส…
[ลากเสียงส.ยาวๆ]
สไตล์ลิสต์ [หัวเราะ]
ฉันแค่อยากล้อนาย แต่พูดตามตรงฉันชอบที่นายทำ
ย้ายมาอยู่กับเราแทนมั้ย
เขาโด่งดังแถวนี้นะ รู้มั้ย
- เขาชื่อว่า… - ฮ่าๆๆ
ฉันไร้ตัวตน
ไม่เกี่ยวอะไรกับหมอนี่เลย หรือนาย หรือโจรสลัดคนอื่นๆ
- ฉันเผ่นก่อนล่ะ [หัวเราะ] - เฮ้ย เดี๋ยวดิ
รีบไปไหนล่ะ เพื่อน
รู้มั้ย ฉันชอบให้ผู้ชมมีปฏิสัมพันธ์
[ลูฟี่] นายอยากได้อะไรกันแน่
แล้วรอบนี้หาฉันเจอได้ไง
[ดนตรีคุกคามจริงจัง]
ฉันรู้แกจะมานี่
โดนล่อเหมือนแมงโง่ๆ บินเข้าไฟโง่ๆ
แต่สุดท้ายสำหรับแมงก็จบไม่สวยใช่มั้ยล่ะ
โอ๊ย ฉันเห็นภาพเลยล่ะ
คุณตาแชงค์ซี่ให้แกนั่งตักเขา
คอยฝังหัวแกด้วยเรื่องราว ปิดม่านครั้งสุดท้ายของโกลด์ โรเจอร์
วาดฝัน
ว่าสักวันแกจะได้ไปยืนใต้เงาของเขา
นี่ก็เป็นหนึ่งในโชว์ของนายเหรอ
โอ้ไม่ คืนนี้ไม่ใช่การแสดง
คืนนี้
คือการสั่งสอน
ที่ที่การเดินทาง อันแสนสั้นและน่าสมเพชแกจบลง
น่าเสียดายจังที่เพื่อนแกไม่ได้มาดูด้วย
[ตะโกนบ้าคลั่ง] แต่แกโชคดีนะ
[ผู้ชมหัวเราะ]
ฉันพาเพื่อนฉันมาดู
โอ้ ต้าวน้องกาตุ่ย!
- [ผู้ชมตกใจฮือฮา] - ฉันไม่ใช่ต้าวน้องกาตุ่ย ตัวตลก
หา อัลวีด้า
หืม
[แอบงอน] ทีชื่อยัยนั่นจำได้ เจอครั้งเดียวเอง
ฉันคิดถึงอะไรแบบนี้มานานเลยล่ะ หมวกฟาง
ก็ ไม่ได้เจอกันนาน
เรือโอเคมั้ย
ก็แกเผามันทิ้งไปไงเล่า
[พ่นลมฟู่] ใช่ ฟู่
วู้ ไงก็เถอะ
ต้องไปแล้วล่ะพวก แกรนด์ไลน์เรียกหา
โอ้ แกจะไม่ได้ไปแบบมีชีวิต [หัวเราะเยาะ]
อยากสู้ว่างั้น
ก็จัดมาอย่ากั๊ก
จัดไป
หมัดปืน...
ยางยืด!
[ชาวบ้านฮือฮา]
[ชาวบ้านหัวเราะชอบใจ]
[หัวเราะหึ]
ทำได้ยังไงอ่ะ
พวกแกเป็นใครกันแน่วะ
สวยบาดใจใช่มั้ยล่ะ ฉันโคตรโชคดี
[อัลวีด้าเยาะเย้ย] ลูกไม้เดิมไม่ได้ผลหรอก
ไม่อีกต่อไป
เพราะว่าฉันกินผลสุเบะ สุเบะ อะไรที่ซัดเข้ามาจะลื่นไถลหลุดไป
ฉันไม่สนเรื่องผลปีศาจของเธอ
ยังไงเธอก็สู้ฉันไม่ได้
โอ้ เดี๋ยวเราก็ได้รู้กัน
ฉันคือกัปตันกระบองเงิน อัลวีด้า
โจรสลัดที่แข็งแกร่งและเหี้ยมโหดที่สุดในอีสต์บลู
และแกจะโดนความแค้นของฉัน
เส้นทางลื่นไถล!
หา
[ดนตรีแอ็คชั่นเร้าใจ]
[กองเชียร์เฮ]
- ย้าก! - [ลูฟี่] โอ๊ย!
- [กองเชียร์เฮ] - ตาเราแล้ว
[กองเชียร์โหวกเหวก]
[บากี้] ขอพื้นที่หน่อย พวกปัญญานิ่ม
รู้สึก…
แปลกๆ
[โซ่กระทบดังก้อง]
ไม่มีแรงเลย
เพราะกำไรข้อมืออันใหม่ของแก ทำจากหินไคโรไง
[ตะคอก] เคยได้ยินชื่ออ๊ะป่าว
มันคือแร่ที่มีคุณสมบัติทั้งหมดของทะเลไง
มันจะดูดเอาความดีดน่ารำคาญ ทั้งหมดของแกออกไป
ที่ดีสุดคือ มันทำให้พลังผลปีศาจของแกใช้ไม่ได้
เหมือนกับน้ำทะเล
เพราะงั้นแกจะหนี หรือว่าสู้กลับก็ไม่ได้
- อยู่กับเรานะเพื่อน - [ลูฟี่กรน]
แกคงไม่อยากพลาดสิ่งต่อไป
[หัวเราะชั่วร้าย]
[ทั้งหมดหัวเราะชั่วร้าย]
[ดนตรีเพลงมาร์ชกองทัพ]
นาวาเอกสโมกเกอร์ ท่านครับ มีคนพบเห็นโจรสลัดที่แท่นประหารครับ
อืม ปิดล้อมพื้นที่ไว้
- ห้ามใครขยับจนกว่าฉันจะไปถึง - ครับท่าน
- โอ๊ะ! - [ผู้ใหญ่หายใจเฮือก]
ท่านครับ เราขอโทษจริงๆ ครับ
รีบขอโทษท่านนาวาเอกเร็ว
เอ่อ…
[เด็กสั่นกลัว]
เหมือนกางเกงฉันจะกินไอศกรีมหนู
เอานี่ไปซื้อใหม่เยอะๆ
โห ขอบคุณค่ะลุง
[พ่อ] ไป กลับบ้านเรากัน ไปเถอะ
นี่พวกแกรอกินไอติมด้วยรึไง
- ไป๊! - ครับ นาวาเอกสโมกเกอร์
[ทาชิงิ] นาวาเอก!
ช้านะพันจ่าเอก
- ขอโทษค่ะ คือว่าฉัน... - ช่างมันเถอะ
ติดกระดุมเสื้อผิดแล้วนั่นน่ะ
อุ๊ย
จะไปไหนกันคะ
อืม ไปทำงานไง
พวกนั้นอยู่ไหนอ่ะ
โซโร!
[โซโร] เอ้า
โอ้ได้ดาบแล้วนี่
นี่เงินของเธอ
พอดีไม่ต้องใช้
- ไม่ได้ฆ่าใครแย่งมาใช่มั้ย - เปล่า
ต่อรองมา
โอเค แต่นายก็ยังค้างดอกเบี้ยอยู่
มันดูเป็นดาบที่ดีมากๆ เลย แต่ดันมีคนให้ฟรีเนี่ยนะ
ใช่ ประมาณนั้น
น่าสงสัย
โอเค ฟังนะ พายุกำลังมา
ลูกใหญ่ด้วย เราต้องรีบกลับไปแมรี่
- ซันจิ ได้ของทุกอย่างแล้วใช่มั้ย - ครับ
ผมสั่งให้ทุกอย่างไปส่งที่แมรี่ ยกเว้นแม่สาวน้อยนี่
เธอจะไม่มีทางห่างจากผม
[โซโร] ลูฟี่ล่ะ
อ้าว นึกว่าเขากลับมาแล้วซะอีก
- ทำหายเหรอ - เอ่อ
[โซโร] มันไม่ลืมปลา แต่ดันลืมกัปตันซะอย่างงั้น
ถ้าเขาไม่อยู่นี่ เราก็รู้ว่าเขาจะอยู่ไหน
ถ้ามีอะไรเกิดกับเขา แกจะเป็นคนแรกที่ฉันใช้ดาบนี่ด้วย
หยุดเลยๆ หยุดเลย
เราต้องไปหาเขา
เอ่อ พวก ทุกคนรีบไปไหนกันเนี่ย
- [ชาย] มีโจรสลัดอยู่ที่แท่นประหารแน่ะ - [หญิง] แถมมีผลปีศาจด้วย
[นามิ] ลูฟี่!
[อัลวีด้า] พวกพ้องโจรสลัด
พลเมืองแห่งโล้กทาวน์
ความผิดของไอ้จำอวดที่ชื่อ มังกี้ ดี. ลูฟี่ มีดังนี้
มันทำลายเรือของฉัน
ลักพาโคบี้แสนสำคัญ
และชักจูงให้เขาต่อต้าน
ที่หนักสุดคือ กล้าเรียกตัวเองว่าเป็นว่าที่ราชาโจรสลัด
[กองเชียร์หัวเราะ]
และโทษทัณฑ์ที่เหมาะสมที่สุด [แค่นหัวเราะ]
คือประหาร
- [กองเชียร์เฮ] - [ลูฟี่เถียงอู้อี้]
ชู่ ชู่ๆๆ
ชู่!
ในฐานะทนาย
ฉันขอแนะนำว่าให้ฉันพูดดีกว่า
[เดาะลิ้น]
เพื่อนพ้อง
คนประหลาด
และผู้อาศัยแห่งโล้กทาวน์
ได้โปรดฟังสักหน่อย
เจ้าลูฟี่คนนี้
เป็นเด็กกะโปโลสมองกลวงมั้ย
ใช่
ซึ่งเราควรรู้สึกอับอายขายขี้หน้ามั้ย
ว่าจู่ๆ มันก็ได้กลายเป็น โจรสลัดที่ค่าหัวสูงที่สุดในอีสต์บลู
แน่นอน!
แถมมันยังน่าหงุดหงิดจนแทบบ้า
จนบางครั้งเราก็อยากกระชาก ความบ้าบอออกจากหัวมัน
แล้วยัดกลับไปเข้าคอมั้ย
ก็ใช่อีกแหละ ผมรู้ผมก็เป็น
แต่ถึงเขาจะเป็นแบบนั้น
เขาสมควรจะโดนโทษประหารเลยมั้ย
คำตอบก็คือใช่ ขอปิดคดีเท่านี้ครับ!
[เฮ]
[บากี้] เอาละ ตัดสินเรียบร้อย
[ลูฟี่ร้องสะดุ้ง]
นายไม่ใช่ทนายที่เก่งเท่าไหร่นะ
[ร้องอึก]
ยังไม่เข้าใจบทเรียนที่สอนอีกเหรอไอ้หนู
สิ่งที่มีอำนาจที่สุดในโลก
ไม่ใช่อาวุธกับผลปีศาจ
หรือแม้แต่ความฝัน
แต่มันคือ เรื่องราว
แต่ทุกเรื่องล้วนมีจุดจบ
- ของแกก็ด้วย - [ร้องงึมงำ]
วันนี้แหละ!
[บากี้] ซึ่งคนดีๆ พวกนี้
จะเป็นสักขีพยาน
เด็กหนุ่มที่จะเป็นราชา
ถูกตัดหัว
ก่อนออกจากอีสต์บลูด้วยซ้ำ
- [ซันจิ] ลูฟี่ - หือ
ซันจิ!
[ดนตรีเปี่ยมพลังกล้าหาญ]
โอ้เยี่ยม พวกเกรียนเทพมาแล้ว
ไปจัดการพวกลูฟ ระหว่างที่ฉันจัดการกับเมนอีเวนท์
[อัลวีด้าแยกเขี้ยว] หลีกทางไปซะ!
[กองเชียร์วงแตกบ่นพึม]
แกอยากจะเป็นเหมือนราชาโจรสลัดใช่มั้ยล่ะ
จงระวังในสิ่งที่ขอนะ
[ฟ้าร้อง]
จัดการมัน
[กองเชียร์เฮโล]
[ต่อสู้]
หา
ย่าห์!
ในที่สุด
นัดล้างตา โรโรโนอา โซโร
ฉันไม่มีเวลาหรอกนะ
[โดด]
[ฮึบหลบ]
[คาบาจิร้อง]
[ต่อสู้ดุเดือด]
[คาบาจิตะโกน] ย่าห์!
ฮึ่ม
แจ่มเลย
ย้าก!
[ดนตรีแอ็คชั่นแนวเครื่องเป่าทองเหลือง]
[อัลวีด้า] ย้าก!
[อัลวีด้าหัวเราะ]
ทำแบบนั้นได้ยังไง
ฉันมันลื่นไปทั้งตัว สำเหนียกตัวเองหน่อยแม่หนู
- [ตะเบ็งลั่น] - นามิ!
ท่าไม้ตาย กระสุนดาวพริกไทย
[ร้องสะดุ้ง]
อะไร นี่ฉัน...
[ฮัดชิ่ว]
[ร้องเสียงหลง]
พริกไทยฉันเหรอนั่นน่ะ
คลังแสงของกัปตันอุซปคว้าชัยอีกแล้ว
- [ชาย] มันอยู่นั่น! ไปจับมันเร็ว - [ว้าก]
[ทหารเรือตะโกนโหวกเหวก]
[ร้องเจ็บ]
[ดนตรีฮึกเหิมแบบกองทัพ]
จัดการเลยมั้ยคะ
ไม่ ให้พวกโจรสลัดมันตีกันเองไปก่อน
พอเสร็จแล้วเราค่อยเก็บกวาดพวกที่เหลือ
เขาเป็นโจรสลัด
นี่เป็นวิวสุดท้ายที่โกลด์ โรเจอร์เห็นเลยนะ
ดูซะ เชิญฟินให้เต็มที่ไปเลย
ฮึ่ย!
สั่งเสียอะไรมั้ย กัปตันเก่งแต่ปาก
ฉันชื่อว่า มังกี้ ดี. ลูฟี่
[กระอัก]
ฉันจะหาวันพีซให้เจอ
และกลายเป็น ราชาโจรสลัด!
[ดนตรีทรงพลัง]
[ชาย] จัดการมัน ย๊าก!
[ชุลมุน]
ดังไปโว้ย!
แกไม่รู้ถึงสิ่งแรกของการเป็นราชา
รู้ว่าแกไม่ได้เป็นแน่
[หัวเราะคลั่ง]
[ออกแรงฟาดหนัก]
รวมถึงความหนักอึ้งเวลาสวมมงกุฎ
[ดนตรีระทึกคุกคาม]
งั้นตัดทิ้งไปเลยดีกว่า
ว่ามั้ย
[หัวเราะสะใจ] ฮ่า!
ว้าย!
[ดนตรีคุกคามหนักต่อเนื่อง]
[ลูฟี่] โซโร!
ซันจิ!
อุซป!
นามิ!
ขอโทษด้วยนะ
[ดนตรีแช่นิ่ง]
ฉันตายแน่
รอยยิ้มนั่น
ลูฟี่!
[ร้องตะลุมบอน]
[หัวเราะ]
เสียงหัวเราะนั่น
โรเจอร์
ฉันตายแน่!
[กรีดร้อง]
[บากี้] เอาอีกแล้ว!
[ลูฟี่เจ็บอั่ก]
[ครางมึน]
[ครางเจ็บ]
เฮ้อ! [พ่นลมรัวในปาก]
[ดนตรีปลุกใจรักผจญภัย]
[ถอนใจโล่ง]
โชคดีจัง
เอาละ
ทุกคนโอเคมั้ย
[อุซป] ทุกคนเหรอ
นายโดนฟ้าผ่าเต็มๆ เลย
ลูฟี่ เราต้องกลับไปขึ้นเรือแล้ว
[นาวาเอกสโมกเกอร์] เอาละ
ด้วยอำนาจของกองทัพเรือ พวกแกโดนจับแล้ว
มีทางหนีอยู่ทางนั้น รีบไปจากที่นี่เร็วเข้า
[ดีดนิ้วเป๊าะ] ขอบใจ
กระเป๋าฉัน!
อย่าให้โจรสลัดพวกนั้นหนีไปจากเมือง
[ทหารเรือ] เฮ้ยหยุด! เฮ้ย หยุดเดี๋ยวนี้!
ซันจิฆ่าฉันแน่ถ้าเผลอทิ้งนี่ไว้
เดี๋ยว นามิกับอุซปไปไหน
- หลงทางกันเหรอ - คุณนามิไม่หลงหรอก
- คงกลับไปแมรี่แล้ว - ทางนี้
- [ทาชิงิ] หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ - [ลูฟี่ ซันจิ] หือ
- หรือผิดทาง - [ซันจิถอนใจ]
แฟนเก่านายเหรอ
- ไปขึ้นเรือเลย ฉันลุยเอง - [ซันจิ] อื้ม
[ทาชิงิ] น่าจะคิดได้เร็วกว่านี้
คุณคือโรโรโนอา โซโร
นักล่าที่กลายเป็นโจรสลัด
- ถ้ารู้จักฉันเธอก็คงไม่อยากทำอย่างงี้ - อยากสิคะ
ฉันจะขอเอาวาโด อิจิมอนจิไปจากคุณ
[ถอนใจ] ก็ลองดู
[ดนตรีแอ็คชั่นหนักแน่น]
เธอก็ไม่บอกว่าเป็นทหารเรือ
ก็คุณไม่ถาม
คนดูแลดาบก็สู้เป็นเหรอเนี่ย
เก่งกว่าละกัน ยังทำเป็นเล่นอีก
ฮึ่ม!
ย่าห์!
[หอบสั่น]
คุณมันโหดเหี้ยม
ไม่ว่าคุณจะสู้เยอะแค่ไหน มันก็จะมีคนที่ใช้ดาบเก่งกว่าคุณอยู่ดี
ยังไงฉันก็ไม่ยอมยกดาบนี้ให้
โดยเฉพาะกับเธอ
ทำไมไม่ฆ่าฉัน
คุณมันไม่ใช่นักดาบผู้ยิ่งใหญ่
คุณไม่คู่ควรถือดาบวาโด อิจิมอนจิหรือดาบไหนๆ
[ลูฟี่หัวเราะร่า]
[นาวาเอกสโมกเกอร์] มังกี้ ดี ลูฟี่
ฉันนาวาเอกสโมกเกอร์แห่งกองทัพเรือ
แกจะไม่ได้ไปไหนหรอก
เหรอ โทษทีสโมกกี้ แต่ตอนนี้เรากำลังรีบกันอยู่
ฉันลุยเอง
[ตะโกน]
[กระแทก]
มันมีผลปีศาจ!
ไม่สำคัญหรอก เพราะเราจะล้มเขา
- อื้ม - ย้าก!
[ปล่อยหมัดรัว]
- ฮึบ! - [ร้องจุก]
[กระแทกอั่ก]
หมัดปืนกล…
ยางยืด!
[สูดหายใจ ตะโกนรัว]
[หายใจออก]
[เฮือก]
ซันจิ!
เฮอะ เหมือนแมลงตอม
ไวท์ โบลว!
[ร้องเสียงหลง]
[เหวอ ฮึดสู้]
[ตะโกนลั่น]
[กระแทกอั่ก ไอ]
[สะดุ้ง]
[ดิ้น]
[ร้องขัดขืน]
[ดิ้น]
[หัวเราะในคอ]
[ร้อง]
[ร้องเสียงหลง]
[ครางเจ็บ]
[ถุย]
- ฮึ่ม! - [ลูฟี่ร้อง]
[ร้องลั่น]
แกมีค่า 30 ล้านเบรี
[ตะโกนเดือดดาล]
[สำลักควัน]
ดวงแกถึงฆาตแล้วเจ้าหนู
[ลูฟี่ไอ]
- [นาวาเอกสโมกเกอร์] ฮึ่ม - [บุรุษปริศนาหัวเราะหึ]
พูดถึงดวงของใคร
นี่แก…
เราเป็นใครถึงได้มาขวาง การเดินทางของคนอื่นกัน
รัฐบาลโลกต้องการหัวแก
หึๆ ไม่ใช่วันนี้
โลกยังคงเฝ้ารอคำตอบของเรา
[นาวาเอกสโมกเกอร์ฮึดฮัด]
[ดนตรีปริศนา]
- [ไอแค่ก] - [ซันจิ] ลูฟี่!
ไปกัน
เฮ้ ไปเถอะ
เร็วเข้า
เกิดบ้าอะไรขึ้นน่ะ
ไม่แน่ใจ
ฝนกำลังจะตกแล้ว โซโร อุซป กางใบเรือ
คนที่มาช่วยนายนั่นใคร
ไม่รู้เลย
[ฟ้าคำราม]
[บุรุษปริศนา] เฮอะ โจรสลัดเหรอ
ถ้านั่นเป็นสิ่งที่แกเลือกก็ดีแล้ว
เอาเลยสิ
ไม่ใช่สิ่งที่คิดว่าจะเจอ
ใช่มั้ยแม่นกน้อย
คุณเป็นใคร
คนที่เข้าใจเหมือนกันว่า การถูกขังในกรงมันรู้สึกยังไง
ฉันว่าเธอคงชินกับกระดาษบาดมากกว่าแผลแบบนี้
แต่ถึงอย่างงั้น
ก็คงเจ็บน้อยกว่าใจสิท่า
คุณไม่รู้ว่าพูดอะไรอยู่
เธอมีศักยภาพที่ถูกฉุดรั้งไว้อยู่
ฉันรู้เธอมีทักษะที่กำลังเสียเปล่า
ความต้องการที่ไม่สมหวัง
ฉันรู้เธอแข็งแกร่ง
ฉลาดล้ำ
และงดงาม
โลกนี้มีอะไรให้เธออีกมากแม่นกน้อย
ซึ่งเธอคว้ามันได้หมด
นี่อะไร
ปีกไง
ทาชิงิ
นาวาเอกสโมกเกอร์
คุณมาทำอะไรที่นี่
[นาวาเอกสโมกเกอร์] ขอบใจโร
[ครางในลำคอ]
โกลด์ โรเจอร์ชอบมาที่บาร์นี้
ว่ากันว่าเขาเคยมาดื่มครั้งสุดท้ายที่นี่ ก่อนเข้าแกรนด์ไลน์
หลังจากถูกจับและประหาร ที่นี่ก็ไม่ค่อยมีคนมา
คนโดนประหาร
ตำนานก็ตามไป
แต่มันไม่ใช่
[ฟ้าร้องครืนครั่น]
ฉันมาที่นี่ทุกวันครอบรอบการตายของเขา เพื่อย้ำเตือนตัวเองว่าสู้เพื่ออะไร
และกำลังสู้กับอะไร
แล้ว… มันคืออะไร
ฉันก็อยู่นะ
วันที่โกลด์ โรเจอร์โดนประหาร
เขาทำอะไรรู้มั้ยตอนเผชิญกับความตาย
เขาหัวเราะ
[ดนตรีเครียดน่าอึดอัด]
ฉันยังเป็นแค่เด็กแต่ก็ยังรับรู้ได้ ถึงผลกระทบจากคำพูดเขา
สัญญาเรื่องวันพีซนำพาโลกสู่ความโกลาหล
ไม่ควรมีเด็กที่ต้องอยู่กับความบ้าคลั่งแบบนั้น
และฉันก็สู้เพื่อสิ่งนั้น
อุทิศชีวิตเพื่อทำให้โลกนี้ ไม่ต้องเจอโกลด์ โรเจอร์อีกคนนึง
[ผ่อนลมหายใจออกทางปาก]
พักก่อนเถอะ พรุ่งนี้ค่อยเดินทาง
เดินทาง ไป… ไปไหนคะ
ตัวตลกพูดมาหมดเปลือกแล้ว กลุ่มหมวกฟางกำลังมุ่งไปแกรนด์ไลน์
เราจะไปล่าพวกมันกัน
มันหัวเราะ ทาชิงิ
ลูฟี่หมวกฟางเผชิญหน้าความตายแล้วหัวเราะ
นั่นแหละ คือสิ่งที่เราต้องสู้
(ประกาศจับเป็นหรือตาย มังกี้ ดี. ลูฟี่)
[ดนตรียิ่งใหญ่สู่การผจญภัย]
ทุกคน ดู!
[นามิ] เราทำได้
[อุซป] คืออะไรอ่ะ
รีเวิร์สเมาน์เทน ทางเข้าสู่แกรนด์ไลน์
จากนี้การเดินทางจะยากยิ่งกว่าเดิม
ยากกว่าเจ็ดเทพ
ฉลามคลั่ง
หรือไม่ก็ผู้หญิงถือกระบองคนนั้น
ใช่
แต่ไม่มีอะไรที่เราฝ่าไปไม่ได้
ถ้าไปด้วยกัน!
แกรนด์ไลน์
เรามาแล้ว!
วู้ววว!
[หัวเราะ] ยะฮู้!
เย่!
[ดนตรีสู่การผจญภัยบรรเลงต่อ]
[ดนตรียิ่งใหญ่อลังการ]
[ชายร้องเพลงภาษาอิตาเลียน]