[ดนตรีสื่อถึงบรรยากาศอันตราย]
[อุซป] ภูเขาใหญ่มากเลย
[นามิ] แผนที่ชัดเจนทางน้ำรีเวิร์สเมาน์เทน
เป็นตัวเลือกเข้าแกรนด์ไลน์ที่ดีที่สุด
งั้นก็ลุยกันเลย
ฉันไม่รู้เรื่องการนำทางนะ
แต่ที่รู้แน่ๆ คือเรือมันปีนภูเขาไม่ได้
คุณนามิเขารู้วิธี สำหรับฉันแค่นั้นก็พอ
เอาละ ฉันพอจะมีทฤษฎีอยู่
กระแสน้ำของทะเลทั้งสี่น่าจะดันเราขึ้นไป
แต่ถึงอย่างนั้น น้ำของฝั่งนี้จะเย็นกว่า
เพราะงั้นกระแสน้ำที่ขอบภูเขา จะดิ่งลงถึงพื้นทะเล
เท่ากับว่าถ้าเราไม่ไปให้ถูกจุด
- เราก็จะชนและถูกลากไปใต้ก้นทะเล - ไงนะ
[อุซปสั่น]
มันเข้าใจยากหน่อยน่ะ
ทำให้ถูก ไม่ก็ตาย
โอเค ก็ไม่ยากเท่าไหร่เนอะ
เรดไลน์ล้อมรอบโลกนี้อยู่
เราอ้อมมันไปไม่ได้ เราต้องฝ่ามันไป
ถ้าต้นหนบอกว่านี่คือวิธีเข้าแกรนด์ไลน์
งั้นนี่ก็จะเป็นวิธีที่เราเข้าแกรนด์ไลน์
หืม
[อุซปถอนใจ]
(เร้ดไลน์ เส้นทางที่ปลอดภัย… มั้งนะ)
[ดนตรียิ่งใหญ่น่าหวาดหวั่น]
ซากเรือเต็มไปหมดเลย
เห็นมะ ก็ไม่ใช่ทุกคนที่จมลงก้นทะเลนี่
ขับให้ตรงไว้ก็พอ อุซป
[คันหันหางเสือส่งเสียงเบียด]
อย่ารุนแรงกับคานบังคับล่ะ
[ดนตรีชวนลุ้นระทึก]
อุซป หักไปซ้าย!
[ลำเรือเสียดสี]
โอเค นั่นก็ไม่ได้…
แย่
[ดนตรีระทึกคุกคาม]
[อุซป] ทุกคนเกาะไว้!
- โว้ว! - [เฮือก]
[ตะโกนสะใจ]
[หัวเราะร่า]
เย้!
นามิ! แมรี่ต้านฉันอยู่
[ซันจิ] โว้ว!
อุซป เราจะชนหินพวกนั้นแล้ว!
- ไปซ้าย - ไม่ได้! กระแสน้ำเชี่ยวไป
[ดนตรีเร่งระทึกเร้าใจ]
[ซันจิตะโกนออกแรง]
อ๊ะ! โอ๊ะ!
[ร้องลั่น]
[นามิ] คุมต่อไป!
สู้กับกระแสน้ำต่อไป
- [หางเสือลั่น] - ไม่เอาน่าแมรี่ ร่วมมือหน่อย
[โซโรตะเกียกตะกาย]
[ซันจิกัดฟัน]
[คันหันหางเสือลั่นฝืด]
อย่าดันไปแรงเกิน ไม่งั้นมันจะ…
- [อุซปร้องสะดุ้ง] - พัง
แล้วจะเลี้ยวยังไงเนี่ย
[ฮึด]
[ฮึดออกแรง]
เตรียมรับแรงกระแทก!
อ๊าก!
[ลูฟี่ตะโกน]
อ๊าก!
[ผ่อนลมหมดแรง]
[เรือลั่นเอียดอาด]
[ร้องสั่น]
[อุซปหัวเราะแบบกลัวๆ]
[อุซป] เรารอดแล้ว!
แต่มันยังไม่สุดทาง!
ตั้งใบท้ายเรือ ฉันจะไปตั้งด้านหน้า
[ซันจิ] ฉันจัดให้
[ดนตรีผจญภัยแบบลุ้นระทึก]
[โซโรฮึด]
[กระแทกแรง]
[สูดหายใจ ใช้แรง]
[ร้องเจ็บ]
[ฮึดออกแรง]
[หอบฮั่ก]
[นามิ] ใกล้ถึงยอดเขาแล้ว
วะฮู้ว!
เยี่ยม!
นี่แหละ สุดเหวี่ยงไปเลย!
เตรียมดึงใบเรือ
หักไปทางขวาเลย!
ใช่! เอาหน่อย!
เอาหน่อยแมรี่!
[ดนตรีฮึกเหิมยิ่งใหญ่]
ดึงเลย!
[หัวเราะ]
เราทำได้! [หัวเราะร่วน]
นั่นแกรนด์ไลน์
[นามิหัวเราะ]
[ดนตรีสื่อถึงความสงบและมหัศจรรย์]
ทีนี้ที่เราต้องทำคือลงไป
[นามิหัวเราะ]
พุ่งไปเต็มกำลัง
[นามิร้องดีใจ]
[อุซปร้องเหวอ]
[ครางสั่น]
[สั่นกลัว ตะโกนลั่น]
[ลูฟี่] โอ๊ะ!
[ทั้งคู่หัวเราะ]
- [นามิหัวเราะ] - วู้!
- [ซันจิหัวเราะ] - [อุซปกรี๊ด]
[ทุกคนร้องสะใจ]
[อุซปกรี๊ดลั่น]
วู้!
[นามิตะโกนสะใจปนหัวเราะ]
- วู้! - [นามิขำ]
[สัตว์ทะเลยักษ์คำรามต่ำ]
นั่นอะไร
[สัตว์ทะเลคำรามต่ำ]
ไม่ว่ามันคืออะไร เราได้ชนมันแน่!
[คำรามก้อง]
เฮ้ เจ้าวาฬ!
หลบไปเลยนะ!
[ดนตรีเร่งลุ้นระทึก]
- ลูฟี่ ไม่! - ลูฟี่!
[เพลงธีมปลุกใจสู่การผจญภัย]
(วันพีซ)
อีกห้านาทีขึ้นฝั่ง
[วาฬร้องยาว]
[กระแทก]
[วาฬร้องต่อ]
[วาฬร้อง]
นี่แก!
อุ่ย
โว้ว
หยุดเลยนะ!
[วาฬคราง]
เอาพรรคพวกฉันคืนมา
[กระแทกใส่]
โอ้ โอเค อยากเล่นแรงๆ สินะ
เจอดีแน่ เจ้าปลา [หึ]
[กัดฟัน] ย่าห์!
[ฮึดฮัด]
[อั่ก]
เจ้าบ้า!
เลิกตาขาวแล้วเข้ามาใกล้ๆ สิ
มาเลย!
ถะ ถ้าฉัน…
- [วาฬพุ่งชน] - [ถอนใจ]
ถ้าฉันว่ายน้ำได้ตอนนี้ แกเจอปัญหาใหญ่แน่
นายจะต้องใช้อะไรที่มันใหญ่กว่าหมัดนั่น
ลุงเป็นใครเนี่ย
[ลุง] ฉันก็คือตาแก่
ที่ทำงานของตัวเอง
เอาละ เจ้าหางนกยูงตัวโต
[กลไกเข้าที่]
- [วาฬร้องต่ำ] - โอ้โห
[ดนตรียิ่งใหญ่อลังการ]
โอ้
โว้ว
เอิ่ม… คือ เพื่อนฉันยังอยู่ในนั้น
เราต้องพาพวกเขาออกมาเดี๋ยวนี้
เพื่อนนายตายแล้ว
[ดนตรีตึงเครียดขึงขัง]
[ลูฟี่] ฉันต้องพาเพื่อนออกมาจากวาฬนั่น
[ถอนใจ]
ฉันจะไม่ไปจนกว่าจะได้คำตอบ
ลุงเป็นใคร
วาฬนั่นมันอะไรกัน
แล้วจะพาออกมายังไง
อยากได้คำตอบ งั้นจัดให้
ฉันชื่อคร็อกคัส ส่วนอาชีพก็คนดูแลประภาคาร
อายุ 71 ขวบ
ราศีเมถุน กรุ๊ปเลือดเอบี
เจ้าวาฬหลงผิดนั่นพยายามจะพังทะลุเรดไลน์ ซึ่งเป็นไปไม่ได้
ส่วนพรรคพวกของนาย
มันหมดทางแล้ว
ก็อย่างที่บอกไป
พวกนายตายแล้ว
ลุงไม่รู้จักพวกฉัน
[ดนตรีลึกลับวังเวง]
[โซโร] แผนที่มีพูดถึงวาฬยักษ์บ้างมั้ย
[นามิ] ไม่มีอยู่แล้วสิ
คิดว่าลูฟี่โอเคมั้ย
แน่นอน
นั่นลูฟี่ เขา… ตายยาก
พวกเราต้องหาทางออกจากที่นี่
- ทำไมรอบนี้ไม่ให้ฉันวางแผนล่ะ - ฉันไม่รู้ว่าวาฬมันจะอยู่ตรงนั้น โอเคมั้ย
อย่างน้อยฉันก็ไม่ได้ทำคานบังคับหักด้วยกล้ามโตๆ
นี่ไม่ได้ชมนะ
เข้าใจ ไม่ได้ชมเลย
โอเค อุซป นายรู้วิธีซ่อมแมรี่ใช่มั้ย
[อึกอัก] เอ่อ แน่นอน
แต่คานบังคับไร้ค่าถ้าไม่มีตัวส่งใหม่
- คิดว่าจะหาแถวนี้ได้มั้ย - แถวนี้เหรอ
- ในซากเรืออับปางอันตราย - อันตรายและน่าจะมีผีสิง
ดูเหมือนต้องไปสองคน
ระหว่างที่ไป ฉันจะคิดแผนพาเราไปจากที่นี่
ฉันจัดการเอง
ดาบไม่ช่วยพาเราออกจากวาฬได้หรอก
เดี๋ยวเราก็ได้รู้
[ดนตรีมาร์ชกองทัพ]
โทรไป ให้เตรียมรถบิลโลเวอร์ไว้
ค่ะ นาวาเอก
เอิ่ม แต่แกรนด์ไลน์อยู่นอกเขตอำนาจของเรา
เพราะงั้นเราคงต้องยื่นคำร้องขอย้ายเขต
- ไปยังผู้บังคับบัญชา ซึ่งนั่น… - นี่คำร้องของฉัน
ฉันไม่แคร์ ไปบอกพวกเขาแบบนั้น
ทำไมไม่มาบอกฉันเองล่ะ นาวาเอก
พลเรือโทการ์ป เอ่อ ขอต้อนรับสู่โล้กทาวน์
[สโมกเกอร์] คนตำแหน่งสูงอย่างคุณ มาทำอะไรแถวนี้
หืม [หัวเราะหึ] ฉลองวันครบรอบอย่างนั้นเหรอ
กำลังจะกลับไป สำนักงานใหญ่มารีนฟอร์ด แต่ก็คิดว่า…
น่าลองแวะมาและ… ดูนู่นนี่หน่อย
ฉันมีเรื่องที่ต้องคุยกับนาย
แล้วก็จะได้ให้อัจฉริยะ น้องใหม่ของฉันได้เปิดหูเปิดตา
ได้ลงจากเรือบ้างสักที
- เงียบเลย เฮลเม็ปโป้ - อะไร
ตอนฝึกกันนายทั้งสลบ แล้วก็อ้วกแตกมากกว่าฉันอีกนะ
และเราก็ควรได้ขึ้นฝั่งบ้าง
รับเลี้ยงพวกจรจัดเหรอครับ
ในอดีตพวกนี้คงไม่ใช่คนดีสักเท่าไหร่
ตอนเข้ามาใหม่ๆ นายก็ไม่ได้น่าเอาอย่างนักหรอก
ถ้ารู้ พวกเขาคงทึ่ง
[การ์ป] เดินเที่ยวรอบเมืองไป อาจจะได้รู้อะไรบ้าง
ฉันจะขอคุยกับนาวาเอกที่เคารพสักหน่อย
ท่านครับ เราจะรู้มากขึ้นมั้ย ถ้าตามท่านไปด้วย
นี่ส่วนตัว
ถ้าไม่อยากไปสำรวจก็กลับไปขึ้นเรือได้
ได้ข่าวว่าโบการ์ดเขานึกไอเดีย วิดพื้นแบบใหม่ออกมาได้ด้วยนะ
ทาชิงิจะพาเที่ยวชม
[การ์ป] เพอร์เฟกต์
นำไปเลย นาวาเอก
ทางนี้ครับ
ไง
อืม
[ลูฟี่ทุบประตู] ลุงดอกไม้! ฉันต้องให้ลุงช่วย
- [ทุบประตูรัวๆ] - นี่ลุง เปิดให้หน่อย
[เพลงกีตาร์ฟังสบายดังผ่านเครื่องเล่น]
[ลูฟี่] ฉันต้องไปช่วยเพื่อนที่อยู่ในวาฬ!
[ทุบประตูรัวๆ]
[ลูฟี่] ลุงหัวดอกไม้ เปิดประตู!
ฉันต้องให้ลุงช่วย!
[ทุบประตู]
เปิดให้หน่อยสิ!
[คร็อกคัสถอนใจ]
[ลูฟี่] เปิดเดี๋ยวนี้!
[ทุบประตู]
- โธ่เอ๊ย! - [ทุบประตูแรงๆ หนึ่งที]
[คร็อกคัสถอนใจ]
เงียบสักที
- [ลูฟี่] ย้าก! - [แผ่นเสียงวืดหยุด]
[ถอนใจอย่างเซ็ง]
นายรู้มั้ยว่าการจะหาคน มาซ่อมประตูที่นี่ได้นี่มันยากแค่ไหน
ฉันกับเพื่อนสัญญากันว่า เราจะเดินทางข้ามแกรนด์ไลน์
และทำให้ฝันเป็นจริง
ฉันจะไม่ไปโดยไม่มีพวกเขา
ฉันไม่สนว่าจะต้องทำอะไร เพื่อพาพวกเขาออกจากวาฬ
เพราะว่าไม่มีอะไร…
[มุ่งมั่น] ไม่มีอะไรจะมาขวางทาง มังกี้ ดี. ลูฟี่และพรรคพวก
นายนี่ไม่ยอมแพ้จริงๆ งั้นสิ หา
ไม่
[ถอนหายใจยาว]
มีทางเดียวเท่านั้น ที่จะเข้าหาลาบูนได้อย่างปลอดภัย
เพื่อดูว่าเพื่อนนายยังมีชีวิตอยู่มั้ย
- ลาบูนเหรอ - อือฮึ
- ตั้งชื่อวาฬด้วยเหรอ - เปล่า เขาชื่อนั้นอยู่แล้ว
ขอบคุณที่ช่วย
[แค่นหัวเราะ]
นายทำฉันนึกถึงคนคนนึง
หมอนั่นก็หุบปากไม่เป็น ฮึ่ม!
[ดนตรีจังหวะคึกคักแนวโจรสลัด]
[ดนตรีแนวโจรสลัดจบ]
[การ์ป] สัปดาห์นึงนี่ สูบเจ้านั่นกี่มวน
ก็แล้วแต่สัปดาห์
สัปดาห์นี้ดูยุ่งเนอะ
มีจุดดำหายากอยู่ในประวัติอันยอดเยี่ยม ของนาวาเอกสโมกเกอร์
[สโมกเกอร์ครางในคอ]
จริงจังมาก
นายทำให้ฉันนึกถึงตัวเองสมัยพอๆ กับนาย
ผมไม่ได้มาเป็นทหารเรือ เพื่อเก็บแต้มหรอกนะ
[การ์ป] แต่ว่า… [ถอนใจ]
พอเห็นรอดไปได้ก็เจ็บใจ
[สโมกเกอร์] คุณก็รู้นี่
อืม [กระแอม]
ผมมีข้อมูลว่ากลุ่มหมวกฟางน่ะ กำลังมุ่งไปหาวันพีซ
เพื่อทำตามโกลด์ โรเจอร์
มันไม่ใช่กลุ่มแรก
และกลุ่มสุดท้าย
ผมจะไปตามล่ามัน
- เพราะเขาหนีนายได้เหรอ - เพราะมันพยายามสานต่อ
สิ่งที่โกลด์ โรเจอร์เริ่ม
นายกำลังเทียบลูฟี่กับโรเจอร์เหรอ
คุณไม่อยู่ไง
คุณไม่เห็นรอยยิ้มมัน ตอนเผชิญความตาย
เหมือนที่โกลด์ โรเจอร์ทำ
ผมจะต้องหยุดมันให้ได้
จะทำทุกวิถีทาง
[ถอนใจ] ผมเข้าใจนะว่า คุณอยากจะปกป้องหลานชาย
นายไม่เข้าใจอะไรเลย
[สโมกเกอร์ถอนใจ]
ฉันเลิกที่จะปกป้องลูฟี่แล้วล่ะ
โจรสลัดจะข้ามคาล์มเบลต์ แบบเดียวกับที่เรือของทหารเรือทำไม่ได้
ทางเลือกเดียวของพวกนั้นคือ เข้าแกรนด์ไลน์ผ่านทางรีเวิร์สเมาน์เทน
มีโอกาสที่พวกนั้นจะไปไม่รอดอยู่
จะเสียเวลาทำไม
ยอมเสียเวลาก็ดีกว่านั่งอยู่เฉยๆ แบบนี้
ด้วยความเคารพ
คำขอนาย ถ้านับว่าเป็นล่ะนะ
ถูกปัดตก
- ท่าน… - [ขึ้นเสียง] ทักษะนายเป็นที่ต้องการในที่อื่น
กลุ่มหมวกฟางก็แค่ ฝุ่นจิ๋วหลิวในฟันเฟืองของแกรนด์ไลน์
กองทัพเรือกังวล
ภัยต่อสมดุลการเมืองอันละเอียดอ่อนมากกว่า
อาณาจักรอลาบาสต้า ใกล้จะเกิดสงครามกลางเมือง
ส่วนเจ้าหญิงก็ยังคงหายไป
อาจจะถูกลักพาตัว
ขณะเดียวกัน กองทัพปฏิวัติ ก็ได้คนสนับสนุนเพิ่มขึ้นทุกวัน
ในภารกิจโค่นล้มรัฐบาลโลก
และหัวหน้าพวกนั้น…
[สโมกเกอร์] ก็อยู่ในโล้กทาวน์
ดราก้อน
มันช่วยให้พวกหมวกฟางหนีไปได้
เป็นงั้นเหรอ
[ดนตรีเคร่งขรึมแบบครุ่นคิด]
ถ้านายอยากทำหน้าที่
ฉันจะให้เห็นว่าภัยของจริงเป็นยังไง
[เดินไปหอบไป]
[อุซป] โอย
เฮ้อ
[เหนื่อยหอบ]
[ร้องอุทาน]
นั่นไม่ใช่น้ำ
[ซันจิ] กรดในกระเพาะน่ะ
แรงพอจะค่อยๆ ย่อยเรือพวกนี้
ซึ่งถ้าเป็นเนื้อหนังน่าจะย่อยเร็วกว่านี้มาก
อยากรู้จัง นานแค่ไหนแมรี่ถึงถูกย่อย
อย่ารอให้รู้เลย
[วาฬร้องคราง]
ผีที่สิงซากเรือเนี่ยเฮี้ยนที่สุดแล้วล่ะ
ใช่เลย
ได้ยินจากไหน หรืออ่านจากหนังสือ
ใครเขียนเล่มนั้น มันค้นคว้ามาดีจริงมั้ย
[ซันจิ] ว่าแต่ตัวส่งคืออะไร
[อุซป] ตัวเชื่อมคานบังคับกับพังงาด้าม
ไม่มีพังงาด้าม ไม่มีหางเสือ ไม่มีทางหักเลี้ยว
[อุซปถอนใจเบาๆ]
[ซันจิ] ก็… นายเตรียมรับมือกับ สิ่งที่ไม่รู้ไม่ได้หรอกพวก
นายดูไม่กังวลเท่าไหร่เลยนะ
ก็แบบว่าในห้องครัวน่ะ เราไม่รู้หรอกว่าจะมีอะไรเข้ามา
แต่… เราก้มหน้าก้มตาทำไป
เชื่อในสองมือที่จับเครื่องมือ
เชื่อว่าพรรคพวกจะคอยหนุนหลัง
[ไม้เบียดลั่นเอียดอาด]
แล้วนายจะรู้สึกว่าตัวเองรับมือได้ทุกอย่างเอง
จริงๆ นั่นก็… ฟังดูปลุกใจดี
ถ้าหากเชื่อแบบนั้น นายจะไม่มีวันกลัวอีก
-[ซันจิว้ากตกใจ] -[อุซปว้ากตกใจ]
[ซันจิครางสั่นกลัว]
[สั่น] แค่ตกใจ
ไม่ได้กลัว
ไม่ได้ว่าเลย
[ซันจิ] โอ้ หมอนี่เพิ่งตาย ยังสดๆ อยู่เลย
เขานอนทับตัวเชื่อม นายต้องขยับเขา ฉันจะได้หยิบ
[สั่น] ไม่อ่ะ ทำไมนายไม่ขยับ แล้วให้ฉันหยิบล่ะ
นายไม่รู้จักตัวเชื่อมด้วยซ้ำ
มันคือชิ้นส่วนวงๆ
ที่อยู่ใต้แขนของศพหมอนี่
คือว่า…
[ตะกุกตะกัก] ฉันว่าฉันทำหน้าที่ ปลุกกำลังใจในตัวนายแหละ
รู้มั้ย เพราะงั้นฉันจะอยู่ตรงนี้นี่แหละ
[ลั่นเอียดอาด]
[พึมพำ] ฉันทำมันได้
- ใช่ นายทำได้ - [อุซป] ฉันซ่อมเรือนี่ได้
นายทำได้
ฉันซ่อมเรือนี่ได้
ฉันทำได้น่า ฉันทำได้น่า [หายใจออกยาว]
[ซันจิ] นายทำได้
[อุซปเฮือก ทุลักทุเล]
เฮื้อ…
หยึย
โอ้…
[ร้องขยะแขยง]
มันติดอยู่
[หัวเราะแห้งๆ]
- [ผ่าง] - [ดนตรีสยองขวัญ]
- [กรี๊ดลั่น] ว้ากกก! - [ซันจิ] เว้ย!
[อุซปกรีดร้อง]
[กรีดร้อง]
[หอบเฮือก]
[อุซป] ไม่ใช่ศพ แค่คนประหลาด
คนประหลาดอ่ะฉันไหว ไปเอาตัวเชื่อม
เรือที่นั่งมาสวยดีนี่
เราจะขอรับไปละกัน
[ตะโกน]
[ดนตรีแอ็คชั่นตึงๆ]
อ๊าก!
[ลนลาน]
[ชายลึกลับร้องต่อ]
นายเป็นศพที่ไวจังเลยนะ
[ฮึบ เตะ]
[ตะโกนต่อสู้]
นายก็ฝีมือดีสำหรับคนที่ใช้แค่ขาตัวเอง
[ตะโกนต่อสู้]
มันเป็นสไตล์ฉัน
ดูจากชุดที่ใส่ นายคงไม่คุ้นกับแนวนี้หรอกใช่มั้ย
[ฮึ่ย ย่าห์]
[อ่อก ร้องลั่น]
[ร้องขัดใจ]
ย้าก!
ซันจิ!
ระวังเท้า!
[โครมคราม]
[ชายลึกลับตะโกนต่อสู้]
เขาบอกว่า "เรา" จะขอรับเรือไป
มีคนอื่นอยู่ข้างล่างนี่
เข็มทิศเธอมีปัญหาเหรอ
- เปล่า - ดี
เราต้องพร้อมแล่นออกไป ทันทีที่เจ้าวาฬนี่เปิดปากอีกรอบนึง
อะไรอ่ะ
เอาเชือกมาเปลืองโดยใช่เหตุ
เธอบอกว่าฉันพาออกโดยใช้ดาบไม่ได้เพราะงั้น
[ออกแรงยก]
ฉันเลยทำดาบใหญ่
ไงนะ
พอซ่อมหางเสือเสร็จ ฉันจะใช้นี่
จิ้มของที่ดูเป็นกระสอบทรายยักษ์ ตรงเพดานปากของมัน
ลิ้นไก่เหรอ
เจ้าวาฬนี่คือไก่เหรอ
ไงก็เหอะ จากนั้นเราจะถูกอ้วกสู่เสรีภาพ
แล้วก็มีคนที่พูดแผนที่โง่เง่าที่สุดออกมา
แต่มันก็เป็นแผนเดียวที่เรามี เพราะงั้น…
[หัวเราะปลงๆ]
รู้มั้ยว่าเข็มทิศฉันไปไหน
[ดนตรีแอ็คชั่นชวนลุ้น]
[ตะโกน]
โซโร ช่วยตรงนี้หน่อย!
ฮ่า!
[กัดฟันกรอด]
โทษที แต่ฉันต้องใช้เรือแก
[ซันจิผิวปาก]
ปล่อยเธอไป
[หัวเราะหึ]
ฉันพลาดอะไรไปเหรอ
[คร็อกคัสฮัมเพลงเบาๆ]
- ต้องใช้เวลาเท่าไหร่ - [สะดุ้ง แก้วแตก]
ตกใจหมดเลย
บอกแล้วไง เราต้องรอจนกว่าลาบูนจะขึ้นมาอีก
จนกว่าจะตอนนั้น
ฉันก็ต้องเตรียมยาสลบอีกเข็มให้พร้อม
นายจะไม่ได้เข้าใกล้วาฬนั่น
จนกว่าเราจะทำให้เขาสงบลง
- คุณให้ยาเขาบ่อยแค่ไหน - ช่วงนี้เหรอ
ยี่สิบเข็มต่อวัน
เขาจะได้หยุดโหม่งหัวใส่เร้ดไลน์
แล้วทำไมเขาต้องโหม่งแบบนั้นอ่ะ ทำไมลุงต้องดูแลเขา
ลุงเลี้ยงเขาเหรอ
ไม่ใช่อยู่แล้ว
ฉันไม่ใช่พวกชอบสัตว์ ไม่ใช่พวกชอบคนด้วยเหมือนกัน
ที่ฉันต้องการคือการได้อยู่อย่างสันโดษ
ฉันถึงได้ย้ายมาอยู่ประภาคารที่ไหนก็ไม่รู้นี่ไงล่ะ
แล้วทำไมถึงยังทำ
เพราะว่า
ฉันสัญญาเอาไว้เหมือนกัน
[เพลงโจรสลัดเฮฮา]
♪ ล้อมกันเข้ามาเร็วทุกคน เราพร้อมจะเอาเหล้าบิงส์ไปส่ง ♪
♪ ลมเท่าไหร่ จะไกลเพียงใด ก็ลอยให้คลื่นพาไป ♪
♪ น้ำทะเลเติมแรงให้ใจ ♪
♪ พร้อมแสงแดดสว่างกว้างไกล ♪
♪ นกที่บินก็เปล่งทำนอง มาร้องบินวนเรื่อยไป ♪
♪ โย-โฮโฮโฮโย-โฮโฮ-โฮ ♪
[ชาย] โย-โฮโฮโฮโย-โฮโฮ-โฮ้!
[คร็อกคัส] เก่งมากที่ข้ามรีเวิร์สเมาน์เทนมาได้
ขอต้อนรับสู่สุสานโจรสลัด
ขอโทษด้วยนะครับที่เรามาจอดซ่อมเรือน่ะ
ผมมีชื่อเสียงที่เวสต์บลูในชื่อคาลิโก้ ยอร์กี้
กัปตันกลุ่มโจรสลัดรุมบ้า
เชิญอยู่ซ่อมเรือกันที่นี่ได้ตามสบาย
แค่อย่าก่อเรื่องให้ฉันก็พอ
- [วาฬร้องเรียก] - ลาบูน
- [ลูกเรือ 1] เฮ้ ลาบูน! - [ลูกเรือ 2] เขาอยู่นั่นไง
[คร็อกคัส] ไม่ยักรู้ว่าพกวาฬมาด้วย
- [ลูกเรือ 3] ฮ่าๆ ลาบูน - มันจะทำให้พวกปลากลัวหมด
งั้นเราน่าจะตกลงกันได้
คุณแบ่งท่าเรือให้เรา ส่วนเราจะแบ่งปันเสียงเพลง
- และอาหารให้คุณ - ฉันเกลียดเสียงเพลง
แล้วก็มีอาหารเหลือเฟือแล้วด้วย
โฮ้ย งั้นถ้าเป็น
เหล้าเราล่ะครับ
- หืม - ฮ่า
- [หัวเราะ] - [ลาบูนร้อง]
[คร็อกคัส] แล้วนี่ไปมีวาฬอยู่ในกลุ่มได้ไงเนี่ย
[หัวเราะร่วน]
เขาตามเรามาตั้งแต่ที่เวสต์บลู
เจ้าหนูนี่คงหลงฝูงมาน่ะ
เขาตัวคนเดียวในทะเลเปิด
และกลุ่มเราก็เริ่มผูกพัน
โดยเฉพาะตอนที่เราเห็นว่า ลาบูนน้อยชอบเสียงเพลง
♪ ล้อมกันเข้ามาเร็วทุกคน ♪
- [ลาบูนร้องตาม] - ♪ เราพร้อมจะเอาเหล้าบิงส์ไปส่ง ♪
♪ มาร้องเพลง ช่วยกันบรรเลง ♪
- ♪ ให้ท้องทะเลได้ฟัง ♪ - [ลาบูนขานตอบ]
[หัวเราะ] โยโฮะๆๆ
♪ ไม่ว่าใครจะผิดจะถูก ♪
♪ เดี๋ยวก็กลายเป็นโครงกระดูก ♪
♪ จำไว้ในอก เป็นเรื่องตลก ♪
♪ เล่าร้องในท้องทะเล ♪
- [หัวเราะ] - [ลาบูนส่งเสียงร้องถี่ๆ]
[ร้องเพลงวาฬ]
[คร็อกคัส] ตกใจนะเนี่ยที่มันรอดจาก การข้ามรีเวิร์สเมาน์เทน
ใช่ เขาเป็นเจ้าตัวน้อยจอมถึก อืม
แต่ไม่ถึกพอสำหรับแกรนด์ไลน์หรอก พนันได้
สัตว์ร้ายจะรอเขมือบเขาเป็นอาหารเรียกน้ำย่อย
ทันทีที่พวกนายยกสมอขึ้น
[ดนตรีส่อเค้าลางร้าย]
[ยอร์กี้] ถ้าลาบูนตกอยู่ในอันตราย
ทุกคนในเรือผมคงยอมสละชีวิตเพื่อเขา
ลองคิดภาพว่ามาถึงแกรนด์ไลน์แล้ว แต่ล่มกันหมดเพราะวาฬสิ
เอาสิ่งมีชีวิตอ่อนแอแบบนั้นไปด้วย
ปล่อยให้เขาอยู่ในน่านน้ำที่อันตราย
โชคดีที่ไม่ใช่เรื่องของฉัน
เราไม่สามารถตอบแทน น้ำใจที่คุณให้เราและลาบูน
ฉันคงไม่ยอมตอบรับหรอก ถ้าไม่ได้ดื่มหนักมาหกขวดน่ะ
[ยอร์กี้] คุณเป็นคนดีคร็อกคัส
ผมรู้คุณจะรักษาสัญญา
เออ ก็…
เราจะแล่นในแกรนด์ไลน์ไปรอบโลก
แล้วกลับมาอยู่ตรงนี้
- ที่อีกฟากของภูเขา - [ลาบูนครางเศร้าๆ]
สัญญาว่าเราจะกลับมาหลังผจญภัยเสร็จ
แล้วมันจะมีอะไรอีกเยอะตอนกลับมาเจอกัน
[เพลงวาฬครวญเศร้า]
♪ ล้อมกันเข้ามาเร็วทุกคน เราพร้อมจะเอาเหล้าบิงส์ไปส่ง ♪
♪ ลมเท่าไหร่ จะไกลเพียงใด ก็ลอยให้คลื่นพาไป ♪
♪ น้ำทะเลเติมแรงให้ใจพร้อม… ♪
[ร้องอย่างโศกเศร้า]
[ครางหงอย]
ฉันรู้จักเพลงที่ร้องให้ลาบูน
- "เหล้าบิงส์" - [คร็อกคัส] อืม
มีคนเคยร้องให้ฉันฟัง
คนที่จากไปเมื่อนานมาแล้ว
[ถอนใจ] กลุ่มของลาบูนจากไป และก็ไม่เคยกลับมา
ฉันเคยออกไปหาพวกเขาด้วยตัวเอง
แล้วก็เจอแหล่งที่เชื่อถือได้ว่า เห็นเรือพวกเขาแล่นมาแกรนด์ไลน์
เขาคิดว่าพวกนั้นแล่นเรืออยู่หลังกำแพงนี่
และถ้าโหม่งแรงมากพอ
ก็จะทะลุไปหาได้
เรดไลน์น่ะ ไม่มีทางพังหรอก
เขาจะโหม่งไปจนตัวเองตาย
ฉันพยายามทำให้เขาหยุดแล้ว ตอนที่บอกสิ่งที่ได้รู้
- [ลาบูนร้องคร่ำครวญ] - ลาบูน! แกต้องได้รู้ความจริง
พวกเขาไม่กลับมาแล้ว
[ลาบูนร้องเจ็บปวด]
พวกเขาไปแล้ว ลาบูน
แกต้องยอมแพ้ก่อนจะทำให้ตัวเองตาย
[ดนตรีเศร้าสะเทือนใจ]
หยุดโหม่งสักที!
[พุ่งชน]
[คร็อกคัสถอนใจ] แต่ก็ไม่ได้ผล
ที่พอทำได้ก็แค่กันไม่ให้ลาบูนทำตัวเองเจ็บ
แต่ทันทีที่ยาสลบหมดฤทธิ์เขาก็กลับไปใหม่
เขาไม่ยอมรับว่าพรรคพวกไม่กลับมาหาแล้ว
ลุงเป็นคนดี
ลุงดูแลเพื่อนของลุง
ฉันดูแลใครไม่ได้ทั้งนั้นแหละ
ก็แค่สิ่งที่เขาติดแหง็กด้วย
คาลิโก้ ยอร์กี้คิดถูกที่เชื่อลุง
มันไม่สำคัญหรอก
[ดนตรีเศร้าบาดลึก]
ลาบูนถูกฉีดยาไปเยอะเกินแล้ว
ฤทธิ์ของยาสลบนั่นเริ่มเสื่อมลงเรื่อยๆ แล้ว
และพอถึงวันที่ยาสลบใช้ไม่ได้… [กลั้นสะอื้น]
นี่ นี่ๆ มันต้องมีทางอื่นที่ช่วยเขาสิ
ให้เขายอมรับว่าพวกของเขาจากไปแล้ว
นายยังไม่ยอมรับเลย
[นามิ] เป็นยังไงแล้วบ้าง
แท่นบังคับกลับมาใช้งานได้แล้ว
ทันทีที่ฉันปลดเงื่อนนี่ออก เธอจะกลับมาแล่นฉิว
งั้นก็ระวังด้วย
ไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอกน่า
โว้ว! โว้วๆ
- [หอบ] - [ท้องวาฬร้อง]
ไม่เป็นไรๆ
[ถอนหายใจ]
[โซโร] เอาละทั้งสองคน
ตอบคำถาม ไม่งั้นฉันจะเริ่มตัดอะไรทิ้ง
[นามิ] มานี่ทำไม
การมาติดในวาฬนี่มีหลายเหตุผลมากมั้ง
- แกล่ะมาทำไม - ทำไมถึงต้องการเรือของเราล่ะ
ก็พวกเราเดินออกไปไม่ได้
แกควรจะปล่อยมัดเรา ไม่งั้นก็เตรียมตัวตาย
[ซันจิ] คิดว่าเรากลัวคนไร้อาวุธสองคน ที่แต่งตัวเหมือนมาจาก
โรงละครสมัครเล่นห่วยๆ เหรอ
เราน่ะเป็น
- ยิ่งกว่าอะไรที่แกจะนึกออกซะอีก - "เรา" เหรอ
แต่งตัวประหลาดๆ
ความมั่นใจมากเกินเหตุ
ฉันเคยเจอพวกนี้มาก่อน
เป็นคนที่เรียกตัวเองว่า… มิสเตอร์เซเว่น
- [แค่น] - [สูดหายใจ]
เฮ้ย! ใจเย็นไอ้หัวมอส
[ดนตรีแฝงภัยคุกคาม]
[โซโร] เดาว่าแกคงเป็น
มิสเตอร์ไนน์
ชื่อเสียงเรามันดังกระฉ่อนเลยสินะ
พวกนี้ใคร
[การ์ป] พวกมันคือบาร็อคเวิร์คส์
กองทัพเรือตามรอยของพวกมันมานานแล้ว
ไล่ล่าหาร่องรอยใดๆ ก็ตามของ ภัยคุกคามปริศนานี่
มันคือองค์กรที่มีรยางค์ยืดออกจากแกรนด์ไลน์
โยงไปทะเลอื่นๆ ทั้งหมด
ตอนแรกพวกมันก็
เป็นแค่ข่าวลือ
เรื่องซุบซิบขนหัวลุก แต่ตอนนี้พวกมันเหิมเกริม
เชลล์สทาวน์คือฐานทัพที่ ถูกพวกมันทำลายไปล่าสุดนี้
[สโมกเกอร์] จุดประสงค์พวกมันคืออะไร
ไม่รู้
เราไม่เคยจับพวกที่ทำงานให้มันได้สักคน
คือหมายถึงจับเป็นน่ะนะ
พวกมันใช้โค้ดเนม
เพื่อเก็บให้ตัวตนเป็นปริศนา
ตัวตนที่แท้จริงของหัวหน้าพวกมัน
มิสเตอร์ซีโร่
ยังเป็นปริศนา
แม้แต่ในหมู่คนระดับสูงขององค์กรเองก็ตาม
[ประตูเปิด]
[สโมกเกอร์] หืม
บอกว่าให้ไปรอกับเด็กคนอื่นไง พันจ่าเอก
[ดนตรีระทึกคุกคาม]
เลิกตะเบ๊ะแล้วออกไปได้แล้ว
[ทาชิงิ] ค่ะท่าน
ฉันจะยอมให้ย้ายนายไปที่แกรนด์ไลน์
- ผมไม่ได้ขอคำอนุญาต - [การ์ป] แต่ภารกิจคือนี่
ไปจับกุมเอเจนท์ของบาร็อคเวิร์คส์แบบเป็นๆ
เค้นข้อมูลจากพวกนั้น ก่อนที่เกาะอื่นๆ จะลงเอยแบบนี้
- ทำไมต้องผม - นายตั้งใจ
โหดเหี้ยม
และยอมทำทุกอย่าง
จิตเตที่นายพก
ปลายมันทำมาจากหินไคโรใช่มั้ยล่ะ
ก็ใช่
[การ์ป] นั่น
กับพลังอีกอย่างของนาย
น่าจะช่วยมอบความได้เปรียบที่น่าอิจฉา
เพราะงั้นเลยต้องการให้นายทำ
แต่จำเอาไว้ให้ดี
เรื่องมันใหญ่กว่านั้นมาก
[โซโร] พวกนี้คือองค์กรนักลอบสังหาร
พวกมันส่งมิสเตอร์เซเว่น มาทาบทามฉันก่อนหน้านี้
เดาว่านายปฏิเสธสินะ
ฉันทำมากกว่านั้นนิดหน่อย
ฟันมันขาดสองท่อน
เออ เราเข้าใจน่า
นี่ ฟังนะ ฉันไม่ค่อยกลัวเท่าไหร่เลย
แบบว่า นายฆ่าไอ้เลขเจ็ด
ส่วนไอ้เลขเก้าก็ทำตัวเอง ด้วยการหล่นลงหลุมระหว่างเราสู้กันเพราะงั้น…
ฉันอยู่ในวาฬนี่มาหลายวัน สภาพฉันไม่ได้เต็มร้อย
บอกไปสิ มิสเวนส์เดย์
ตัวเลขกับวันเป็นโค้ดเนม
[นามิ] ฉลาดดี
(มิสเวนส์เดย์ มิสเตอร์ไนน)
[โซโร] ฉันว่าเราทำแบบวิถีเก่าแก่กันเถอะ
โยนออกนอกเรือไปเลย
[นามิ] ฉันว่ากัปตันเราคงไม่อยากให้เราฆ่าใคร
แต่กัปตันเราไม่อยู่นี่ ใช่มั้ยล่ะ
[หัวเราะเยาะ]
ให้เดานะ
แกคือต้นหนที่ทำให้เพื่อนๆ เจอแบบนี้
และแกก็คือโจรที่ขโมยเข็มทิศฉัน มันอยู่ไหน
ไปว่ายน้ำเล่นแล้ว
ฉันต้องใช้นะ
ก็ไม่เห็นมันจะช่วยเท่าไหร่เลยนี่
[ทั้งคู่หัวเราะ]
ถึงแกรนด์ไลน์ก็ไม่ได้ใช้อยู่แล้ว
สนามแม่เหล็กที่นั่นมันต่างโดยสิ้นเชิง
มีแค่ล็อกโพสที่ใช้ได้
กะ… แกมีล็อกโพสกันใช่มั้ย
เอ่อ ใช่ เรามีอยู่แล้ว
ล็อกโพสคืออะไร
[มิสเวนส์เดย์กับมิสเตอร์ไนน์หัวเราะ]
[มิสเวนส์เดย์] โลกนี้มีวาฬตั้งเยอะแยะ
แต่ดันเข้ามาตัวเดียวกันกับทีมเทพ
[กระซิบ] เราออกไปไม่ได้แน่
อย่างน้อยเราก็ทำให้เรือยังอยู่ดี ส่วนของพวกแกไม่ใช่
ซึ่งกลุ่มจะไปได้ดี ต้นหนต้องดีก่อน
ยังไงก็ตายหยังเขียด
นี่แกรู้กันมั้ยเนี่ยว่าอยู่ไหน
- [ลาบูนร้อง] - [เฮือก]
หาอะไรเกาะเร็วเข้า
- [อุซปร้องเสียงหลง] - อุซป!
[ดนตรีตื่นเต้นลุ้นระทึก]
[ร้องสั่น] โว้ว! โอ้ๆ
[กรีดร้อง]
[หอบสั่น กรีดร้อง]
อุซป! อุซป!
ใจเย็นๆ ไว้
ไม่เย็นแล้ว! อ๊าก!
[โหม่ง]
[คร็อกคัส] ไม่ เขาตื่นแล้ว
ส่งมา
- เกิดอะไรขึ้นกับพวกฉันในนั้นน่ะ - ไม่ดีแน่
- [กรีดร้อง] - [นามิ] อุซป!
[อุซปกรีดร้องโหยหวน]
เร็วหน่อยลุง
[ลาบูนโหม่ง]
มันไม่ได้ผล
บ้าเอ๊ย ฉันน่าจะเพิ่มโดสไปอีก
ต้องเข้าไปใกล้กว่านี้
เหอ บ้าไปแล้วเหรอ
เฮ้ย ถึงตายได้นะ
ฉันไม่สน
[ตะโกนลั่น]
[ตะโกนสุดพลัง]
- [ฮึบเก็บแขน] - [ตกใจร้องไม่เป็นคำ]
[กรีดร้อง]
ต้องหาอะไรให้เขามาเกาะไว้
ใช้นี่
นั่นมันอะไรน่ะ
- [อุซปหอบสั่น] - ไม่!
[ร้องโหยหวน]
ว้าว ไม่อยากเชื่อว่าจะไม่ได้ผล
[ลูฟี่] นี่เจ้าวาฬ!
อย่าทำร้ายเพื่อนของฉันนะ
นายจะไม่ได้กินพวกพ้องฉันแน่!
[ปล่อยพลัง]
[ลาบูนคำราม]
[คร็อกคัส] โฮ่ ให้ตายสิ
[ฮึดฮัด]
[ดนตรีจังหวะร้อนรนตึงเครียด]
[อุซปหอบ] อย่าทิ้งฉันนะ!
[ซันจิกัดฟัน]
ยกฉันขึ้น! [หอบสั่น]
[ลาบูนโหม่ง]
โซโรเกาะไว้!
[พูดลอดไรฟัน] มันลื่นมากเลย
[อุซป] ซันจิอย่าปล่อยมือนะ!
- [อุซปร้องโหยหวน] - [โซโรกัดฟัน]
[มิสเวนส์เดย์ฮึด] ได้แล้ว!
- [อุซปหอบสั่น] - [ดนตรีเร้าอารมณ์ฮึกเหิม]
ดึงในสามนะ หนึ่ง! สอง!
- สาม! - [ทุกคนดึงสุดแรง]
[อุซปหอบหายใจดังลั่น]
[ดนตรีเบาลง]
[ลมนิ่งสงบ]
[ถอนหายใจเบาๆ]
♪ โย-โฮโฮโฮโย-โฮโฮ-โฮ ♪
[สะท้อนก้อง] ♪ โย-โฮโฮโฮโย-โฮโฮ-โฮ ♪
♪ ล้อมกันเข้ามาเร็วทุกคน เราพร้อมจะเอาเหล้าบิงส์ไปส่ง ♪
♪ โบกเพื่อลาแต่เก็บน้ำตา และความทรงจำเหล่านั้น ♪
♪ ที่เราได้เจอก็เป็นเพียงวัน รอหวนคืนที่เป็นนิรันดร์ ♪
♪ คอยใต้แสงจันทร์ เจอกันสักวัน เสียงลมคือเพลงไว้กล่อม ♪
♪ ล้อมกันเข้ามาเร็วทุกคน เราพร้อมจะเอาเหล้าบิงส์ไปส่ง ♪
♪ โบกเพื่อลาแต่เก็บน้ำตา และความทรงจำเหล่านั้น ♪
♪ ที่เราได้เจอก็เป็นเพียงวัน รอหวนคืนที่เป็นนิรันดร์ ♪
♪ คอยใต้แสงจันทร์ เจอกันสักวัน เสียงลมคือเพลงไว้กล่อม ♪
[ลาบูนครางเบาๆ]
[ถอนหายใจ]
[ร้องอาวรณ์]
[ลาบูนร้องอาวรณ์]
ผู้คนต่างจากไป ลาบูน
และบางครั้ง
นายก็จะได้อยู่ในที่ที่ไม่คิดว่าจะได้อยู่
พร้อมพบกับคนที่จะอยู่ด้วย
[ดนตรีซึ้งปลอบประโลม]
[ลาบูนครางเศร้า]
ฉันต้องการเพื่อนฉัน ลาบูน
ขอร้อง
ปล่อยพวกเขา
[ลาบูนคราง]
โซโร
กางใบหลัก
เราจะหมุนเรือกัน
แหม มันไม่น่าเชื่อ
ทุกคน! ทุกคน!
[นามิ] ลูฟี่!
เย้!
วู้ว!
เห็นมั้ยลุง
ห่ามจริงๆ
ต้องมาโชว์เหนือใส่ฉันทุกทีเลยรึไง ฮะ
[โคบี้หัวเราะ]
ถูกจับได้เหรอ
[ทาชิงิ] รู้ได้ยังไง
เมื่อก่อนผมก็เคยแอบฟังหลังประตู
อ๋อ จริงๆ แล้วไอ้หมอนี่ เชี่ยวชาญด้านจารกรรมน่ะ
เล่นหน่อยมั้ย
[ทาชิงิ] เอ่อ ฉันถนัดดาบมากกว่าน่ะ
เหมือนกันเลย
ฉันรักดาบเพราะงั้นถึง…
เอ่อ ช่างมันเถอะ
นาวาเอกสโมกเกอร์เตือนว่า ไม่ให้พูดเรื่องฝันมากเกินไป
หรือเรื่องปกติก็ด้วย
[โคบี้] เพราะงั้นถึงมาเป็นทหารเรือเหรอ
เพื่อจะฝึกดาบ
[ทาชิงิ] ไม่ใช่แค่ฝึก
แบบว่า ดาบเรียกหาฉัน
เป็นมาตลอด
ฉันไปศึกษาเจอมาว่ามันจะมีชุดดาบชั้นยอดอยู่
แต่ละเล่มจะมีชื่อ
ส่วนใหญ่อยู่ในมือของโจรสลัด และนักล่าค่าหัวน่ะ
แต่ถ้าทำได้ฉันก็จะล่าทุกคนที่มีดาบพวกนั้น
และชิงมันมาจากคนชั่วที่ไม่สมควรถือครอง
เดาว่านาวาเอกสโมกเกอร์คง…
ไม่สนับสนุนภารกิจนั้นนัก
ฉันไม่มีสิทธิ์พูด
[โคบี้] ผมก็เข้ามาเพราะมีความฝันครับ
ทวงความยุติธรรมให้แก่คนที่ถูกย่ำยี
เพราะผมนั้นเข้าใจดี
คุณการ์ปสอนว่าการทำตามคำสั่ง ไม่ได้ทำให้เป็นทหารเรือที่ดี
แต่ต้องทำตามกฎ
เป็นความยุติธรรมในแบบตัวเอง
เหมือนพลเรือโทจะเป็นครูที่ดีนะ
ดีแต่ใช้กำลังอะดิ๊
มีแค่คุณที่สร้างทางของตัวเองได้
[ดนตรีอ่อนโยนให้กำลังใจ]
ซ่อมประตูแล้ว
รู้มั้ยถ้าคุณเริ่มเบื่อใช้ชีวิตในประภาคาร
มันก็มีที่เยอะแยะเลยในลาบูน
ขอบใจเพื่อน
คุณสร้างบ้านทั้งหลังเลยยังได้ น่าจะอยู่สบายดี
[ลูฟี่] คงเจ๋งน่าดูเลยเนอะ
ได้ใช้ชีวิตในตัววาฬ
ถ้าหากเกิดเรื่องเลวร้ายขึ้นมา ฉันจะเริ่มคิดแล้วกัน
แล้วจะทำยังไงกับเพื่อนที่เรามัดไว้บนเรือล่ะ
จะดีมากถ้าไม่ทิ้งมือสังหารสองคนไว้ที่โอเอซิสฉัน
แถมคุณผู้หญิงก็ช่วยอุซปอีก
จริงเหรอ
- ฉันยังไม่เชื่อใจหรอก - [คร็อกคัส] ไม่ควรด้วย
อื้ม
ได้ เราจะ เอ่อ พาพวกเขาไปเกาะต่อไปกับเรา
แล้วคิดอีกทีว่าจะทำยังไง
ก็ถ้าไปเกาะถัดไปได้นะ
นี่ ฉันขอพูดตรงๆ เลย
ฉันไม่คิดจริงๆ ว่าเรื่องจะ ต่างจากที่คาดการณ์เอาไว้ขนาดนี้
ฉันทั้งไม่เก่งพอ ฉันไม่มีเครื่องมือที่เหมาะ [แค่นหัวเราะ] ฉัน…
ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าล็อกโพสคืออะไร
แล้วฉันจะนำทางพวกนายได้ไง ถ้าฉัน… ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังจะไปไหน
ไม่คุ้นชินกับอะไรแบบนี้เลย
ตอนที่ไม่ชินนี่แหละที่กลุ่มเราทำงานได้ดีที่สุด
ล็อกโพสมันใช้ง่ายมากๆ
มันจะวัดสนามแม่เหล็กระหว่างเกาะ
หลังจากไปเกาะและใช้เวลาตรงนั้นสักพัก
ล็อกโพสจะรีเซ็ต
แล้วล็อกไปที่เกาะใหม่
โอเค ฟังดูง่ายจริง
[คร็อกคัส] ที่แหลมแฝดนี้
มันจะล็อกไปที่เกาะจาก หนึ่งในเจ็ดสนามแม่เหล็กที่เป็นไปได้
เพราะงั้นถึงแม้เรือสองลำออกจากที่เดียวกัน
ก็อาจไม่ได้ไปเส้นทางเดียวกัน
ฟังดูไม่ง่ายละ
ฉันมีของเก่าอยู่แถวๆ นี้นี่แหละ
เดี๋ยวฉันจะให้ดูว่ามันทำงานยังไงนะ
แล้วเธอก็เอาไปใช้เดินทางได้เลย
จริงเหรอ
วันแห่งการผจญภัยฉันจบแล้ว
จบไปนานแล้วด้วย
ฉันว่าเธอคือคนที่คู่ควรจะรับไว้
แม้แต่ต้นหนที่เก่งที่สุดในโลกบางคน
ก็มาไม่ได้ไกลอย่างเธอตอนนี้
คงมาไม่ได้ถ้าไม่มีเพื่อนๆ
[คร็อกคัส] อืม
- ลุงหัวดอกไม้ - หืม
มีสีบ้างมั้ย
[ดนตรียิ่งใหญ่มีพลัง]
[ลูฟี่] เสร็จ!
เอาละ ฟังฉันนะลาบูน
ธงโจรสลัดอันนี้
คือสัญลักษณ์ความเป็นเพื่อนกับกลุ่มหมวกฟาง
เพราะงั้นนายอย่าเอาหัว ไปโหม่งกำแพงนั่นอีก เข้าใจ๊
ฉันพูดจริง
ไม่งั้นมันจะหายไปนะ
ฉันเข้าใจทำไมนายถึงรอเพื่อน
นั่นเพราะนายเชื่อในพวกเขา
- ซึ่งนายก็เป็นกลุ่มเราด้วยแล้ว ลาบูน - [ครางรับ]
เราจะกลับมาหานาย
นั่นคือสัญญา
[ร้องแผ่วเบาอย่างสงบ]
[สโมกเกอร์] ทาชิงิ
เรียกเธออยู่นะ พันจ่าเอกทาชิงิ
ฉันจะไปแกรนด์ไลน์แล้ว
เธอก็อยู่ที่นี่ คอยดูแลโล้กทาวน์ไว้
แล้วรอคำสั่งต่อไป
เข้าใจที่พูดมั้ยเนี่ย
ไม่ค่ะ
ว่าไงนะ
ฉันจะไปกับคุณด้วย
ฉันก็มีโกลด์ โรเจอร์ของฉันที่ต้องไปล่า และฉันจะจับกุมเขาด้วยมือตัวเอง
รวมถึงคนที่ไม่คู่ควร ครอบครองดาบทั้งหลายด้วย
นี่เธอพูดบ้าอะไรออกมาเนี่ย
สักวันฉันก็ต้องหยุดทำตามคำสั่ง และทำตามกฎตัวเอง
ซึ่งก็คือวันนี้
แน่นอนว่าคุณคงเข้าใจ
ทาชิงิ เธอก็เห็นภาพเมื่อกี้นี่แล้ว
เข้าใจมั้ยว่าพวกบาร็อคเวิร์คส์ทำอะไรได้บ้าง
หืม อยากไปพัวพันแค่เพราะดาบจริงๆ น่ะเหรอ
เพื่อดาบทั้งหลาย
และใช่ค่ะ
อืม
[สโมกเกอร์] งั้น
รับกรรมเองนะ ไปกัน
[หัวเราะคิก]
แล้วก็อย่าเต้นทุเรศๆ แบบนั้นด้วย
พร้อมจะวาดเกาะแรกสุด ในแกรนด์ไลน์ของเธอรึยัง
[นามิ] แหลมแฝด! นายต้องมาช่วยฉัน วาดประภาคารของคร็อกคัส
ผมเอาอาหารมาให้เหล่าสหายบนเรือ
บนเรือลำนี้ต้องไม่มีใครหิว
ใจดีมากเลย
คิดว่ามีโอกาสแค่ไหนที่คนบนเกาะต่อไป จะเป็นมิตรเหมือนคร็อกคัส
และใจดีแบ่งเหล้า
[อุซป] ไม่รู้หรอกว่าจะเจออะไรต่อ
แต่นั่นแหละส่วนที่สนุก [พูดเบาๆ] มั้งนะ
แล้ว [หัวเราะหึ] คิดว่ายังไงล่ะ โรเจอร์
บางทีเขาอาจเป็นคนที่เรากำลังรออยู่
คนที่จะไปได้จนถึงลาฟเทล
และพบกับวันพีซ
[หัวเราะในคอ]
[ดนตรีมุ่งมั่นสู่การผจญภัย]
ลูฟี่
[ลูฟี่] หืม
เกาะต่อไปตรงไปข้างหน้า
[ดนตรีเปี่ยมพลังมุ่งมั่น]
[ดนตรีมุ่งสู่การผจญภัยบรรเลงต่อ]