Feble, coma sempre.
A distancia entre nós segue a ser abismal.
Sigue así e nunca chegarás ao meu nivel.
As augas da Gran Ruta son traizoeiras de máis para tan minúscula ra.
Peixe, peixe.
Peixe grande!
É enorme!
Ven aquí!
Picou! Mi ma! É un monstro!
Igual é unha balea!
Veña!
Non hai monstro que poida co capitán Usopp!
Así, si!
O peixe da Gran Ruta non se ve no Mar do Leste.
Pero que pouca dignidade.
Capturoume unha banda tan provinciana que se impresiona cun peixe.
Hai que amordazalo.
Que loucura de tempo!
Hai un momento ía sol e calor e agora chove a chuzos!
Así é tan difícil navegar aquí.
Quedades pasmados ata co tempo.
Hai unha relación especial entre un chef e os coitelos.
Usalos require técnica,
talento
e estilo.
Niso somos diferentes.
Ti cortas cousas xa mortas.
Xa dixen en que somos diferentes: técnica, talento e estilo.
Este tempo desafía toda lóxica.
Parou de chover e agora neva.
Tormenta de neve!
A Gran Ruta é de tolos.
Quen fai un moneco de neve?
Un moneco de neve? Eu vou facer sorbete!
De que te ris?
Así que isto é no que se converteu o gran Roronoa Zoro.
Incrible que a Gavela dos Barrocos te fose recrutar.
Necesitas que che lembre o que lle fixen a Mr. 7?
Pensas que podes comigo?
Puido contigo o cociñeiro.
Así que si, non hai dúbida.
Moito falas contra alguén que non se pode defender.
Desátame, a ver o hábil que es de verdade.
Bo intento.
Como te chamas?
Miss Wednesday.
- Un nome curioso. - É un nome en clave.
Vaia…
Gústache ser sicaria?
Encántame.
O outro por que leva unha coroa?
Un trauma da infancia.
Vale.
Queres comer algo?
- Que tes? - Lura deshidratada.
Pero non é miña.
Vouche por unha.
Non.
Se acabaches con este interrogatorio tan absurdo,
gustaríame seguir planeando a fuxida.
Non te estou interrogando.
Quérote coñecer.
Son unha axente fronteiriza dos Barrocos. Non tes que saber máis.
Vale.
Vedes o que vos dicía?
Vai un frío que pela e de súpeto empeza a primavera.
A reputación da Gran Ruta é por algo.
A miña raíña de neve!
A miña obra mestra…
Luffy, detrás de ti!
Como se soltou?
O voso destemido e incompetente líder.
Luffy, ti sabes o que é un sicario?
Sei, si.
Pero ela non nos quere mancar.
Entón por que me atacou? Envexa polo guapa que son?
Xa quixeras.
O instinto dime que é de fiar. E eu sempre confío no meu instinto.
Queres dicir algo máis?
A diferenza da túa insolente tripulación,
eu respecto o teu criterio.
Daquela… a min tamén me soltas?
Dime que non o estás pensando.
O teu instinto está ben, pero podiamos ter os sicarios atados
ata que o teñas claro de todo.
- Ou esquecemos que nos coñecemos. - Iso.
E déixasnos marchar
nesa illa de aí.
O que?
A nosa primeira illa da Gran Ruta!
Iso son cactos? Son enormes!
Non che sei, pero alí embaixo hai unha vila.
Grazas por traernos, idiotas!
Aburiño.
Ai, non…
É un xeito de librarse do problema.
ILLA DOS CACTOS
- Que amigable. - Que hai?
Parécemo a min ou todos se alegran de vernos?
Desde logo, isto é diferente.
Ola.
Xa din que na Gran Ruta é todo diferente.
Igual lles gustan os piratas.
Dixen "diferente", non "ao revés".
Oínvos dicir que sodes piratas?
Luffy, con tino.
Si.
Chámome Monkey D. Luffy e vou ser o rei dos piratas.
Que boa nova! Aquí, en Whisky Peak, adoramos os piratas.
O que eu dicía!
Chámome Igaram, e son o alcalde desta humilde vila.
Douvos a todos a nosa máis cálida benvida.
Perdón. Dixeches que adorades os piratas?
Por suposto! A ninguén lle gustan tanto os contos de aventuras
coma á xente de Whisky Peak.
E somos unha das primeiras paradas da Gran Ruta.
Acoller os piratas é moito máis fácil que loitar contra eles.
Iso ten sentido.
Irmá, caeunos do ceo outra tripulación pirata para recibirmos.
Espero que sexan tan divertidos coma os Piratas Tulipán de onte á noite.
Prométovos que nós somos máis.
Perdón, os Piratas Tulipán aínda están aquí?
Ah, non.
Chegaron, saíron de festa e seguiron o seu camiño,
coma a maioría dos piratas.
Tamén vos gustan os sicarios?
Por que o preguntas?
Fuxíronnos dous sicarios do barco e poderían vir dar aquí.
- Un cunha coroa e unha de pelo azul. - Seguro que viñan para aquí?
Grazas por avisarnos, pero tranquilos.
Non loitamos contra os baldreos, pero non é porque non poidamos.
Desculpa.
Canto lle leva a un Gran Compás reaxustarse nesta illa?
O campo magnético debería indicarvos a illa máis próxima á mañá.
Entón, temos que pasar a noite aquí?
Prométovos que será unha noite para non esquecer.
Pois a divertirse.
Bárbaro!
Perfecto! É a campá da cea.
Vinde. Invítovos a probar os mellores sabores de Whisky Peak.
Cunha condición.
Insisto en que nos contedes as vosas aventuras.
Non hai problema ningún.
De súpeto, o monstro abre a boca.
Unha boca tan grande que podería tragar esta illa enteira.
E… glup! Desaparecemos dentro da súa barriga.
Logo tiven que loitar contra un zombi para salvar a Sanji.
- Non foi así exactamente. - Así tal cal.
Pero logo o noso capitán tivo unha idea brillante.
Cantei unha canción e o cachalote entendeuna.
Abriu a boca e devolveume a miña tripulación.
Outro amante da música.
Desde logo.
Sabes? Ando en busca dun músico para a nosa tripulación.
A proposta é moi tentadora,
pero o caso é que teño outras responsabilidades.
E se lle tomamos outra?
Si, moi boa idea. Outra volta.
Xente,
a viaxe desde o Mar do Leste foi longa.
Poida que non saibamos o que nos espera no resto da Gran Ruta,
pero estamos vivos
e estamos xuntos.
Ímolo celebrar!
Iso!
Si!
Iso! A beber!
Odio mollar os calcetíns.
E a auga de mar vaime estragar o traxe todo.
Mr. 8 vainos matar por chegar tarde. Detesta que o fagan esperar.
E que nos tragase un cachalote non lle vai valer de escusa.
Vouno buscar xa.
Vou contigo.
Non podo deixar que leves ti o mérito todo da misión.
Nin que me botes as culpas.
Tranquilo.
Non foi culpa nosa.
Dígolle que me cubriches.
- De verdade? - Claro.
Somos compañeiros, non?
E os babecos dos piratas seguro que xa chegaron,
incluído Roronoa Zoro.
Ocúpome eu do informe.
Ti ata os cabos soltos.
E así quedamos ben con Mr. 8.
Aquí tes.
O outro era só o primeiro prato?
Vaste render xa?
Non estou nadiña borracha.
Non, non se che nota nadiña.
Outra…
volta.
Usopp!
Que loucura!
Non xogara aos dardos na vida.
Supoño que son un prodixio dos dardos!
- Ponme outra. - Invito eu.
Ei, axudante!
Isto está moi bo. Proba.
Véxovos algo secos por aí. Tomádeslle unha?
Uns chopos?
E, para ti,
a clave dun bo cóctel
é o equilibrio.
Porque nada disto serve para nada
se a bebida sabe mal.
Pero, por sorte para vós,
ninguén
ten máis equilibrio.
A isto chámolle…
as mellores vistas…
da Gran Ruta.
Facéndolle trampas a unha monxa?
De trampas nada. Gañei eu o concurso de beber.
Agora que xa me divertín aquí, vou facer un bosquexo da illa.
Haberá boas vistas desde o alto das montañas cacto.
As montañas?
Mellor que non te molestes en ir aló.
Por que non?
Son perigosas.
Non tes por que ir aló arriba.
Pois agora si que teño que subir.
Sabía que ías dicir iso.
Parece que agochan algo. Espero que sexa un tesouro.
Non!
Eses cartos son do peto das esmolas.
Que vou dicir na congregación?
Carga ti con esa cruz, irmá.
Mira para nós, meu.
Xuntamos unha tripulación incrible,
chegamos á Gran Ruta
e estamos un paso máis cerca dos nosos soños.
Que foi?
Tes fame?
Mihawk.
Ollos de Falcón.
Quédame moito para chegar ao seu nivel.
A travesía é para iso.
Vaste enfrontar a tantos tipos duros
que, para cando o volvas ver,
estarás preparado.
Dimo o meu instinto.
O mesmo que che dixo que soltases a sicaria?
Ei, aínda non sabemos se me enganei ou non.
Fálache o instinto?
Estame a pedir a sobremesa.
Creo que vin unha pastelería na entrada da vila.
Bum!
Entón vós as dúas sodes irmás, guapas?
Xemelgas.
Que ben. E que vos preparo, logo?
Un daiquiri do deserto?
Un swizzle do Mar do Leste?
Preferimos o alcohol…
Ben forte.
Pois tamén pode ser.
Ai, non. Nós non bebemos garrafón.
Gardan as botellas boas no salón de arriba.
Ai, si?
Pareces un home de moi bo gusto.
Si que o son. A verdade é que si.
Pois se cadra gustaríache…
Probar un chisco?
Nada me gustaría máis.
Trae o amigo.
É coma se vos coñecese de toda a vida.
Vou!
Ti vés comigo.
Non, estou ben aquí.
Usopp, cando dúas mulleres preciosas che ofrecen probar o mellor que teñen,
próbalo.
Sería de mala educación dicir que non.
A ver…
Si.
A de mazá é a miña favorita.
Pero…
a de ruibarbo…
Si! Non!
A de ruibarbo é a mellor.
Aínda que…
A min pérdeme a de framboesa de Boysen.
Ácida e doce a partes iguais.
Pensaba pagalo todo.
Non, por favor. Non fai falta.
Si que sodes amables cos piratas.
Mentiría se non admitise que hai algo de comenencia.
Aínda así, na maioría das vilas queren matar os piratas,
así que grazas por non serdes así.
Sinto informarte de que non todo o mundo na Gran Ruta pensa coma nós.
Non, ho!
Sobre todo cun pirata cunha recompensa coma a túa.
- Sabes da miña recompensa? - Desde logo.
Somos a primeira parada da Gran Ruta e sabemos de todo o que pasa nos mares.
Se me permites a pregunta,
como conseguiu un pirata tan novo unha recompensa desa magnitude?
Pois…
derrotamos un mariño…
logo un mordomo malvado…
e un home peixe que tomara a vila de Nami como refén.
Parece que axudas á xente.
Si?
Se che podo ofrecer un consello…
Non te fíes de calquera. A Gran Ruta é un lugar perigoso.
Non só sei catar pasteis,
tamén sei calar a xente.
Coma a ti.
Nótase que es boa persoa.
Ou a sicaria aquela.
- Miss Wednesday. - Si.
Chámase así.
Aviseite.
Non te fíes de calquera.
Baile da vertixe engaiolante.
Xa me estaba a preocupar.
A misión foi un éxito.
Os Piratas Tulipán.
Ti non tiñas que ver iso.
Isto era demasiado bo para ser verdade.
Non vos gustan os piratas. Matádelos.
Deixámolos ser o que son en realidade.
Uns canallas borrachos e lascivos.
E logo aproveitamos.
Pero algo de corazón temos.
Sempre lles damos
un enterramento decente
cando acabamos con eles.
Tranquila, neniña,
de ti tamén nos habemos ocupar.
Polo menos podiades pagarme un grolo primeiro.
Zoro, este sitio é unha…
trampa.
Si, xa me dei conta.
Pensei que estabas borracho.
Eles tamén.
E os demais? Hai que liscar.
Luffy, nunha pastelería. Usopp e o cociñeiro, dentro.
Vale. Vai ti por eles e eu por Luffy. E quedamos no Merry.
Vai con tino.
Terei coidado.
Dous non chegan para abaterme.
Vaia entrada!
Por desgraza, o que non entendes é que…
Sodes da Gavela dos Barrocos
e esta vila é só para emborrachar e matar piratas.
Tamén lles roubamos o botín.
Para mercar disfraces?
Para a Gavela dos Barrocos!
O home que tedes ante vós matou o noso benquerido Mr. 7.
Tivo un golpe de sorte, sen dúbida.
Pero eu sei de boa tinta
que quen mate a Roronoa Zoro
será nomeado pola vía rápida axente fronteirizo!
Nós somos cen
e ti es só un.
Pinta ben para nós.
Vai ser un bo adestramento para as espadas novas.
Xa!
- Moi ben, espadiña. - Vamos!
Por favor!
Levo hábito.
Cantas monxas ten que haber nunha vila falsa?
Espero que gardases algo de forza.
Cen axentes e, segundo as miñas contas, só liquidaches 40.
Nunca nos superarás a min e a Yoru se non aprendes a usar as espadas.
Esnaquizareichas coma da outra vez.
Corenta e catro.
Cincuenta.
Sesenta e tres.
Non debiches volver. Debíchesllo levar a teu pai.
Empezamos xuntos e remataremos xuntos.
Temos que saír desta illa.
Os piratas teñen barco e Mr. 9 vainos entreter.
- Queres que lles roubemos o barco? - Que outra opción hai?
O único que importa é chegar á casa.
Ti…
Tomárate por un bo tipo,
pero es cómplice dela.
E ti!
Tamén te tomara por boa persoa!
Pero non vos deixo roubarnos o barco!
Non temos tempo para isto!
Ei! Vinde acó!
Alguén terá que che quitar esa coroa.
E dáme que vou ser eu.
Pero ti a que andas? Mátao!
Setenta e dous.
Zoro!
Axúdanos.
Setenta e sete.
Setenta e oito.
Preparade o barco para saír. Aparecémosvos alí.
Ei, cabeza de musgo! Vasnos soltar?
Os coitelos son o teu.
- Xa o collo eu! - Para!
Oitenta e cinco.
A que esperades? Unha invitación formal?
Noventa e dous.
Nami!
Luffy?
- Son da Gavela dos Barrocos. - Coma a vila enteira.
Aquí hai moito máis do que sabedes.
Sabemos que o da perruca nos tendeu unha trampa.
E queredes roubar o Merry.
Queren roubar o Merry.
Perdoade que teña que ser así. Só facemos o que debemos.
Eu…
Mira quen temos aquí, Mr. 5.
Unha parella de cadáveres andantes, Miss Valentine.
Se vos manda Mr. 0, non necesitamos reforzos.
Ai, neniña,
mándanos Mr. 0,
pero non de reforzo.
Pensabas que non iamos descubrir quen es?
Dixen a verdade: son pirata.
Alguén meteu o nariz nos segredos da nosa organización.
Luffy, creo que non veñen por nós.
O froito de bomba bomba!
Artillería nasal refinada!
Correde!
Ten mocos bomba?
A onde foi a outra?
Cos seus poderes quilo quilo, cambia de peso como quere, así que…
Ala, merda.
Veña, por aquí!
É máis divertido cando corren.
Réndete.
Derrotaches unha morea de peóns.
Agora deberás enfrontarte aos meus gardas de elite.
Ao ataque!
Toca ir pola coroa.
Fai acto de contrición.
Home run…
con bateo sorpresa!
Saíde.
Queremos falar civilizadamente.
Prometemos que só vai doer… un chisco.
- Luffy! - Que?
Non.
É unha mágoa, Miss Valentine.
Mr. 0 víalle moito potencial.
Pero supoño que nunca foi das nosas.
Certo, Miss Wednesday?
¿Ou debiámosche chamar…
"alteza"?
Apartade!
Oíches iso?
Os que están aí embaixo son oficiais.
De maior rango ca min.
Polo que os teus amigos están máis ca mortos.
Vaia tripulación de pacotilla que sodes.
Non destes pasado nin da primeira illa da Gran Ruta.
Noventa e oito.
Noventa e nove.
Cen.
Non te gabes tanto.
É un comezo.
Apenas.
Estás ben, Luffy?
Onde van?
- Vai para a costa. - Con eses dous por aí? É un suicidio.
É bo momento para dar explicacións, alteza.
Igaram e eu infiltrámonos na Gavela para derrotalos.
Por iso veñen por nós.
E por que iamos crer esa historia?
Tanto dá que nos creades.
Se non saímos de aquí, estamos mortos.
- Que foi? - Non é nada.
Ai, non…
Si.
Escoita. Escóitame.
Eu non chego ao barco.
- Ti tes que chegar. - Non.
Pasamos demasiadas cousas xuntos. Non pode acabar así.
Son Igaram,
capitán da Garda Real de Alabasta.
Poñede a miña princesa a salvo. Diso depende o futuro do noso país.
Douche a miña palabra.
Como prometes iso? Non sabemos en que perigos están metidos.
Nami.
Mil millóns de berris.
- O que? - A tarifa por salvarche a princesa, xefe.
- Sempre negociando. - Zoro!
- Que está a pasar aquí? - Contámoscho logo.
Temos choio. Hai que sacala de aquí.
A min non me metas nun dos teus plans para facer cartos.
Retéñoos eu para darvos tempo a chegar ao barco e levantar áncora.
- Axudámosche. - A súa seguridade ante todo.
Para iso, vós os tres tedes que levala,
metervos no barco e saír de aquí decontado.
Non podo facer isto sen ti.
Parvadas.
Escóitame.
Só ti podes salvar o noso reino.
Eu cúbrovos e vós corredes.
- Lembra… - Tranquilo.
Protexémola nós.
Marchade!
Pódeste render se queres.
Vai dar igual.
Vas morrer aquí mesmo, na túa vila de mentira.
Xa coñeces a política da Gavela.
Ningún traidor queda con vida.
E esa gravata, Mr. 8?
Non é alá moita cousa.
Queres ir guapo á cita co creador?
Pois non.
Si!
Onde van todos?
Veña, imos por eles.
Estabades aí! Que está pasando?
Soltade amarras, xa.
- Que fai ela aquí? - Cóntovos logo. Hai que liscar.
Ola.
E nada máis?
Acabáronse os xoguiños.
Hora de desfacerse do pallaso.
Tranquila.
Estamos contigo.
Que noxo.
E vergonza.
Cen axentes caídos.
Vaia cristo.
Mira para aí.
Temos un vivo.
Vaites…
Seica cobraches.
A muller que coñecías como Miss Wednesday é unha espía e unha traidora.
Resulta que era a princesa desaparecida de Alabasta.
- Axúdanos a atopala. - E terás a túa vinganza.
E por que vos ía dicir nada a vós?
Porque a furia da Gavela dos Barrocos
está a piques de caerlle na cabeciña bonita que ten.
E, se non nos axudas, a ti tamén.
Será unha traidora,
pero segue sendo a miña compañeira.
Nunca a traizoarei.
Non me cabe na cabeza nada máis demencial.
Como es algo… riquiño,
douche a derradeira oportunidade.
Pero, se non falas…
vou coller este zapatiño meu tan estiloso
e voucho afundir nesa cara de fachendoso que tes.
E asegúroche que vou gozar de cada segundo.
Daquela, que dis?
Digo
que Mr. 0 vos mandou aos dous a parar a miña compañeira,
pero fuxiuvos.
O que significa que fracasastes.
E todos sabemos que Mr. 0 non tolera o fracaso.
Aposto a que a tal hora está mandando os Unluckies.
Así que podedes matarme se queredes,
pero vós os dous xa estades mortos.
Aburiño.
Abur.
Pensaba que conectaramos de veras, ata que sacou a navalla.
Non te penso seguir nunca máis.
Di o que queiras, pero tiña interese.
Si, en apuñalarte.
Que?
Loitaches?
Loitei.
Xa tes claro o que che dicía dela o instinto?
Necesitaba axuda.
Non te penso defraudar.
Chámome Nefertari Vivi,
princesa de Alabasta.
Os Barrocos sementaron a disidencia entre meu pai e os nosos cidadáns
e levaron o meu país ao bordo da guerra civil.
Con que propósito?
Non o sei.
Igaram e eu descubrimos a única cousa
que podería acabar coas intrigas da Gavela dos Barrocos
e salvar o meu reino.
A verdadeira identidade do seu líder,
Mr. 0.
Debo levarlle esa información a meu pai, o rei, de inmediato.
Outra rareza do clima?
Non.
- Isto é… - Coidadiño co barco que tedes!
Subtítulos: Ana M. Fernández Fernández