Impresióname que désedes fuxido.
- Miss All Sunday. - Quen é Miss All Sunday?
A número dous da Gavela dos Barrocos. É perversa.
Non me apuntedes con iso.
É perigoso.
Non fai falta.
Se viñese matarvos, estariades mortos.
Alégrome de verte, Miss Wednesday. Ou hoxe es a princesa Vivi?
Que pena, a morte de Mr. 8.
Non te atrevas a amentar a Igaram!
Non te alteres.
E ti es o capitán dos Sombreiros de Palla,
Monkey D. Luffy.
Ei! Devólveme o sombreiro!
Por desgraza para vós, o gran compás diríxevos á illa Xardín Pequeno.
Os perigos que hai alí de seguro que acabarán con vós.
Podemos co que nos depare a Gran Ruta. Devólveme o sombreiro!
Veño cunha oferta.
- Un compás eterno? - Que é?
Un compás eterno é un gran compás que sempre dirixe á mesma illa.
Con este compás eterno, navegaredes ata unha illa remota,
lonxe dos problemas que tedes asegurados en Xardín Pequeno e da miña organización.
Se vos agochades aló, ninguén vos atopará. Garántovos que estaredes a salvo.
Estupendo! Trato feito.
- Ti vés con nós? - Contrólate! É o inimigo!
Soa a trampa.
Que dicides?
Non o volvo ofrecer.
Luffy, non!
Ti non decides para onde vai este barco.
Que traxedia.
Cando acollestes a princesa fuxitiva, puxestes un albo nas costas.
Parecerache que es imparable,
Monkey D. Luffy,
pero os teus amigos non son de goma.
Sorte.
Que acaba de pasar?
Recibimos a visita misteriosa dunha descoñecida moi xeitosa.
Non o entendedes. Se nos atopou ela,
outros axentes dos Barrocos tamén nos atoparán.
Non van parar ata vernos mortos.
Igual nos precipitamos ao rexeitar o plan de fuxir a un agocho.
- Eu non me agocho. - Moi ben.
Pero se cadra eu si.
Non.
Por que é o único que o toma en serio?
- A Gavela non nos dá medo. - Zoro liquidou un cento deles.
Os oficiais coma Mr. 5 e Miss Valentine son moito máis temibles.
Moitos comeron froitos do demo.
Non te preocupes. Protéxote eu.
- Non mintas. - Eu nunca minto a unha dama.
Luffy, estareiche sempre agradecida por me sacares de Whisky Peak.
- Fíxenche unha promesa. - E cumpríchela.
Pero non vou quedar aquí e atraelos a vós.
Desde Xardín Pequeno, marcho eu soa para Alabasta.
XARDÍN PEQUENO
Para isto viñemos á Gran Ruta!
Nunca vira nada igual!
Por que lle chaman Xardín Pequeno? A min non me parece nada pequeno.
Non che sei, pero estou desexando exploralo.
Esta illa non estaba en ningún mapa.
Unha illa inexplorada non ha estar habitada.
Por algo será.
E non haberá barcos para levarme á casa.
Tes que quedar con nós.
Mentres tanto, a aventura está á nosa espera!
Morro coa fame.
Menos mal que teño as racións pirata listas para saír a explorar.
Moi ben!
Ola, Xardín Pequeno!
Estamos desexando ver o que nos tes preparado!
A illa oíume!
Soou a algo grande.
Soou a algo para cear!
- Vou saír a cazar. - Como?
A patadas?
- Ti faríalo mellor? - Ca ti?
Fácil.
Facemos unha aposta? Quen mate a cea gaña.
Feito.
Veña, xente!
Vivi,
vés?
Vamos!
Non vos separedes.
Iso. Nada de botar a correr pola selva.
- Por aquí! - Luffy!
Entón separámonos?
Será boa idea?
Teño visto plantas coma estas nalgún libro,
pero supoñíase que se extinguiran.
Esta ole que recende.
Esta ten fame.
Sexa o que sexa o que oímos,
foi por aquí.
Eu digo que foi por aí.
- Cuestionas as miñas habilidades de caza? - Cales?
- Por aí. - Por aí.
Tranquila, Vivi,
axudámosche a chegar a Alabasta na próxima illa.
Cando Luffy rexeitou a oferta, púxovos a todos en perigo.
Pero vós permitístesllo. Por que?
Sei o que parece cando ves a Luffy, pero a verdade é que…
ten moito…
A verdade é que non sei como explicalo, pero…
cando o ves, velo.
Tedes que probar isto!
Quéresnos matar? Baixa de aí e para de facer o parvo.
Onde vai Usopp?
Volvería para o barco.
Xa o busco eu. Ti… mira que Luffy non se meta en cerellos.
Que haberá por aquí? Veña, vamos!
Ti viras algo así algunha vez?
Un fento, dis?
Si, aínda que normalmente non son tan grandes.
E isto? Algunha vez viras algo así?
Si, Luffy, teño visto froitos así.
Seguro que é comestible?
E isto?
¿Algunha vez viras algo…
así?
Non, Luffy.
De seguro que nunca vira nada así.
É unha illa prehistórica.
Navegar entre as illas da Gran Ruta é tan difícil
que esta debe levar intacta miles de anos.
Desde a era dos…
Quero montar nun!
Por que cres que foi por aquí?
Sei o que fago. Está por aquí.
Admíteo. Perdícheste.
Sabes o que estamos a buscar?
Tendo en conta as pegadas,
o animal ten unhas boas poutas.
Sopa de polo para cear, logo.
Estás perdidísimo.
Calarás, cabeza de musgo?
- Iamos cazar ou fozar na terra? - Paciencia.
Non me tes que explicar nada. Son cazador de piratas.
Os piratas non se comportan coma os animais.
- Polo xeral. - Cando quero matar algo, mátoo.
A delicadeza non é unha das túas virtudes.
Aplicáchela ti cando te ataron en Whisky Peak?
Estaba a piques de fuxir.
Seguriño. Ti limítate a facer galletas.
A repostería é unha disciplina á parte dentro da cociña.
Un pito non é.
Non é, non.
Xa estás de volta? Que pasou?
Usopp,
que fas?
- Sacar brillo ás varandas. - Non sabía que facía falta.
Pois…
agora xa non.
Mira, sei que tes medo.
Non teño medo.
Teño alerxia.
Ás illas inexploradas e perigosas.
Non saímos a navegar para ter aventuras así?
Pois si,
pero a dos Barrocos sabe algo desta illa que nós non sabemos.
"Sorte", disque.
Queríanos meter medo!
Mira para aí! Cando imos volver ver algo así de incrible?
Xa falas coma Luffy.
Veña.
- Iso que é? - Non che sei.
Non me pode matar se xa estou morto.
Tedes cervexa?
Cervexa?
Sabedes o que me gusta despois dun grolo?
Comer.
Coidado!
Non!
Luffy!
Érache mellor baixares de aí!
Por moi manso que pareza, é un dinosauro!
Baixar?
Non, ho!
Desde aquí vese a illa enteira! Tes que vela!
Non teño, non!
Luffy! Que fas?
Tranquila.
Non te deixo caer.
Que boas vistas, eh?
Como estás tan relaxado?
Os Barrocos veñen por nós e ti tan contento, a montar en dinosauro.
En "Arrabiata" en que montades?
En Alabasta, montamos en pato.
O meu leal compañeiro chámase Karoo.
Patos! Nunca vin un pato tan grande para poder montar nel.
A verdade é que tampouco vira nunca unha princesa.
Vives nun castelo?
Vivo nun palacio na capital, a cidade de Alubarna.
Ten pasadizos secretos
e un xardín na azotea que nunca viches cousa tan bonita.
Comes comida sofisticada?
O chef do palacio faiche o que queiras a calquera hora do día.
Podes comer xeado ás tres da mañá?
Non.
Non son unha nena.
Perdoa.
Necesito ir á casa.
E vas ir.
Notas o cheiro?
Que cheiro?
A comida!
Dino!
Por aí!
Vale.
- Seica hai dinosauros na illa. - Agora hai un menos.
Isto dá para unha aldea enteira. Nunca cociñei dinosauro.
Nin eu matara ningún. Gran día para os dous.
Ti…
Ti non mataches nada. Este dinosauro mateino eu.
Mataches un tiranosauro rex dunha patada?
Acabas de verme facelo.
Mira. Aquí foi onde a miña espada, unha arma de verdade, o rebandou. Velo?
Unha ferida superficial, vale? Pero aquí vese o impacto da miña patada.
Que foi o que abateu a besta.
- Oíches iso? - O son da aposta gañada?
A Nami vaille encantar o meu tártaro de T-rex.
Quen anda aí?
Estamos cerca.
Como o sabes?
O meu olfacto nunca falla.
Nunca vira cousa tan bonita!
Luffy,
dáme que esa comida é de alguén.
Quen se atreve a roubarme os víveres?
Os humanos non sobreviven moito tempo en Xardín Pequeno.
Xa, porque os comen os xigantes.
Mi ma, teño unha fame negra.
Nami, non quero que me guise.
Non chegamos ata aquí para morrer nunha cova.
Só temos que buscar como fuxir.
Parece que é un guerreiro.
Ou un carniceiro.
Escoita, vou buscar un xeito de saírmos de aquí.
Ti pódelo distraer cun dos contos sobre a valentía do capitán Usopp.
Está?
Un dos longos.
Vale.
Veña.
Si.
Eu son un guerreiro.
El é un guerreiro.
Eu son un guerreiro.
É o mesmo. O mesmiño.
Somos iguais.
Tes moitas cousas afiadas!
Perdoa, como dis?
Que tes un machado impresionante!
Teño manexado lanzas, arpóns, martelos…
Pero o machado esmagador é a miña arma favorita.
Que… bonito.
Interésanche as armas?
Si, ho!
Unha vez empuñei un martelo de cinco toneladas
nunha batalla contra unha toupa monstruosa.
Cóntame. Como derrotaches a besta?
Pois…
a criatura tiña medo, naturalmente, e fuxiu para debaixo da terra.
Pero iso non detivo o capitán Usopp.
Abrinme paso pola terra ata que collín a criatura.
"Ven acó!"
Pum!
E, cando a cousa se calmou,
non quedara nada en pé.
Así foi como me puxeron o alcume…
Señor da Destrución!
O Señor da Destrución?
Has de ser moi valente.
E duro.
Coma os meus músculos. Todo fibra.
E nada de sabor, por certo.
Un guerreiro tan forte
ha ter un apetito igual de forte.
Guiso?
Espera aí.
Non… nos vas comer a nós?
Pensabades iso? Que vos quería comer?
- Pois si, claro. - Tiñas pinta.
Eu non como xente!
Só devezo por unha pouca conversa.
Por iso vos trouxen aquí para comer.
Tróuxenvos aquí…
para comer.
Xa caio.
Perdoade.
Permitídeme que me presente.
Son Brogy, o Ogro Vermello.
O guerreiro máis forte de Elbaph!
Eu son Nami!
- Eu son… - O capitán Usopp, o Señor da Destrución!
Iso.
Encantado de coñecervos aos dous.
Apura!
Podes axudar.
Que?
Teño a sensación de que…
- alguén nos espreita. - Para.
Non te me poñas paranoica.
Aquí só están a princesa e os condenados dos Sombreiros de Palla.
Hai que matalos antes…
De que Mr. 0 saiba que fracasamos e nos mande matar?
Pim, pam…
pum.
Non soporto choiar en illas tropicais.
O sol é mortal na miña pel de porcelana.
Dimo a min. Vaia suada.
- Sabes que podes quitar o abrigo, non? - Diso nada. Vou conxuntado.
Merda.
Mandou os psicópatas.
Vaites!
Quen se meteu nunha boa?
Puideches aforrar a viaxe, Mr. 3. Este choio é noso.
Xa non.
Mr. 0 quedou todo preocupado cando soubo que vos fuxira a princesa en Whisky Peak
e engadiu unha tripulación pirata á nosa lista de tarefas pendentes.
- Temos un plan. - Por favor…
para de falar.
Voume ocupar eu da vosa misión.
A miña compañeira xa está na selva, poñendo en marcha o noso plan.
E vós os dous…
Poderíame divertir un pouco con vós.
Deixar os vosos corpos retorcidos na praia para que os rematen os Unluckies.
A Mr. 0 non creo que lle importase.
Eu non o intentaría.
Ou…
Os piratas fixéronse amigos
de dous xigantes insoportablemente simpáticos
que poderían facer que o meu plan
se complicase.
Axudádeme a librarme dos xigantes e…
recomendareille a Mr. 0 que non vos mate.
Polo menos por isto.
Está espectacular!
Queres probar do meu?
Ei! Dixen probar!
Pequeno, pero saboroso.
Nin sei o que era.
É bœuf bourguignon. Unha das especialidades do noso chef.
Parabéns ao voso chef.
Quieto parado! Es pirata?
Son, si. Capitán dos Piratas Guerreiros Xigantes.
Aos dous nos gusta a carne e somos capitáns piratas?
Que casualidade!
Eu son Monkey D. Luffy e vou ser o rei dos piratas.
Non sabía que os piratas tivesen rei.
Pero é que levo nesta illa moito tempo.
Eu son Dorry,
o Ogro Azul,
o guerreiro máis forte de Elbaph.
Esta é Vivi. É unha princesa.
Luffy…
Alteza!
Fago unha reverencia?
Non!
E, por favor,
son só Vivi.
Encantado de coñecerte, Só Vivi.
Vai de camiño a salvar o seu reino.
Iso intento.
Pero…
non sei se darei chegado a tempo e…
sen Igaram…
Quen é Igaram?
O meu amigo.
Morreu protexéndome.
Parece que ese amigo é un heroe.
Morreu con honor.
Tanto dá como morrese. Xa non está e eu non o puiden evitar.
En Elbaph, temos un ritual.
Cando morre un guerreiro, colocamos o corpo nunha pira e queimámola,
para que a alma suba aos ceos.
Quizais queiras facer o mesmo polo teu amigo.
Nin sequera teño o seu corpo.
Ei…
E iso?
Igaram,
a túa lealdade inquebrantable á túa patria nunca caerá no esquecemento.
Pero, máis ca iso,
eras o meu apoio.
Sempre criches en min,
mesmo cando dubidaba de min mesma.
Fuches coma un segundo pai para min, desde que era unha nena.
E, cando viaxei lonxe do meu fogar,
lonxe do meu propio pai,
o meu fogar eras ti.
Así que grazas.
Non só polo teu servizo,
senón polo teu amor e a túa protección.
Déboche a vida.
Era un grande home.
Perdón.
É que é moi bonito.
O guiso estaba boísimo, Brogy.
Grazas.
Quen me dera poder ofrecervos un semla de sobremesa.
Que é un semla?
É un boliño doce especiado típico de Elbaph.
Papabamos uns cuncos enormes de semla antes das festas do solsticio de inverno,
nas que dabamos grazas ao deus do Sol.
Un ano, papei unha mesa enteira chea deles.
Sóame a quen eu sei.
En Elbaph son todos xigantes coma ti?
Para nós, somos bastante normais.
Pero mira, cando saín do país por primeira vez,
levei unha sorpresa ao ver que todo o mundo era tan pequeno.
Como é Elbaph?
É unha illa moi bonita,
con montañas moi empinadas e unha árbore enorme no centro.
E con guerreiros afoutos, famosos polo seu honor e a súa forza.
- Penso que me ía gustar. - Ben seguro.
Mesmo despois da morte,
os nosos guerreiros seguen vivindo nos relatos da súa afouteza,
igual ca o teu, capitán Usopp.
E unha morte heroica na batalla é a máxima expresión da afouteza.
Como te enfrontas á morte sen medo?
Que foi iso?
Nada, é o volcán.
Un volcán? Estamos en perigo?
Ah, non, diso nada.
En fin…
é hora de ir loitar a morte.
En Elbaph,
se empeza o combate e ningunha parte se rende,
o veredicto pronúnciano os deuses,
e a aquel que consideran que o merece
outórganlle a supervivencia e a protección divina.
Hai outro xigante nesta illa co que manteño un antigo conflito.
Cada día, cando o volcán entra en erupción,
libramos unha batalla a morte.
73 466 duelos.
E, cada día, esas batallas acabaron en empate.
Iso é moito loitar!
Dorry e eu levámonos batendo en duelo máis de cen anos!
Cen anos?
Cantos anos tes?
Os xigantes vivimos 300 anos.
E levades loitando cen?
Por que?
A estas alturas, xa nin me acorda!
Nin che acorda?
¿Canto vos odiades como para loitar durante un século enteiro por nada?
Non é cuestión de odio.
É cuestión de honor
e convicción.
Aí falaches, capitán Usopp.
Non lembraremos o porqué do noso duelo,
pero ten que haber un gañador.
En Elbaph, o honor emana tanto da vitoria
coma de morrer como un guerreiro.
Vamos!
En serio que queres ver dous xigantes baterse nun duelo a morte?
Non parece seguro nin sensato.
Non saímos a navegar para ter aventuras así?
Abofé que si!
Estabas aí.
A que andas?
Estou adestrando. A granada é unha contrincante temible.
Mentres ti facías macedonia, estiven despezando o T-rex enteiro eu só.
Estaba tan teso que case rompo o coitelo.
Púxose teso?
Ti que tes? Cinco anos?
A ti que che pasa?
Non o sei.
É coma se non dese parado de…
de rir.
Xa.
Vale, xa cargo eu só ata o Merry coa carne do animal que matei.
Ti podes quedar a seguir facendo o parvo.
Espera! Para!
Fai o que queiras.
Púxose teso.
Un duelo de xigantes? E nós ímolo ver?
Pois vale.
Vai ser épico!
Que?
Por iso lle chaman Xardín Pequeno.
Porque para eles é pequeno.
Sorte co duelo!
Non necesito sorte, amiguiño. Necesito o favor dos deuses.
Nami! Usopp!
Máis xente miúda! Ola!
Ola, outro xigante!
- Que facedes aquí? - Tamén coñecemos un. Que pasada de sitio!
- Iso lle dicía a Nami! - A que si? Xigantes! Xigantes!
- Dorry! - Brogy!
Estes xigantes non se odian.
Son amigos.
Nami, pon algo de cordura.
Imos presenciar como se matan entre eles?
Eu penso que vai acabar todo ben.
Está aí dentro?
Si.
Empeza a festa.
Hoxe asomámonos ao precipicio da gloria,
onde o valor se topa co destino.
Que esta cervexa avive o lume dos nosos corazóns
así que avanzamos cara ao abrazo da batalla!
Skål!
Que rocha máis suave…
Polo honor que defendemos,
a gloria que buscamos
e a camaradería entre guerreiros verdadeiros.
Que o deus do Sol, Nika, sorría compracido ante o que ve
e nos asigne un lugar no gran salón dos heroes.
- Skål! - Skål!
BÚSCASE VIVO OU MORTO
Aí! Pum, pum!
Vamos, Brogy!
Vamos, Dorry!
Es o guerreiro máis forte de Elbaph!
Ei!
Dorry!
Dálle! Veña! Fai un guiso con el!
Que forza!
- Aí, Dorry! Dálle! - Tómbao, Brogy!
Dorry! Aí!
É lendario. Podes crer que case quedo no barco?
Si.
Isto é moi inspirador.
Quero ser coma eles.
- Queres ser un xigante? - Non.
Pero isto é ser un guerreiro valente do mar.
Quero vivir
orgulloso e sen medo, coma Brogy e Dorry.
Se Elbaph é unha illa chea de guerreiros coma eles,
quero ir alá algún día.
Eu tamén.
Prométoche que imos.
Xuntos.
Esas nubes parecen un gato.
Nami, estás ben?
Estaría mellor se puidese acariñalo.
Ningún dos dous se rende!
Normal que leven tanto tempo así.
Aí!
- Brogy! - Dorry!
Por que non vai?
Espera un chisco.
A miña artillería de cerume refinada activarase en canto se disolva de todo.
Cerume na cervexa.
- Xa. - Por se non o pillaras.
Bum.
A Brogy pásalle algo.
Mirade! Sae fume da cunca.
A cervexa deulla Dorry.
Non sei que me dá dicilo, pero igual o drogou.
O que? Non pode ser.
Brogy e Dorry loitan con integridade. Nunca se envelenarían.
Iso. Ninguén nesta illa faría algo así!
A menos que non esteamos sós.
Os Barrocos.
Mocoso!
Fuches ti coas túas bombas de moco!
Espera! Luffy, espera!
Parade!
Parade de loitar!
Non é un duelo xusto! A Brogy pásalle algo!
Brogy.
Brogy!
Non.
Non!
Polo gume da espada,
reclamo a miña vitoria con sangue!
Despois dun século,
este duelo
rematou.
Todo segundo o previsto.
Ei. Eu a ti coñézote.
Non son fácil de esquecer.
Nami?
Adeus, Usopp.
Deica.
Nami!
Brogy!
Non! Brogy!
Brogy. Non…
É o veredicto dos deuses.
Brogy tivo unha morte nobre.
Non.
Non! Non o viches?
Non foi un duelo xusto!
Un da Gavela dos Barrocos meteulle unha bomba na cervexa!
Estoupoulle no estómago!
A cervexa que lle dei eu?
Intentei parar o duelo,
pero Brogy quixo seguir!
Non o sabía.
Como non me decatei?
O meu querido amigo está morto.
E para que?
Non por honor. Para nada!
Espera! Os que levaron a miña amiga seguen por aí!
Necesito axuda!
Non o podo facer só.
Voute lembrar sempre, Brogy.
O guerreiro máis forte de Elbaph.
Non te dei salvado.
Pero aínda podo salvar a Nami.
Ei.
Ti quen es?
Estaba á espera de alguén,
pero agora estou perdida e soa.
Igual podo axudar.
Por quen esperas?
Luffy!
Luffy…
apártate dela!
Corre!
Total, para que?
Pita.
Vas apandar ti.
Nami!
Nami, onde estás?
Nami?
Hai alguén?
Que hai, Miss Wednesday?
Meu querido amigo,
a túa casa quedará baleira para sempre.
73 466 empates.
Unha…
Tanto me dá como morreses.
Loitaches co orgullo dun guerreiro e eu dareiche o funeral dun guerreiro.
Pero, antes,
atoparei a quen che fixo isto
e farei que o paguen.
Canta angustia.
Que dor tan fermosa.
Que é isto?
Cera de candea.
O froito de cera cera deume a capacidade de producila e manipulala.
Forcexa o que queiras.
Unha vez que endurece, a cera é máis forte ca o aceiro.
Por que fas isto? Que queres?
Sei que non parece xusto, pero, faime caso,
a túa dor serve un propósito.
Mira…
eu son artista
e ti, meu pobre e malpocado amigo xigante,
serás a miña próxima obra de arte.
Ai, non…
Subtítulos: Ana M. Fernández Fernández