Brawo, że udało wam się uciec.
- Miss All Sunday. - Kto to taki?
Zastępczyni przywódcy Baroque Works. Jest okrutna.
Nie celuj tym we mnie.
To niebezpieczne.
Nie ma potrzeby.
Gdybym chciała, już bym was zabiła.
Miło cię znów widzieć, Miss Wednesday. Czy może królewno Vivi?
Przykro mi z powodu śmierci Mr. 8.
Nie waż się mówić o Igaramie!
Nie ma co się denerwować.
A oto kapitan Słomkowej Załogi,
Monkey D. Luffy.
- Oddawaj mój kapelusz! - Kiepsko się złożyło.
Wasz logowskaz ustawił kurs na wyspę Mały Ogród.
Tamtejsze zagrożenia pewnie was wykończą.
Poradzimy sobie ze wszystkim. A teraz oddawaj mój kapelusz!
Mam propozycję.
- Wiecznowskaz? - Co to jest?
To taki logowskaz, który zawsze wskazuje konkretną wyspę.
Dzięki niemu moglibyście popłynąć na odległą wyspę,
unikając zagrożeń na Małym Ogrodzie i tych ze strony mojej organizacji.
Nikt was tam nie znajdzie.
Będziecie bezpieczni.
Świetnie! Załatwione.
- Popłyniesz z nami? - Wstrzymaj konia, to wróg.
Brzmi jak pułapka.
Co ty na to?
Spytam tylko raz.
Luffy, nie!
Nie ty decydujesz o kursie tego statku.
Przykra sprawa.
Ze zbiegłą królewną na pokładzie
wszyscy będziecie ścigani.
Myślisz, że jesteś niepokonany,
Monkey D. Luffy,
ale twoi przyjaciele nie są z gumy.
Powodzenia.
Co tu się wydarzyło?
Odwiedziła nas tajemnicza, piękna nieznajoma.
Skoro ona wie, gdzie jesteśmy,
odnajdą nas też inni agenci Baroque Works.
Nie spoczną, póki nas nie zabiją.
Może zbyt pochopnie odrzuciliśmy jej pomysł, żeby się ukryć.
- Ja się nie ukrywam. - Świetnie.
A ja mogę?
Nie.
Tylko on traktuje zagrożenie poważnie.
- Nie boimy się Baroque Works. - Zoro zabił ich setkę.
Oficerowie, tacy jak Mr 5 czy Miss Valentine, są mocniejsi.
Mają moce diabelskich owoców.
Spokojnie. Będę cię chronić.
- Nie okłamuj damy. - Nie śmiałbym.
Luffy, będę ci dozgonnie wdzięczna, że wyciągnąłeś mnie z Whisky Peak.
Obiecałem.
I wywiązałeś się.
Nie zostanę z wami, żeby was nie dopadli.
Gdy dotrzemy do Małego Ogrodu, rozstaniemy się.
Właśnie po to przypłynęliśmy na Grand Line!
Nigdy nie byłem w takim miejscu.
Czemu to się nazywa Mały Ogród? Nie wydaje się małe.
Nie wiem, ale chętnie się rozejrzę.
Tej wyspy nie ma na mapach,
jest niezbadana i pewnie też niezamieszkana.
Może nie bez powodu.
Skoro tak, nikt mnie stąd nie zabierze.
Musisz z nami zostać.
Tymczasem czeka na nas przygoda!
Zgłodniałem.
Całe szczęście,
że mamy prowiant spakowany na wyprawę.
Doskonale.
Cześć, Mały Ogrodzie!
Ciekawe, co dla nas masz!
Wyspa usłyszała!
To brzmi jak coś dużego.
Brzmi jak kolacja!
- Idę coś upolować. - Jak? Swoimi kopniakami?
- Ty niby jesteś lepszy? - Niż ty?
No pewnie.
Załóżmy się. Kto upoluje coś na kolację, ten wygrywa.
Dobra.
Chodźcie!
Vivi, idziesz?
Naprzód!
Trzymajmy się razem.
Nikt nie wybiega w dżunglę.
Tędy!
Luffy.
Rozdzielamy się?
To dobry pomysł?
Widziałam takie rośliny w książkach.
Myślałam, że wyginęły.
Ta ładnie pachnie.
I jest głodna.
To zwierzę, które ryczało,
poszło w tę stronę.
Moim zdaniem tam.
- Wątpisz w moje zdolności łowieckie? - Zdecydowanie.
- Tędy. - Tędy.
Spokojnie, Vivi.
Znajdziemy transport do Alabasty na kolejnej wyspie.
Luffy naraził was na niebezpieczeństwo,
a wy go nie powstrzymaliście. Dlaczego?
Wiem, jakie on robi wrażenie, ale tak naprawdę…
ma dużo…
Nie wiem, jak to ująć w słowa, ale…
jak to zobaczysz, to wiesz.
Spróbujcie tego!
Chcesz nas zabić? Złaź stamtąd i przestań się wydurniać.
Gdzie Usopp?
Pewnie wrócił na statek. Poszukam go, a ty…
pilnuj Luffy’ego.
Co tam jest?
Chodźcie!
Widziałaś już coś takiego?
Paprocie?
Tak. Choć zwykle nie są takie duże.
A to? Widziałaś coś takiego?
Tak, Luffy, widziałam owoce.
Na pewno są jadalne?
A coś takiego?
Widziałaś kiedyś coś…
takiego?
Nie, Luffy.
Czegoś takiego z pewnością nie widziałam.
Ta wyspa jest prehistoryczna.
Nawigowanie na Grand Line jest tak trudne,
że założę się, że nie było tu nikogo od tysięcy lat.
- Od czasów dino… - Chcę się przejechać!
Sądzisz, że to poszło tędy?
Wiem, co robię. Gdzieś tu jest.
Przyznaj, że się zgubiłeś.
Wiesz, czego szukamy?
Patrząc na te ślady, powiedziałbym, że to coś ma spore pazury.
Czyli będzie rosół.
Nic nie ogarniasz.
Japa, mchem czochrany.
- Mamy polować, nie grzebać w ziemi. - Cierpliwości.
Wiem, że trzeba cierpliwości. Łowca piratów, pamiętasz?
Piraci i zwierzęta to nie to samo.
Z reguły.
Gdy chcę coś zabić, to zabijam.
Bo nie masz za wiele finezji.
A ty finezyjnie dałeś się złapać w Whisky Peak.
Prawie się uwolniłem sam.
Jasne. Wracaj do pieczenia ciastek.
Pieczenie i gotowanie to dwie różne techniki kulinarne.
To nie kurczak.
Zdecydowanie.
Już wróciłaś? Co się stało?
Usopp.
Co ty robisz?
Poleruję poręcz.
Nie wiedziałam, że tego wymaga.
No widzisz.
Już nie.
Słuchaj. Wiem, że się boisz.
Nie boję się.
Mam alergię.
Na niezbadane, niebezpieczne wyspy.
Wypłynęliśmy właśnie dla takich przygód.
Racja.
Ale ta babka wiedziała o tej wyspie coś, czego my nie wiemy.
„Powodzenia”.
Chciała nas nastraszyć.
Rozejrzyj się. Kiedy znów zobaczymy coś takiego?
Gadasz jak Luffy.
No weź.
- Co to? - Nie wiem.
Ale martwego mnie nie zabije.
Macie piwo?
Piwo?
Wiecie, co lubię, jak się napiję?
Obiad.
Uciekaj! Nie!
Luffy!
Powinieneś stamtąd zejść.
Może się wydawać łagodny, ale to jednak dinozaur!
Zejść?
Nie ma mowy!
Mam stąd widok na całą wyspę. Musisz to zobaczyć!
Nic nie muszę!
Luffy! Co ty robisz?
Spokojnie. Trzymam cię.
Niezły widok, co?
Jak możesz się tym cieszyć?
Baroque Works nas ściga, a ty sobie jeździsz na dinozaurze.
Na czym się jeździ w Arrabiacie?
W Alabaście jeździmy na kaczkach.
Moja kaczka ma na imię Karoo.
Na kaczkach.
Nigdy nie widziałem kaczki, na której można jeździć.
Chyba też nigdy wcześniej nie spotkałem księżniczki.
Mieszkasz w zamku?
Mieszkam w pałacu w stolicy, Alubarnie.
Są tam sekretne przejścia
i najpiękniejszy ogród na dachu na świecie.
Jadacie tam wykwintnie?
Pałacowy kucharz zawsze może przyrządzić, co tylko się zapragnie.
Możesz jeść lody o trzeciej w nocy?
Nie.
Nie jestem dzieckiem.
Przepraszam.
Muszę tam wrócić.
Wrócisz.
- Czujesz to? - Co?
Jedzenie.
Dino!
Idź tam!
No dobra.
- Na tej wyspie są dinozaury. - Teraz o jednego mniej.
Wykarmiłbym nim całą wioskę.
- Nigdy nie robiłem dinozaura. - A ja nie zabiłem.
Obaj mamy wielki dzień.
Ty…
Ty niczego nie zabiłeś. To ja zabiłem tego dinozaura.
Myślisz, że zabiłeś T. Rexa kopniakiem?
Przecież sam widziałeś.
Spójrz tutaj. To rana, którą zrobiłem mieczem, prawdziwą bronią.
Drasnąłeś go. A tutaj widać ślad po moim kopnięciu,
które go wykończyło.
- Słyszysz to? - Dźwięk mojej wygranej?
Nami padnie, jak podam jej tatar z tyranozaura.
Kto tam jest?
Zbliżamy się.
Skąd wiesz?
Mój nos jest nieomylny.
To najpiękniejsze, co w życiu widziałem.
Luffy?
To mięso chyba do kogoś należy.
Kto śmie mnie objadać?
Ludzie nie wytrzymują długo na Małym Ogrodzie.
Bo zjadają ich olbrzymy.
Jeju, ale jestem głodny.
Nami, nie chcę skończyć w gulaszu.
Nie zginiemy w tej jaskini.
Jakoś stąd uciekniemy.
Chyba jest jakimś wojownikiem.
Albo rzeźnikiem.
Poszukam sposobu, żeby nas uratować,
a ty odwróć jego uwagę opowieścią o wyczynach kapitana Usoppa.
Dobrze?
Byle długą.
Jasne.
Dobra.
Pewnie.
Jestem wojownikiem.
On jest wojownikiem.
Jestem wojownikiem.
Jesteśmy tacy sami.
Równi.
Masz dużo ostrych przedmiotów!
Co takiego?
Mówię, że masz wspaniały topór.
Mam kopie,
włócznie i młoty.
Ale ten topór to moja ulubiona broń.
Jest… piękny.
Interesuje cię broń?
Tak.
Kiedyś pięciotonowym młotem ubiłem kreciego potwora.
Opowiedz mi, jak pokonałeś tę bestię.
No więc…
Potwór się bał, rzecz jasna, więc uciekł pod ziemię.
Ale to nie powstrzymało kapitana Usoppa!
Rozorałem ziemię, aż go dopadłem.
„Chodź tu!”
A gdy opadł kurz,
nie została po nim ani kosteczka.
Tak zyskałem przydomek…
Pan Zniszczenia!
Pan Zniszczenia?
Jesteś bardzo odważny.
I twardy.
Jak moje mięśnie. Żylaste.
Zupełnie pozbawione smaku.
Tak potężny wojownik
pewnie ma ogromny apetyt.
Gulaszu?
Zaraz.
Nie zamierzasz nas zjeść?
Myśleliście, że chcę was zjeść?
- Oczywiście. - Na to wyglądało.
Ja nie jem ludzi!
Chciałem tylko z wami porozmawiać.
Dlatego zabrałem was na obiad.
Zabrałem
na obiad.
Teraz rozumiem.
Najmocniej przepraszam.
Pozwólcie, że się przedstawię.
Jestem Brogy Czerwony Ogr,
najsilniejszy wojownik Elbaphu!
Jestem Nami.
- A ja… - Kapitan Usopp, Pan Zniszczenia!
Tak.
Miło mi was poznać.
- Pospiesz się. - Mogłabyś pomóc.
Co?
Czuję, że ktoś…
nas obserwuje.
Przestań.
Nie nakręcaj mi się.
Nie ma tu nikogo poza księżniczką i Słomkowymi.
Zabijmy ich, zanim…
Mister Zero przyśle kogoś, żeby zabił nas?
Pif. Paf. Bum.
Nienawidzę tropikalnych wysp.
Moja alabastrowa cera źle znosi słońce.
Też ich nie cierpię. Pocę się jak mops.
- Wiesz, że możesz zdjąć płaszcz? - Wykluczone. Robi mi stylówkę.
Cholera.
Wysłał psycholi.
Proszę, proszę.
Ktoś tu ma kłopoty.
Mogłeś sobie oszczędzić podróży. To nasza robota.
Już nie.
Mister Zero się zdenerwował, że daliście księżniczce uciec
i dopisaliście nam do listy zleceń całą piracką załogę.
- Mamy plan. - Proszę.
Nie gadaj.
Przejąłem wasze zadanie.
Moja partnerka jest już w dżungli
i wprowadza nasz plan w życie.
A z waszą dwójką…
mógłbym się trochę zabawić.
Zostawić wasze powykręcane ciała na plaży, żeby wykończyli was Nieszczęśni.
Mister Zero nie miałby nic przeciwko.
Nie próbuj.
Albo…
Piraci zakumplowali się z dwoma irytująco sympatycznymi gigantami,
którzy mogliby…
pokrzyżować mi szyki.
Jeśli pomożecie mi się z nimi uporać,
przekonam Mistera Zero, by was nie zabijał.
Przynajmniej nie teraz.
Przepyszne!
Chcesz trochę mojego?
Powiedziałem: trochę!
Mało, ale smaczne.
Nie wiem, co to było.
Wołowina po burgundzku. Jedno z popisowych dań naszego kuka.
Wyrazy uznania.
Czekaj. Jesteś piratem?
Zgadza się. Kapitanem Piratów Gigantów.
Obaj kochamy mięso i jesteśmy kapitanami piratów!
Co za spotkanie!
Jestem Monkey D. Luffy i zostanę królem piratów.
Nie wiedziałem, że piraci mają króla.
W końcu tkwię na tej wyspie już od dłuższego czasu.
Jestem Dorry
Niebieski Ogr.
Najsilniejszy wojownik Elbaphu.
To Vivi. Jest księżniczką.
Luffy.
Wasza Wysokość.
Mam się pokłonić?
Nie.
Mów mi
po prostu Vivi.
Miło cię poznać, Po Prostu Vivi.
Vivi wraca ocalić swoje królestwo.
Oby się udało.
Nie wiem jednak, czy zdążę,
a bez Igarama…
Kim jest Igaram?
Moim przyjacielem.
Zginął, żeby mnie chronić.
Ten przyjaciel jest bohaterem.
Zginął honorowo.
Nieważne, jak zginął.
Odszedł, a ja nie mogłam temu zapobiec.
Na Elbaphie mamy rytuał.
Gdy ginie wojownik,
palimy jego ciało na stosie,
aby jego dusza mogła wstąpić do nieba.
Może chcesz zrobić coś takiego dla swojego przyjaciela?
Nie mam nawet jego ciała.
A co z tym?
Igaramie,
nigdy nie zapomnę o twojej lojalności wobec ojczyzny.
Oprócz tego
byłeś moim wsparciem.
Zawsze we mnie wierzyłeś,
nawet gdy sama w siebie wątpiłam.
Odkąd byłam malutka, byłeś dla mnie jak drugi ojciec.
Gdy byłam z dala od domu,
z dala od mojego własnego ojca,
ty byłeś moim domem.
Dziękuję ci.
Nie tylko za twoją służbę,
ale za twoją miłość i opiekę.
Zawdzięczam ci życie.
Był wspaniały.
Przepraszam.
To było piękne.
Gulasz był pyszny.
Dziękuję.
Szkoda tylko, że nie mam dla was semli na deser.
Co to jest semla?
Słodka, korzenna bułeczka z Elbaphu.
Zjadamy ich całe michy przy obchodach zimowego przesilenia,
kiedy wyrażamy wdzięczność bogu słońca.
Pewnego roku zjadłem ich cały stół.
Brzmi znajomo.
Na Elbaphie wszyscy są gigantami?
Dla nas jesteśmy normalni.
Gdy pierwszy raz wypłynąłem na morze,
zdziwiłem się, że wszyscy inni są tacy mali.
Jak jest na Elbaphie?
To piękna wyspa
o stromych górach i ogromnym drzewie w samym centrum.
Jej wojownicy słyną z odwagi, honoru i siły.
- Spodobałoby mi się tam. - Z pewnością.
Nawet po śmierci nasi wojownicy żyją dalej w opowieściach o ich odwadze,
takich jak twoja, kapitanie Usoppie.
Bohaterska śmierć w bitwie jest dla nas największym wyrazem odwagi.
Jak stawiacie czoła śmierci bez strachu?
Co to było?
To tylko wulkan.
Wulkan? Niebezpieczeństwo?
Nic podobnego.
Pora zawalczyć na śmierć i życie.
Na Elbaphie
gdy wybuchnie walka i żadna ze stron się nie podda,
rozstrzygnięcie zostawia się bogom.
Ten, kto zostanie przez nich wybrany,
przeżyje i pozostanie w ich boskiej opiece.
Na tej wyspie jest drugi olbrzym,
z którym od lat jesteśmy w stanie konfliktu.
Każdego dnia, gdy wybucha wulkan,
idziemy walczyć na śmierć i życie.
Siedemdziesiąt trzy tysiące czterysta sześćdziesiąt sześć pojedynków.
Każdego dnia kończymy z remisem.
To dużo walki.
Dorry i ja pojedynkujemy się od ponad stu lat.
Od stu lat?
A ty masz ile?
My, giganci, żyjemy 300 lat.
I walczycie od stu?
Dlaczego?
Teraz już nawet nie pamiętam!
Nie pamiętasz?
Bardzo się nienawidzicie, skoro przez cały wiek walczycie o nic.
Nie chodzi o nienawiść.
Chodzi o honor
i przekonanie!
Masz rację, kapitanie Usoppie.
Możemy zapomnieć o przyczynie,
ale ktoś musi wygrać.
Na Elbaphie źródłem honoru jest nie tylko zwycięstwo,
ale i wojownicza śmierć.
Idziemy!
Naprawdę chcesz oglądać pojedynek gigantów?
To nie brzmi ani bezpiecznie, ani zdrowo.
Wypłynęliśmy właśnie dla takich przygód.
Właśnie dla takich!
Tu jesteś.
Co ty wyprawiasz?
Trenuję. Granaty są godnymi przeciwnikami.
Gdy ty robiłeś sałatkę owocową, ja sam pokroiłem całego T. Rexa.
Miał tak grube kości, że nóż mi w nich stanął.
Stanął ci?
Bachor z ciebie.
O co ci chodzi?
Nie wiem.
Nie mogę przestać…
przestać się śmiać.
Jasne.
Sam zaniosę mięso, które upolowałem na statek,
a ty możesz dalej sobie błaznować.
Nie, czekaj!
Nieważne.
Stanął mu.
Czaisz, że zobaczymy pojedynek gigantów?
Spoko.
Ale będzie jazda!
Co?
Stąd nazwa Mały Ogród.
Dla nich wyspa jest mała.
Powodzenia!
Nie trzeba mi powodzenia, tylko łaski bogów.
Nami! Usopp!
Więcej maleńkich! Cześć!
- Cześć, drugi olbrzymie! - Co wy tu robicie?
- Też poznaliśmy giganta. Super tu jest. - Właśnie to mówiłem.
- Co nie? - Giganci!
- Dorry! - Brogy!
Oni się nie nienawidzą.
Są przyjaciółmi.
Ty jesteś rozsądna.
Naprawdę będziemy oglądać, jak się mordują?
Wszystko będzie dobrze.
Jest tam?
Tak.
Zabawmy się.
Stoimy dziś u progu chwały,
gdzie męstwo splata się z przeznaczeniem.
Niech piwo podsyci ogień w naszych sercach,
nim rzucimy się w objęcia pojedynku!
Skål!
Miękka ta skała.
Za honor, którego bronimy,
chwałę, do której dążymy
i braterstwo prawdziwych wojowników.
Obyśmy sprawili radość bogu słońca Nice,
który przyzna nam miejsce w panteonie bohaterów.
- Skål! - Skål!
POSZUKIWANY ŻYWY LUB MARTWY
Trzask, prask!
Dajesz, Brogy!
Dajesz, Dorry!
Jesteś najsilniejszym wojownikiem Elbaphu!
- Ej! - Ej!
Dorry!
Bierz go! Dalej! Wrzuć go do gulaszu!
Są tacy silni.
Dajesz, Dorry!
Powal go, Brogy!
Dorry! Tak!
Niesamowite. A prawie bym został na statku.
Wiem.
To takie inspirujące.
Chcę być jak oni.
- Chcesz być olbrzymem? - Nie.
Ale oni są uosobieniem dzielnych morskich wojowników.
Chcę być
dumny i nieustraszony jak Brogy i Dorry.
Jeśli na Elbaphie jest więcej takich jak oni,
chcę tam kiedyś popłynąć.
Ja też.
Popłyniemy tam.
Razem.
Te chmury wyglądają jak kot.
Nami, dobrze się czujesz?
Chciałabym go pogłaskać.
Żaden się nie podda!
Nic dziwnego, że tyle to trwa.
Tak!
- Brogy! - Dorry!
Czemu nie działa?
Jeszcze chwila.
Woskowa Armata aktywuje się, gdy w pełni się rozpuści.
- Wrzuciłem do piwa. - Wiem.
Upewniam się.
Brogy’emu coś jest.
Spójrzcie, z jego kufla leci dym.
Dorry dał mu piwo.
Przykro mi, ale może Dorry go odurzył.
Co? Niemożliwe.
Brogy i Dorry walczą uczciwie. Nie otruliby się.
Nikt na tej wyspie by czegoś takiego nie zrobił!
Może nie jesteśmy tu sami.
Baroque Works.
Typ od smarków!
Ty i te twoje bomby z glutów!
Luffy, czekaj!
Przestańcie!
Przerwać walkę!
To niesprawiedliwe! Brogy’emu coś jest!
Brogy.
Brogy!
Nie.
Nie!
Klnąc się na ostrze miecza,
ogłaszam, że zadałem zwycięski cios.
Po ponad wieku
nasza walka dobiegła końca.
Wszystko zgodnie z planem.
Hej. Znam cię.
Trudno mnie zapomnieć.
Nami?
Pa, Usopp.
Narka.
Nami!
Brogy.
Nie, Brogy.
Brogy, nie.
Tak zasądzili bogowie.
Brogy zginął szlachetnie.
Nie.
Nie! Nie widziałeś?
Walka nie była uczciwa!
Typ z Baroque Works podłożył mu bombę do piwa.
Wybuchła mu w żołądku!
Do piwa, które mu dałem?
Próbowałem wam przerwać,
ale Brogy walczył dalej.
Nie wiedziałem.
Jak mogłem nie zauważyć?
Mój przyjaciel nie żyje.
Po co?
Nie dla honoru.
Na nic!
Czekaj! Oni wciąż tu są i porwali moją przyjaciółkę!
Pomóż mi!
Nie dam rady sam.
Nie zapomnę cię, Brogy.
Najsilniejszy wojowniku Elbaphu.
Nie ocaliłem cię…
ale mogę ocalić Nami.
Hej.
Kim jesteś?
Czekałam na kogoś.
Jestem zagubiona i samotna.
Może ci pomogę.
Na kogo czekasz?
Luffy!
Luffy.
Odejdź od niej.
Uciekaj!
Po co?
Berek.
Gonię.
Nami!
Gdzie jesteś?
Nami?
Jest tu kto?
Hej, Miss Wednesday.
Drogi przyjacielu,
twój dom już na zawsze będzie pusty.
Siedemdziesiąt trzy tysiące czterysta sześćdziesiąt sześć remisów.
Jedna…
Nieważne, jak zginąłeś.
Walczyłeś z dumą, więc wyprawię ci pogrzeb godny wojownika.
Ale najpierw
znajdę tych, którzy ci to zrobili,
i zemszczę się na nich.
Cóż za boleść.
Cóż za piękne cierpienie.
Co to jest?
Wosk.
Dzięki wosk-wosk owocowi mogę go produkować i przetwarzać.
Możesz się napinać,
ale stwardniały wosk jest mocniejszy od stali.
Czemu to robisz? Czego chcesz?
To się wydaje nieuczciwe, ale zaufaj mi,
twoje cierpienie ma cel.
Widzisz,
jestem artystą.
A ty, mój biedny, skazany na zagładę przyjacielu,
będziesz moim następnym dziełem.
O nie.
Napisy: Zofia Sław