[ดนตรีแฝงความลึกลับ]
ประทับใจนะที่หนีกันมาได้
- [ตะกุกตะกัก] มิสออลซันเดย์ - มิสออลซันเดย์คือ
นางคือรองหัวหน้า ของบาร็อคเวิร์คส์ นางร้ายมาก
ฮึ่ย!
อย่าเอาของพวกนี้มาชี้ใส่ฉัน
- มันอันตราย - [นามิร้อง]
โว๊ะ!
- เฮ้ย! - [อุซป] เหวอ!
[ทั้งคู่กระแทกอั่ก โอดโอย]
[มิสออลซันเดย์] ไม่จำเป็นต้องทำ
ถ้าฉันมาเพื่อฆ่า พวกเธอคงตายไปแล้ว
ดีใจที่ได้เจออีก มิสเวนส์เดย์ หรือวันนี้เป็นเจ้าหญิงวีวี่ล่ะ
เศร้าจังที่ได้ข่าวมิสเตอร์เอ้ทจากไป
อย่ามาพูดถึงอีการัมเชียวนะ!
ไม่จำเป็นต้องโมโห [หัวเราะหึ]
นายเองเหรอ กัปตันกลุ่มหมวกฟาง
มังกี้ ดี. ลูฟี่
หือ
เฮ้ เอาหมวกฉันคืนมา!
นายนี่ช่างโชคร้าย ล็อกโพสพวกนาย ได้ยิงไปเกาะชื่อลิตเติ้ลการ์เด้น
ภัยที่นั่นจะเป็นจุดจบของพวกนาย
เรารับมือกับทุกสิ่งที่แกรนด์ไลน์ถาโถมใส่ได้ [ตะโกน] ทีนี้เอาหมวกฉันคืนมา!
ฉันมานี่พร้อมข้อเสนอ
- เอเทอร์นัลโพสเหรอ - คืออะไร
เอเทอร์นัลโพสคือล็อกโพส ที่จะชี้ไปเกาะเดียวโดยเฉพาะ
ด้วยเอเทอร์นัลโพสนี้ เธอจะสามารถแล่นไปยังเกาะไกลโพ้น
หลบเลี่ยงปัญหาใดก็ตาม ที่พวกเธอต้องได้เจอจากลิตเติ้ลการ์เด้น
หรือองค์กรของฉัน
ถ้าเธอตกลงจะไป จะไม่มีใครหาเธอเจอ
ฉันรับประกันความปลอดภัย
เยี่ยม งั้นก็ตามนั้น
- แล้วคุณจะไปกับเราด้วยมั้ย - อย่าใช้หัวล่างคิด นั่นศัตรูนะ
ฟังดูเป็นกับดัก
นายจะว่าไง
ฉันไม่เสนอซ้ำสอง
คุณลูฟี่ ไม่!
เธอไม่มีสิทธิ์ตัดสินเส้นทางของเรือลำนี้
น่าเศร้าจริง
เมื่อนายรับเจ้าหญิงผู้หลบหนีขึ้นเรือ
ก็เท่ากับแปะเป้าไว้ที่หลัง
นายคงคิดไม่มีใครหยุดนายได้ [แค่นหัวเราะ]
มังกี้ ดี. ลูฟี่
เพื่อนของนายไม่ได้เป็นยางด้วยนะ
โชคดี
[ดนตรีลึกลับเร่งจังหวะระทึกขวัญ]
[ดนตรีฮึกเหิมสู่การผจญภัย]
(วันพีซ)
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
เราเพิ่งมีคนแปลกหน้าแสนสวยมาเยี่ยมเยียน
พวกคุณไม่เข้าใจ ถ้ามิสออลซันเดย์รู้ว่าเราอยู่ไหน
งั้นก็ไม่นานแล้วล่ะที่ เอเจนท์ของบาร็อคเวิร์คส์จะเจอเรา
พวกนั้นจะไม่หยุดจนกว่าเราจะตาย
เราน่าจะคิดเร็วไปหน่อยที่ปัดแผนหนีไปซ่อนทิ้ง
- ฉันไม่หนีไปซ่อน - [อุซป] เจ๋งดี
[พูดเสียงอ่อย] แต่ถ้าฉันอยากซ่อนล่ะ
[ดนตรีเล็กๆ ติดตลก]
โธ่
ทำไมเขาถึงเป็นคนเดียวที่คิดจริงจังกับคำขู่
- บาร็อคเวิร์คส์ไม่ทำให้เรากลัวหรอก - ใช่ โซโรเก็บพวกมันไปเป็นร้อยแล้ว
ออฟฟิศเซอร์เอเจนท์แบบมิสเตอร์ไฟว์ กับมิสวาเลนไทน์น่ะน่ากลัวกว่าหลายขุม
หลายคนก็มีพลังผลปีศาจด้วย
ไม่ต้องกังวลไปครับ ผมปกป้องคุณเอง
- อย่าโกหกเธอสิ - ฉันไม่มีทางโกหกผู้หญิง
คุณลูฟี่ ฉันจะซาบซึ้งเสมอ ที่คุณช่วยฉันออกจากวิสกี้พีค
ฉันให้สัญญาไว้
และทำสำเร็จแล้ว
แต่ฉันจะไม่อยู่ให้พวกนั้นมาเล่นงานพวกคุณ
พอถึงลิตเติ้ลการ์เด้น ฉันจะหาทางไปอลาบาสต้าเอง
ลิตเติ้ลการ์เด้น
[ดนตรีสู่การผจญภัยลุ้นระทึก]
[สรรพสัตว์ร้องเรียก]
[ลูฟี่] นี่แหละคือสิ่งที่ทำให้เรามาที่แกรนด์ไลน์
ฉันไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน
ทำไมถึงเรียกลิตเติ้ลการ์เด้น ดูไม่ค่อยลิตเติ้ลสมชื่อเลย
ไม่รู้สิ แต่ฉันตื่นเต้นที่จะได้สำรวจ
เกาะนี้ไม่เคยอยู่ในแผนที่ไหนที่ฉันเคยอ่าน
เพราะงั้น ถ้าไม่ถูกสำรวจก็น่าจะไม่มีคนอาศัยอยู่
- [ลูฟี่] เนอะ - มันอาจมีเหตุผลก็ได้
ถ้ามันไม่มีคนอยู่ ก็ไม่มีเรือพาฉันกลับ
คุณติดแหง็กกับเราแล้ว
และตอนนี้การผจญภัยรออยู่
ฉันหิวแล้วเนี่ย
งั้นก็ดีที่มื้อเที่ยงโจรสลัด ถูกจัดและพร้อมให้เอาไปสำรวจด้วย
[ลูฟี่] วู้!
[ว้าวเบาๆ]
เจ๋งเป้ง!
หวัดดี ลิตเติ้ลการ์เด้น!
[ตะโกนก้อง] รอไม่ไหวแล้ว อยากรู้ว่าแกจะเตรียมอะไรไว้ให้เราดู!
- [สัตว์ใหญ่คำราม] - [เฮือก]
- [ขย้อน] - เกาะมันได้ยินฉัน!
เสียงดูใหญ่มาก
[ซันจิ] เสียงเหมือนกับมื้อเย็น อื้ม!
- ฉันจะออกล่าสักหน่อย - ยังไง เตะจนมันช้ำตายเหรอ
- เฮอะ คิดว่าทำได้ดีกว่ารึไง - [โซโร] ดีกว่านายอะเหรอ
สบาย
งั้นมาพนันกันดีมั้ย ใครฆ่าตัวมื้อเย็นได้ชนะ
[ดนตรีเย้าแหย่กวนๆ]
จัดไป
อื้ม
- [ลูฟี่] มาเร็ว ทุกคน! - [นามิ] วีวี่
ไปด้วยมั้ย
[ลูฟี่] ไปกัน!
[อุซป] ทุกคน เกาะกลุ่มกันไว้
[ซันจิ] นั่นสิ อย่าหลงเข้าป่าไปซะล่ะรู้มั้ย
[สรรพสัตว์ร้อง]
[ฝูงแมลงบินหึ่ง]
[ลูฟี่] ทางนี้
[นามิ] ลูฟี่
[ลูฟี่หัวเราะร่าเริง]
นี่เรา… จะแยกกันไปเหรอ
- แน่ใจนะว่าเป็นไอเดียที่ดี - [ลูฟี่] โว้ว!
[อุทาน]
อู้ว
ฉันเคยเห็นต้นพวกนี้ในหนังสือนะ
แต่มันน่าจะสูญพันธุ์แล้วสิ
ต้นนี้กลิ่นหอมมากเลย
[ดมฟุดฟิด]
[แง๊บ]
แล้วก็หิวมากด้วย
[ต้นไม้ขยับกรอบแกรบ]
[พ่นลมหายใจทางปาก]
[ซันจิ] เอาละ ไม่ว่าได้ยินตัวอะไร
มันไปทางนี้
ฉันมั่นใจว่าทางนี้
- เคลือบแคลงทักษะการล่าของฉันเหรอ - แกมีทักษะซะที่ไหน
[พูดพร้อมกัน] ทางนั้น
[นามิ] ไม่ต้องห่วง วีวี่
เราจะช่วยเธอหาทาง ไปอลาบาสต้าในเกาะถัดไป
ตอนคุณลูฟี่ปฏิเสธมิสออลซันเดย์
เขาก็ทำให้พวกคุณอยู่ในอันตราย
แต่พวกคุณก็ไม่หือไม่อือ ทำไม
ฉันรู้ว่าลูฟี่ดูเป็นยังไง แต่จริงๆ แล้วเขา…
[อึกอัก] เขามีหลายอย่างที่…
[นามิหัวเราะ]
ไม่รู้จะอธิบายเป็นคำพูดยังไง แต่…
พอเธอได้เห็นจะเข้าใจเอง
เอ๊อะ!
- โอ๊ย -[ลูฟี่] อื้ม
เธอต้องลองพวกนี้หน่อยนะ
นี่นายจะฆ่าพวกเราเหรอ
ลงมานี่ และเลิกทำตัวเป็นไอ้บื้อได้แล้ว
คุณอุซปล่ะ
หมอนั่นคงกลับเรือไปแล้ว ฉันไปหาเอง
เธอแค่ เอ่อ…
คอยกันลูฟี่ก่อเรื่อง
[ลูฟี่] สงสัยจังทางนี้มีอะไร ทุกคนมาเร็ว!
[นามิขำ]
อ่า…
อื้ม
เธอเคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนมั้ย
หมายถึงเฟิร์นเหรอ
ค่ะ ถึงปกติมันจะไม่ใหญ่เท่านี้
แล้วของพวกนี้ล่ะ เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนมั้ย
ค่ะ คุณลูฟี่ ฉันเคยเห็นเบอร์รี่
งั่ม!
แน่ใจนะว่ามันกินได้
อื้ม
โว้ว
แล้วถ้าเจ้านี่ล่ะ
เธอเคยเจออะไรแบบนี้… มั้ย
ไม่ค่ะ คุณลูฟี่
ฉันไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนแน่นอน
[ดนตรีแนวสง่างามยิ่งใหญ่]
[ไดโนเสาร์ร้องต่ำ]
[วีวี่] นี่คือเกาะที่เป็นยุคดึกดำบรรพ์
การจะเดินทางไปเกาะต่างๆ ในแกรนด์ไลน์มันลำบากมาก
จนฉันว่าเกาะนี้คงไม่ถูกพบมาเป็นพันๆ ปีแล้ว
- ตั้งแต่ในยุคของได… - ฉันอยากลองขี่มัน!
[โซโร] อะไรทำให้คิดว่ามันไปทางนั้น
[ซันจิ] ฉันรู้ว่าฉันทำอะไร มันอยู่แถวๆ นี้นี่แหละ
[โซโร] ยอมรับเหอะว่าหลง
รู้มั้ยเนี่ยว่าเราหาอะไรอยู่
[ซันจิ] ก็ถ้าดูจากรอยพวกนี้
ฉันบอกได้เลยว่าสัตว์ตัวนี้มีกรงเล็บใหญ่
งั้นก็ซุปไก่เป็นมื้อเย็น
แกหลงแล้วแน่ๆ
เงียบปากเป็นมั้ย ไอ้หัวมอส
- นึกว่าเรามาล่าสัตว์ไม่ใช่เดินเตะฝุ่น - การล่าต้องอดทน
ไม่ต้องอธิบายฉันก็ได้ ฉันนักล่าโจรสลัด ลืมแล้วเหรอ
โจรสลัดกับสัตว์พฤติกรรมไม่เหมือนกัน
ส่วนใหญ่น่ะนะ
เวลาฉันอยากฆ่าฉันก็แค่ออกไปฆ่า
งั้นความละเอียดอ่อนก็คือสิ่งที่นายขาดไป
[โซโร] เหรอ ต้องละเอียดอ่อน แค่ไหนถึงถูกมัดที่วิสกี้พีค
[ซันจิ] ฉันเกือบจะหลุด และช่วยอุซปได้แล้วเถอะตอนนายมา
เออ ฉันเชื่อ ไปอบคุกกี้อย่างเดียวก็พอแล้ว
รู้มั้ย การอบกับการปรุงมันเป็นศาสตร์ที่ต่างกัน
แถมมีเทคนิคเฉพาะตัวอีก
- [เท้ากระทืบหนัก] - [ไดโนเสาร์คำราม]
ไม่ใช่ไก่แฮะ
ไม่ใช่ไก่แน่นอน
[ดนตรีชวนลุ้นระทึก]
กลับกันแล้วเหรอ ทำไมเกิดอะไรขึ้น
อุซป
นายทำอะไรเนี่ย
กำลังขัดราวบันไดไง
ไม่ยักรู้ว่าต้องขัดมันด้วย
ใช่ คือ
ไม่ต้องแล้วล่ะ
นี่ ฉันรู้ว่านายกลัว
ฉันไม่ได้กลัว
ก็แค่แพ้
แพ้เกาะที่ไม่ถูกสำรวจและอาจเป็นอันตราย
เราไม่ได้ออกเรือมาเพื่ออะไรแบบนั้นหรอกเหรอ
ก็ใช่
แต่สาวบาร็อคเวิร์คส์นั่นรู้เรื่องเกาะนี้ที่เราไม่รู้
ก็ได้ยินนี่
[เลียนแบบ] "โชคดี"
เธอก็แค่จะทำให้เรากลัว
ลองดูรอบๆ สิ คิดว่าเราจะได้เห็นสิ่งน่าทึ่งระดับนี้เมื่อไหร่กัน
เธอเริ่มพูดเหมือนลูฟี่แล้ว
[นามิ] ไปเหอะ
[ฝีเท้าย่ำหนักอยู่ไม่ไกล]
[ต้นไม้ลั่นหัก]
- อะไรอ่ะ - ไม่รู้สิ
แต่มันฆ่าฉันไม่ได้ถ้าฉันชิงตายก่อน
[ฝีเท้าย่ำหนักต่อเนื่อง]
[ครางฮึม]
[ยักษ์กระแอม]
พวกเธอมีเอลมั้ย หือ
เอลเหรอ
[ยักษ์] หือ
[ครางฮึม]
[ซดดื่มอย่างกระหาย]
[เรอสะใจ]
[นามิร้องสั่น]
รู้มั้ยฉันชอบอะไรหลังจากดื่ม
[ทำเสียงปฏิเสธเบาๆ]
มื้อเที่ยงไง อืม
- [อุซปร้องเสียงหลง] ไม่ๆๆ! - [นามิกรีดร้อง]
วู้!
[วีวี่ตะโกน] คุณลูฟี่!
คุณควรลงมาจากตรงนั้นนะคะ
มันอาจจะดูเชื่อง แต่ยังไงมันก็เป็นไดโนเสาร์นะ
ลงเหรอ
ไม่ ไม่เอา!
บนนี้ฉันได้เห็นวิวของทั้งเกาะเลยนะ เธอต้องมาดู!
ฉันไม่อยากเห็น!
คุณลูฟี่ ทำอะไรของคุณเนี่ย
[กรี๊ด]
โอ้!
ไม่เป็นไร ฉันจับไว้แล้ว
วิวสวยมาก ว่ามั้ย
คุณยังสนุกอยู่ได้ยังไง
บาร็อคเวิร์คส์กำลังล่าพวกเรา ส่วนคุณกลับยังสนุกกับการขี่ไดโนเสาร์
ที่อลาบาสต้าขี่อะไรกันอ่ะ
ที่อลาบาสต้า เราขี่เป็ด
หา
ฉันมีสหายเป็ดคู่ใจที่บ้าน ชื่อการู
ว้าว
เป็ด!
- ฉันว่าฉันไม่เคยเจอเป็ดที่ตัวโตพอให้ขี่ - [วีวี่ขำ]
คือเอาจริงๆ ฉันไม่เคย เจอเจ้าหญิงด้วยเหมือนกันแหละ
เธออยู่ในปราสาทมั้ย
ฉันอยู่พระราชวังในเมืองหลวงชื่ออลูบาร์น่า
มันมีทางเดินลับ
และสวนดาดฟ้าที่สวยที่สุด เท่าที่คุณเคยเห็นเลย
เธอกินอาหารหรูเยอะเลยป่ะ
พ่อครัวจะทำทุกอย่าง ที่คุณต้องการ ในทุกๆ เวลา
โอ้!
งั้นก็กินไอศกรีมซันเดย์ตอนตีสามได้เหรอ
ไม่
ฉันไม่ใช่เด็ก
โอ้
โทษทีค่ะ
ฉันแค่ต้องกลับบ้าน
ได้กลับแน่
[ไดโนเสาร์ครางต่ำ]
[ดมฟุดฟิด]
ได้กลิ่นรึเปล่า
กลิ่นอะไรเหรอคะ
อาหาร
ไดโน!
ทางนั้น!
[คำรามดุร้าย]
ฮึ่ย! ย่าห์!
[ครางแหลม]
[หอบ]
โอเค
- มีไดโนเสาร์บนเกาะนี้สินะ - ลดไปหนึ่งตัวแล้ว
[ซันจิ] โอ้ เจ้านี่กินได้ทั้งหมู่บ้าน
ไม่เคยปรุงไดโนเสาร์มาก่อนซะด้วย
ฉันก็ไม่เคยฆ่ามันมาก่อน ได้ฉลองกันทั้งคู่
[ซันจิ] เหอะๆ นายเหรอ
นายไม่ได้ฆ่าอะไรเลย โอเคมั้ย ฉันฆ่าไดโนเสาร์นี่
นายว่าตัวเองฆ่า ไทแรนโนซอรัสเร็กซ์ ด้วยลูกเตะเหรอ
นายก็เพิ่งเห็นไปเต็มสองตานี่หว่า
ฟังนะ
นี่คือจุดที่ดาบฉัน อาวุธของจริงผ่าตัวมัน เห็นใช่รึเปล่า
แค่แผลถลอกแค่นั้นอ่ะ เข้าใจเนอะ แต่นี่คือจุดที่โดนเข้ากับลูกเตะของฉัน [เดาะลิ้น]
ซึ่งมันทำให้เจ้าสัตว์ร้ายนี่ร่วง
[ใบไม้ไหวสวบสาบ]
[ดนตรีส่อเค้าลางร้าย]
- ได้ยินมั้ย - อะไร เสียงฉันชนะพนันเหรอ
ใช่ รอดูหน้าคุณนามิ ตอนฉันทำทาร์ทาร์ทีเร็กซ์ให้ไม่ไหวแล้ว
- [เด็กหญิงหัวเราะคิกคัก] - [ใบไม้ไหว]
[เด็กหญิงหัวเราะคิกคัก]
[หายใจแรง]
[หัวเราะคิกคัก]
นั่นใครน่ะ
- [ฝีเท้าขยับผ่านไป] - [ของเหลวแหยะๆ]
[ดนตรีสื่อบรรยากาศชั่วร้าย]
[เสียงหัวเราะเพี้ยน]
[ลูฟี่] เราใกล้แล้วล่ะ
[ดมฟุดฟิด]
คุณรู้ได้ยังไง
จมูกฉันไม่เคยพลาด
[หายใจเฮือก]
[เฮือกตะลึง]
นี่เป็นสิ่งที่สวยงามที่สุดที่เคยเห็นมาในชีวิต
- [ตะลีตะลาน] - [วีวี่] เอ่อ คุณลูฟี่
- ฉันว่าอาหารนั่นเป็นของคนอื่นนะ - [ฝีเท้าย่ำหนัก]
ใครมันกล้าขโมยเสบียงฉัน
ฮื้ม
[ครางต่ำ]
[อุซปหายใจสั่น]
มนุษย์อยู่รอดบนลิตเติ้ลการ์เด้นได้ไม่นานหรอก
[พึมพำ] ใช่ เพราะว่าพวกเขาถูกยักษ์กินไงล่ะ
[ยักษ์] ให้ตายเถอะ ฉันรู้สึกหิวชะมัดยาด
นามิ ฉันไม่อยากเป็นสตูว์ [สั่น]
เราไม่ได้มากันไกลเท่านี้เพื่อตายในถ้ำ
เราแค่ต้องหาทางหนีออกไป
ดูเหมือนเขาจะเป็นนักรบสักอย่าง
[จะร้องไห้] ไม่ก็นักแล่เนื้อ
ฟังนะ ฉันจะลองหาทางให้เราไปจากที่นี่
ส่วนนายก็ล่อเขาด้วยเรื่องราว แสนกล้าหาญของกัปตันอุซป
- โอเคมั้ย เอิ่ม… - [สั่นผวา]
[ยักษ์กระแอม]
ขอยาวๆ
ได้เลย
โอเค
- ได้ - [ยักษ์ผ่อนลมหายใจ]
ฉันเป็นนักรบ
เขาก็เป็นนักรบ
ฉันเป็นนักรบ
เหมือนกันเลย เหมือน
เราเหมือนกัน
[ตะโกน] นายมีของมีคมเยอะจัง
โทษที ว่าไงนะ
ฉันบอกว่านายมีขวานที่สุดยอดมากเลย
เฮ่อ ที่ฉันเคยใช้ก็มีหอก พวกทวน
แล้วก็ค้อน
แต่ขวานบรุยเซอร์เนี่ยเป็นอาวุธที่ถนัดมือที่สุด
[หอบ] มันสวยมากเลย
นายสนใจในอาวุธด้วยเหรอ
อ้อ ใช่
ฉันเคยฟาดค้อนหนักห้าตัน ในการต่อสู้กับสัตว์ประหลาดตุ่นมาก่อน
ฮืม
กาบากาบา กาบากาบา ฮ่าๆๆ
ไหนบอกซิ นายจัดการกับสัตว์ร้ายนั่นยังไง
[อุซป] คือฉันน่ะ
เจ้าตัวนั้นมันขี้กลัวเป็นปกติ มันเลยหนีลงมาใต้ดิน
แต่นั่นไม่อาจหยุดยั้งกัปตันอุซป!
ฉันมุดทะลุแผ่นดิน "เฮื้อ!" จนกระทั่งจับมันไว้ได้
"มานี่มา"
[เลียนเสียงต่อสู้] ย่าห์! ตู้ม!
แล้วพอฝุ่นหายตลบ
ก็ไม่มีสิ่งปลูกสร้างไหนเหลืออีก
ทำให้ฉันได้ฉายา
เจ้าแห่งการทำลายล้าง!
เจ้าแห่งการทำลายล้าง
นายคงกล้าหาญมากสินะ
เคี้ยวยากด้วย
- เหมือนกับกล้ามของฉัน เหนียวหนึบ - ฮืม
ไร้รสชาติ บังเอิญมากๆ เลย
นักรบที่แกร่งมากเท่านั้น
ย่อมมีความอยากอาหารที่มากพอกัน
[ดนตรีเร่งอารมณ์ลุ้นระทึกสุดขีด]
สตูว์มะ
เดี๋ยว
[ลังเล] นายไม่ได้จะกินเราเหรอ
นี่คิดงี้กันเหรอ ว่าอยากกินพวกนายเนี่ยนะ
- ใช่ ก็แหงอยู่แล้ว - ก็ดูเป็นงั้น
[ละล่ำละลัก] ฉะ… ฉันไม่กินคนสักหน่อยนึง
สิ่งเดียวที่กระหายอยู่ตอนนี้ก็คือ บทสนทนา
เพราะงั้นเลยพามากินมื้อเที่ยงด้วยไง
กิน
ในมื้อเที่ยง
กาบากาบา กาบากาบา ฮ่าๆๆ
ฉันเข้าใจแล้ว
ขออภัยด้วย
ขออนุญาตแนะนำตัวเองหน่อยนะ
ฉันคือโบรกี้ยักษ์แดง
นักรบที่แกร่งสุดแห่งเอลบัฟ!
ฉันนามิ!
- ฉัน เอ่อ… - กัปตันอุซป เจ้าแห่งการทำลายล้าง!
ช่าย
ดีใจที่ได้พบทั้งคู่
[ดนตรีแฝงความลึกลับอันตราย]
- [มิสวาเลนไทน์] เร็วเข้าสิ - ช่วยกันหน่อยก็ได้นะ
อะไร
มีความรู้สึกเหมือน…
มีคนจับตาดูเรา
อย่าพูดดิ
อย่ามาหวาดระแวงใส่ฉัน
ไม่มีใครที่นี่นอกจาก เจ้าหญิงและพวกหมวกฟางบ้า
แค่ต้องฆ่ามันก่อนที่…
มิสเตอร์ซีโร่รู้ว่าเราพลาด และส่งคนมาฆ่าเราเหรอ
[ถอนใจ]
เปรี้ยง ปร้าง ตู้ม
พระเจ้า ฉันเกลียดงานที่เกาะเขตร้อน
[มิสวาเลนไทน์] แดดมันทำร้ายผิวขาวเนียนของฉัน
เออ บ่นอยู่นั่นแหละ ร้อนจะตายอยู่แล้ว
- รู้มั้ยว่าถอดเสื้อคลุมออกได้อ่ะ - ไม่เอา ลุคฉันมันมางี้
เฮ้อ
อ้าว ซวยแล้ว
เขาส่งคนบ้ามา
[ดนตรีลึกลับชวนเสียวสันหลัง]
แหมๆ
กำลังลำบากอยู่ใช่อ๊ะป่าว
(มิสเตอร์ทรี)
ไม่น่าลำบากมาไกลเลยนะ มิสเตอร์ทรี นี่งานของเรา
ไม่อีกแล้วล่ะ อื้ม
มิสเตอร์ซีโร่ไม่สบายใจ
ที่ได้รู้ว่าพวกนาย ปล่อยเจ้าหญิงหลุดมือที่วิสกี้พีค
แถมยังเพิ่มโจรสลัดทั้งกลุ่มมาเป็นปัญหาให้แก้
- พวกเรามีแผน - ขอล่ะ
หยุดพูดทีเถอะ
ฉันยึดงานพวกนายแล้ว
และบอกเลย คู่หูฉันอยู่ในป่าเรียบร้อย
กำลังทำตามแผนการอยู่
ส่วนพวกนายสองคน… หึ
ฉันน่าจะสนุกกับพวกนายได้นะ
ทิ้งร่างอันบิดเบี้ยวไว้บนชายหาด ให้พวกอันลัคกี้มาเก็บกวาด
มิสเตอร์ซีโร่น่าจะไม่ว่าอะไร
ฉันไม่ทำงั้นแน่
[มิสเตอร์ทรี] ไม่ก็…
พวกโจรสลัดมันดันไปพัวพันกับ ยักษ์เป็นมิตรน่ารำคาญสองตัว
ที่อาจทำให้แผนฉัน…
ยุ่งยากขึ้น
ถ้าช่วยฉันจัดการพวกยักษ์ให้
ฉันจะช่วยแนะนำไม่ให้มิสเตอร์ซีโร่ฆ่าพวกนาย
[ดนตรีข่มขู่แฝงความชั่วร้าย]
อย่างน้อยก็ช่วยพูดให้
[ออกแรงกระชาก]
อื้ม
นี่มันสุดยอดมาก
ฮืม
- อยากลองของฉันนิดนึงมั้ย - อื้ม
- เฮ้! บอกว่านิดนึงไง - [ยักษ์เคี้ยวกรุบ]
เล็กจิ๋วมาก แต่ก็อร่อยมาก
[หัวเราะ] เคี๊ยะๆๆ
ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคืออะไร
มันเรียกบีฟบูร์กีญง เป็นจานเด็ดของเชฟเราน่ะ
ขอชมเชยเชฟเลย
เดี๋ยวนะ นายเป็นโจรสลัดเหรอ
ถูกต้อง กัปตันกลุ่มโจรสลัดนักรบยักษ์
ฮ้า [หัวเราะชอบใจ]
พวกเราทั้งชอบเนื้อและเป็นกัปตันกลุ่มทั้งคู่
บังเอิญมากเนอะ
ฉัน มังกี้ ดี. ลูฟี่ และฉันจะเป็นราชาโจรสลัด
ไม่ยักรู้ว่าโจรสลัดมีราชา
แต่เอาเถอะ ฉันอยู่บนเกาะนี้ มาเป็นเวลานานมาก
ฉันชื่อดอร์รี่
ยักษ์น้ำเงิน
นักรบที่แกร่งที่สุดของเอลบัฟ
นี่คือวีวี่ เธอเป็นเจ้าหญิง
[เลิ่กลั่ก] คุณลูฟี่
โอ้ ฝ่าบาท
ผมควรคำนับมั้ย
[วีวี่] ไม่ ไม่ๆๆ
และขอเลย
เรียกแค่วีวี่
ยินดีที่ได้รู้จักกัน แค่วีวี่
เธออยู่ระหว่างกลับไปช่วยอาณาจักรของเธอ
ฉันพยายามอยู่
แต่… ไม่รู้ว่าฉันจะไปทันมั้ยและ
ถ้าไม่มีอีการัม
ใครคืออีการัม
เพื่อนฉัน
เขาตายเพื่อปกป้องฉัน
ฟังดูเหมือนเพื่อนคนนี้เป็นวีรบุรุษ
เขาตายอย่างมีเกียรติ
เขาตายยังไงไม่สำคัญหรอก
เขาไปแล้ว และฉันก็ทำอะไรเพื่อช่วยเขาไม่ได้เลย
ที่เอลบัฟ เรามีพิธีกรรม
เมื่อนักรบจากไป
เราจะเอาร่างพวกเขาวางบนกองฟืนและเผา
เพื่อวิญญาณเขาจะได้ไปสู่สรวงสวรรค์
ไม่แน่ เธออาจอยากทำให้เพื่อนคนนี้
[กลั้นสะอื้น] ฉันไม่มีร่างของเขาด้วยซ้ำ
นี่
ถ้าใช้นี่แทนล่ะ
[ถอนใจเบาๆ]
[ดนตรีเศร้าอาลัย]
อีการัม
ความภักดีที่ไม่สั่นคลอน ต่อบ้านเกิดของคุณจะไม่มีทางถูกลืม
แต่ที่ยิ่งกว่านั้น
คือคุณเป็นคนช่วยฉัน
คุณเชื่อในตัวฉันเสมอ
แม้ในเวลาที่ฉันไม่เชื่อตัวเอง
คุณเหมือนพ่อคนที่สองของฉันตั้งแต่ฉันยังเด็ก
และขณะที่ฉันเดินทางไกลจากบ้าน
ไกลจากพ่อของฉันเอง
ตัวคุณกลับเหมือนบ้าน
เพราะงั้นฉันขอบคุณ
ไม่ใช่แค่เพราะหน้าที่คุณ
แต่ขอบคุณความรัก
และการคุ้มครองจากคุณ
ฉันเป็นหนี้ชีวิตคุณ
[ดนตรีเศร้าอาลัยเร่งดังขึ้น]
เขาเป็นคนดีมาก
[ดอร์รี่สะอื้น]
[ดอร์รี่ร้องไห้]
โทษนะ
คือ มันงดงามมาก
[ดอร์รี่ถอนใจ]
[ร้องไห้สะอึกสะอื้น]
สตูว์อร่อยมากเลย โบรกี้
ขอบคุณ
ฉันล่ะอยากมีเซมล่า ไว้เป็นของหวานให้พวกนายจัง
เซมล่าคืออะไร
อ๋อ เป็นขนมปังเครื่องเทศหวานของเอลบัฟ
เราจะโซ้ยเซมล่าชามโตกัน ในช่วงก่อนเข้าเทศกาลเหมายัน
เป็นการแสดง ความขอบคุณต่อเทพพระอาทิตย์
มีปีนึงที่ฉันเหมาคนเดียวหมดโต๊ะเลย
เหมือนคนที่ฉันรู้จักเลย
ทุกคนในเอลบัฟเป็นยักษ์เหมือนนายเหรอ
คือ เอ่อ กับเรา เราถือว่าปกติมาก
แต่ครั้งแรกที่ฉันได้ออกนอกเกาะ
ฉันก็ต้องทึ่งที่คนอื่นๆ ดันตัวเล็กมากซะอย่างนั้น
เอลบัฟนี่เป็นไง
โอ้
- มันเป็นเกาะที่สวยงาม - [ดนตรีงดงามแฝงความมหัศจรรย์]
พร้อมภูเขาสูงชัน มีต้นไม้ยักษ์อยู่ตรงกลาง
และมีนักรบผู้กล้าที่สร้างชื่อเพื่อเกียรติและกำลัง
ฉันว่าฉันน่าจะชอบที่นั่น
[โบรกี้] ชอบแน่นอน
แม้จะตายไปนักรบก็ยังจะมีชีวิต ผ่านเรื่องราวความกล้าหาญของเขา
เหมือนกับนายไง กัปตันอุซป
ซึ่งการตายในศึกอย่างห้าวหาญ
คือการแสดงถึงความกล้าหาญขั้นสูงสุด
นายเผชิญหน้าความตายโดยไม่กลัวได้ไง
[ระเบิด]
อะไรน่ะ
อ๋อ ก็แค่ภูเขาไฟเองน่ะ
ภูเขาไฟเหรอ เราอยู่ในอันตรายป่ะเนี่ย
โอ้ ไม่ๆ ไม่สักนิด
เอาละ ได้เวลาสู้ให้ตายกันไปข้างนึง
[อุซปหายใจสั่นกลัว]
ที่เอลบัฟ หากการต่อสู้เริ่มและไม่มีฝ่ายใดยอม
องค์เทพจะเป็นผู้มอบคำตัดสิน
ซึ่งใครก็ตามที่องค์เทพเห็นชอบ
จะรอดและได้รับการคุ้มครองศักดิ์สิทธิ์
[โบรกี้] มียักษ์อีกตนอยู่บนเกาะนี้
ที่ฉันขัดแย้งด้วยมาอย่างยาวนาน
เพราะงั้นทุกวัน เมื่อภูเขาไฟปะทุ
เราจะสู้กันให้ตายกันไปข้าง
และก็ผ่านมา 73,466 ครั้งแล้ว
และทุกๆ วัน ผลการต่อสู้ก็จบลงที่เสมอ
สู้กันเยอะมากเลย
ดอร์รี่กับฉันดวลกันมามากกว่าร้อยปีแล้ว!
ร้อยปีเหรอ
นายอายุเท่าไหร่
ยักษ์อย่างเราอยู่ได้ถึง 300 ปี
แล้วคุณก็สู้มาเป็นร้อยปีเลย
ทำเพื่ออะไร
กาบากาบา กาบากาบากาบา ฮ่า!
เอาจริงตอนนี้ฉันจำไม่ได้แล้วด้วยซ้ำ!
- กาบากาบา กาบากาบา ฮ่าๆ - จำไม่ได้ด้วยซ้ำเหรอ
นี่พวกนายเกลียดกันแค่ไหน
ถึงยอมสู้กันเป็นศตวรรษเพื่ออะไรก็ไม่รู้เนี่ย
มันไม่ใช่เรื่องความเกลียด
มันคือเรื่องของเกียรติและความเชื่อมั่น!
ถูกต้องเลย กัปตันอุซป
เราอาจจำไม่ได้ว่าทำไมถึงดวล
แต่มันจะต้องมีผู้ชนะ
ที่เอลบัฟ เกียรติจะมอบให้ทั้งผู้ที่ชนะ
และผู้ที่ตายเยี่ยงนักรบ
[ดนตรีแนวนักรบกล้าหาญยิ่งใหญ่]
มาเร็ว!
นี่นายอยากไปดูยักษ์สองตน ดวลจนตายกันไปข้างจริงดิ
- ใช่ - มันทั้งไม่ปลอดภัยหรือปกติเลย
เราไม่ได้ออกเรือมาเพื่ออะไรแบบนี้หรอกเหรอ
ก็ใช่ไง! ก็ใช่ไง!
วู้!
[ฝีเท้าย่ำเข้ามา]
[ดนตรีลึกลับแฝงอันตราย]
[เด็กหญิงหัวเราะคิกคัก]
[หัวเราะคิกคัก]
[นามิ] หือ
[หัวเราะคิกคัก]
[ของเหลวแหยะๆ]
[ดนตรีสื่อถึงความชั่วร้าย]
[เสียงแผ่นดินไหวก้องเพี้ยน]
อืม
เฮื้อ!
[หัวเราะร่วน]
เฮื้อ!
[หัวเราะร่วน]
[ซันจิ] อยู่นี่เอง
ทำบ้าอะไรของนาย
[โซโร] ฮึ่ย!
[หัวเราะ] ฝึกฝน ทับทิมคือคู่ต่อสู้ที่น่ายำเกรงที่สุด
ระหว่างที่นายทำสลัดผลไม้ ฉันก็แล่ทีเร็กซ์ทั้งตัวด้วยตัวเอง
กระดูกต้นขามันใหญ่จนมีดเลาะกระดูกฉันเกือบพัง
[โซโรหัวเราะ]
มีดเลาะกระดูกเหรอ
เฮ้ย นี่เป็นเด็กห้าขวบรึไงนายเนี่ย
[โซโรหัวเราะคิกคัก]
[ซันจิ] นี่เป็นอะไรมากป่ะ
ฉันไม่รู้
มันเหมือนว่าฉันจะหยุด…
หัวเราะไม่ได้
ได้
โอเค งั้นฉันจะเอาเนื้อที่ฉันฆ่าได้ กลับไปที่แมรี่ด้วยตัวเอง
ส่วนแกก็เชิญอยู่ทำตัวปัญญาอ่อนต่อไป
ไม่ เดี๋ยว หยุดก่อน!
[ซันจิ] ทำไมฉันต้องฟังด้วย
[หอบแรง]
มีดเลาะกระดูก
[หัวเราะ]
[กัดฟันข่มกลั้น]
[หัวเราะร่วน]
[หัวเราะทึ่ง] โฮะๆๆ
การดวลระหว่างยักษ์ ไม่น่าเชื่อเลยเนอะว่าเราจะได้ดู
ก็ดี
มันจะต้องอลัง วู้ว!
[นามิ] เฮอะ
อะไร
[นามิ] เพราะงี้มันถึงเรียกลิตเติ้ลการ์เด้น
เพราะมันเล็กสำหรับพวกเขา
[ดอร์รี่ครางฮึ่ม]
[ดนตรีแนวนักรบยิ่งใหญ่]
ขอให้โชคดีกับการดวล
ไม่ต้องใช้โชคสหายตัวน้อย แค่เมตตาจากเทพเป็นพอ
นามิ! อุซป!
อ้า! สหายตัวน้อยอีกพวก หวัดดี!
- หวัดดี ยักษ์อีกตน! - [ดอร์รี่หัวเราะ] เคี้ยะๆๆ
พวกนายมาทำอะไรที่นี่
เราก็เจอยักษ์เหมือนกัน ที่นี่เจ๋งดีเนอะ
- ฉันรู้ ฉันเพิ่งพูดใส่นามิไป! - ช่าย!
- [ลูฟี่] ยักษ์ล่ะ! ยักษ์ล่ะ! - [โบรกี้หัวเราะ]
[ลูฟี่กับอุซป] เย่!
- ดอร์รี่ - โบรกี้
[ลูฟี่] ยักษ์พวกนี้ไม่ได้เกลียดกัน
เขาเป็นเพื่อนกัน
คุณนามิ คุณมีเหตุผลสุด
นี่เราจะนั่งดูยักษ์สองตนฆ่ากันเองจริงเหรอ
ฉันว่าทุกอย่างจะเป็นไปได้สวย
[ดนตรีชั่วร้ายดังแว่ว]
[ดนตรีประลองศึกโบราณ]
[สองยักษ์ฮึมฮัม]
[ดอร์รี่หัวเราะ] กาบากาบา กาบากาบา ฮ่าๆ
มันอยู่ในนั้นมั้ย
[มิสเตอร์ไฟว์] ใช่
ปาร์ตี้กัน
[สองยักษ์ฮึมฮัม]
วันนี้เรายืนอยู่หน้าปากทางสู่ความรุ่งโรจน์
ที่ที่ผู้กล้าจะประสบกับชะตา
ขอให้เอลนี้ช่วยจุดไฟในหัวใจ
ที่เราจะใช้หล่อหลอมเข้าสู่การต่อสู้
[ดอร์รี่] สโกล!
[นามิ] หินนี่นิ่มจัง
[โบรกี้] ฮึม
แด่เกียรติยศที่ปกป้อง
ความรุ่งโรจน์ที่ถวิลหา
มิตรภาพของนักรบที่แท้จริง
และขอให้เทพพระอาทิตย์นิกะ ยิ้มอย่างยินดีในสิ่งที่ท่านจะได้เห็น
และมอบที่ให้เราในหอแห่งวีรบุรุษอันทรงเกียรติ
- สโกล! - สโกล!
[โบรกี้เรอ]
[ดอร์รี่เรอ]
[ดนตรีนักรบเร่งดังขึ้น]
ฮึ่ม!
ย้าก!
(ประกาศจับ จับเป็นหรือตาย ดอร์รี่ โบรกี้)
(200,000,000 เบรี)
[สองยักษ์คำราม]
[คำราม]
ย้าก!
ฮึ่ย! ย่าห์!
เยี่ยม ตู้มๆ!
ลุยเลย โบรกี้!
ลุยเลย ดอร์รี่!
นายคือนักรบที่แกร่งที่สุดในเอลบัฟ!
เฮ้ย!
ลุย! ลุย! ลุย! ลุย!
ไม่นะ ดอร์รี่ๆ
เอาเลย! ไปเลย จับเขายัดลงสตูว์
พวกเขาแกร่งมาก
- [ลูฟี่] ใช่ ดอร์รี่ เอาเลย! - [อุซป] ล้มเขาเลย โบรกี้
ดอร์รี่ เยี่ยม!
นี่มันตำนานชัดๆ เชื่อมั้ยว่าฉันเกือบอยู่แต่บนเรือ
[นามิล่องลอย] ใช่
รู้สึกประทับใจมาก
ฉันอยากเป็นอย่างพวกเขา
- คุณอยากเป็นยักษ์เหรอ - เปล่า
นี่แหละคือคำว่า "นักรบแห่งท้องทะเลผู้ห้าวหาญ"
ฉันอยากจะอยู่
อย่างภาคภูมิและไม่เกรงกลัว เหมือนดอร์รี่กับโบรกี้
ถ้าเอลบัฟเป็นเกาะที่ เต็มไปด้วยนักรบเหมือนพวกเขา
ฉันก็อยากจะไปในสักวัน
ฉันด้วย
ฉันสัญญาว่าเราจะได้ไป
ไปด้วยกัน
วู้!
- ฮึบ! - [อุซป] เย่!
เมฆพวกนั้นเหมือนเจ้าแมวเลย
คุณนามิ คุณไหวรึเปล่าคะ
จะไหวกว่านี้ถ้าได้ลูบเจ้าแมว
ไม่มีใครยอมใครเลยจริงๆ
ไม่แปลกใจเลยทำไมยืดเยื้อมาถึงตอนนี้
- วู้! - โว้วๆ โว้วๆๆ
- [ดอร์รี่หอบ] - [อุซป] เย้!
[ตะโกน]
- [อุซปเชียร์] โบรกี้ๆ! - [ลูฟี่เชียร์] ดอร์รี่ๆ!
ทำไมมันไม่ได้ผล
รอมันออกฤทธิ์หน่อย
กระสุนระเบิดขี้หูของฉัน จะทำงานทันทีที่มันละลายหมด
- ฉันใส่ขี้หูในเบียร์มัน - ฉันเข้าใจ
โอเค แค่บอกเผื่อไว้
[เหนื่อยอ่อน]
- [หอบ] - [สะเทือนไหว]
[สำลัก]
ตู้ม
มีบางอย่างแปลกๆ กับโบรกี้
[ร้องทรมาน]
ดูสิ มีควันลอยออกมาจากแก้วเขา
[หอบแรง]
แต่เบียร์นั่นมาจากดอร์รี่
ไม่อยากพูดเลย แต่ดอร์รี่น่าจะวางยาเขา
ไงนะ ไม่มีทาง
โบรกี้กับดอร์รี่จะสู้อย่างขาวสะอาด พวกเขาไม่วางยาใส่กันแน่
ถูกต้อง ไม่มีใครบนเกาะนี้ คิดทำอะไรแบบนั้นหรอก!
เว้นแต่เราไม่ใช่พวกเดียวที่อยู่บนเกาะ
[วีวี่] บาร็อคเวิร์คส์
นายขี้มูก!
ฝีมือนายกับระเบิดขี้มูกสินะ
ฮึ่ย!
เดี๋ยว คุณลูฟี่ เดี๋ยว!
หยุดก่อน!
หยุดสู้ก่อน
การสู้นี้ไม่ยุติธรรม มีบางอย่างแปลกๆ กับโบรกี้!
โบรกี้
โบรกี้!
[ฮึมฮัม]
ไม่
[กู่ร้องชัยชนะ]
ด้วยคมดาบนี้
ฉันคว้าชัยชนะอันโชกเลือดมาได้!
การต่อสู้สิ้นสุด
หลังผ่านมากว่าศตวรรษ
[มิสเตอร์ทรี] อื้ม
เป็นไปตามแผนทุกอย่าง
เฮ้ย ฉันรู้จักเธอ
พอดีคนมันลืมยาก
[ดนตรีระทึกลึกลับ]
[นามิครางเพลียๆ]
นามิ
[อุซปร้องลั่น]
[ล่องลอย] บาย อุซป
[กรีดร้อง]
บ๊ายบุย
[ไอ]
[ร้องเจ็บ]
[ไอหนัก]
นามิ!
โบรกี้!
ไม่ ไม่! โบรกี้
[ดนตรีหดหู่วังเวง]
โบรกี้ ไม่นะ
[ดอร์รี่] นี่คือคำตัดสินขององค์เทพ
โบรกี้ได้ตายอย่างมีเกียรติ
[หอบ]
ไม่
ไม่! นายไม่เห็นเหรอ
นี่มันไม่ยุติธรรม!
ไอ้บาร็อคเวิร์คส์นั่นใส่ระเบิดในเอลเขา
มันไประเบิดในท้อง!
เอลที่ฉันมอบให้เขาเหรอ
ฉันพยายามหยุดการสู้แล้ว
แต่โบรกี้ก็ยังจะต่อให้จบ
ฉันไม่รู้เรื่องเลย
นี่ฉันไม่ทันสังเกตได้ไง
สหายรักฉันตายไป
เพื่ออะไร
ไม่มีเกียรติ
ไม่มีอะไรเลย!
[อุซป] เดี๋ยว! คนที่เอานามิ เพื่อนของฉันไปยังอยู่ข้างนอกนั่น
ฉันต้องการให้ช่วย
ฉันทำคนเดียวไม่ได้
[ดนตรีเศร้าหดหู่]
ฉันจะจดจำนายไว้เสมอ โบรกี้
นักรบที่แกร่งที่สุดในเอลบัฟ
ฉันช่วยนายไม่ได้
แต่ยังพอช่วยนามิได้
[ดนตรีหนักแน่นเปี่ยมพลัง]
[หอบ]
[เด็กหญิงร้องไห้]
หืม
นี่
เธอเป็นใคร
[เด็กหญิง] ฉันกำลังรอคนคนนึง
แต่ตอนนี้หลงทางและโดดเดี่ยว
ฉันอาจช่วยได้นะ
เธอกำลังรอใครเหรอ
[ดนตรีชั่วร้ายชวนผวา]
[วีวี่] คุณลูฟี่!
คุณลูฟี่
รีบออกห่างจากเธอ
(มิสโกลเด้นวีค)
วิ่ง!
[ดนตรีเพี้ยนอู้อี้]
[กึ่งร้องไห้] วิ่งทำไม
แปะ
เธอเป็น
[หายใจสั่นกลัว]
[อุซป] นามิ!
นามิ!
นามิ เธออยู่ไหน
[ดนตรีระทึกคุกคาม]
โว๊ะ!
[ซันจิ] คุณนามิ!
[ตะโกน] มีใครอยู่มั้ย
[ครางเจ็บ]
[ดนตรีสื่อภัยคุกคาม]
ว่าไง มิสเวนส์เดย์
[ดนตรีเบาลง]
[ดอร์รี่] สหายรักของฉัน
จากนี้บ้านนายจะว่างเปล่าชั่วนิรันดร์
เราเสมอกัน 73,466 ครั้ง
แต่ครั้งนี้
ฉันไม่สนว่านายตายยังไง
นายสู้เฉกเช่นนักรบที่น่าภูมิใจ และฉันจะจัดพิธีเยี่ยงนักรบ
แต่ก่อนอื่น
ฉันจะหาคนที่ทำกับนาย
และให้มันชดใช้!
[เจ็บปวด]
[ดนตรีประหลาดแฝงอันตราย]
[ดอร์รี่ครางเจ็บ]
ช่างแสนเจ็บปวด
ช่างเป็นความทุกข์ที่งดงาม
อะ… อะไรเนี่ย
ขี้ผึ้งเทียนไง
พลังของผลโดรุโดรุทำให้ฉัน มีความสามารถในการสร้างและควบคุมมัน
[ดอร์รี่ร้องตะโกน]
[มิสเตอร์ทรี] จงดิ้นไปให้เต็มที่เลย
แต่เมื่อมันแข็งตัว ขี้ผึ้งจะแข็งแรงยิ่งกว่าเหล็ก
ทำไมถึงทำแบบนี้ แกต้องการอะไร
[มิสเตอร์ทรี] ฉันรู้ว่ามันไม่ค่อยแฟร์นัก แต่เชื่อเถอะ
ความทรมานของนายมีความหมาย
คือว่า…
ฉันเป็นศิลปิน
และนาย สหายยักษ์ผู้ที่น่าสงสาร
จะเป็นผลงานชิ้นถัดไป
[ดนตรีชั่วร้ายน่าสะพรึงกลัว]
[ดอร์รี่กรีดร้อง]
[ดนตรีลึกลับแฝงอันตราย]
[หัวเราะ]
ไม่นะ
[ดนตรีระทึกข่มขวัญ]
[ดนตรีลึกลับแฝงอันตราย]
[ดนตรีแนวผจญภัยฝ่าอันตราย]
[ดนตรีระทึกข่มขวัญ]