Non te dás conta do perigo?
- Cousas que pasan. - Que vos pasa? Por que facedes coma…?
Nami, ensíname a perna.
Ao cociñeiro vaille doer perder isto.
Non, digo iso que tes pintado, Nami.
Telo que borrar.
Non fai falta.
Lembras onde estás?
Lémbroo todo, pero era coma se non controlase o que sentía.
Esa é a marca dunha axente moi perigosa, Miss Goldenweek.
Usa unha pintura especial hipnótica
que altera o estado emocional cando a pel a absorbe.
Pinta literalmente o estado de ánimo. Hai que borrala para romper o seu control.
Que loucura pasar por iso, Nami.
Eu nunca me deixaría controlar por algo así.
Ei, risiñas.
Tes pintura na perna.
- Non tal. - Si tal.
- Non tal. - Si tal!
Ei!
Que teño cóxegas!
Parade de enredar. Os Barrocos están aí fóra.
Escoita, teño unha ganzúa na bota. Se unha das dúas a dá…
Os grillóns son de cera!
Non teñen pecho.
Só queda esperar que un dos vosos nos estea buscando.
Ai, non… Usopp.
Vino caer nun desprendemento de rochas.
- Espero que estea ben. - E Sanji?
Ese?
Ese fixo que se perdeu na selva.
- Pois estamos sós. - Non tal.
Aínda nos queda Luffy. Vai vir por nós.
Teno Miss Goldenweek.
Estea onde estea, non é o Luffy que coñecedes.
Non o subestimes.
Ademais,
- aínda non estamos mortos. - Iso…
é o que me preocupa.
A casa, os grillóns… Isto é obra do compañeiro de Miss Goldenweek, Mr. 3.
Sexa o que sexa o que planea,
ides desexar estar mortos.
Non gardes os eloxios para ti.
Que che parece a miña última obra?
Encántame o do berro.
Non me digas.
Os presos déronche guerra?
O espadachín e a navegante nin me viron. A princesa fuxiu. Non chegou lonxe.
Hai outro nome na lista.
O capitán.
- Onde vai? - Na praia, de pícnic.
Tíñasmo que traer.
Quéroo para min.
A ver…
- Isto xa o falamos. - Necesito un xoguete novo.
Pois non romperas todos os vellos.
Vale. Se cadra podes xogar ti comigo.
Como lle vou dicir que non a esa cariña?
Pásao ben e, cando acabes con el, tráemo.
Necesítoo para completar a miña obra mestra.
Parece unha torta de aniversario. Estou de aniversario?
Non, rula, pero candeas si que ten.
Agora que neutralizamos os xigantes,
xa non hai quen nos estrague a festa.
Luffy!
Como me alegro de verte!
Temos un problema. A Gavela dos Barrocos. Teñen a Vivi, a Nami e a Zoro.
Están a montar un instrumento de tortura moi tolo.
Mete medo, meu.
Imos por eles, ti fas o da goma goma e listo,
fuximos a fume de carozo.
É todo culpa miña.
Non, a culpa é toda dos chalados dos sicarios.
A muller do barco avisoume.
Dixo que, se non aceptaba a oferta,
a Gavela dos Barrocos mancaría os meus amigos.
E é todo culpa miña.
Luffy, que tes na cara?
Ides morrer.
Ei! Este non es ti, vale?
Escoita. Témolo controlado. Ti e mais eu.
Os capitáns Usopp e Luffy.
Igual ca Yasopp e Shanks.
Loitando polos nosos soños contra quen se interpoña.
E non o podo facer só, así que…
sexa o que sexa que tes, levántame ese ánimo.
Vamos, Luffy.
Necesitámoste. Veña!
Ei, sei que a cousa pinta mal, pero ti non te rendes.
Ti nunca te rendes.
Volvo agora.
Perdóame, Usopp.
Un pícnic para o meu boneco novo.
Ti.
A ver, Usopp, pensa. Hai catro sicarios nesta illa.
Primeiro plan: agóchaste ata que marchen.
Pero os teus amigos morren.
Segundo plan: loitas contra eles.
E morres ti.
Con moita dor.
Terceiro plan:
buscas…
alguén máis…
con quen loitar.
Sanji.
Sanji!
Nami!
Vivi!
Luffy!
Usopp!
Cabeza de musgo…
Isto non se ve todos os días…
Tiñas razón.
Isto é peor ca a morte.
Véxovos aos tres algo incómodos.
Así que ti es Mr. 3.
Que me delatou?
Será o tres que levas no pelo.
Amolounos non darvos matado en Whisky Peak.
Pero compensarémolo matándovos agora.
Sabedes o problema con algúns dos meus socios da Gavela?
Céntranse tanto no traballo
que esquecen ser… barrocos.
Coma estes dous, cos gloriosos dons que lles dan os froitos do demo.
Pero como deciden usalos?
Para seren asasinos a soldo.
Animaliños.
Os seus actos serán esquecidos pola historia.
Pero os meus non.
Este discurso é a tortura?
Nami!
Fas os honores?
Que noxo.
Voilà.
Chove cera.
A poalla de cera que vos cae na cabeza acabará cubríndovos e endurecendo,
tornando os vosos corpos en fermosas esculturas de cera.
Debiádesvos sentir honrados. Ides morrer pola arte.
Ai, Deus.
Este é o plan brillante?
Esperar a que caia a cera?
Non espero que uns zoquetes coma vós o entendan.
Somos sicarios. Matámolos e imos para a casa.
Entendo que somos sicarios, pero eu son artista.
Rebéntoos xa. Estás a perder o tempo.
Vivi,
mira para Zoro.
- Ten as espadas. - A miña cera fixará as súas expresións.
Inmortalizará o seu sufrimento.
A dor. A desesperación.
A morte lenta
é o tema principal.
Vaia gaitada.
E dis que es artista?
Teño roubado nos mellores museos do Mar do Leste
e o teu discursiño é unha bobada.
A miña obra oféndete?
A túa obra é unha mentira.
Mira para Zoro. Non está sufrindo, está…
rindo.
Algo de razón ten.
Mala idea deixarme as espadas.
Nin se me ocorrería inmortalizar a Roronoa Zoro sen elas.
Entón nada me impide usalas para liberarme
e marchar desta illa coa túa cabeza.
Xa está de volta.
O que?
A miña cera é dura coma o aceiro.
Vese ben que non es forte abondo para rompela, pero sigue probando.
É divertidísimo.
Aí está.
Esa é a reacción que eu buscaba.
Ninguén quería xogar nunca comigo, ata que dei coa pintura especial.
Agora a xente fai o que eu quero.
O verde ponte tan tranquilo que aceptarías a túa propia morte.
O amarelo faite rir mesmo ante a máis dolorosa das torturas.
E o azul…
O azul ponte máis triste do que estiveches en toda a túa vida.
Pero ti iso xa o sabes.
Un té?
Os meus amigos
van morrer.
Estás mellor sen eles.
Os amigos defráudante, non coma os xoguetes,
que, cando xa non divirten, van para a caixa.
Expliquéillelo a meus pais e non o entenderon.
Así que os pintei e metinos nunha caixa.
Moito ruído fixeron…
os primeiros días.
Eses choros
estanme a aburrir.
Xa está.
Reláxate e esquece os parvos dos teus amigos.
Gústache o té?
Dixen que se ao meu bonequiño lle gusta o té.
Vou salvar os meus…
amigos.
Gústache o té?
Este té
está riquísimo.
Moi ben, bonequiño.
Cadeas, viño tinto e unha chea de cera de candea.
Aquí alguén o pasou moi ben.
Que temos aquí?
E a miña carpeta?
En fin, xa vos metestes noutro cerello
e supoño
que lle toca ao bo de Sanji sacarvos do apuro.
Aquí o restaurante barateiro. Tómolle nota da reserva?
Ollo, Mr. 3.
Iso é xeito de falarlle ao teu superior?
Ai, pídolle perdón,
Mr. 0.
A Armada está ao tanto do que facemos.
Mesmo coas voces modificadas,
o uso do teléfono caracol non tardará en ser de alto risco.
Espero que chegue con preguntalo unha vez.
A princesa e os Sombreiros de Palla están mortos?
Si. Quedaron tirados na poza que formou o seu propio sangue.
Que sorpresa, Mr. 3.
Sempre insistes en tomalo con calma.
Vaia, ía torturalos máis tempo, pero o de pelo verde púxome dos nervios.
Cousa repugnante. Xa me tardaba calarlle a boca.
Mentres estea feito…
Mandei os Unluckies a verificar todo e a limpar os estragos.
Debían estar a chegar.
Estou desexando recibilos, señor.
Ah, e aviso: Miss Friday leva tempo sen comer.
Desde aquel incidente tan desafortunado do orfanato.
Non me fodas.
Sanji, a ti tamén te colleron.
Socorro!
Que alguén me axude!
Por favor!
Brogy!
O afouto guerreiro Usopp!
Brogy, estás vivo!
Seica a espada de Dorry non estaba afiada dabondo
para concederme un final rápido.
Pero, se me vou encontrar cos meus deuses hoxe,
alégrome de que o último que vexa sexa a cara dun amigo.
Ninguén se vai encontrar con deus ningún.
O duelo non foi xusto. Envelenáronche a cervexa.
Queríante sabotar.
Que vilán faría algo así?
Os mesmos que secuestraron os meus amigos.
Están nun apuro. Necesitan axuda.
Non digas máis. Derrotaremos os nosos inimigos xuntos.
Ao xeito de Elbaph.
Con honor
e aceiro!
Non tes bo aspecto.
Se cadra a miña oferta foi un chisco precipitada.
Pero, sexa cal sexa o perigo,
seguro que o capitán Usopp pode con el.
Coma nos teus contos, eh?
Que van facer eses miserables contra o Señor da Destrución?
Xa, iso…
Unha cousa é unha toupa monstruosa,
pero a Gavela dos Barrocos é outra.
Teñen unha forza tremenda e…
uns poderes tremendos.
Entendo.
Tes medo.
Non teño medo.
Quen dixo medo? Eu non dixen tal.
Es pequeno.
E todo fibra.
E a vida dos teus amigos está en xogo.
Ten sentido que teñas medo.
Calquera guerreiro verdadeiro o tería.
O medo é bo nun guerreiro.
Indica que te preocupas.
Dáche un propósito.
Non lle confiaría a miña vida
a un guerreiro que dixese que nunca tivo medo.
Cres iso de verdade?
Na cova, preguntáchesme
como se pode un enfrontar á morte sen medo.
A verdadeira afouteza non é a ausencia de medo,
senón ir á batalla a pesar del.
Eu non son un xigante coma ti.
Se vou á batalla só,
vou morrer.
Será unha morte honorable,
intentando salvar os teus amigos.
Que tal, paxariño?
Algún problema, Mr. 3?
Vou ter que poñelo en espera.
Perdón.
Mascotas mortas.
E os Sombreiros de Palla non, claro.
Dime… con quen estou falando?
Pódesme chamar…
Mr. Prince.
Pois que saibas, Mr. Prince,
que os Sombreiros de Palla arrepentiranse de levar a princesa Vivi a bordo.
E ti vaste arrepentir de atender esta chamada.
Ola, bonito.
- Xa custa moverse. - E respirar.
Non podo cortar a cera,
pero si as pernas.
Vas cortar os pés? Que plan é ese?
Mellor que estar morto.
Vaino facer.
- Como vas loitar sen pernas? - Se vos dá medo, non miredes!
Que noxo! Para xa!
Sóltaos a eles. A Gavela dos Barrocos quéreme a min.
En canto che axudaron, entraron na nosa lista.
Non os podes salvar, e xa vas tarde para salvar Alabasta.
Só te quere provocar.
Que sabedes da patria da vosa nova amiga?
A xente de alí culpa dos seus problemas o rei.
- Seu pai. - Meu pai quere salvar o meu país.
A Gavela dos Barrocos destrúeo.
Polo que sexa, estase a xestar a revolución.
Pequena, fácil de conter…
ata agora.
Estás ao tanto das últimas novas?
UNHA NOVA PRAGA: OS PIRATAS BLIKING
"Viran as tornas en Alabasta.
Miles de soldados do exército real cambian de bando para unirse á rebelión."
Miles? Caramba, iso é moito.
- Que os faría cambiar de idea? - Ou quen?
Por que facedes isto?
Que quere a Gavela dos Barrocos de Alabasta?
É o segredo de Mr. 0.
Pero a ironía encántame.
Alabasta está ao límite da guerra civil e a única que o pode impedir
está a punto de morrer ben lonxe de alá.
Inútil.
E soa.
O tipo raro este quere que morramos con medo.
Eu non lle vou dar o gusto.
Tranquilas. Vai vir Luffy.
Vós nunca vos rendedes, non?
Ti vaste render?
E entregar o reino?
Non perdas a esperanza.
Faime caso. Por moito que lle faga Miss Goldenweek,
Luffy estase resistindo, fixo.
O vermello fai que te enfades con quen eu diga.
E un boneco malo coma ti merece un castigo.
Mr. 3 está matando os teus amigos.
Como te fai sentir iso?
Faime sentir furia!
Aínda os queres salvar?
Esta é a miña cor favorita.
Sabías que, no espectro das cores, o negro é a ausencia de luz?
Na miña paleta, é a ausencia de esperanza.
Por iso lle chamo "negro traizón".
Faite renunciar a todo aquilo no que cres.
Tes algún soño, bonequiño meu?
Vou atopar o One Piece
e vou ser o rei dos piratas!
Xa non.
Sempre me sentín soa.
É a miña maldición.
Pero a túa é moito máis triste: a que proporciona o froito do demo.
O mar.
Un mergulliño
e os teus soños nunca se cumprirán.
Métete no mar.
Así.
Non mires atrás.
E repite comigo.
Nunca vou atopar o One Piece.
Nunca vou atopar…
o One…
Non chegarei nunca a ser o rei dos piratas.
Non…
chegarei…
nunca…
a ser…
o rei…
dos…
Luffy!
Non o digas!
Vou por ti, meu amigo!
Augáchesme a festa!
Agora es ti o meu boneco!
Non te me achegues, friqui mediaslongas!
Luffy!
Collinte!
Capitán Usopp ao rescate!
Vamos!
E o resto da tripulación?
Xa case está.
Mi ma.
Ídevos preparando.
Quen é o pallaso?
Somos os heroes.
Sorpréndeme que deses fuxido da trampa de cores da miña compañeira,
pero, se vés salvar os teus amigos,
chegas tarde.
Están mortos?
Aínda non.
Calculo que lles quedan uns minutos de aire nos pulmóns.
Pero iso é máis tempo do que tes ti.
Fixéchelo ti.
E tamén estragaches o duelo dos xigantes.
Así é.
Eu son o cerebro.
Pois vas pagar.
Hora da malleira.
Eu estou aquí, meu. Vai por el, Luffy.
Usopp, a separarse!
Espera! Van morrer!
Ti non o vas permitir!
Non está na nosa lista, pero podemos matalo igual.
Oíchelo?
Vas morrer.
E nin sabemos quen es.
Unhas últimas palabras?
Propoño
que fagamos coma os guerreiros de Elbaph.
Un duelo.
Perdoa, é que…
Ti contra nós…
Non vai ser unha loita xusta.
Por iso me encanta.
Vale.
- Con quen queres baterte en duelo? - Con ela.
Levou a Nami.
E quero o desquite.
Paréceme ben, querido. Levo todo o día con gana de matar.
En Elbaph, a tradición é empezar o duelo cun xesto de respecto mutuo.
Unha reverencia ou unha aperta de mans.
Eu prefiro empezar…
así!
Ti es Miss Valentine, non?
O nome foi cousa túa? Porque moi doce e romántica non pareces.
Eu son…
tremendamente doce!
Ven aquí e bótame unha man!
Dous contra un? Iso non sería un duelo, ou?
E o teu compañeiro? Tocoulle a china.
Cal era o seu froito do demo? Estoupar mocos?
Oe!
Vaia porcallada.
Ti non calas nunca?
Terei que calarte eu.
Iso eran 20 quilos.
Cincuenta quilos!
Case nin o notei.
Cen quilos!
Por que ris?
Vas morrer.
Unha morte honorable,
salvando os meus amigos.
Val?
Grazas por salvarnos.
Imos igualar o combate un chisco. Eu vou por el.
E nós por ela.
Sabémolo todo de ti, Monkey D. Luffy.
A Gavela dos Barrocos sempre investiga os obxectivos,
para saber as fortalezas
e sobre todo as debilidades.
Eu estudei as túas.
Es un bulleiro.
Precipítaste a cegas.
Atacas sen pensar.
Eu, polo contrario,
sempre me preparo.
Aínda estou vivo?
Feliz día de San Valentín!
- Arreda do meu amigo! - Do noso amigo.
Por favor, Miss Wednesday,
nunca estiveches ao meu nivel.
Roronoa Zoro,
atrapado coma unha rata.
Dá gusto velo.
Non me estraña. Así tes algunha posibilidade.
Sabes loitar sen as espadas?
E ti sen meter o dedo no nariz?
As miñas balas de alento sonche ben potentes.
Patada metralleta de goma goma!
Boa noite.
Fallaches.
Es un tocapelotas, sabes?
Esa boca.
Estrela especial de mollo picante!
Moi bonito o pau,
pero parece algo feble!
Querías morrer moi digno, pero morrerás como un idiota!
Isto é por Igaram.
Zoro!
Estrela de laparada mortal!
Dorry?
Gústache a miña escultura?
Pistola de goma goma!
Cadeado de cera!
Fixécheslle ti iso a Dorry.
Non loitas con honor!
Pero os xigantes si.
E por iso eran obxectivos fáciles.
Coma ti.
Sempre intentando resolver os problemas a base de puñadas.
Non me vou render nunca.
Eu prefiro velo como que non vas aprender nunca.
A nosa investigación non atinou.
É facilísimo derrotarte.
Case tan fácil coma aos coitadiños dos xigantes.
Eses xigantes eran amigos meus.
E ti deshonráchelos.
Muro de cera!
Martelo de goma goma!
Luffy!
- Estás ben. - E nós tamén, non sei como.
Salvounos Usopp.
- Home claro! - Que raio pasou aquí?
Sanji!
Non vos podo deixar sós, eh?
E ti onde andabas?
Tranquilo, salveinos eu. Non sei se cho contaron, pero foi a bomba.
Mirade o que atopei.
- Un compás eterno? - E indica o camiño a Alabasta.
Sanji!
- Es tremendo! - Parece que eu tamén salvei algo.
Así xa non hai que esperar polo gran compás.
Pois vámonos de aquí.
Si, por favor, antes de que nos intente matar algo máis.
Houbo dinosauros…
Sicarios…
Esquécenos algo?
Ah, si. Os xigantes!
Dorry tamén estaba preso na cera, pero libereino.
Todos sabiades que había xigantes na illa?
Ai, amigo meu! Dou grazas aos deuses por que esteas vivo!
E eu por que esteas vivo ti!
Non apertes tanto, que me vas abrir a ferida!
Alegrámonos de que esteades vivos!
Os xigantes sómosche coma buxos.
En canto me liberaches da cera, quedei coma novo!
Pois si. E un bocado do seu guiso revive un morto!
E o voso duelo que?
Non iredes…?
Logo de cen anos sen vencedor,
os deuses deixaron claro o seu veredicto.
Déboche unha
polo que dixeches antes.
Non.
Déboche eu unha a ti.
Agora temos un conto novo para contar.
A lenda do afouto guerreiro Usopp.
Iso!
E eu teño un soño novo.
Ir a Elbaph algún día.
Vas encaixar de marabilla!
Vaia, igual sobresaes un chisquiño.
Princesa,
prego polo teu país.
Grazas, Dorry.
Cando levantedes a áncora,
confiade en nós e seguide adiante pase o que pase.
O que? Pase o que pase?
- Por que dis iso? - Deica! Procurade non morrer máis!
Luffy, xa te desviei bastante do teu camiño.
Ao próximo barco que vexamos pídolle pasaxe.
E uso o compás eterno para chegar.
Que pena.
Xa lle pedín a Nami que poña rumbo a Alabasta.
Non vos podo pedir que me levedes.
Non tes que pedilo.
Xa cho dixen.
Cando o ves, velo.
Os amigos levantaron áncora.
Non han chegar lonxe co monstro da auga.
Sen a nosa axuda, non.
Levo loitando co meu machado esmagador máis de cen anos.
E eu coa miña espada Terry.
Pero, se os nosos días de baternos en duelo remataron,
non se me ocorre mellor despedida.
Xente! Aí vén algo nadando dereito cara a nós!
- Outro dinosauro? - Un rei dos mares?
É unha carpa vermella xigante!
Temón a babor!
Non!
Seguimos adiante.
Como dixo Brogy.
- Soberanía… - Hakoku!
Vistes iso?
Impresionante!
Que a boa fortuna vos acompañe!
- Un lanzamento excelente, meu amigo. - Tan excelente coma o teu.
Sabes? Acabo de lembrar o que provocara o noso primeiro duelo.
É verdade!
- Abateramos un rei dos mares cada un. - E preguntárannos cal era máis grande.
O meu, por suposto!
Andrómenas! O que abatera eu era máis grande!
Cuestionas o meu honor?
O teu honor? Cuestiono a túa cordura!
Pois se cadra temos que pechar o asunto de vez!
- Cun duelo! - Cun duelo!
Cache! Con ese facía eu sushi.
- Non, ho. - Mato peixes seguido.
- Dese tamaño non. - Eu non teño problemas de tamaño.
Idiotas.
Ti ves o que fixeches?
Perdemos o combate, a túa compañeira toleou
e os obxectivos fuxíronnos. Outra vez!
Díxenche de matalos á primeira oportunidade.
Vai querer respostas.
Voulle contar a verdade.
Foi todo culpa túa.
Non lle vas dicir nada.
- O mellor dinosauro que probei! - Probáralo algunha vez?
Non, pero non pode saber mellor ca isto.
Non me collía nas tixolas!
- Temos a comida ben gañada. - Certo!
A ver, xente.
Polo heroe de Xardín Pequeno.
Por Usopp.
- Por Usopp! - Por Usopp!
Non contas algo?
Non podo.
Vale! Alí estaba eu, só, con seis sicarios rodeándome.
- Seis? - Ou oito.
Eran rápidos. Ti víchelos, Vivi.
Non os dabamos contado.
Vivi, eu derrotei dous axentes da Gavela sen axuda.
Cales?
Miss Friday e Mr. 13.
Como eran?
Pois eran…
Eran…
Son contrincantes moi perigosos.
Si. Grazas, Vivi.
Abater un dinosauro vale por dez axentes da Gavela.
O que matei eu?
- En soños. - Rompinlle o pescozo.
- Despois de apuñalalo eu. - Non foi así!
Van seguir con iso ata que cansen.
Ou lles volva dar a fame. Iraste afacendo.
Se vexo un dinosauro agora mesmo, puñada!
Debe estar ben ter unha tripulación.
Si, pero tamén está ben ter outra rapaza a bordo.
Quérenme provocar, meu!
Estou algo cansa, así que xa me vou ir deitando.
- Pero vémonos á mañá, si, Vivi? - Si.
Subtítulos: Ana M. Fernández Fernández