Nie widzicie, co się dzieje?
- Bywa. - Co z wami?
Czemu tak się…
Nami. Pokaż nogę.
Kuk pożałuje, że to przegapił.
Nami, masz farbę na nodze.
Zmyj ją.
Nie chcę.
Wiesz, gdzie jesteś?
Pamiętam wszystko,
ale nie miałam wpływu na to, jak się czułam.
To był znak bardzo groźnej agentki, Miss Goldenweek.
Maluje hipnotyczną farbą.
Gdy wniknie w skórę, zmienia twój nastrój.
Jakby kolorowała cudze emocje.
Trzeba zetrzeć ten znak, by się uwolnić.
Nami, wpakowałaś się w jakieś niezłe bagno.
Ja bym w życiu nie dał się tak kontrolować.
Tak, śmieszku? Sam masz farbę na nodze.
- Nie. - Tak.
- Nie mam. - Masz.
Mam łaskotki.
Uspokójcie się. Agenci są tuż za drzwiami.
W bucie mam wytrych. Gdyby któraś z nas zdołała…
To jest wosk.
Tu nie ma zamka.
Miejmy nadzieję, że reszta załogi nas szuka.
O nie, Usopp.
Zostawiłam go, gdy spadał w przepaść.
Oby był cały.
A Sanji?
Ten głąb?
Na bank zgubił się w dżungli.
- Jesteśmy sami. - Nie.
Jest jeszcze Luffy. Przyjdzie po nas.
Miss Goldenweek go dopadła.
Nie jest teraz Luffym, jakiego znamy.
Nie lekceważ go.
Poza tym jeszcze żyjemy.
I właśnie dlatego się martwię.
Ten dom i te kajdany stworzył partner Miss Goldenweek, Mister 3.
Nie wiem, co planuje,
ale lepiej byłoby nie żyć.
Nie musisz szczędzić pochwał.
Jak ci się podoba moje dzieło?
Fajny ten krzykacz.
No raczej.
Jak ci poszło z jeńcami?
Szermierz i nawigatorka – banał. Księżniczka uciekła,
ale niedaleko.
Jest jeszcze jeden.
Kapitan.
- Co z nim? - Ma piknik na plaży.
Miałaś go przyprowadzić.
Chcę go dla siebie.
Hola.
- Rozmawialiśmy o tym. - Chcę nową zabawkę.
Trzeba było nie psuć starych.
Może ty się ze mną pobawisz.
Jednak nie mógłbym ci odmówić.
Pobaw się i przyprowadź go, gdy skończysz.
Potrzebuję go, żeby zwieńczyć moje dzieło.
To wygląda jak tort.
Mam urodziny?
Nie, ale rzeczywiście są świeczki.
Skoro giganci są załatwieni,
nikt nie zepsuje nam imprezy.
Luffy!
Dobrze, że tu jesteś.
Mamy problem. Baroque Works porwali Vivi, Nami i Zoro.
Zbudowali jakieś dziwne narzędzie tortur.
Oni są rąbnięci.
Pójdźmy tam, spuścisz im gum-gumowy łomot
i spadamy z tej wyspy.
To moja wina.
Nie, to wina tych szajbniętych zabójców.
Pani na statku mnie ostrzegła,
że jeśli się nie ukryjemy,
Baroque Works skrzywdzi moich przyjaciół.
To wszystko przeze mnie.
Co ty masz na twarzy?
Zginiecie.
Stary, słuchaj, nie jesteś sobą.
Poradzimy sobie.
Ty i ja.
Kapitanowie Usopp i Luffy.
Jak Yasopp i Shanks.
Będziemy spełniać marzenia i walczyć z każdym, kto nam przeszkodzi.
Sam nie dam rady,
więc musisz się ogarnąć. Proszę.
Chodź.
Potrzebujemy cię. Wstawaj.
Wiem, że mamy kłopoty, ale ty się nie poddajesz.
Nigdy.
Wrócę po ciebie.
Usopp, wybacz mi.
Robię piknik dla mojej nowej laleczki.
Czyli ciebie.
Dobra, Usopp, myśl. Na wyspie jest czworo zabójców.
Pierwszy plan: chowasz się do czasu, aż odejdą.
Wtedy twoi przyjaciele zginą.
Drugi plan: walczysz z nimi.
Wtedy sam zginiesz.
W bólu.
Trzeci plan.
Znajdujesz
kogoś,
kto ci pomoże.
Sanji.
Sanji!
Nami!
Vivi!
Luffy!
Usopp!
Mchem czochrany.
To niecodzienny widok.
Miałaś rację.
To gorsze niż śmierć.
Zdaje się, że wam niewygodnie.
Ty jesteś Mister 3.
Skąd wiesz?
Bo masz włosy ułożone w trójkę.
Słabo, że nie zabiliśmy was w Whisky Peak.
Na szczęście teraz to nadrobimy.
Wiecie, co jest nie tak z niektórymi członkami Baroque Works?
Są tak skupieni na zadaniu,
że zapominają o… baroku.
Jak ci dwoje.
Mają tak wspaniałe moce diabelskich owoców.
A jak je wykorzystują?
Jak płatni zabójcy.
Nieokrzesańcy.
Ich czyny zostaną zapomniane.
Ale moje nie.
To już są te tortury?
Nami.
Zechcesz zainicjować proces?
Obleśne.
Voilà.
Kapie z tego wosk.
Ta woskowa mgiełka pokryje was i zastygnie na was,
zmieniając was w piękne woskowe rzeźby.
To zaszczyt. Umrzecie w imię sztuki.
Na miłość boską.
To ten genialny plan?
Woskowa fontanna?
Takie prostaki jak wy tego nie zrozumieją.
Jesteśmy zabójcami. Zabijmy ich i po sprawie.
Bycie zabójcą nie wyklucza bycia artystą.
Wysadzę ich. Szkoda czasu.
Vivi.
Spójrz na Zoro.
- Nadal ma miecze. - Wosk utrwali ich wyrazy twarzy.
Uwieczni ich cierpienie.
Ich ból. Ich rozpacz.
W tej powolnej śmierci…
tkwi cały bajer.
Kocopoły.
To ma być sztuka?
Rabowałam największe muzea na East Blue.
Ta cała artystyczna gadka to brednie.
- Moja praca cię obraża? - Twoja praca to ściema.
Spójrz na Zoro.
On nie cierpi, tylko rechocze.
Dobrze gada.
Było zabrać mi miecze.
Nie śmiałbym uwiecznić Roronoę Zoro bez nich.
A zatem mogę przeciąć ten wosk
i zabrać z tej wyspy twoją głowę.
To rozumiem.
Co jest?
Mój wosk jest twardy jak stal.
Jesteś za słaby, żeby go przeciąć, ale próbuj dalej.
To zabawne.
Mamy to.
To jest reakcja, na którą czekałem.
Nikt nie chciał się ze mną bawić,
zanim dostałam moje farby.
Teraz wszyscy robią, co zechcę.
Zielony da ci taki spokój, że zaakceptujesz własną śmierć.
Z żółtym będziesz się śmiać nawet podczas tortur.
A niebieski?
Niebieski napełni cię smutkiem, jakiego wcześniej nie znałeś.
Ale to już wiesz.
Herbatki?
Moi przyjaciele
zginą.
Lepiej ci będzie bez nich.
Przyjaciele zawodzą.
Zabawki nie.
Gdy zabawki ci się znudzą, odkładasz je do pudełka.
Tłumaczyłam to moim rodzicom, ale nie zrozumieli.
Ich też pomalowałam i odłożyłam do pudełka.
Bardzo w nim hałasowali.
Przez pierwszych kilka dni.
Beczysz.
Robi się nudno.
Proszę.
Już się nie martw tymi głupimi przyjaciółmi.
Dobra herbatka?
Pytam, czy laleczce smakuje herbatka.
Uratuję moich…
przyjaciół.
Smakuje ci herbatka?
Herbatka jest pyszna.
Grzeczna laleczka.
Kajdany, czerwone wino, pełno wosku ze świec.
Ktoś tu się dobrze bawił.
Co my tu mamy?
A ja gdzie?
Znowu narobiliście sobie bigosu.
I wygląda na to,
że stary Sanji będzie musiał was uratować.
Tu gówniana knajpa. Zarezerwować stolik?
Uważaj sobie, Mister 3.
Tak się zwracasz do przełożonego?
Najmocniej przepraszam,
Mister 0.
Marynarka zarejestrowała nasze ruchy.
Nawet przy zmienionych głosach
wkrótce używanie ślimakofonów będzie zbyt ryzykowne.
Liczę, że wystarczy, że zapytam raz.
Czy księżniczka i Słomkowi są martwi?
Na śmierć. Leżą w kałuży ich własnej krwi.
Jestem zaskoczony.
Zwykle ci się nie spieszy.
Chciałem dłużej ich pomęczyć,
ale ten zielonowłosy mnie wkurzył.
Nie mogłem się doczekać, żeby zamknąć mu mordę.
Ważne, że załatwione.
Wysłałem Nieszczęsnych, żeby to sprawdzili i posprzątali.
Powinni być lada chwila.
Czekam na nich.
Ostrzegam, że Miss Friday dawno nie jadła.
Od czasu tego niefortunnego wydarzenia w sierocińcu.
To chyba jakieś jaja.
Sanji. Ciebie też dorwali.
Pomocy!
Niech mi ktoś pomoże!
Błagam!
Brogy.
Brogy!
Dzielny wojownik Usopp.
Brogy, ty żyjesz!
Miecz Dorry’ego nie był dość ostry, żeby mnie wykończyć.
Jeśli mam dziś dołączyć do bogów,
cieszę się, że ostatnim, co widzę, jest twarz przyjaciela.
Nie dołączysz do żadnych bogów.
Pojedynek był niesprawiedliwy.
Ktoś zatruł piwo.
To był sabotaż.
Co za padalce zrobiłyby coś takiego?
Ci sami, którzy porwali moich przyjaciół.
Mają kłopoty. Potrzebują pomocy.
Wchodzę w to.
Razem pokonamy naszych wrogów.
Jak na Elbaphie.
Z honorem.
I stalą.
Nie wyglądasz dobrze.
Pospieszyłem się z ofertą pomocy.
Ale jestem przekonany,
że kapitan Usopp sprosta każdemu niebezpieczeństwu.
Jak w twoich opowieściach.
Te gałgany nie mają szans z Panem Zniszczenia.
Słuchaj.
Kreci potwór to jedno,
a Baroque Works co innego.
Są bardzo potężni
i mają różne moce.
Rozumiem.
Boisz się.
Nie boję się.
Kto tak powiedział? Ja nie.
Jesteś mały.
I żylasty.
A na szali jest życie twoich przyjaciół.
Nic dziwnego, że się boisz.
Każdy prawdziwy wojownik by się bał.
To dobrze, gdy wojownik się boi.
To znak, że ci zależy.
Strach daje poczucie celu.
Nie zaufałbym wojownikowi, który twierdzi, że nigdy się nie bał.
Tak uważasz?
W jaskini spytałeś mnie,
jak stawić czoła śmierci bez strachu.
Prawdziwą odwagą nie jest wyzbyć się strachu,
ale stanąć do walki pomimo niego.
Nie jestem gigantem.
Jeśli pójdę walczyć sam,
zginę.
Honorową śmiercią.
Ratując swoich przyjaciół.
Cip, cip, ptaszynko.
Mister 3, coś się stało?
Muszę zawiesić połączenie.
Przykro mi.
Twoje zwierzątka nie żyją.
A Słomkowi żyją, jak mniemam?
Powiedz mi…
Z kim tak naprawdę rozmawiam?
Możesz mi mówić…
Mister Książę.
Powiem tak, Mister Książę.
Słomkowi pożałują, że wzięli na pokład księżniczkę Vivi.
A ty pożałujesz, że odebrałeś ten telefon.
Cześć, piękny.
- Ciężko się poruszać. - I oddychać.
Nie przetnę wosku,
ale mogę odciąć sobie nogi.
Serio? Co to ma być za plan?
Lepszy niż śmierć.
On to robi.
Jak chcesz ich pokonać bez nóg?
Nie chcesz, to nie patrz.
Obrzydliwe! Przestań!
Uwolnij ich. To mnie ściga Baroque Works.
Pomogli ci, więc też trafili na naszą listę.
Nie uratujesz ich i nie zdążysz ocalić Alabasty.
On chce cię wkurzyć.
A co wy wiecie o ojczyźnie swojej koleżanki?
Jej mieszkańcy o wszystko winią króla.
- Jej ojca. - On się stara ratować kraj.
To Baroque Works go niszczy.
Tak czy siak, zanosi się na rebelię.
Małą, łatwą do opanowania. Do niedawna.
Jesteś na bieżąco?
NOWA ZMORA – PIRACI BLIKINGOWIE
„Zmiany w Alabaście.
Tysiące królewskich żołnierzy przechodzą na stronę rebeliantów”.
Tysiące? Jeju, to sporo.
- Ciekawe dlaczego. - Albo dla kogo.
Czemu to robicie?
Czego Baroque Works chce od Alabasty?
Tajemnica Mistera 0.
Ironia losu.
Alabastę czeka wojna domowa, a jedyną osobę, która może jej zapobiec,
zaraz spotka tutaj śmierć.
Jest bezużyteczna.
I sama.
Ten psychol chce, żebyśmy zginęli w strachu.
Nie dam mu satysfakcji.
Spokojnie. Luffy przyjdzie.
Wy się nigdy nie poddajecie.
A ty się poddajesz?
A twoje królestwo?
Nie trać nadziei.
Cokolwiek Miss Goldenweek robi Luffy’emu,
on z pewnością z tym walczy.
Czerwień budzi w tobie złość na to, co wybiorę ja.
Niegrzeczną laleczkę trzeba ukarać.
Mister 3 zabija właśnie twoich przyjaciół.
Jak się z tym czujesz?
Jestem wściekły!
Nadal chcesz ich ratować?
To mój ulubiony kolor.
Wiesz, że na spektrum barw czarny jest brakiem światła?
A na mojej palecie jest brakiem nadziei.
Nazywam go czernią zdrady.
Sprawia, że porzucasz to, w co wierzysz.
Masz jakieś marzenie, laleczko?
Odnajdę One Piece
i zostanę królem piratów!
Już nie.
Zawsze byłam samotna.
Takie moje brzemię.
Ale twoje jest gorsze.
Jak u wszystkich po diabelskim owocu.
Morze.
Zanurz się,
a twoje marzenia nigdy się nie spełnią.
Wejdź do wody.
Właśnie tak.
Śmiało.
A teraz powtarzaj po mnie.
Nigdy nie znajdę One Piece.
Nigdy nie znajdę…
One…
Nigdy, przenigdy, nie zostanę królem piratów.
Nigdy…
przenigdy…
nie…
zostanę…
królem…
pira…
Luffy!
Nie mów tego!
Idę po ciebie!
Zepsułeś mi zabawę!
Będziesz moją nową laleczką.
Chyba śnisz, Pippi Kolorowanko.
Luffy!
Mam cię.
Kapitan Usopp przybywa na pomoc.
Chodź.
Gdzie reszta załogi?
Już prawie gotowe.
O rany.
Teraz macie przechlapane.
Co to za pajac?
Chyba bohater.
Ciekawe, że się wyswobodziłeś z pułapki kolorów mojej partnerki.
Jeśli chcieliście ocalić przyjaciół,
spóźniliście się.
Są martwi?
Jeszcze nie.
Obstawiam, że mają w płucach powietrza na parę minut.
To nawet więcej niż wy.
To ty to zrobiłeś.
I to ty pokrzyżowałeś pojedynek gigantów.
Zgadza się.
To wszystko moje dzieło.
Zapłacisz za to.
Pora na łomot.
Będę za tobą. Pokaż mu, Luffy.
Usopp, rozdzielamy się!
Czekaj! Oni umrą!
Nie pozwolisz na to!
Jego nie ma na liście, ale i tak możemy go zabić.
Słyszysz?
Już po tobie.
- Nawet nie wiemy, kim jesteś. - Ostatnie słowa?
Proponuję
załatwić to jak wojownicy z Elbaphu.
Pojedynkiem.
Wybacz, po prostu…
Ty na nas?
To nierówna walka.
Doskonały pomysł.
Dobra.
- Z którym z nas chcesz walczyć? - Z nią.
Porwała Nami.
Zemszczę się za to.
Dobrze, kotku.
Cały dzień chciałam kogoś zabić.
Na Elbaphie pojedynki zaczynają się gestem szacunku.
Ukłonem albo uściskiem dłoni.
Ja wolałabym zacząć tak.
Miss Valentine, tak?
Sama wymyśliłaś ten przydomek?
Nie jesteś zbyt słodka.
Jestem
bardzo słodziutka!
Może byś mi pomógł?
Dwoje na jednego to nie jest pojedynek.
Twój partner to niezły lamus.
Jaką ma moc? Wybuchowych smarków?
Obrzydliwe.
Przestaniesz wreszcie paplać?
Zamknę ci jadaczkę.
To było 20 kg.
Pięćdziesiąt.
Nic nie poczułem.
Sto kilogramów!
Z czego rżysz?
Zaraz zginiesz.
Honorową śmiercią,
ratując przyjaciół.
Val?
Dzięki za ratunek.
Wyrównajmy szanse. Ja się zajmę nim.
A my nią.
Wiemy o tobie wszystko, Monkey D. Luffy.
Baroque Works zawsze dobrze poznaje swoje cele.
Ich mocne strony.
A przede wszystkim słabości.
Ja znam twoje.
Lubisz się bić.
Atakujesz impulsywnie.
Uderzasz bez zastanowienia.
Inaczej niż ja.
Ja wolę się przygotować.
Jeszcze żyję?
Wesołych walentynek.
- Zostaw mojego przyjaciela. - Naszego.
Litości, Miss Wednesday.
Nie dorastasz mi do pięt.
Roronoa Zoro.
W pułapce jak mysz.
Piękny widok.
Tylko tak masz ze mną jakieś szanse.
Umiesz walczyć bez mieczy?
A ty bez dłubania w nosie?
Moje pociski tchnienia nie mają sobie równych.
Gum-gumowy stemplujący gatling!
Dobranoc.
Pudło.
Piekielny wrzód na dupie.
Zaraz będziesz miał piekło w gębie.
Specjalna gwiazda tabasco!
Fajny patyk. Tylko trochę kruchy.
Chciałeś zginąć dumnie, a skończysz jak głąb.
To za Igarama.
Zoro!
Płomienna gwiazda!
Dorry?
Podoba ci się mój posąg?
Gum-gumowy pistolet!
Świecowe okowy!
Zawoskowałeś Dorry’ego.
Nie walczysz honorowo!
W przeciwieństwie do tych gigantów.
Dlatego były takim łatwym celem.
Tak jak ty.
Każdy problem chciałbyś rozwiązać ciosami.
Nigdy się nie poddam.
A może nigdy nie wyciągniesz wniosków.
Moje dane były błędne.
Bardzo łatwo cię pokonać.
Prawie tak łatwo jak tych biednych, głupich gigantów.
Ci giganci byli moimi przyjaciółmi.
A ty ich znieważyłeś.
Świecowy mur!
Gum-gumowy młot!
Luffy! Jesteś cały.
- My też, o dziwo. - Usopp nas uratował.
- No pewnie. - Co tu się wydarzyło?
Sanji.
Nie można was spuścić z oka, co?
Gdzie byłeś?
Spoko, uratowałem ich.
Byłem naprawdę niezły.
Patrzcie, co mam.
- Wiecznowskaz? - Ustawiony na Alabastę.
Sanji!
- Wspaniale. - Też się do czegoś przydałem.
Nie musimy czekać, aż logowskaz się zresetuje.
Zmywajmy się stąd.
Chętnie.
Zanim znów ktoś nas zaatakuje.
Były dinozaury.
- Zabójcy. - Pominęliśmy coś?
No tak.
Giganci.
Dorry też był zawoskowany, więc go uwolniłem.
Wiedzieliście, że na tej wyspie są giganci?
Najdroższy przyjacielu. Dzięki bogom, że żyjesz.
Dzięki bogom, że ty żyjesz.
Nie ściskaj mnie, bo rana mnie boli.
Dobrze, że obaj żyjecie.
My, giganci, jesteśmy mocni.
Odkąd mnie uwolniłeś, jestem jak nowo narodzony.
A jego gulasz mógłby każdego przywrócić z zaświatów.
Co z waszym pojedynkiem?
Chyba już nie…
Po stu latach remisów
wyrok bogów jest już chyba jasny.
Dziękuję.
- Za to, co powiedziałeś. - Nie.
To ja dziękuję tobie.
Poznaliśmy nową opowieść.
Legendę o dzielnym wojowniku Usoppie.
Tak jest!
A ja mam nowe marzenie.
Chcę odwiedzić Elbaph.
Będziesz tam pasował.
No, może trochę będziesz odstawał wzrostem.
Księżniczko.
Oby w twoim kraju był pokój.
Dzięki, Dorry.
Gdy wypłyniecie,
płyńcie prosto przed siebie, nieważne, co się będzie działo.
Jak to? A co się niby ma dziać?
Trzymajcie się! Postarajcie się już nie umierać!
Luffy, już zbyt długo odwodzę was od waszego celu.
Przesiądę się na najbliższy statek, jaki spotkamy.
Wiecznowskaz mnie poprowadzi.
Za późno.
Nami już wyznaczyła kurs na Alabastę.
Nie mogę was o to prosić.
I nie musisz.
Mówiłam.
Jak to zobaczysz, to wiesz.
Nowi przyjaciele wypłynęli.
Przez morskiego potwora nie popłyną daleko.
Chyba że im pomożemy.
Walczyłem moim toporem przez ponad sto lat.
A ja moim mieczem Terrym.
Ale skoro nie będziemy się już pojedynkować,
to dobry sposób, by się pożegnać.
Uwaga! Coś płynie prosto na nas!
- Dinozaur? - Król mórz?
Ogromna złota rybka!
Ster na bakburtę!
Nie!
Płyniemy naprzód.
Jak mówił Brogy.
Panowanie…
I Władztwo!
Widzieliście to?
To było niesamowite!
- Powodzenia! - Powodzenia!
Świetny cios, przyjacielu.
Równie dobry jak twój.
Wiesz co? Przypomniało mi się, czemu się pojedynkowaliśmy.
Mnie też.
Każdy z nas pokonał króla mórz.
Pytanie, czyj był większy.
Oczywiście, że mój.
Bzdura!
Mój na pewno był większy!
Wątpisz w mój honor?
Chyba w trzeźwość twojego umysłu!
Musimy rozwiązać to raz na zawsze.
- Pojedynkiem! - Pojedynkiem!
Mogłem z tego zrobić sushi.
- Nie. - Zabiłem wiele ryb.
- Nie takich rozmiarów. - Nie mam problemów z rozmiarem.
Idioci.
Widzisz, co narobiłeś?
Przegraliśmy walkę,
twoja partnerka oszalała, a nasze cele znowu nam zwiały.
Mówiłam, że trzeba było od razu ich zabić.
Co mu powiemy?
Powiem mu prawdę.
Że to twoja wina.
Nic mu nie powiesz.
- Najlepszy dinozaur, jakiego jadłem. - Jadłeś ich więcej?
Nie, ale nie da się zrobić lepszego.
Ledwo się zmieścił na patelni.
Zasłużyliśmy na ucztę.
Właśnie.
Uwaga, uwaga.
Za bohatera Małego Ogrodu.
Za Usoppa.
- Za Usoppa! - Za Usoppa!
Opowiesz nam historię?
Nie mogę.
Byłem zupełnie sam. Tylko ja i sześcioro zabójców.
- Sześcioro? - Może ośmioro.
Byli szybcy, prawda, Vivi?
Nie dało się policzyć.
Ja też pokonałem dwoje agentów Baroque Works.
- Których? - Miss Friday i Mistera 13.
Jacy byli?
Jacy?
Byli…
Bardzo niebezpieczni.
Dziękuję, Vivi.
Dinozaur liczy się za dziesięciu agentów.
Ten, którego zabiłem?
- W snach. - Skręciłem mu kark.
- A ja ciąłem go w serce. - W życiu.
Będą tak, póki się nie zmęczą.
Albo nie zgłodnieją. Przyzwyczaisz się.
Ja bym takiemu przywalił w nos.
Fajnie być częścią załogi.
I fajnie mieć na pokładzie inną dziewczynę.
Jaja sobie ze mnie robią!
Jestem zmęczona, położę się dziś wcześniej.
- Widzimy się rano. - Jasne.
Napisy: Zofia Sław