Rozumiecie powagę sytuacji?
Wdepnęliśmy.
Dlaczego tak dziwnie się zachowujecie?
Nami, pokaż nogę.
Marzenie kuchcika.
Chodzi o ten wzorek. Musisz go zetrzeć.
A po co?
Wiesz, gdzie jesteś?
Pamiętam wszystko, ale nie panowałam nad sobą.
To znak groźnej agentki, Miss Goldenweek. Jej hipnotyczna farba wpływa na psychikę
ofiary. Wnika w skórę i dosłownie barwi emocje. Zmazanie symbolu przywraca
samokontrolę.
Współczuję, Nami. Ja nigdy nie pozwoliłbym na zrobienie ze mnie
marionetki.
Te, śmieszek! Masz symbol na nodze.
-Nieprawda. -Prawda.
Spójrz.
Nie łaskocz.
Ciszej, bo usłyszą was agenci.
W bucie powinien być wytrych.
Kajdany są z wosku.
Nic nie wskórasz.
Oby wasi przyjaciele przybyli z pomocą.
O nie. Usopp! Pamiętam, że gdzieś spadł.
Oby przeżył.
A Sanji?
Ten koleś na stówę zabłądził.
Zostaliśmy sami.
Nieprawda. Jest jeszcze Luffy.
Miss Goldenweek sprawiła, że nie jest teraz sobą.
Nie stawiaj na nim krzyżyka. Poza tym ciągle żyjemy.
I to mnie martwi.
Ten domek, te kajdany. To dzieło partnera Miss Goldneweek, Mistera Trzy.
Cokolwiek zaplanował, będziemy cierpieć.
Możesz się pozachwycać. Co sądzisz o moim dziele?
Fajne, bo krzykliwe.
Oczywiście.
Jakieś kłopoty?
Mam szermierza i nawigatorkę. Księżniczka uciekła.
Potrzebujemy jeszcze kapitana.
Gdzie jest?
Piknikuje na plaży.
Miałaś go przyprowadzić.
Jest mój.
Rozmawialiśmy o tym.
Chcę nową zabawkę.
Było nie psuć poprzednich.
Pozwolę ci się nią pobawić.
Jakże mógłbym odmówić?
Pobaw się nim, a potem przyprowadź.
Bez niego nie ukończę mojego arcydzieła.
Przypomina tort. Czyżbym miała urodziny?
Nie, ale ma świeczki. Skoro pozbyliśmy się olbrzymów, już nikt
nie popsuje nam zabawy.
Luffy!
Dobrze, że jesteś.
Mamy kłopot. Baroque Works złapało Nami i Zoro. Na polance budują narzędzie
tortur.
Sprawa jest poważna. Pójdźmy tam,
ty zrobisz gum-gumowe hocki-klocki i uciekniemy z wyspy.
To moja wina.
Nieprawda. To wina szurniętych skrytobójców.
Ostrzegała nas.
Powiedziała, że jeśli nie przyjmę jej oferty, ucierpią moi przyjaciele.
To wszystko przeze mnie.
Co masz na twarzy?
Wszyscy umrzecie.
Nie jesteś sobą. Poradzimy sobie. Ty i ja. Dwaj kapitanowie. Jak Yassop
i Shanks. Podążymy za marzeniami i pokonamy każdego, kto wejdzie nam
w paradę.
Sam sobie nie poradzę. Cokolwiek ci dolega, musisz to zwalczyć.
Proszę.
Wstawaj. Potrzebujemy cię.
Wiem, że marnie to wygląda,
ale nie poddawaj się.
Zaraz wrócę.
Wybacz mi, Usopp.
Urządzimy sobie piknik.
Laleczko.
Myśl, Usopp. Po wyspie kręci się czterech zabójców.
Schowaj się i zaczekaj, aż sobie pójdą.
Ale wtedy zginą twoi przyjaciele. Dlatego musisz walczyć.
Ale wtedy umrzesz.
W męczarniach. Dlatego plan C:
znajdź kogoś, kto…
ich pokona.
Sanji.
Nami?
Vivi?
Luffy?
Usopp?
Mchem czochrany?
A to coś nowego.
Miałaś rację. Będziemy cierpieć.
Zapewne czujecie się skrępowani.
Mister Trzy.
Skąd wiesz?
Bo masz trzy włosy na krzyż.
Szkoda, że nie zabiliśmy was wcześniej.
Teraz to nadrobimy.
Wiecie, na czym polega problem z kolegami po fachu?
Są tak skupieni na pracy, że zapominają o pięknie… baroku.
Choćby tych dwoje:
zjedli diabelski owoc i co zrobili potem? Zostali płatnymi zabójcami.
Ich dzieła zostaną zapomniane przez potomnych.
Ale nie moje.
Czy to już tortury?
Nami.
Poczynisz honory?
Obrzydliwość.
Woskowy deszcz.
Wosk będzie kapał na wasze ciała, by pokryć je całe i stwardnieć. Zostaniecie
figurami woskowymi.
Doceńcie to. Umrzecie w imię sztuki.
-Boże… -To ten genialny plan?
Mamy stać i czekać?
Takie półgłówki nigdy nie rozumieją.
Jesteśmy zabójcami. Zabijmy ich i do domu.
Za to ja jestem artystą.
Marnujemy czas.
Vivi.
Spójrz na Zoro.
Zachował miecze.
Wosk uwieczni ich ekspresję. Unieśmiertelni cierpienie. Ich ból.
Rozpacz. Powolną agonię.
O to tu chodzi!
Bredzisz.
Masz się za artystę? Okradłam wszystkie muzea w akwenie East Blue. Twoje dzieła
to pic na wodę.
Uraziły cię?
Twoja twórczość to kłamstwo. Spójrz na Zoro. Śmieje się zamiast cierpieć.
Ma rację.
Zostawiliście miecze.
Bez nich figura Zoro nie miałaby sensu.
Teraz mogę wyciąć sobie drogę na wolność i odpłynąć z wyspy.
Zaczyna się.
Co, u licha?
Mój wosk jest twarty jak stal.
Brakuje ci krzepy, by go przeciąć, ale śmiało, próbuj.
Zabawne.
Oto i ona. Emocja, na którą czekałem.
Nikt nie chciał się ze mną bawić.
Więc zdobyłam wyjątkową farbę i teraz jest po mojemu.
Zieleń uspokaja tak bardzo, że akceptujesz własną śmierć. Żółty
rozśmiesza, nawet gdy cię torturują.
Błękit wzbudza smutek, jakiego jeszcze nigdy nie czułeś.
O czym już pewnie wiesz.
Herbatki?
Moi przyjaciele…
umrą.
Lepiej ci będzie bez nich. Przyjaciele zawodzą, a zabawki nie. Zabawkę
możesz schować do pudełka. Tłumaczyłam to rodzicom, ale nie rozumieli. Więc ich
pomalowałam i schowałam.
Bardzo hałasowali, przynajmniej przez pierwsze dni.
Twoje łzy zaczynają mnie nudzić.
Teraz możesz odetchnąć i zapomnieć o przyjaciołach.
Smakuje ci herbatka?
Pytam, czy lalce smakuje herbatka?
Zamierzam ocalić przyjaciół.
Czy smakuje ci herbatka?
Herbatka jest pyszna.
Grzeczna lalka.
Fotele, czerwone wino, wosk ze świec. Ktoś tu się dobrze bawił.
Co my tu mamy?
A gdzie moja teczka?
Znowu wpakowaliście się w kłopoty, zaś ja…
muszę wyciągać was za uszy.
Sracja- restauracja. Zarezerwować stolik?
Nie pajacuj, Mister Trzy. Tak rozmawiasz z szefem?
Przepraszam…
Mister Zero.
Marynarka już wie, co planujemy.
Chociaż zniekształcamy głosy, rozmowy przez ślimaki robią się ryzykowne.
Dlatego zapytam tylko raz.
Czy Słomkowi i księżniczka nie żyją?
O tak. Taplają się we własnej krwi.
Zaskakujesz mnie.
Zwykle się nie śpieszysz.
Chciałem ich torturować, ale wkurzył mnie ten z zielonymi włosami. Był tak
irytujący, że musiałem go uciszyć.
Liczy się efekt.
Wysłałem Pechowców, by po was posprzątali. Lada moment się zameldują.
Przygotuję powitanie.
I uprzedzam: Miss Friday jest bardzo głodna. Nie jadła od incydentu
w sierocińcu.
To chyba jakiś żart.
Dopadli Sanjiego.
Na pomoc!
Ratunku!
Błagam!
Brogy?
Waleczny Usopp.
Ty żyjesz!
Miecz Dorriego nie był dość ostry, by odesłać mnie w zaświaty. Ale skoro
mam odejść,
to cieszę się, że będzie przy mnie przyjaciel.
Nie ma mowy o zaświatach. Wasz pojedynek był ustawiony. Ktoś zatruł twoje piwo.
Co za parszywiec się ośmielił?
Ci sami ludzie porwali moich przyjaciół. Trzeba im pomóc.
Rozumiem. Pokonamy ich razem.
W stylu Elbaphu: honorem i mieczem.
Kiepsko wyglądasz.
Pośpieszyłem się z propozycją.
Ale to bez znaczenia, bo kapitan Usopp sobie poradzi. Tak jak w jego
opowieściach.
Jakie szanse mają wrogowie Władcy Zniszczenia?
No właśnie.
Wielki kret to jedno…
Ale ci z Baroque Works są inni. Potężni i mają…
-supermoce. -Rozumiem.
Boisz się.
Nieprawda.
Tego nie powiedziałem.
Jesteś mały i żylasty.
Stawką jest życie twoich przyjaciół. Masz prawo czuć strach.
Jak każdy wojownik.
Strach służy wojownikowi.
Oznacza, że mu zależy.
Daje cel.
Nie zaufałbym wojownikowi, który nigdy niczego się nie bał.
Naprawdę?
W jaskini zapytałeś, jak można nie obawiać się śmierci.
Prawdziwe męstwo nie przekreśla strachu, tylko prowadzi w bój wbrew logice.
Nie jestem olbrzymem. Jeśli ruszę w bój sam…
umrę.
Honorową śmiercią, walcząc o przyjaciół.
Ptaszek chce papu?
Jakieś kłopoty?
Jeszcze się odezwę.
Przepraszam. Zwierzakom się zdechło.
Czyli Słomkowi są cali i zdrowi.
Z kim, u diabła, rozmawiam?
Możesz do mnie mówić…
Mister Książę.
Wiedz jedno, Mister Książę: Słomkowi pożałują, że zabrali księżniczkę Vivi
na pokład. A ty
pożałujesz tej rozmowy.
Witaj, przystojniaku.
Trudno się ruszać.
-I oddychać. -Wosku nie przetnę, ale nogi owszem.
To ma być plan?
Lepszy niż śmierć.
On to zrobi!
Jak walczyć bez nóg?
Nie chcesz, to nie patrz.
Przestań, barbarzyńco.
Uwolnij ich. To na mnie wam zależy.
Gdy ci pomogli, trafili na czarną listę. Nie ocalisz ich ani królestwa Alabasty.
Chce cię zdołować.
Co wiecie o ojczyźnie swojej nowej koleżanki? Jej lud obwinia o
wszystko króla.
Jej ojca.
On ratuje swój kraj. Bo wy go niszczycie.
Co nie zmienia faktu, że nadciąga rewolucja. Dotąd się jedynie tliła,
ale teraz nabrała tempa.
Alabasta w opałach, po tym jak tysiące żołnierzy króla dołączyło do
rebeliantów.
Tysiące? To chyba dużo.
Co ich skłoniło?
Albo kto.
Dlaczego to robicie? Czego chcecie od Alabasty?
To tajemnica Mistera Zero.
Co za ironia losu: Alabaście grozi wojna domowa, a jedyna osoba, która mogłaby
ją powstrzymać, umiera.
Bezużyteczna.
I samotna.
Chce nas zastraszyć.
Nie damy mu tej satysfakcji.
Czekajmy na Luffiego.
Nigdy nie rezygnujecie?
A ty zrezygnujesz?
Z królestwa?
Nie trać nadziei.
Cokolwiek paniusia robi z Luffym…
on się nie podda.
Czerwień sprawia, że to ja decyduję, na kogo się wkurzysz, a ty –
zasługujesz na karę.
Mister Trzy zabija twoich przyjaciół. Jak ci z tym?
Czuję furię!
Nadal chcesz ich ocalić?
To mój ulubiony kolor.
Wiedziałeś, że czerń to tak naprawdę brak światła? U mnie oznacza brak nadziei.
To tak zwana Czerń Zdrady. Porzucisz wszystko, w co wierzyłeś.
Masz jakieś marzenie, laleczko?
Odszukam One Piece'a. I zostanę Królem Piratów.
Już nie.
Moim przekleństwem jest samotność.
Ale twoje jest gorsze. Jak i każdego, kto zjadł diabelski owoc.
Morze.
Jedno zanurzenie… i twoje marzenia się nie spełnią.
Marsz do wody!
Otóż to.
Nie odwracaj się.
A teraz powtarzaj:
Nigdy nie znajdę One Piece'a.
Nigdy… nie… znajdę… One…
Nigdy nie zostanę Królem Piratów.
Nigdy…
nie…
zostanę…
Królem…
Luffy!
Nie kończ.
Uratuję cię.
Teraz to ty zostaniesz moją lalką.
Nie zbliżaj się, Pippy.
Luffy!
Trzymam cię!
Kapitan Usopp na ratunek!
Gdzie reszta załogi?
Prawie gotowe.
No to się doigraliście.
Kto to?
Bohaterowie.
Zaskakujące, że oparłeś się kolorowej pułapce. Jeśli przybyłeś na ratunek…
spóźniłeś się.
Nie żyją?
Powiedzmy, że mają parę minut, zanim skończy im się powietrze.
Wy umrzecie szybciej.
Ty to zrobiłeś.
I zepsułeś olbrzymom pojedynek.
Owszem. Jestem genialny.
Teraz zapłacisz.
Pora na bęcki.
Daj tylko znak. Dowal mi.
Rozdzielmy się.
Ale oni umrą.
Coś wymyślisz.
Nie mamy go na liście, ale i tak możemy zabić.
Słyszałeś? Umrzesz.
A nawet nie wiemy, kim jesteś.
Ostatnie słowo?
Proponuję…
walkę na zasadach Elbaphu.
Pojedynek.
Wybacz.
Ty przeciwko nam? To nierówna walka.
Dlatego taka fajna.
Kogo wolisz najpierw?
Ją.
Porwałaś Nami.
Żądam rewanżu.
Od rana miałam ochotę kogoś zabić.
Powinniśmy zacząć od okazania sobie szacunku. Od ukłonu albo uścisku dłoni.
Ja wolę zacząć tak.
Jesteś Miss Valentine?
Sama wymyśliłaś tę ksywkę? Bo wcale nie jesteś urocza.
Właśnie…
że jestem!
Pomóż mi.
Wtedy to nie będzie pojedynek.
Za to twój partner to prawdziwy gagatek. Ma moc wybuchowego gluta.
Masakra.
Tyle gadasz, że muszę cię uciszyć.
Dwadzieścia kilo.
Pięćdziesiąt.
Nie czuć.
Sto kilo!
Czego się szczerzysz?
Zaraz umrzesz.
Honorowo, ratując przyjaciół.
Val?
Dzięki za ratunek.
Wyrównajmy szanse. Ten jest mój.
A ona nasza.
Wiemy o tobie wszystko, Monkey D. Luffy.
Baroque Works prześwietla swoje ofiary.
Zna ich mocne strony.
I przede wszystkim słabe.
Rozgryzłem cię. Jesteś narwańcem i lubisz się bić.
Bez zastanowienia.
Ja, z drugiej strony… zawsze jestem przygotowany.
To ja żyję?
Szczęśliwych Walentynek!
Zostaw mojego przyjaciela.
Naszego.
Błagam. Nigdy mi nie dorównywałaś.
Roronoa Zoro.
Szczur w pułapce.
Piękny widok.
Dlatego masz szanse.
Umiesz bez mieczy?
A ty bez dłubania w nosie?
Proponuję pociski mojego tchnienia.
Gum-gumowy kop-gatling!
Dobranoc.
Pudło.
Mam cię dosyć.
Co powiesz na tchnienie o smaku tabasco?
Fajny kijaszek, ale kruchy.
Teraz umrzesz jak frajer.
To za Igarama.
Zoro!
Płomienna Gwiazda!
Dorry?
Podoba ci się?
Gum-gumowy pistolet!
Świecowe okowy!
Pokonałeś Dorriego niehonorowo.
Za to olbrzymy walczyły honorowo i to ich zgubiło.
Jak i ciebie.
Rozwiązujesz problemy pięściami.
Bo się nie poddaję.
Raczej nie uczysz się na błędach.
Moje informacje były błędne.
Jesteś łatwym celem.
Prawie tak łatwym jak te dryblasy.
Te dryblasy były moimi przyjaciółmi.
A ty ich poniżyłeś.
Świecowy mur!
Gum-gumowy młot!
Luffy!
Przeżyłeś.
My również.
Usopp nas ocalił.
-No jasne. -Co tu się działo?
Sanji.
Nie można zostawić was samych.
Gdzie byłeś?
Ocaliłem ich i to w niezłym stylu.
Coś znalazłem.
Eternal Pose.
Ustawiony na Alabastę.
Sanji!
Jesteś boski.
Też nas ocaliłem.
Nie musimy czekać, aż Log Pose się zresetuje.
Wracajmy na morze.
Koniecznie. Zanim znowu ktoś na nas zapoluje.
Jak dinozaury.
I skrytobójcy.
Nie zapomnieliśmy o czymś?
No tak, olbrzymy. Uwolniłem Dorriego z wosku.
Wiedzieliście o nich?
Przyjacielu, dzięki, że żyjesz!
I dzięki, że ty żyjesz! Nie ściskaj mnie tak, bom ranny.
Cieszymy się razem z wami.
Gdy uwolniłeś mnie z wosku, poczułem się jak nowy.
Jedna porcja jego potrawki postawi na nogi nawet umarlaka.
A co z waszym pojedynkiem?
Uważamy, że sto lat bez rozstrzygnięcia też jest rozstrzygnięciem.
Dziękuję, że mnie natchnąłeś.
To ja dziękuję.
Teraz znamy nową opowieść –
o Kapitanie Usoppie.
A ja zapragnąłem odwiedzić Elbaph.
Pasowałbyś tam, choć byś się kapkę wyróżniał.
Księżniczko, pomodlę się o twój kraj.
Dziękuję.
Gdy już odpłyniecie, wierzcie w nas i prujcie przed siebie, choćby nie
wiem co.
Dlaczego „choćby nie wiem co” ?
A wy więcej nie umierajcie.
Nie chcę marnować wam czasu. Przesiądę się na inny statek,
a Eternal Pose poprowadzi mnie do domu.
To fatalnie, bo Nami właśnie bierze kurs na Alabastę.
Nie śmiem o to prosić.
Nie musisz.
Uprzedzałam.
On jest inny.
Nasi przyjaciele wypłynęli.
Morska bestia wkrótce ich dopadnie.
Chyba że pomożemy.
Walczyłem tym toporem przez ponad sto lat.
A ja mieczem.
Ale skoro nie będziemy się już pojedynkować, niech to będzie
pożegnanie.
Kochani, coś na nas płynie!
Dinozaur?
Władca Mórz?
Gigantyczna Złota Rybka!
Lewo na burt!
Prujmy przed siebie, jak radził Brogy.
Panowanie!
Władztwo!
Widzieliście?
Niesamowite!
Niech fortuna wam sprzyja!
Idealne cięcie.
Nie bardziej niż twoje.
Już wiem, dlaczego toczyliśmy pojedynki.
Bo zabiliśmy po Władcy Mórz.
A kto zabił większego?
Ja, rzecz jasna.
Bzdura! Mój był większy.
Czyli że kłamię?
Raczej postradałeś rozum.
Ustalmy to raz na zawsze.
Pojedynkiem!
Byłoby z tego sushi.
-Wątpię. -Ryba to ryba.
Nie taka.
Rozmiar mi nie straszny.
Głąby.
I co narobiłeś? Przegraliśmy bitwę. Twoja partnerka zwariowała, a nasze cele
odpłynęły. Znowu! Trzeba było ich zabić od razu.
Zażąda wyjaśnień.
Powiem mu prawdę.
Że to twoja wina.
Niczego mu nie powiesz.
To najlepszy dinozaur.
A masz porównanie?
Nic nie smakuje lepiej.
Grunt to duża patelnia.
Zasłużyliśmy na ucztę.
Otóż to!
Słuchajcie.
Zdrowie bohatera Małego Ogrodu.
Usoppa.
Zdrowie Usoppa!
A opowieść?
Nie dzisiaj.
No dobra. Osaczyło mnie sześciu skrytobójców.
Sześciu?
Może ośmiu. Prawda, Vivi?
Nie sposób zliczyć.
Ja pokonałem dwóch agentów.
Których?
Miss Friday i Mistera 13.
-Jacy byli? -No wiecie, to dosyć…
Niebezpieczne typy.
Dziękuję.
Dinozaur liczy się jak dziesięciu agentów.
Mój dinozaur?
Akurat.
Skręciłem mu kark.
Ja go dźgnąłem.
I tak w nieskończoność, aż zgłodnieją.
Przyzwyczaisz się.
Fajnie być w załodze.
Jeszcze fajniej mieć tu drugą dziewczynę.
Pójdę się położyć, bo padam z nóg. Do zobaczenia rano.