ไม่รู้เหรอว่าเราอยู่ในอันตรายแบบไหน
- ก็คนมันซวย - คุณสองคนเป็นอะไรเนี่ย
ทำไมถึงทำตัวเหมือนกับ…
คุณนามิ ขอดูขาหน่อย
โห ไอ้กุ๊กเสียดายแน่ที่พลาดงานนี้
ไม่ หมายถึงรูปนั้นน่ะ คุณนามิ
คุณต้องรีบลบออก
ลบทำไม
จำได้ไหมว่าตัวเองอยู่ที่ไหน
จำได้ทุกอย่างแหละ แต่เหมือนคุมความรู้สึกตัวเองไม่ได้
สัญลักษณ์นั้นเป็นเครื่องหมาย ของเอเจนท์ที่อันตรายมาก ชื่อมิสโกลเด้นวีค
เธอใช้สีสะกดจิตพิเศษ
มันบิดเบือนอารมณ์ของเหยื่อเมื่อซึมเข้าสู่ผิวหนัง
เรียกว่าป้ายสีความรู้สึกเราเลยล่ะ
คุณต้องลบรอยนั้น ถึงจะหลุดจากการควบคุมของนางได้
เจอเรื่องบ้าบอพิลึกนะ นามิ
เป็นฉันไม่มีทางยอมให้มันคุมฉันได้แน่
นี่ นายเส้นตื้น นายก็มีสีติดขา
- ไม่มี - มีสิ
- ไม่มีหรอก - มีชัดๆ
เอ้า
อย่าสิ บ้าจี้
ทุกคนคะ เลิกเล่นก่อน บาร็อคเวิร์คส์ดักอยู่หน้าบ้าน
ฟังนะ ฉันมีกุญแจผีอยู่ในรองเท้าบู๊ต ถ้าใครจะ…
กุญแจมือนี่ทำจากขี้ผึ้ง
มีกลอนให้สะเดาะที่ไหนล่ะ
แค่ต้องหวังว่า คนในกลุ่มคุณสักคนจะตามหาเรา
ไม่นะ อุซป
ล่าสุดที่เห็นเขาร่วงลงไปพร้อมหินถล่ม ฉัน…
หวังว่าเขาจะไม่เป็นอะไร
แล้วคุณซันจิล่ะคะ
หมอนั่นน่ะนะ
มันกำลังหลงป่าอยู่แน่ๆ
- งั้นเราก็เหลือกันแค่นี้ - ไม่ใช่ซะหน่อย
ลูฟี่ยังอยู่ เขาต้องมาช่วยเราแน่
มิสโกลเด้นวีคก็เล่นงานเขาแล้วด้วย
ไม่ว่าตอนนี้อยู่ไหน เขาก็ไม่ใช่ลูฟี่ที่คุณรู้จักแล้ว
อย่าแทงสวนลูฟี่
อีกอย่าง
พวกเรายังไม่ตายนะ
นั่นแหละที่น่าห่วงที่สุด
บ้านหลังนี้ โซ่พวกนี้ นี่มันผลงาน ของมิสเตอร์ทรี คู่หูมิสโกลเด้นวีค
ไม่รู้เขาวางแผนอะไรนะ
แต่เราจะอยากตายมากกว่า
(วันพีซ)
อยากชมก็ไม่ต้องอมพะนำ
คิดยังไงกับงานศิลป์ล่าสุดของฉัน
ชอบที่เขากรีดร้อง
ก็อย่างนี้ตลอด
แล้วเชลยของเรามีปัญหามั้ย
นักดาบและต้นหนไม่ทันตั้งตัว เจ้าหญิงหนีไป
แต่ไปได้ไม่ไกล
ในลิสต์ยังเหลืออีกชื่อนะ
กัปตันไง
- มันอยู่ไหน - อยู่ชายหาด นั่งปิกนิก
เธอควรจะพามันมาหาฉัน
ก็ฉันอยากเก็บไว้
ไม่ได้สิ
- คุยกันแล้วนี่ - ฉันอยากได้ของเล่นใหม่
งั้นทีหลังก็อย่าทำของเก่าพังหมด
ได้ งั้นนายเล่นกับฉันมั้ยล่ะ
คิดอีกที หน้าแบบนี้จะปฏิเสธลงได้ไง
เล่นให้สนุก เสร็จแล้วก็พากลับมาด้วย
ฉันต้องใช้มันสร้างผลงานชิ้นโบว์แดง
เหมือนเค้กวันเกิดเลย
นี่วันเกิดฉันเหรอ
ไม่ใช่จ้ะ แต่ก็มีเทียนอยู่นะ
ในเมื่อเรากำจัดยักษ์พวกนั้นไปแล้ว
ทีนี้ก็จะไม่มีใครมาวุ่นวายในงานเลี้ยงของเราอีก
ลูฟี่!
โห เจอซะทีค่อยยังชั่ว
เราเดือดร้อนละ พวกบาร็อคเวิร์คส์ มันจับวีวี่ นามิกับโซโรไป
มันสร้างเครื่องทรมานแบบใหม่ไว้ในทุ่งด้วย
โคตรเพี้ยนไม่ไหวอ่ะ
ฉันว่าเราไปช่วยเพื่อน นายปล่อยหมัดยางยืดสักตู้ม
แล้วรีบเผ่นออกจากเกาะนี้กันเถอะ
ฉันผิดเองคนเดียว
ไม่ใช่ มันเป็นความผิดพวกนักฆ่านั่นต่างหาก
ผู้หญิงบนเรือคนนั้นก็เตือนไว้แล้ว
บอกว่าถ้าฉันไม่รับข้อเสนอที่จะไปซ่อน
บาร็อคเวิร์คส์จะทำร้ายเพื่อนฉัน
ทุกอย่างมันเป็นเพราะฉัน
ลูฟี่ หน้าไปโดนอะไรมาเนี่ย
พวกนายจะตายกันหมด
เฮ้ย นี่มันไม่ใช่นายแล้ว
ฟังก่อน เราทำได้
เราสองคน
กัปตันอุซปกับลูฟี่
เหมือนยาซปกับแชงค์สไง
ไปตามฝันและสู้กับใครก็ตามที่ขวางทาง
ฉันทำคนเดียวไม่ได้ เพราะงั้น
ไม่ว่าจะโดนตัวไหนมา นายต้องดึงสติกลับมาให้ได้
ขอละ ลูฟี่
เราต้องการนายนะ มาเถอะ
นี่ ฉันรู้ว่าทุกอย่างดูแย่
แต่อย่ายอมแพ้สิ
นายไม่เคยยอมแพ้สักครั้ง
ฟา-ลา-ลา-ลา
เดี๋ยวฉันกลับมานะ
ลา-ลา-ลา-ลา-ลา
ขอโทษนะ อุซป
ฟา-ลา-ลา-ลา-ลา-ลา
ลา-ลา ลา-ลา
ลา-ลา-ลา
ฉันจัดปิกนิกมาให้น้องตุ๊กตาตัวใหม่
เธอไง
โอเค อุซป คิดดีๆ เกาะนี้มีนักฆ่าสี่คน
แผนแรก ซ่อนตัวจนกว่าพวกนั้นจะไปกันหมด
แต่เพื่อนจะต้องตาย
แผนสอง ไปสู้มัน
แต่ตัวเองก็จะตาย
อย่างสาหัสเลยด้วย
แผนที่สาม
ไปหา
คนอื่น
มาสู้แทน
ซันจิ
ซันจิ!
คุณนามิ
วีวี่
ลูฟี่
อุซป
ไอ้หัวมอส
โห นั่นไม่ใช่อะไรที่เห็นกันทุกวัน
เธอพูดถูก
งานนี้แย่ยิ่งกว่าตาย
หวังว่าทั้งสามคนคงจะไม่สบายกันอยู่
นายคือมิสเตอร์ทรีสินะ
ทำไมถึงดูออก
เลขสามบนหัวมั้ง
เราโมโหมากที่ไม่ได้ฆ่าพวกแกที่วิสกี้พีค
แต่จะชดเชยด้วยการฆ่าเดี๋ยวนี้
รู้ไหมเพื่อนร่วมงานบาร็อคเวิร์คส์ฉัน บางคนมีปัญหาตรงไหน
พวกเขาจริงจังกับงานมาก
จนลืมศิลปะ… บาร็อค
เช่นสองคนนี้
ได้พลังพิเศษมาจากผลปีศาจสุดเลิศ
แต่ดูสิว่าเลือกใช้ยังไง
เป็นนักฆ่ารับจ้าง
ใช้แต่กำลัง
สุดท้ายผลงานจะถูกประวัติศาสตร์ลืมเลือน
แต่ฉันน่ะไม่ใช่
นี่พูดเพื่อทรมานกันป่ะ
คุณนามิ
รบกวนช่วยกันหน่อยสิ
โสโครก
ฝนตกขี้ผึ้งไหล
ละอองขี้ผึ้งที่พรมลงมาบนหัว จะไหลคลุมร่างและแข็งตัว
เปลี่ยนร่างทุกคนเป็นหุ่นขี้ผึ้งที่งดงาม
ควรภูมิใจไว้นะ แกกำลังจะตายเพื่องานศิลปะ
หัวจะปวด
เนี่ยนะแผนอันชาญฉลาด
รอเฉยๆ จนกว่าขี้ผึ้งจะไหลลงมางี้
นี่ก็ไม่คิดว่าคนกลีบสมองตื้นอย่างนายจะเข้าใจ
เราเป็นนักฆ่า ก็ฆ่าพวกมันแล้วกลับบ้านกันเถอะ
รู้น่ะว่าเราเป็นนักฆ่า แต่ฉันเป็นศิลปินด้วย
ฉันระเบิดทีเดียวกระจุยหมดละ นายทำเราเสียเวลา
วีวี่
ดูโซโรสิ
- เขายังมีดาบ - ขี้ผึ้งฉันจะฉาบสีหน้าพวกมัน
บันทึกความทรมานให้เป็นอมตะนิรันดร์กาล
พร้อมกับความเจ็บปวด สิ้นหวัง
การตายอย่างช้าๆ
คือเป้าหมายของตรงนี้
เพ้อเจ้อชะมัด
กล้าที่จะเรียกตัวเองเป็นศิลปิน
ฉันขโมยของจากพิพิธภัณฑ์ชั้นยอดทั่วทั้งอีสต์บลู
ไอ้ที่นายพล่ามถึงศิลปะน่ะ มันกากสุดๆ
งานฉันไปหนักหัวแกรึไง
งานของนายมันปลอมเปลือก
ดูโซโรสิ
ทรมานกี่โมงก่อน ยืนขำคิกคักอยู่เนี่ย
ยัยนี่ก็พูดมีเหตุผล
ไม่น่าปล่อยให้ฉันเก็บดาบไว้
ฉันไม่คิดจะแช่แข็งโรโรโนอา โซโร เป็นอมตะโดยไม่มีดาบ
งั้นก็ไม่มีอะไรห้ามฉันไม่ให้ตัดพันธนาการนี้
และออกจากเกาะโดยตัดหัวนายไปด้วย
ต้องอย่างนี้
อะไรวะเนี่ย
ขี้ผึ้งของฉันแข็งปานเหล็กกล้า
เห็นชัดเลยว่าแกไม่แกร่งพอที่จะตัด แต่ก็สู้ๆ แล้วกัน
ดูแล้วก็ฮาดี
นั่นไง
นั่นแหละสีหน้าที่เฝ้าคอย
ไม่เคยมีใครอยากเล่นกับฉันเลย
จนกระทั่งได้สีพิเศษมา
ตอนนี้ทุกคนก็ทำตามที่ฉันต้องการ
สีเขียวจะทำให้สงบถึงขั้นยอมรับความตาย
สีเหลืองทำให้หัวเราะ แม้จะถูกทรมานเจ็บแสนสาหัส
ส่วนสีฟ้า
สีฟ้าจะทำให้เศร้ายิ่งกว่าที่เคยเศร้ามาทั้งชีวิต
แต่เธอรู้อยู่แล้วนี่
ชามั้ยจ๊ะ
เพื่อนๆ ฉัน
กำลังจะตาย
ไม่ต้องมีพวกนั้นคอยถ่วงดีกว่านะ
เพื่อนทำให้เราผิดหวัง
ไม่เหมือนของเล่น
พอเล่นหมดสนุก เรายังเก็บของลงกล่องได้
ฉันพยายามอธิบายให้พ่อแม่ฟังแล้ว แต่ดันไม่เข้าใจเอง
ฉันเลยระบายสีพ่อแม่ แล้วเอาลงกล่องไปด้วยกัน
อยู่ในนั้นก็ส่งเสียงหนวกหูมากเลย
ช่วงวันแรกๆ น่ะนะ
เธอร้องไห้
เริ่มน่าเบื่อละ
ค่อยยังชั่ว
จะได้ผ่อนคลายสบายใจ ลืมเพื่อนไร้สาระไปซะ
ชอบดื่มชาแบบไหน
ฉันถามว่าน้องตุ๊กตาชอบดื่มชาแบบไหน
ฉันจะต้องไปช่วย
เพื่อนฉัน
ชอบดื่มชาแบบไหน
ชานี้อร่อยมาก
ตุ๊กตาเด็กดี
โซ่แส้กุญแจมือ ไวน์แดง ขี้ผึ้งเทียนเยอะมาก
มีคนเอ็นจอยกันนะเนี่ย
นี่มันอะไรกัน
ไม่มีแฟ้มฉันบ้างเหรอ
เฮ้อ พวกนายรนหาที่กันอีกแล้วสินะ
ดูท่า
งานนี้ต้องพึ่งซันจิคนดีคนเดิมซะแล้ว
นี่ร้านอาหารตกส้วม ไม่ทราบจะจองโต๊ะไหมครับ
ระวังปาก มิสเตอร์ทรี
พูดกับผู้บังคับบัญชาแบบนี้ได้เหรอ
อุ๊ย ขออภัยครับ
มิสเตอร์ซีโร่
พวกทหารเรือรู้ความเคลื่อนไหวของเราแล้ว
ต่อให้เราแปลงเสียง
อีกไม่นาน หอยทากสื่อสาร จะเป็นวิธีที่เสี่ยงเกินไป
หวังว่าฉันต้องถามแค่รอบเดียว
เจ้าหญิงกับพวกหมวกฟางตายหรือยัง
โห ตายสนิท นอนนิ่งจมกองเลือดไปแล้วครับ
แปลกใจนะนี่ มิสเตอร์ทรี
ปกติแกมักจะค่อยๆ พิถีพิถัน
คือผมก็คิดจะทรมานมันต่ออีกหน่อย
แต่เจ้าหัวเขียวมันกวนประสาทมาก
น่ารำคาญสุดๆ ผมเลยต้องทำให้หุบปากไปเร็วๆ
ถ้าเสร็จเรียบร้อยก็แล้วไป
ฉันส่งพวกอันลัคกี้ไปยืนยันและเก็บกวาดแล้ว
น่าจะใกล้ไปถึงเต็มที
ผมจะตั้งตารอต้อนรับครับท่าน
อ้อ เตือนไว้ก่อน มิสฟรายเดย์ไม่ได้กินอะไรมาพักใหญ่
ตั้งแต่เหตุน่าเศร้าที่บ้านเด็กกำพร้าน่ะ
มันจะเอาฮาไปไหนวะ
(มิสฟรายเดย์ มิสเตอร์เธอร์ทีน)
ซันจิ นายก็โดนเหมือนกัน
ช่วยด้วย!
ใครก็ได้ช่วยที
ขอละ
โบรกี้
อุซป นักรบผู้ห้าวหาญ
โบรกี้ นายยังไม่ตาย
ดูเหมือนดาบของดอร์รี่ ไม่คมพอที่จะช่วยจบชีวิตข้าโดยไว
แต่ถ้าต้องไปเฝ้าทวยเทพวันนี้
ข้าก็ดีใจที่ภาพสุดท้ายที่เห็น คือใบหน้าของมิตรสหาย
ไม่มีใครต้องไปเฝ้าเทพอะไรทั้งนั้น
การดวลครั้งนี้ไม่เป็นไปอย่างยุติธรรม
มีคนวางยาในเหล้าเอลของนาย
เขาตั้งใจจะโค่นนาย
วายร้ายแบบใดจึงทำอะไรเช่นนั้น
พวกเดียวกับที่ลักพาตัวเพื่อนๆ ฉันไป
ทุกคนกำลังเดือดร้อนหนัก ต้องไปช่วย
ไม่ต้องพูดต่อแล้ว
เราจะกำจัดศัตรูนี้ด้วยกัน
ตามวิถีเอลบัฟ
อย่างมีเกียรติ
และเหล็กกล้า
สภาพนายไม่ค่อยดีเท่าไหร่
ข้าอาจด่วนเสนอตัวไปหน่อย
แต่ไม่ว่าจะเป็นอันตรายแบบใด
ข้ามั่นใจว่ากัปตันอุซปรับไหวแน่
เช่นเดียวกับในเรื่องที่เจ้าเล่าไง
วายร้ายเหล่านั้นจะต้านทาน เจ้าแห่งการทำลายล้างได้อย่างไรกัน
เรื่องนั้น…
สัตว์ประหลาดตัวตุ่นมันเรื่องหนึ่งนะ
แต่พวกบาร็อคเวิร์คส์มันคนละเรื่องเลย
มันมีพลังเว่อร์วังมาก
พลังบ้าบอ
ข้าเข้าใจ
เจ้ากลัว
ฉันไม่ได้กลัว
ใครบอกว่ากลัว นี่ไม่ได้พูดนะ
เจ้าตัวเล็กจ้อย
และผอมกะหร่อง
อีกทั้งยังมีชีวิตเพื่อนๆ เป็นเดิมพัน
เข้าใจได้ที่จะรู้สึกกลัว
นักรบที่แท้จริงล้วนรู้จักความกลัว
ความกลัวของนักรบคือสิ่งที่ดี
แปลว่าเจ้าใส่ใจ
ทำให้เจ้ามีจุดมุ่งหมาย
ข้าไม่มีวันฝากชีวิตไว้ในมือของนักรบ ที่อ้างว่าไม่เคยกลัวอะไรหรอก
เชื่ออย่างนั้นจริงๆ เหรอ
ตอนอยู่ในถ้ำ เจ้าถามข้า
เราจะเผชิญหน้าความตาย โดยปราศจากความกลัวได้อย่างไร
ความกล้าที่แท้จริงหาใช่ไร้ซึ่งความกลัว
แต่เป็นการเข้าสู้ศึกทั้งที่กลัวต่างหากล่ะ
ฉันไม่ใช่ยักษ์อย่างนาย
ถ้าฉันไปสู้คนเดียว
ฉันตายแน่
ตายอย่างมีเกียรติ
เพราะพยายามช่วยเพื่อนๆ ไว้
อยากอมตีนมั้ย
มีปัญหารึเปล่า มิสเตอร์ทรี
ขออนุญาตพักสายรอก่อนนะครับ
ขออภัย
สัตว์เลี้ยงท่านตายแล้ว
แสดงว่าพวกหมวกฟางยังไม่ตายสินะ
บอกมา ฉันคุยอยู่กับใครกันแน่
เรียกฉันว่า…
มิสเตอร์เจ้าชายแล้วกัน
งั้นรู้ไว้ซะ มิสเตอร์เจ้าชาย
โจรสลัดหมวกฟางจะต้องเสียใจ ที่รับเจ้าหญิงวีวี่ขึ้นเรือ
และแกจะต้องเสียใจที่รับสายนี้
ดีจ้ะ คนสวย
- เริ่มขยับไม่ไหวแล้วนะ - หายใจก็ลำบาก
ฉันตัดขี้ผึ้งนี้ไม่ได้
แต่ตัดขาตัวเองได้
จะตัดเท้าตัวเองเนี่ยนะ แผนนี้คิดได้ไง
ก็ยังดีกว่าตาย
เขาจะทำจริง
ไม่มีขาแล้วจะสู้กับพวกมันยังไง
- ถ้ากลัวก็ไม่ต้องมอง - น่ารังเกียจเกินไปแล้ว หยุดนะ!
อย่างน้อยก็ปล่อยคนอื่นๆ ไป ฉันต่างหากคือคนที่บาร็อคเวิร์คส์ต้องการ
ทันทีที่พวกนี้ช่วยเธอ มันก็โดนหมายหัว
เธอช่วยพวกมันไม่ได้ จะช่วยอลาบาสต้าก็สายไป
เขาพยายามจะปั่นหัวเธอ
พวกแกรู้เรื่องบ้านเกิดของเพื่อนใหม่คนนี้แค่ไหน
คนที่นั่นโทษว่าปัญหาเกิดจากราชา
- พ่อของนาง - พ่อฉันอยากช่วยประเทศ
บาร็อคเวิร์คส์ต่างหากที่ทำลายมัน
จะยังไงก็ช่าง แต่การกบฏกำลังก่อตัว
เป็นกลุ่มเล็กๆ จัดการง่าย จนกระทั่งตอนนี้
ได้ตามข่าวบ้างรึเปล่าเนี่ย
(ภัยพิบัติครั้งใหม่ - กลุ่มโจรสลัดบลีคิง)
"กระแสที่อลาบาสต้าเริ่มตีกลับ
เมื่อทหารหลวงหลายพันนาย ย้ายไปเข้าร่วมฝ่ายกบฏ"
หลายพันเลยเหรอ โห เยอะนะนั่น
- ไม่รู้เปลี่ยนใจเพราะอะไร - หรือใคร
ทำแบบนี้ทำไม
บาร็อคเวิร์คส์ต้องการอะไรจากอลาบาสต้า
นั่นความลับของมิสเตอร์ซีโร่
แต่ก็ต้องชอบความย้อนแย้งนี้นะ
อลาบาสต้ากำลังจะมีสงครามกลางเมือง
และคนเดียวที่จะหยุดมันได้
กำลังจะตายอยู่ตรงนี้
ไร้ค่า
และเดียวดาย
ไอ้ตั่วเฮียมันอยากให้เราตายอย่างหวาดกลัว
ฉันไม่ให้มันสมหวังหรอก
ไม่ต้องห่วง ลูฟี่มาแน่
พวกคุณยอมแพ้ไม่เป็นเลยสินะ
แล้วเธอจะยอมแพ้ง่ายๆ เหรอ
เรื่องอาณาจักรของเธอน่ะ
อย่าหมดหวัง
เชื่อฉันเถอะ ไม่ว่ามิสโกลเด้นวีคกำลังทำอะไรลูฟี่
รับรองได้ว่าเขากำลังต่อต้านมันอยู่
สีแดงทำให้โกรธเป้าหมายตามที่ฉันเลือก
และน้องตุ๊กตาดื้ออย่างเธอ
ควรต้องถูกทำโทษ
ตอนนี้ มิสเตอร์ทรีกำลังฆ่าเพื่อนๆ เธอ
นั่นทำให้รู้สึกยังไงเหรอ
มันทำให้ฉันโกรธมาก!
ยังอยากช่วยเพื่อนๆ อยู่มั้ย
นี่สีโปรดของฉันเลย
รู้มั้ยในสเปคตรัมสี สีดำคือสีที่ไร้แสง
ในจานสีฉัน มันเท่ากับไร้ซึ่งความหวัง
ฉันถึงเรียกว่าสีดำทรยศ
มันทำให้ละทิ้งทุกอย่างที่เชื่อมั่น
เธอมีความฝันมั้ย น้องตุ๊กตา
ฉันจะหาวันพีซให้เจอ
และกลายเป็นราชาโจรสลัด
ไม่ใช่แล้ว
ฉันเหงามาตลอด
นั่นคือคำสาปของฉัน
แต่คำสาปของนายเศร้ากว่าอีก
เหมือนทุกคนที่กินผลปีศาจเข้าไป
ทะเล
แค่จุ่มเท้านิดเดียว
ฝันของนายก็จะไม่มีวันเป็นจริง
เดินลงทะเลไปซะ
นั่นแหละ
ไม่ต้องหันกลับมา
ทีนี้ พูดตามฉัน
ฉันจะไม่มีวันเจอวันพีซ
ฉันจะไม่มีวันเจอ…
วัน…
ฉันจะไม่มีวันเป็นราชาโจรสลัด
ฉัน…
จะ…
ไม่มีวัน…
เป็น
ราชา
แห่ง…
ลูฟี่!
อย่าพูดออกมานะ
ฉันมาช่วยแล้วเพื่อน!
แกทำฉันหมดสนุก
งั้นแกจะต้องมาเป็นตุ๊กตาตัวใหม่
อย่าเข้ามาใกล้ฉันนะ ยัยถุงเท้ายาวสยอง
ลูฟี่!
ฉันมาแล้ว
กัปตันอุซปมาช่วยแล้ว!
ขึ้นมา
คนอื่นๆ อยู่ไหนกันหมด
งานเกือบเสร็จสมบูรณ์แล้ว
โหเฮ้ย
พวกแกจบสิ้นแล้ว
ตัวสะเหล่อนี่ใคร
พวกเราคือวีรบุรุษ
ประหลาดใจจังที่หลุดจาก กับดักสีลวงใจของคู่หูฉันได้
แต่ถ้าคิดจะมาช่วยเพื่อน
สายเกินไปแล้ว
พวกเขาตายแล้วเหรอ
ยังไม่เชิง
น่าจะเหลืออากาศในปอดอีกสองสามนาที
แต่นั่นยังเยอะกว่าที่แกมี
แกนี่เอง
แกเป็นคนที่ทำลายการดวลของยักษ์ด้วย
ใช่แล้ว
ฉันนี่แหละเจ้าความคิด
งั้นแกก็ต้องชดใช้
ได้เวลาใส่ไม่ยั้งแล้วจ้า
ฉันรอตรงนี้นะเพื่อน ซัดมันเลย ลูฟี่
อุซป แยกกัน!
เดี๋ยว! พวกเขาจะตายนะ
นายไม่ปล่อยให้ตายหรอกน่า
เจ้านี่ไม่ได้อยู่ในลิสต์ ไม่ได้แปลว่าเราฆ่าไม่ได้เนอะ
ได้ยินมะ
แกตายแน่
- ทั้งที่เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแกเป็นใคร - มีอะไรสั่งเสียมั้ย
ขอเสนอ
ให้ตัดสินด้วยวิถีนักรบแห่งเอลบัฟ
มาดวลกัน
ขอโทษนะ แต่ว่า
นายดวลกับพวกเราเนี่ยนะ
น่าจะไม่ค่อยยุติธรรมเท่าไหร่
ถึงได้ชอบมาก
โอเค
- อยากจะดวลกับเราคนไหน - เธอ
เธอจับนามิไป
และฉันอยากล้างตา
ได้สิจ๊ะตัวเอง
นี่อยากฆ่าใครสักคนมาทั้งวันละ
ที่เอลบัฟ ตามธรรมเนียม ก่อนดวลต้องแสดงความเคารพต่อกัน
เช่นคำนับหรือจับมือ
ฉันขอเริ่ม
แบบนี้ดีกว่า
เธอคือมิสวาเลนไทน์สินะ
คิดชื่อเองป่ะ ตัวจริงไม่เห็นน่ารักเหมือนชื่อเลย
ฉันน่ะ
น่ารักที่สุดแล้วย่ะ
ออกมาช่วยกันหน่อยสิ
สองรุมหนึ่งก็ไม่ถือเป็นการดวลน่ะสิ
คุยเรื่องคู่หูเธอดีกว่า ดวงซวยนะว่าไม่ได้
กินผลปีศาจอะไรเข้าไปน่ะ ขี้มูกระเบิดเหรอ
เฮ้ย
ซกมกโคตร
หุบปากเงียบๆ ไม่เป็นเลยใช่มั้ย
เดี๋ยวแม่หุบให้
นั่น 20 กิโล
ห้าสิบกิโล
แทบไม่รู้สึกเลยจ้า
หนึ่งร้อยกิโล
ยิ้มทำไมยะ
แกกำลังจะตายแท้ๆ
ตายอย่างมีเกียรติ
เพื่อช่วยเพื่อนๆ
วัล
ขอบคุณนะที่ช่วยเรา
มาสู้กันให้แฟร์กว่านี้หน่อย ฉันเอาหมอนั่น
เราเล่นยัยนี่
เรารู้เรื่องแกทุกอย่าง มังกี้ ดี. ลูฟี่
บาร็อคเวิร์คส์หาข้อมูลเป้าหมายก่อนเสมอ
เพื่อเรียนรู้จุดแข็ง
และยิ่งค้นหาจุดอ่อน
ฉันก็ศึกษาจุดอ่อนจุดแข็งของแกมา
แกมีแต่ใช้กำลัง
พุ่งเข้าใส่ไม่คิดหน้าคิดหลัง
จู่โจมโดยไม่ใช้สมอง
ฉันน่ะตรงกันข้าม
เตรียมตัวล่วงหน้าเสมอ
เรายังไม่ตายเหรอ
สุขสันต์วันวาเลนไทน์!
- อย่ามายุ่งกับเพื่อนฉัน - เพื่อนเรา
ขอร้อง มิสเวนส์เดย์
เธอไม่เคยเทียบระดับกับฉันได้
โรโรโนอา โซโร
เหมือนหนูติดกับ
เป็นบุญตา
บุญสิ ไม่งั้นแกไม่มีทางสู้ไหว
แกไม่ใช่ดาบสู้เป็นรึเปล่าเนี่ย
แกสู้โดยไม่แคะขี้มูกเป็นมั้ยล่ะ
แค่กระสุนลมหายใจฉันก็แรงพอแล้ว
ปืนกลตราประทับยางยืด!
ฝันดีนะ
พลาดว่ะ
แกนี่แสบส้นตีนจริงๆ รู้ตัวมั้ย
งั้นลองแสบปากดูมั้ยพี่
กระสุนดาวซอสพริก!
ไม้พลองน่าเอ็นดู แต่น่าจะเปราะหน่อยนะ
อุ๊ย
แกอยากตายอย่างเท่ใช่มั้ย เดี๋ยวจะได้เละเป็นโจ๊ก
นี่เพื่ออีการัม
โซโร
กระสุนดาวเพลิงพิฆาต!
ดอร์รี่
ชอบประติมากรรมฝีมือฉันมั้ยล่ะ
หมัดปืนยางยืด!
แคนเดิลล็อค!
แกทำแบบนั้นกับดอร์รี่
แกไม่ได้สู้อย่างมีเกียรติ
แต่ยักษ์พวกนั้นมีไง
มันถึงได้เป็นเป้าที่จัดการง่าย
เหมือนแก
สักแต่จะใช้หมัดชกฝ่าปัญหา
ฉันไม่เคยยอมแพ้
ฉันมองว่าแกไม่เคยเรียนรู้มากกว่า
ดูเหมือนข้อมูลที่หามาจะผิดแฮะ
พวกแกอ่อนหัด
เกือบง่ายพอๆ กับยักษ์ซื่อบื้อพวกนี้
ยักษ์พวกนี้เป็นเพื่อนฉัน
และนายลบหลู่เกียรติพวกเขา
แคนเดิ้ลวอลล์!
ค้อนยางยืด!
คุณลูฟี่ คุณไม่เป็นอะไร
- เราก็รอดมาได้ไงไม่รู้ - อุซปช่วยทุกคนไว้
- ก็แน่อยู่แล้ว - เกิดเรื่องอะไรกันเนี่ย
ซันจิ
ปล่อยพวกนายอยู่กันเองไม่ได้เลยจริงๆ สินะ
นายมุดหัวอยู่ไหนมา
ไม่ต้องห่วง วันนี้ฉันกู้สถานการณ์ไว้ได้
เผื่อยังไม่รู้นะ แต่รู้สึกเท่ใช้ได้เลย
ดูสิว่าฉันเจออะไร
- เอเทอร์นัลโพส - ตั้งให้ไปอลาบาสต้าด้วย
คุณซันจิ
- เก่งมากค่ะ - วันนี้ฉันก็กู้สถานการณ์เหมือนกัน
เยี่ยมเลย จะได้ไม่ต้องรอให้ล็อกโพสรีเซ็ต
งั้นรีบไปจากที่นี่เถอะ
ไปเลย
ก่อนจะมีอย่างอื่นโผล่มาฆ่าเราอีก
รอบนี้เจอไดโนเสาร์
- นักฆ่า - ลืมอะไรอีกรึเปล่า
อ๋อ ใช่
ยักษ์ไง
ดอร์รี่ถูกขังไว้ในขี้ผึ้งเหมือนกัน ฉันเลยปล่อยออกมา
นี่ทุกคนรู้กันหมดเลยเหรอว่าเกาะนี้มียักษ์
สหายรัก ขอบคุณทวยเทพที่เจ้ายังไม่ตาย
ข้าก็ขอบคุณทวยเทพที่เจ้ายังไม่ตาย
แต่อย่ากอดแน่นนัก เดี๋ยวแผลเปิด
เราดีใจที่นายทั้งคู่ไม่ตายนะ
ยักษ์อย่างพวกเราอึดทนทายาด
พอเจ้าปล่อยข้าออกจากขี้ผึ้ง ข้าก็หายดีเหมือนใหม่
ใช่เลย และเพียงชิมสตูว์ของเขา คำเดียวก็ปลุกทุกคนให้ฟื้นจากความตายได้
แล้วการดวลของนายล่ะ
ไม่ได้ยังจะ…
ผ่านมาร้อยปียังไม่มีผู้ชนะ
เราคิดว่าทวยเทพตัดสินไว้ชัดเจนแล้ว
ฉันเป็นหนี้บุญคุณนาย
ที่พูดปลุกใจเมื่อกี้
ไม่ใช่เลย
ข้าต่างหากเป็นหนี้บุญคุณเจ้า
จากนี้เราจะมีเรื่องใหม่ให้เล่าขานสืบไป
ตำนานแห่งอุซป นักรบผู้ห้าวหาญ
เย้!
แล้วฉันก็มีฝันใหม่
สักวันฉันจะไปเยือนเอลบัฟให้ได้
เจ้าจะเข้ากับที่นั่นได้ดีมาก
อาจจะเด่นกว่าคนอื่นนิดหน่อยล่ะนะ
องค์หญิง
ขอภาวนาให้ประเทศของท่านปลอดภัย
ขอบคุณค่ะ ดอร์รี่
เมื่อแล่นเรือออกไป
จงวางใจเรา และแล่นตรงไป ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
อะไรนะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเหรอ
- อะไรยังไง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น - แล้วเจอกัน พยายามอย่าตายอีกนะ
ลูฟี่ ฉันทำให้พวกคุณ ออกนอกเส้นทางมานานพอแล้ว
ถ้ามีเรือลำอื่นผ่านมา ฉันจะขอติดไปด้วย
แล้วใช้เอเทอร์นัลโพสกลับบ้าน
เสียใจด้วย
ฉันขอให้นามิตั้งเส้นทางไปอลาบาสต้าแล้ว
ฉันขอให้พวกคุณไปส่งไม่ได้
ก็ไม่ต้องขอ
อย่างที่บอกไง
พอเห็นแล้วก็จะเข้าใจ
สหายใหม่ของเรากางใบแล่นไปแล้ว
มีเจ้าสัตว์ประหลาดนั่นอยู่ในน้ำ พวกเขาคงไปได้ไม่ไกลหรอก
ถ้าเราไม่ช่วยน่ะนะ
ข้าใช้ขวานบรุยเซอร์สู้มานานกว่าร้อยปี
ส่วนข้าก็สู้ด้วยดาบเทอร์รี่
แต่ถ้ายุคแห่งการดวลของเราสิ้นสุดแล้ว
ข้าว่าคงจะไม่มีวิธีสั่งลาที่ดีกว่านี้
ทุกคน มีตัวอะไรไม่รู้ว่ายตรงมาทางเรา
ไดโนเสาร์อีกตัวเหรอ
เจ้าทะเลรึเปล่า
นั่นโคตรพ่อโคตรแม่ปลาทอง
หักซ้ายสุด!
ไม่ได้
เราต้องแล่นตรงไปข้างหน้า
อย่างที่โบรกี้บอกไว้
ท่าพิชิต…
อาณาจักร!
เมื่อกี้ดูทันรึเปล่า
สุดยอดไปเลย!
- โชคจงสถิตกับเจ้า - โชคจงสถิตกับเจ้า
แม่นมาก สหายข้า
แม่นเท่าๆ กับเจ้านั่นแหละ
จู่ๆ ข้าก็นึกได้ว่าทำไมเราถึงดวลกันแต่แรก
จริงด้วย
เราต่างพิชิตเจ้าทะเลตัวมหึมา
แล้วคนพากันถามว่าใครฆ่าตัวใหญ่กว่า
แน่นอน ตัวที่ข้าสังหารใหญ่กว่า
เหลวไหล!
ตัวที่ข้าโค่นไปใหญ่กว่าเห็นๆ
หาว่าข้าไร้เกียรติงั้นรึ
เกียรติอะไร ข้าว่าเจ้าไร้สติมากกว่า
งั้นเราควรมาตัดสินกันให้รู้แล้วรู้รอด
- ด้วยการดวล! - ด้วยการดวล!
เสียดาย น่าจะเอามาทำซูชิ
- ไม่ได้หรอก - นี่จับปลาอยู่ทุกวัน
- ใหญ่แบบนั้นนายไม่เคย - ไม่ต้องห่วงว่าฉันจะรับไซส์ใหญ่ไม่ได้
ติงต๊อง
เห็นมั้ยว่าแกทำอะไรลงไป
เราแพ้
คู่หูแกคลุ้มคลั่ง และเป้าหมายก็หนีไปได้อีกรอบ
บอกแล้วว่าควรฆ่ามันตอนที่มีโอกาส
เขาจะต้องการคำตอบ
ฉันจะบอกความจริง
นี่เป็นความผิดแกคนเดียว
แกจะไม่ได้บอกอะไรเขาทั้งนั้น
- นี่เป็นไดโนเสาร์อร่อยสุดที่เคยชิมมา - เคยกินเนื้อไดโนเสาร์หรือไง
ไม่เคย แต่ก็ไม่คิดว่าจะอร่อยได้มากกว่าน้ี
ที่ยากคือต้องหากระทะที่ใหญ่พอ
พวกเราควรได้กินจนพุงกาง
ใช่แล้ว
เอาละ ทุกคน
แด่วีรบุรุษแห่งลิตเติ้ลการ์เด้น
แด่อุซป
- แด่อุซป - แด่อุซป
ไม่มีเรื่องอะไรมาเล่าเหรอ
เล่าไม่ได้หรอก
โอเค คือฉันน่ะตัวคนเดียว ถูกนักฆ่าหกคนล้อม
- หกเหรอ - หรืออาจจะแปด
พวกมันขยับไวอ่ะ เธอก็เห็นนี่ วีวี่
มันนับยากน่ะค่ะ
รู้มั้ยครับคุณวีวี่ ผมจัดการ เอเจนท์บาร็อคเวิร์คส์สองคนเลยนะ
สองคนไหน
มิสฟรายเดย์กับมิสเตอร์เธอร์ทีน
พวกนั้นเป็นไงอ่ะ
คือก็…
ก็เป็น…
เป็นคู่ต่อสู้ที่อันตรายมากค่ะ
ใช่ ขอบคุณครับ คุณวีวี่
ฉันว่าล้มไดโนเสาร์ตัวนึง เท่ากับเอเจนท์บาร็อคเวิร์คส์สิบคน
ไดโนเสาร์ที่ฉันล้มน่ะนะ
- ล้มในฝันเหอะไอ้กุ๊ก - ฉันเตะก้านคอมันหักนะ
- หลังจากที่ฉันแทงหัวใจมันแล้ว - ไม่จริงซะหน่อย
คู่นี้จะเถียงกันจนกว่าจะเหนื่อย
หรือหิวขึ้นมาอีก เดี๋ยวก็ชินไปเองแหละ
ถ้าเห็นไดโนเสาร์ตอนนี้นะ ฉันจะต่อยหน้าเลย
ได้เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มคงจะดีน่าดู
ใช่ แต่มีสาวอีกคนอยู่บนเรือด้วยกันก็ดีมาก
พวกนั้นจะปั่นหัวฉันนี่หว่า
ฉันรู้สึกเพลียๆ น่ะ ไปนอนเร็วหน่อยดีกว่า
- ไว้เจอกันตอนเช้านะ วีวี่ - ค่ะ
คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม