Por suposto, Mr. 0.
Entendido.
Desculpe a espera.
Estamos a atar uns cabos soltos especialmente molestos.
Seica ten algo en común cun deles.
A princesa Vivi de Alabasta.
A mocosa de pelo azul filla de Cobra.
Disque desapareceu.
E Mr. 0 quere que non a atopen.
A ver, en que podo axudar?
Eu vin falar co home a cargo disto,
non cunha secretaria.
Por moi deliciosa que estea.
Por desgraza, Mr. 0 está ocupado.
É un insulto. Unha falta de respecto ao meu rei.
Un rei exiliado do seu propio reino,
que precisa a miña organización para recuperalo.
É iso ou seguir navegando a Gran Ruta xogando a ser pirata.
Teño feito contribucións económicas ben xenerosas
á Gavela dos Barrocos.
Pero dille ao teu líder que a vaquiña, polo que vale.
Quero
o que se me debe!
Señor, a tensión.
Xa que falamos de vaquiñas…
O símbolo da familia real de Drum é un hipopótamo laúdo, non é?
Un animal famoso polo seu apetito voraz.
Pode estar seguro de que non pretendemos deixalo con fame.
Barbanegra renunciou a Drum.
Mr. 0 pensa que vostede debe reclamar a súa herdanza.
Intúe que un rei
sería un aliado valioso.
Isto é…?
Un agasallo.
Un xesto de agradecemento polas súas contribucións económicas.
¿Que se lle regala ao rei,
que xa o ten todo?
Un froito do demo!
Que poder contén?
Aí está a diversión.
Déalle un bocado e descúbrao.
Bon appétit.
Sanji?
Que…?
Como…?
Tranquila. Queres comer algo?
Fíxenche un consomé fresquiño. Quedei sen caldo de polo,
pero o dinosauro é un ingrediente moi versátil.
Non teño fame.
Pois…
algo vas ter que comer.
- Intentámolo, pero… - Estou ben.
Desmaieime despois de cear onte á noite. Debía estar máis cansa do que pensaba.
Nami, pasaron catro días.
O que?
Espertaches unhas poucas veces.
Eu estiven aquí todo o tempo.
Ha ser un golpe de calor…
Non.
Creo que…
Creo que pasou algo
en Xardín Pequeno.
Non sei o que, pero…
non pasa nada.
Ímosche conseguir axuda.
Vale.
Grazas.
Por te preocupares por min.
Sempre me preocupo por ti.
Non tes frío?
Podía ter algo menos,
supoño.
O resto levamos camiseta.
Se insistes…
Como vai Nami?
Volveu adormecer, pero está empeorando.
Coa febre polas nubes.
Cómprenos un médico.
Nin sabemos onde estamos. Como imos atopar un médico?
E en Alabasta? Teredes médicos, ou?
Igual nos leva días ou semanas chegar.
Non ten tanto tempo.
Témolo que intentar.
Ti queres chegar canto antes, non?
Necesito chegar canto antes, si.
Por iso imos buscar axuda na primeira illa que atopemos.
Logo tiramos para Alabasta.
Así se fala.
Grazas, Vivi.
Exacto.
É o camiño máis rápido.
Paréceme ben.
ILLA DE RENAISSE
POSTO AVANZADO DE COMUNICACIÓNS DA ARMADA
E este é o posto avanzado de comunicacións?
Cómpre discreción para interceptar e rastrexar chamadas.
A ver se hai ducha.
Que?
Necesitámola os dous.
Veña, apurando.
Informa por caracol a Marineford
de que percorremos a Gran Ruta e non demos cos Barrocos.
Para capturar un vivo, hai que atopalo.
Como o tomará o vicealmirante Garp?
Xa vai chegando de buscar a agulla no palleiro.
- Imos polos Sombreiros de Palla. - A saber onde irán.
Outra vez? Farache falta un bastón?
Capitán…
Feridas de espada.
Piratas.
Non uns piratas calquera. Isto fíxoo un espadachín destro.
Sombreiros de Palla.
Por que ían desviarse para atacar un posto de comunicacións?
Atopa o despacho do comandante e informa disto.
E se necesita reforzos?
Non os necesito.
Luffy, atopamos unha illa!
Mirade canta neve!
É branquísimo!
O reino de Drum.
Recoñeces o lugar?
Por sorte, é unha nación famosa na Gran Ruta polos seus médicos.
Que ben. Daquela haberá moitos, non?
Ou monstros das neves.
Hai que valorar a posibilidade.
Cando cheguemos, mellor mantermos a miña identidade en segredo.
Por sicaria ou por princesa?
Teño entendido que a xente de Drum é hospitalaria e amable.
Pero pasaron cousas.
A política entre Drum e Alabasta é… fráxil.
Iso que significa?
Que alguén da illa non pode ver diante a Vivi.
Disnos quen?
O seu rei.
Wapol.
Os conflitos de palacio non nos veñen moi ben.
Non nos queda outra.
É o único xeito de salvar a Nami.
Pois imos buscar un médico.
CASTELO DE PANXEA, MARY GEOISE 10 ANOS ANTES
Orde no reverie!
GOBERNO MUNDIAL
Benvidos, membros da nobreza.
Eu, Thalassa Lucas,
rei de Ilisia, pido orde no reverie.
Antes de comezarmos,
gustaríame expresar unha vez máis o noso agradecemento á Armada,
pola protección para chegarmos aquí e durante este procedemento.
E onde van os guerreiros dos mares?
Lémbreme outra vez por que lles damos a eses criminais vía libre
se non están para protexernos a nós.
Moito menos aos nosos reinos.
Os guerreiros son un elemento disuasorio para outros piratas.
Son importantes para manter o equilibrio de poder nos mares.
E que tal lles vai iso aos mariñeiros?
Asasináronlles a raíña hai un tempo
e nin o seu propio guerreiro puido impedilo.
Se alguén de entre nós desexa cuestionar a eficacia dos guerreiros dos mares,
se cadra debía presentarse á presidencia e engadilo á orde do día.
Hoxe temos que tratar un asunto máis urxente.
Coñécese como Dragon, sen máis.
Aínda que conta cuns números modestos,
o seu Exército Revolucionario crece día a día.
Coido que non hai ameaza meirande ao Goberno Mundial,
á nosa prosperidade, á nosa estabilidade,
ca este home.
Non debemos ignorar o perigo.
O perigo que el…
Algo máis que engadir, rei Wapol?
Eu?
Sempre.
Xa está.
Rebelión, disque…
A xente do reino de Drum é feliz.
Eu proporciónolles comida e auga,
un exército que os protexe
e a mellor atención médica do mundo.
E, se algún dos meus súbditos mostra ingratitude ante a miña xenerosidade,
sempre podo retirar os meus agasallos.
Podo tomar a palabra?
O rei Cobra de Alabasta ten a palabra.
As revolucións tamén son unha expresión da emoción humana.
A xente que non se sente escoitada
non pode ser feliz.
Houbo un tempo no que se oían as risas da xente no seu reino.
Gústanche os contos de vellos.
Drum tivo un rei que escoitaba o seu pobo.
Pois eu non aturaba a meu pai.
Non tiña nin a máis mínima idea do que implica gobernar.
E agora son eu o rei.
Un rei é só un home e unha coroa é só un sombreiro.
É o reino o que perdura.
Eu son o reino!
A política
é poder, non sentimentos.
Prefiro escoitar a sabedoría
dun pato xigante dos que criades entre a area
antes que seguir escoitándote esbardallar sobre as risas nos outeiros.
- Abonda! - Ti sabes o que fago…?
Abonda!
- Decido eu cando abonda! - Orde!
MARIÑO
Aquí si que vale furar!
Como controlas a pelota, bateador.
Ti que raio es?
Preparándose para lanzar a pelota…
Miss Thursday.
- A Gavela dos Barrocos. - Oíches falar de nós.
Iso si que é un erro non forzado.
Non todos podemos xogar nas grandes ligas.
Déixate de bromas de béisbol.
Para o banco.
Ala, xa mo pegou.
De coller un vivo, nada.
REINO DE DRUM
Onde estamos?
Imos buscar axuda. Ti aguanta.
Pero que foi iso?
O último disparo de aviso.
Quietos aí, piratas!
Dade media volta ou afrontade as consecuencias.
Vimos o barco! Non nos enganades!
Temos unha enferma que necesita axuda!
Deixade en paz este país, piratas mentiráns!
Necesitamos un médico!
Vivi!
Mamóns!
Para! Parade todos!
A impulsividade non arranxa nada.
Se nos matan, que vai ser de Nami? Es o capitán. Pensa!
Sentímolo moito.
Se non podemos entrar na vosa aldea,
por favor, mandádenos un médico.
A nosa amiga está gravemente enferma.
Por favor, axudádenos.
Perdón.
Fixen mal.
Por favor!
Axudádelle á nosa amiga.
Moi intelixente, Vivi.
Estás ben?
Vaime pasar.
Vide todos comigo.
Aquí vén o comité de benvida.
Vainos volver disparar?
Desculpade a Maria.
Andamos todos…
alterados.
Perdón, Dalton.
Perdoade, piratas.
Os aldeáns non son soldados.
Son civís.
Tenden a ser de gatillo fácil.
Despois de todo o que pasaron,
é comprensible.
Ti es o rei?
Chámome Dalton,
capitán da Garda Civil.
Non entendo.
Que pasou aquí? Onde vai o rei Wapol?
Un pirata chamado Barbanegra cercou a nosa aldea.
Un home movido polo derramamento de sangue e a matanza.
Cando apareceu a bandeira pirata no horizonte,
o país quedou sen defensas.
Non repelemos o ataque de Barbanegra.
Aguantamos ata que se encheu e marchou.
As forzas de Wapol non eran rival para a tripulación de Barbanegra?
O rei e os seus soldados nin o intentaron.
En canto Wapol viu o poder de Barbanegra…
abandonounos.
E atrévese a chamarse rei.
- Vivi. - Como lle puido facer iso ao seu pobo?
E os médicos? Algún sobreviviría.
Wapol levounos todos con el.
Ben. Perdemos o tempo para nada.
Menos unha.
Chámase Kureha.
A bruxa.
Dixeches "bruxa"?
Tomou o castelo de Drum, no cumio da montaña.
É a única que pode axudar.
A súa medicina é perigosa. Antinatural.
Eu vina atravesar o ceo voando baixo a lúa chea coa besta do bosque.
E hai unha besta?
Sabíao.
As bruxas non me dan medo.
Nin as bestas.
Se pode salvar a Nami,
temos que subir ata aló.
Como se sobe?
Había un globo,
pero Wapol destruíuno para protexer o palacio de Barbanegra.
Tedes que coller o camiño do extremo da montaña, pero…
non ides chegar antes do solpor.
Podedes quedar na taberna ata a mañá.
Sinto non ter máis que ofrecer.
Espero que pase da noite.
Teño que volver á garda.
Non está mal.
Non é gran cousa, pero non está mal.
É Kashu.
Nunca tal oíra.
Eu chámolle "estilo".
A espada, idiota.
Kashu. É unha das 50 espadas de nivel experto.
Pois mira, nunca se me ocorrera poñerlle nome.
¿Que che parece…
Walter?
Non pinta nada nas mans dun sicario.
Pois faime o favor, neniña, de vires por ela.
Creo que, cando te derrote,
vou quedar coa túa espada.
Non volverás tocar esta espada.
Entón…
como souberon que viñamos?
Non o sabían.
A sala de comunicacións estaba patas arriba. Buscaban algo.
Coma que?
Ímolo descubrir.
Luffy, non podemos agardar ata a mañá.
Que queres facer, Luffy?
Se non podemos rodear a montaña…
teremos que subila.
Quérela escalar?
Nami non a dá escalado. Nin ningún de nós.
Nami…
só hai unha médica no alto dunha montaña.
Imos ter que escalala.
Lévote eu a carranchas.
Paréceche ben?
Non tarda en caer a noite. É imposible.
Morte.
Unha morte segura e inevitable.
Conto contigo, capitán.
Déixamo todo a min.
Moi ben. Eu tamén vou.
E eu.
Non, ti quedas. Vivi non pode ir polo brazo.
E os Barrocos veñen por nós. Alguén ten que quedar.
Eu tamén quedo.
Para cubrir a Zoro, por se a bruxa vos serve de comida á besta.
Moi ben.
Volvemos despois de salvar a Nami.
Debía aguantar.
A miña cazadora darache calor.
Imos aló.
E se a bruxa non dá curado a Nami?
Hai que ter fe.
Debín ir eu en vez do cociñeiro, non?
- Sanji vaino facer ben. - Estasme a escoitar? Debiamos subir…
Zoro, ponte a facer algo!
Coma min.
Para de romperme a cabeza con preguntas e fai algo, porque así non axudas.
Podías pedilo ben.
Vou facer garda con Dalton.
Ben.
Princesa Vivi,
tiña que estar no barco de seu pai.
Que el saiba, estou alí.
Princesa…
Igaram, non podía quedar alí. É un reverie!
Quería velo cos meus propios ollos. Ou oílo.
Meu pai cantoulle as corenta ao rei…
Princesa, é a seguinte na liña de sucesión ao trono de Alabasta.
Ata que suba ao trono, non pode escoitar o que pasa nesa sala.
Ninguén pode.
Como vou aprender a dirixir un reino encerrada nun barco?
Se cadra podo organizar unha visita ao lugar,
para ver como funcionan as operacións do Goberno Mundial, e…
non llo conto a seu pai.
Es o meu gardián. Iríache peor a ti que a min.
- Pero… - Engádelle un xeado ao trato e acepto.
O seu primeiro tratado.
Estou orgulloso.
Quieta aquí.
Que descaro!
Ese necio non sabe con quen trata?
Unha falta de respecto grave, maxestade.
Aparta do medio, cativa!
Alteza!
Por Deus!
Atrévese a pegarlle á princesa de Alabasta?
Oh, non!
A princesa de Alabasta!
Que mala sorte seres a filla dese necio inútil!
Non pasa nada.
Desculpe o meu tropezo.
Vamos!
Saídeme do medio!
Perdón.
Alteza,
hoxe estivo magnífica.
Nunca presenciara semellante acto de valentía.
Princesa Vivi, evitou o que puido ser un conflito grave.
Escóiteme.
Ao ver o que fixo,
xa sei como vai dirixir Alabasta cando chegue o momento.
Veña aquí.
Moi calada estás.
Non era que non querías máis preocupacións?
Eu tamén estou nervioso.
Pero eles non van parar ante nada para conseguir axuda.
Non é só por Nami.
Este era un reino próspero.
Estaban á vangarda da medicina
e agora non teñen nada.
Todo por culpa do seu rei.
Vivi…
E Alabasta…
Levo tanto tempo lonxe…
Quen me di que as cousas non empeoraron?
Quen me di que o que pasou aquí non pasou tamén no meu fogar?
Vivi,
non podes…
cargar co peso do mundo nos teus ombros.
Nin solucionar todos os problemas soa.
É que…
eu só quero facer algo.
Enténdote.
Podes empezar por pasarme a chave esa.
Ves?
A médica…
Luffy!
Xa case chegamos!
Luffy…
Agárrate, Nami.
Luffy!
Estás ben?
- Non! - Ti súbea a ela!
Que castelo máis bonito.
Salva…
os meus…
amigos.
Que fai aquí a Gavela dos Barrocos?
Non o sabes?
O noso lema é o misterio.
Eu tamén teño un.
Dime o que quero saber
ou tragas a pelota de béisbol, coma a túa compañeira.
Dálle.
Xa cumprín coa miña misión.
Rematei o choio.
Señor, necesitámolo vivo. Non lle sacamos información.
Tranquila.
Está a botar unha soneca.
Ademais, creo que sei o que andaban a buscar.
Non vai falar.
Pero este igual si.
Se o damos mantido con vida.
Como vai a túa amiga?
Están a subila á montaña para ir ver a bruxa.
Non podían esperar á mañá?
Non sei se marabillarme ante a súa perseveranza
ou arrepiarme ante a súa temeridade.
Xa.
O noso capitán é así.
De verdade cres que Barbanegra vai volver?
Espero que quedase cheo
e non volva.
Pero non é a única abominación á que nos enfrontamos.
Esperas o voso rei. Wapol.
É un home cruel.
Cunha fame insaciable.
Sei que vai intentar reclamar o que lle pertenceu.
Esta aldea…
por fin empeza a recuperarse do seu reinado.
E espero que construamos algo novo.
Unha nación pacífica.
E quen vai dirixir esa nación?
Ti?
Non, eu non.
O meu obxectivo non é liderar este pobo,
senón servirlles de escudo.
Non sempre se pode escoller.
Eu tamén son de empuñar a espada.
Pódocha emprestar,
en caso de necesidade.
Estás ben.
Ola?
¿Estás…
agochado?
Home claro! Por iso non me ves.
- Asómaste do revés. - Cala!
Estás… mellor?
Algo, si.
Estivéchesme coidando ti?
Non, fun eu.
Son Kureha.
Pódesme chamar Doctorine.
E, por sorte para ti, son a última e a mellor doutora da Illa de Drum.
38,2.
- A febre baixou un chisco, así que… - Os anticorpos funcionan!
Correcto. Pero o tratamento non acabou. A paciente precisa…
Máis doses de antibióticos e máis descanso.
Correcto outra vez.
Non, xa estou moito mellor.
Moitas grazas pola axuda, pero teño que me…
Os pacientes só deixan os meus coidados de dous xeitos.
Recuperados de todo ou mortos. Ti non vas a ningures.
Tes que descansar. Doctorine di que te picou unha kestia.
Iso é.
Son malas coma a peste.
Unha carracha que ao picar infecta a vítima con bacterias virulentas.
A febre non baixa de 40 e acaba coa vítima.
Falamos dunha superinfección.
Miocardite, arterite, encefalite…
Xa o pillo. Moi grave.
Impresióname que te picase algo así.
Suponse que as kestias se extinguiron hai moito.
A menos que deses unha camiñada por unha selva prehistórica
coa pel descuberta…
Pois si.
Moi rara me es.
E os meus amigos?
Aquel ten un par de costelas rotas.
E…
E Luffy?
Rapaces! Unha besta enorme arrastrounos ata este castelo!
E a vella bruxa intentou facer unha sopa comigo!
Luffy, por que berras?
Sanji,
que nos van comer!
Non nos van comer e non é unha bruxa.
Creo.
- Nami? - Nami, estás ben!
Nami! Estás ben!
Estás mellor?
Estades todos mellor.
A ela deille antibióticos, a el compúxenlle as costelas
e o teu baño quente era para evitar a hipotermia.
Vale.
Grazas, avoa.
Xa cho cobrarei.
E, como dixo ela, non son bruxa ningunha.
Nin vella tampouco.
Para que o saibades, teño 139 anos e nin un día máis.
De verdade?
Pois si que es vella.
Nami, tráioche algo?
Pois algo comíalle. É coma se non comese desde hai días.
- Porque é así. - E eu!
Ti comiches.
Eu son médica, non son cociñeira.
Tiveches sorte, porque eu si.
Chopper, dille onde é a cociña.
Si, Doctorine.
Ti que es?
Que é iso?
Subtítulos: Ana M. Fernández Fernández