[ดนตรีสื่อถึงบรรยากาศคุกคาม]
[มิสออลซันเดย์] แน่นอนค่ะ มิสเตอร์ซีโร่
เข้าใจแล้วค่ะ
ขออภัยที่ให้ท่านรอนาน
เรากำลังจัดการเรื่องยุ่งเหยิงที่ยังคงค้างคา
ทราบว่าท่านเคยมีความเกี่ยวข้อง กับหนึ่งในพวกนั้น
เจ้าหญิงวีวี่แห่งอลาบาสต้า
[หัวเราะร่า]
เจ้าเด็กหัวฟ้าของไอ้เจ้าคอบร้า
ได้ข่าวว่าหายตัวไปนี่
และมิสเตอร์ซีโร่ก็อยากทำให้เธอไม่ถูกพบอีก
ทีนี้ ให้ฉันช่วยอะไรคะ
โอ้ ฉันมาเพื่อคุยกับคนที่บัญชาการ
ไม่ใช่คุยกับเลขาที่…
ช่างน่าหม่ำซะเหลือเกิน
น่าเสียดายค่ะ ตอนนี้มิสเตอร์ซีโร่กำลังยุ่ง
[คุโรมาริโมะ] สามหาวมากนะ
แบบนี้เท่ากับหมิ่นราชา
[มิสออลซันเดย์] ราชาที่ถูกขับไล่ออกจากอาณาจักรตัวเอง
ซึ่งต้องให้องค์กรฉันช่วยถึงจะกลับไปได้
หรือท่านจะอยากแล่นเรือ เล่นเป็นโจรสลัดอยู่รอบแกรนด์ไลน์ล่ะ
ฉันก็อุตส่าห์เอื้อเฟื้อ
ด้วยการมอบเงินทุน สนับสนุนแก่บาร็อคเวิร์คส์เลยนะ
ฝากไปบอกหัวหน้าของเธอ มื้อเที่ยงฟรีน่ะมันไม่มีจริงหรอก
[ตะโกน] ฉันต้องการ
สิ่งที่ควรได้!
- ระวังความดันด้วย ฝ่าบาท - [ฮึ่ม]
พูดถึงมื้อเที่ยง
สัญลักษณ์ของราชวงศ์ แห่งอาณาจักรดรัมคือฮิปโปขนปุยใช่มั้ยคะ
สัตว์ที่ขึ้นชื่อเรื่องของความตะกละตะกลาม
[วาโปล] อื้ม
แต่สบายใจได้
เราไม่ยอมปล่อยให้ท่านหิวแน่นอน
หนวดดำได้ออกจากดรัมแล้ว
[วาโปล] อื้ม
[มิสออลซันเดย์] มิสเตอร์ซีโร่คิดว่า ถึงเวลาที่ท่านจะทวงสิทธิ์โดยชอบธรรม
เขารู้สึกว่าราชา
จะเป็นพันธมิตรที่ทรงคุณค่า
[วาโปล] อืม
ฮะ
[หายใจตื่นเต้น]
นี่มัน…
ของขวัญ
แสดงความขอบคุณ สำหรับเงินสนับสนุนของท่านไง
[วาโปลหายใจสั่นแรง]
[มิสออลซันเดย์] กับราชาผู้มีทุกสิ่ง
เราควรให้สิ่งใด
ผลปีศาจนี่
[ครางสั่น]
ผลนี้มีพลังอะไรงั้นเหรอ
มันสนุกตรงนี้แหละว่ามั้ย
กัดและลองดูสิ
[วาโปลครางตื่นเต้น]
[ครางสั่น]
[พะงาบดังๆ]
อื้ม!
บงอัพเปตี
[ร้องลั่นอย่างสะใจ]
[เพลงประกอบหลักนำสู่การผจญภัย]
(วันพีซ)
[หอบ]
[รินน้ำ]
ซันจิ
- ครับ - [นามิ] โอ๊ะ
โอ๊ย
[ซันจิ] คุณโอเคๆ กินอะไรมั้ยครับ
ผมทำนี่ เอ่อ คอนซอเม่ใหม่ๆ เลย
พอดีน้ำสต็อกไก่หมด แต่กลายเป็นว่า ไดโนเสาร์เอามาทำได้หลายอย่าง
ฉันยังไม่หิวอ่ะ
คือ…
คุณต้องกินอะไรหน่อย
- ผมพยายามแล้ว แต่... - ซันจิ ฉันไม่เป็นไร
ก็แค่ สลบที่มื้อค่ำเมื่อคืน ฉันคงจะเหนื่อยล้ากว่าที่คิดน่ะ
คุณนามิ นั่นมันสี่วันก่อน
[ดนตรีแฝงความอันตราย]
ไงนะ
คุณหลับๆ ตื่นๆ ตั้งแต่สลบ
ผมดูคุณอยู่นี่ ตลอดเวลา
ฉัน… [เหอะ]
มันคงจะเป็นแค่ฮีทสโตรกน่ะ… [เจ็บ]
[ซันจิ] ไม่
ผมคิดว่า...
ผมคิดว่ามีอะไรเกิดขึ้น
ที่ลิตเติ้ลการ์เด้น
ผมไม่รู้คืออะไร แต่
แต่ไม่เป็นไร
เพราะเราจะหาคนช่วย
โอเค
[นามิหนาวสั่น]
ขอบคุณนะ
ที่เป็นห่วงฉันน่ะ
ผมเป็นห่วงคุณเสมอ
[สูดหายใจลึก]
[ดนตรีเนิบช้าสื่อความกังวล]
[พ่นลม]
[ถอนหายใจทางปาก]
[เป่า]
ไม่หนาวเหรอ
อุ่นขึ้นก็ดี
มั้งนะ
รู้มั้ยทุกคนที่นี่สวมเสื้อกันหมด
[โซโร] ยอมใส่ก็ได้
นามิเป็นยังไงบ้าง
เธอหลับไปอีกแล้ว แต่มันหนักขึ้นอีก
ไข้ยังสูงปรี๊ดอยู่เลย
- เราต้องไปตามหาหมอ -[โซโร] เราไม่รู้ด้วยซ้ำตัวเองอยู่ไหน
จะไปหาหมอได้ยังไงล่ะ
แล้วที่อลาบาสต้าล่ะ พวกเธอมีหมออยู่ที่นั่นใช่มั้ย
อาจต้องใช้หลายวัน หรืออีกหลายสัปดาห์กว่าจะไปถึง
[ซันจิ] คุณนามิมีเวลาไม่มากขนาดนั้น
เราต้องลองดู
เธอก็อยากกลับบ้านให้เร็วที่สุดใช่มั้ยล่ะ
ฉันจำเป็นต้องกลับไปบ้านให้เร็วที่สุด
เพราะงั้นเราเลยจะหยุดที่เกาะแรกที่เจอ
และหาคนมาช่วยคุณนามิ
แล้วค่อยไปที่อลาบาสต้า
พูดดีมาก ขอบคุณครับ คุณวีวี่
อย่างงั้นแหละ
แบบนั้นไวที่สุดแล้ว
ฟังดูเหมือนแผนนะ
[ดนตรีโหมตึงเครียด]
(เกาะรูเนส สถานีสื่อสารกองทัพเรือ)
[ทาชิงิ] นี่เหรอคะ สถานีสื่อสาร
ถ้างานคือดักฟังและแกะรอย การสื่อสารยิ่งต้องระวังตัว
หวังว่าจะมีที่อาบน้ำ
หืม
อะไร
สภาพต้องอาบกันทั้งคู่
[ดม]
เฮ้อ
เอาละ รีบจบงานให้ไว
ใช้หอยทากสื่อสารแจ้งไปทางกองทัพเรือ
บอกว่าเราสำรวจไปทั่วแกรนด์ไลน์ แต่ไม่พบสัญญาณพวกบาร็อคเวิร์คส์
เราจับเป็นเอเจนท์ไม่ได้ถ้าหาพวกมันไม่เจอ
คิดว่าพลเรือโทการ์ปจะคิดยังไงคะ
เฮ้อ เราเล่นวิ่งไล่จับไร้สาระของเขามาพอแล้ว
ได้เวลาไปไล่ล่าหมวกฟางกันแล้ว
พวกนั้นอาจอยู่ที่ไหนก็ได้ตอนนี้ โอ๊ะ!
อีกแล้วเหรอ ต้องหาไม้เท้าให้มั้ยเนี่ย
นาวาเอก
[ดนตรีสื่อบรรยากาศลึกลับ]
[ทาชิงิ] แผลโดนฟัน
โจรสลัด
ไม่ใช่โจรสลัดทั่วไป
แผลนี่เกิดจากนักดาบฝีมือฉกาจ
หืม
พวกหมวกฟาง
[ดนตรีแนวระทึกเครียด]
[ทาชิงิ] ทำไมพวกหมวกฟาง ถึงออกนอกเส้นทางเพื่อโจมตีสถานีสื่อสาร
ไปหาห้องผู้บัญชาการ แล้วแจ้งเรื่อง
ถ้าคุณต้องการกำลังเสริมล่ะ
อืม ไม่ต้องหรอก
[ดนตรีนำเข้าสู่ความยิ่งใหญ่]
ลูฟี่ เราเจอเกาะแล้วล่ะ!
[ฮึบ]
[ลูฟี่] ว้าว
ดูหิมะพวกนี้สิ
ขาวจั๊วะเลย!
อาณาจักรดรัม
เธอรู้จักที่นี่เหรอ
เราโชคดีมาก
นี่คือประเทศที่เลื่องชื่อไปทั่วแกรนด์ไลน์ เรื่องความชำนาญทางการแพทย์
เอาละ เยี่ยมเลย งั้นน่าจะมีหมออยู่เยอะเนอะ
ไม่ก็สัตว์ประหลาดหิมะ
นั่นเป็นเรื่องที่เราควรระวังกันไว้ก่อน
พอเราไปถึง อาจดีที่สุดถ้าเรา เก็บเรื่องตัวตนของฉันเป็นความลับ
เพราะเธอเป็นนักลอบสังหารหรือเจ้าหญิงล่ะ
จากที่ฉันได้ยินมา คนของดรัมนั้นใจดีและล้วนเป็นมิตร
แต่เรามีประวัติกันนิดหน่อย
ดรัมกับอลาบาสต้า มีความสัมพันธ์ที่ไม่กินเส้นกัน
[หัวเราะเหลือจะเชื่อ]
หมายความว่าไง
หมายความว่ามีคนบนเกาะเกลียดวีวี่เข้าไส้
อยากบอกมั้ยครับว่าใคร
ราชาพวกเขา
วาโปล
ปัญหาของราชวงศ์ ไม่ใช่สิ่งที่เราต้องการตอนนี้
เราไม่มีทางเลือกอื่น
นี่คือทางเดียวที่จะช่วยคุณนามิได้
งั้นไปหาคุณหมอกันเถอะ
[ดนตรีโหมมุ่งมั่น]
(ปราสาทแพนเจีย แดนศักดิ์สิทธิ์แมรี่จัวร์ 10 ปีก่อน)
- [ทุบโต๊ะ] - [ชาย] ขอเปิดการประชุมริเวอรี่ได้
ขอต้อนรับสหายชนชั้นสูง
ฉัน ธาลาสซ่า ลูคัส
ราชาแห่งอิลิเชีย เป็นผู้เรียกประชุมริเวอรี่นี้
ก่อนเราจะเริ่มกัน ฉันอยากจะขอ กล่าวขอบคุณกองทัพเรืออีกครั้งหนึ่ง
สำหรับการคุ้มภัยระหว่าง การเดินทางและตลอดการประชุม
แล้วพวกเจ็ดเทพโจรสลัดไปอยู่ที่ไหน หือ
ไหนบอกอีกทีซิว่าทำไม เราถึงให้อิสระอาชญากรพวกนั้น
ถ้ามันจะไม่มาอยู่ปกป้องพวกเรา
อาณาจักรเรายิ่งแล้วใหญ่
เจ็ดเทพมีอยู่เพื่อปรามเหล่าโจรสลัดกลุ่มอื่น
เป็นตัวแปรสำคัญเพื่อรักษาสมดุลของทะเล
แล้วดูสิว่ากับพวกมนุษย์เงือกเป็นยังไง
ราชินีพวกนั้นโดนลอบสังหารเมื่อไม่นานมานี้
แต่เจ็ดเทพแห่งมนุษย์เงือกทำอะไรไม่ได้เลย
ถ้าในหมู่เรามีผู้สงสัย ถึงประสิทธิภาพของเจ็ดเทพ
งั้นผู้นั้นก็ควรจะขึ้นเป็นประธาน และนำเรื่องเข้าสู่วาระ
- [ที่ประชุมพึมพำ] - [วาโปลเฮ้อดังๆ อย่างรำคาญ]
[ธาลาสซ่า] วันนี้ เรามีภัยร้ายแรงกว่านั้นจะมาแจ้ง
เขาเป็นที่รู้จักในนามของ "ดราก้อน"
แม้กองกำลังจะยังไม่ใหญ่มากนัก
แต่กองทัพปฏิวัติของเขาก็โตยิ่งขึ้นทุกๆ วัน
ฉันเชื่อว่าไม่มีภัยใดจะร้ายแรงต่อรัฐบาลโลก
ต่อความเจริญของเรา ต่อเสถียรภาพของเรา
- ไปกว่าชายคนนี้ - [วาโปลเคี้ยวกร้วม]
เราไม่ควรจะเมินเฉยกับภัยอันตรายนี้
[วาโปลเคี้ยวกร้วมๆ]
- ภัยอันตรายซึ่งเขา… - [เสียงเคี้ยวแทรกดัง]
มีอะไรจะเสริมเหรอ ราชาวาโปล
หืม
โอ้ ฉันเหรอ ฮ่าๆๆ
มีเสมอ
[กระแอมไล่เสมหะ]
ไม่เป็นไรเนอะ [กระแอม]
กบงกบฏอะไรกัน
เหล่าผู้คนของอาณาจักรดรัมมีความสุขกัน
ฉันน่ะทั้งมอบน้ำและอาหารให้
มอบกองทัพไว้คอยปกป้อง
และการรักษาพยาบาลที่ดีที่สุดบนโลก
และหากมีคนของฉันคนไหน เกิดไม่ซาบซึ้งต่อความเอื้อเฟื้อของฉัน
ฉันก็สามารถยึดของขวัญนั้นคืน… ได้ทุกเมื่อ
[คนพึมพำเบาๆ]
ขอกล่าวได้มั้ย
[ธาลาสซ่า] ประธานให้สิทธิ์แก่ ราชาคอบร้าแห่งอลาบาสต้า
[ดนตรีสื่อถึงความสุขุมทรงพลัง]
การปฏิวัติเองก็เป็นการแสดงออก ทางอารมณ์ของมนุษย์
ผู้คนที่ไม่ถูกรับฟังนั้นไม่อาจมีความสุขจริงแท้
มันเคยมียุคสมัยที่เราได้ยิน เสียงหัวเราะจากอาณาจักรนาย
[วาโปล] ฮึๆ ฮ่าๆๆ
มีคนยึดติดกับเรื่องโบราณแฮะ
ดรัมเคยมีราชาผู้ซึ่งรับฟังเสียงราษฎร
ก็ฉันทนกับพ่อของฉันไม่ได้จริงๆ
ท่านไม่รู้เลยสักนิดว่าต้องปกครองยังไง
และตอนนี้ฉันเป็นราชา
ราชาก็แค่คนคนนึง ส่วนมงกุฎก็แค่เครื่องสวมหัว
สิ่งที่ยั่งยืน คืออาณาจักร
ฉันคืออาณาจักร!
[ทุบโต๊ะ]
และการเมืองมันเป็นเรื่องของอำนาจ
ไม่ใช่ความรู้สึก
และฉันขอยอมฟังคำพูด จากเป็ดยักษ์ที่ชอบนอนเล่นทรายของพวกแก
ดีกว่าจะต้องฟังแกพล่าม
เรื่องเสียงหัวเราะอันเบาบาง อีกแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว!
- [ธาลาสซ่าทุบโต๊ะรัว] พอแล้วๆ - [วาโปล] แกรู้มั้ยว่าฉันทำอะไรกับคนของฉัน
- [ธาลาสซ่า] เงียบ เงียบซะ! - ฉันจะบอกเองว่าตอนไหนถึงจะพอ
- และทุกคนต้องฟังคำสั่งของฉัน! - [ธาลาสซ่าทุบโต๊ะรัว]
[ดนตรีแฝงภัยคุกคาม]
(กองทัพเรือ)
[ร้องทรมานเบาๆ]
[หญิง] เตรียมรับลูกให้ดี
สายตาจับจ้องลูกได้ดีมาก พ่อมือหนัก
แกพูดบ้าอะไรวะ
ขึ้นเนินพร้อมขว้างลูกแล้ว
ฉันมิสเธิร์สเดย์
(มิสเธิร์สเดย์)
- บาร็อคเวิร์คส์ - [มิสเธิร์สเดย์] รู้ดีจังนะ
ทำไมถึงพลาดอะไรแบบนี้ได้เนี่ย
[สโมกเกอร์] ฮึ่ม!
[ดนตรีต่อสู้ดุเดือด]
[มิสเธิร์สเดย์หัวเราะ]
ดูจะไม่ใช่ทุกคนที่พร้อมเล่นรายการใหญ่
เลิกเล่นมุกเบสบอลสักที
[ดนตรีแอ็คชั่นทรงพลัง]
[มิสเธิร์สเดย์ไอ]
[ตะโกนขว้าง]
[มิสเธิร์สเดย์หายใจไม่ออก]
ไปพักข้างสนามไป ฮึ
เผลอเล่นมุกตามเลยเนี่ย
นี่มันยากเกินจะจับเป็นแล้ว
[ดนตรีเร่งจังหวะดึงอารมณ์]
(อาณาจักรดรัม)
[ดนตรีเบาลง]
เราอยู่ไหน
เรากำลังหาคนช่วย ทนไว้ก่อนนะครับ
[ยิงปืน]
- [วีวี่] อ๊ะ - [ลูฟี่] มันคืออะไร
การเตือนครั้งสุดท้ายที่เป็นไปได้
[ชาย] หยุดตรงนั้น โจรสลัด
หันหลังกลับไปไม่งั้นก็รับผลที่ตามมา
[หญิง เราเห็นเรือแก
- หลอกเราไม่ได้หรอก - เรามีเพื่อนป่วยที่ต้องการให้ช่วย
[หญิง] ไปจากประเทศนี้ซะ ไอ้โจรสลัดขี้โกหก
พวกเราต้องการหมอ
- [ยิงปืน] - [อุทาน]
คุณวีวี่!
ไอ้พวกบ้า!
- ฮึ่ย! -หยุดนะ ทุกคนเลย
หุนหันพลันแล่นไปก็ไม่ได้ช่วยอะไร
ถ้าคุณทำให้เราโดนฆ่า คุณนามิจะเป็นยังไง
คุณเป็นกัปตันนะ คิดสิ
เราต้องขอโทษจริงๆ
ถ้าเราไม่อาจเข้าหมู่บ้านคุณได้
อย่างน้อยขอหมอออกมาได้มั้ย
เพื่อนของเราป่วยหนักมากๆ
ได้โปรด ช่วยด้วย
[ดนตรีสงบหม่น]
ฉันขอโทษ
ฉันผิดเอง
ได้โปรด!
ช่วยเพื่อนเราที
[ประตูรั้วเปิด]
ฉลาดมากเลย วีวี่
เป็นอะไรมั้ย
ฉันไม่เป็นไร
ทุกคน ตามฉันมา
[ดนตรีชวนใจชื้นมีความหวัง]
[ดนตรีแฝงอันตราย]
[ชาวบ้านคุยกัน]
[อุซป] โอ้ว้าว มีคณะมาต้อนรับเราด้วยแฮะ
นี่จะยิงเราอีกป้ะเนี่ย
อภัยให้มาเรียด้วย
คือพวกเรา
กังวลเกินไป
ขอโทษที ดาลตัน
โทษนะโจรสลัด
[ดาลตัน] ชาวบ้านที่นี่ไม่ใช่ทหาร
เป็นแค่ประชาชน
ที่พร้อมจะลั่นไกได้ทุกเมื่อ
แต่จากสิ่งที่พวกเขาต้องเผชิญ
ก็สมเหตุสมผลอยู่
นายเป็นราชาเหรอ
ฉันชื่อว่าดาลตัน
หัวหน้าหน่วยคุ้มครองพลเรือน
ฉันไม่ค่อยเข้าใจเลย
เกิดอะไรขึ้นที่นี่ ราชาวาโปลล่ะ
โจรสลัดชื่อหนวดดำได้บุกจู่โจมหมู่บ้านเรา
มันคือชายที่กระหายเลือดและเหี้ยมโหด
เมื่อธงโจรสลัดของมันโผล่ที่เส้นขอบฟ้า
ประเทศก็ถูกทิ้งให้ไร้การป้องกัน
เราต้านหนวดดำไม่ไหว
แต่มันแค่ยื้อเล่นจนตัวเองพอใจแล้วก็ไป
จะบอกว่ากองทัพวาโปล สู้พวกกลุ่มหนวดดำไม่ได้เลยงั้นเหรอ
เรียกว่าราชากับทหารไม่คิดลองด้วยซ้ำ
เมื่อวาโปลเห็นพลังของหนวดดำ
เขาก็ทอดทิ้งเราไป
แล้วยังมีหน้ามาเรียกตัวเองว่าราชา
- วีวี่ - ทำไมถึงทำแบบนั้นกับคนของตัวเอง
แล้วหมอล่ะครับ น่าจะมีรอดบ้างสักคนสิ
วาโปลเอาหมอไปด้วยหมดเลย
เยี่ยม งั้นเราก็เสียเวลาเปล่า
ยกเว้นคนนึง
เธอมีชื่อว่าคุเรฮะ
แม่มด
พูดว่าแม่มดเหรอ
เธอยึดปราสาทดรัมที่อยู่บนสุดของภูเขา
เธอเป็นคนเดียวที่ช่วยเพื่อนนายได้
ยารักษาเธอมันอันตราย ผิดธรรมชาติ
ฉันเคยเห็นเธอบินอยู่บนท้องฟ้า ใต้จันทร์เต็มดวงพร้อมอสุรกายแห่งป่า
มีอสุรกายด้วย
อึ๊อือ อึ๊อือ
- ว่าแล้วเชียว - จะแม่มดหรืออสุรกาย
ฉันก็ไม่กลัว
ถ้าเธอช่วยนามิได้
เราก็ต้องขึ้นไปบนนั้น
แล้วเราจะขึ้นยังไง
มันเคยมีกระเช้าอยู่
แต่วาโปลทำลายมัน เพราะพยายามปกป้องวังตัวเองจากหนวดดำ
นายต้องขึ้นผ่านเส้นทางอีกฟากของภูเขาแต่…
นายคงจะไปไม่ถึงก่อนค่ำแน่
นายพักที่โรงเตี๊ยมนี้ได้จนกว่าจะเช้า
ขอโทษด้วยที่ให้มากกว่านี้ไม่ได้
แล้วหวังว่าเพื่อนนายจะผ่านค่ำคืนไปได้
ฉันต้องกลับไปเฝ้าระวังแล้ว
[ดนตรีหม่นแฝงความลึกลับ]
- [ฮึด] - [ฟาด]
เฮอะ
ก็ไม่แย่
ไม่ใช่ดีนะ แต่ไม่แย่
[ถอนหายใจ]
[ดนตรีแอ็คชั่นเตรียมต่อสู้]
แกมีคาชู
มันคืออะไร ฉันชอบเรียกว่า "สไตล์"
ชื่อดาบแก เจ้าโง่เอ๊ย
คาชู มันคือหนึ่งใน 50 ดาบชั้นดี
รู้มั้ย ฉันไม่เคยคิดเรื่องตั้งชื่อมาก่อน
งั้นเอาเป็น วอลเตอร์
มันไม่ควรอยู่ในมือนักลอบสังหาร
โอ้
ถ้าอย่างงั้นนะแม่สาวน้อย มาแย่งมันไปสิ
(มิสเตอร์อีเลฟเว่น)
ฉันว่าพอล้มเธอได้เนี่ย
ฉันจะเอาดาบเธอ
- ฮ่า! - [สู้กลับ]
แกจะไม่มีวันได้จับดาบนั่นอีก
[ผ่อนลมหายใจ]
[สโมกเกอร์] อืม
[ทาชิงิ] แล้ว…
[สโมกเกอร์พ่นควัน]
พวกบาร็อคเวิร์คส์รู้ได้ไงว่าเราจะมา
[สโมกเกอร์] มันไม่รู้ ฮึ่ย!
ห้องระบบสื่อสารพังยับ
- พวกนั้นกำลังหาบางอย่าง - หาอะไร
มาดูกัน
[วีวี่ถอนหายใจ]
[ดนตรีหม่นเครียด]
[ซันจิ] ลูฟี่ เรารอจนถึงเช้าไม่ได้
[โซโร] นายจะเอาไงล่ะ ลูฟี่
ถ้าเราอ้อมภูเขาไปไม่ได้
ก็มุ่งตรงขึ้นไปเลย
นายอยากปีนมันเหรอ
นามิไม่ไหวหรอก พวกเราก็ไม่ไหวด้วย
นามิ
หมอคนเดียวที่นี่อยู่บนยอดของภูเขา
เราต้องปีนเพื่อจะไปหาเขา
ฉันจะอุ้มเธอไว้เอง
เธอโอเครึเปล่า
มันใกล้จะมืดแล้วนะคะ เป็นไปไม่ได้หรอก
ตาย
ความตายที่แน่แท้และไม่อาจเลี่ยง
ฉันเชื่อใจนาย กัปตัน
[ดนตรีค่อยๆ ก่อความหวัง]
ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเอง
ได้ ฉันจะไปด้วย
ฉันด้วย
ไม่ นายต้องอยู่นี่ คุณวีวี่เขาปีนขึ้นไปไม่ไหวหรอก
แถมพวกบาร็อคเวิร์คส์ยังตามล่าเราอยู่ เพราะงั้นต้องมีคนอยู่นี่
งั้นฉันขออยู่ด้วย
เพื่อช่วยคุ้มกันโซโร เผื่อว่าแม่มดเอานายให้อสุรกายกิน
ตามนี้
เราจะกลับลงมาหลังช่วยนามิได้
[ดนตรีสื่อความมุ่งมั่นแน่วแน่]
น่าจะได้นะ
[ลูฟี่] เอาละ นามิ
เสื้อคลุมฉันจะทำให้เธออุ่นขึ้นอีก
[exhales]
[ลมพัดหวีดหวิว]
ไปกันเลย
[ดนตรีมุ่งมั่นเร่งดัง]
[ลูฟี่สูดหายใจ]
ถ้าแม่มดรักษาคุณนามิไม่ได้ล่ะ
เราแค่ต้องเชื่อมั่น
ฉันน่าจะไปแทนเจ้ากุ๊กนั่น ว่ามั้ย
ซันจิไม่เป็นไรหรอกน่า
ได้ฟังฉันอยู่มั้ยเนี่ย เราควรจะขึ้นไปบนนั้นตอนนี้…
โซโร ไปทำอย่างอื่นไป
เหมือนที่ฉันทำอย่างอื่นอยู่
เลิกถามคำถามแล้วก็วุ่นวายกับฉัน
ไปทำอย่างอื่นไป เพราะว่านี่มันไม่ช่วยเลย
บอกกันดีๆ ก็ได้
ฉันจะไปช่วยดาลตันเฝ้าระวัง
ดี
[อีการัม] เอาละครับ เจ้าหญิงวีวี่ ท่านควรจะอยู่บนเรือของท่านพ่อท่านนี่
แค่ท่านพ่อรู้ว่าฉันอยู่ก็พอ
เจ้าหญิง
อีการัม ฉันไม่อาจอยู่แค่ในห้องพักได้ นี่คือริเวอรี่
ฉันอยากไปเห็นด้วยตาตัวเอง หรืออยากน้อยก็ขอฟัง
ท่านพ่อเพิ่งต่อว่าราชาวาโปลอย่างหนัก
เจ้าหญิงวีวี่ ท่านคือผู้สืบราชบัลลังก์ของอลาบาสต้า
จนกว่าจะถึงตอนนั้น ท่านไม่มีสิทธิ์ได้ฟังสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องนั้น
ไม่มีใครมีสิทธิ์
แล้วจะเรียนรู้วิธีการปกครองอาณาจักรยังไง ถ้าติดแหง็กอยู่บนเรือ
อื้ม
บางทีผมอาจพอจัดแจงการเที่ยวชมให้ได้
ดูว่ารัฐบาลโลกทำงานกันยังไงและ…
ผมจะไม่ไปฟ้องพ่อของท่าน
ด้วยฐานะราชองครักษ์
แบบนั้นคุณจะเจอปัญหาหนักกว่าฉันน่ะสิ
- ท่าน… - ถ้ามีไอศกรีมปิดท้ายด้วยก็เป็นอันตกลง
ข้อตกลงแรกของท่าน
ผมภูมิใจมาก
เอาละ อยู่นี่นะครับ
- [วาโปล] โอหังซะเหลือเกิน! - [กลุ่มคนตกใจ]
ไอ้โง่นั่นมันไม่รู้สินะว่ามันมาแหย็มกับใคร
[ฉุนเฉียว] ฮึ่ย!
มันไม่ให้เกียรติท่านอย่างแรงเลย ฝ่าบาท
[แค่นคำราม]
[แค่นตะคอก] ฮึ่ม!
อย่ามาขวางทาง ไอ้หนู!
- [อีการัม] ฝ่าบาทครับ! - [วีวี่หายใจเฮือก]
กล้าทำร้ายเจ้าหญิงแห่งอลาบาสต้าเหรอ
โอ้!
[พูดประชด] โอ้ตายแล้ว
โห นี่เจ้าหญิงแห่งอลาบาสต้าเหรอ
น่าเศร้าจังที่เธอต้องเกิด เป็นลูกสาวของเจ้าโง่ไร้ค่านั่น
[วาโปลคำรามฮึ่ม]
- [อีการัมกัดฟันกรอด] - ไม่เป็นไร
ขอโทษค่ะที่ชนท่าน
[แค่นเสียงหงุดหงิด]
ฮึ่ย!
ไปได้แล้ว!
[วาโปลฉุนเฉียว]
[วาโปล] ฮึ่ย เฮ่ย!
อย่ามาขวางทางฉัน โว้ย!
ต้องขอโทษครับ
[วีวี่ร้องไห้]
[อีการัม] ฝ่าบาทครับ
วันนี้ท่านช่างสูงส่งจริงๆ
ผมไม่เคยพบการกระทำที่กล้าหาญเช่นนี้เลย
เจ้าหญิงวีวี่ ท่านได้ป้องกัน โอกาสเกิดความขัดแย้งครั้งใหญ่
ฟังผมให้ดี
จากที่ได้มองดูท่าน
ผมก็รู้ได้เลยว่าเมื่อถึงเวลา ท่านจะปกครองอลาบาสต้ายังไง
[วีวี่ร้องไห้]
[อุซป] เธอนั่งเงียบเชียวนะ
นึกว่าคุณไม่ชอบฟังเรื่องกังวลของคนอื่น
นี่ ฉันก็เครียดเหมือนกัน
แต่พวกนั้นจะไม่หยุด จนกว่านามิจะได้รับการช่วยเหลือ
มันไม่เกี่ยวกับคุณนามิ
คือ… อาณาจักรนี้เคยรุ่งเรืองมาก
พวกเขาเป็นเลิศทางด้านการรักษา แต่
ตอนนี้กลับไม่มีอะไรเลย
ทั้งหมดเป็นเพราะราชาพวกเขา
วีวี่
[ตะกุกตะกัก] ส่วนอลาบาสต้า… ฉันอยู่ห่างจากบ้านมานานมาก
ฉันจะรู้ได้ไงว่ามันไม่แย่ลงไปกว่าเดิม
ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าสิ่งที่เกิดที่นี่ จะไม่เกิดกับบ้านของฉันด้วยเหมือนกัน
วีวี่ เธอจะ…
แบกโลกทั้งใบเอาไว้คนเดียวไม่ได้หรอก
จะแก้ทุกปัญหาด้วยตัวคนเดียวไม่ได้
ฉันแค่…
แค่อยากทำอะไรสักอย่าง
ฉันเข้าใจ
งั้นเริ่มจากช่วยส่งประแจอันนั้นให้ฉัน
แบบนั้นแหละ
[ดนตรีฝ่าการผจญภัยระทึก]
[ลูฟี่] คุณหมอ
คุณหมอ
[ลมพัดรุนแรง]
ลูฟี่!
เราใกล้ถึงแล้ว!
ลูฟี่…
ทนไว้นามิ
[ลูฟี่ฮึด]
[ดนตรีแฝงอันตรายผสานการผจญภัย]
โอ๊ะ [ร้องลั่น]
[กรีดร้อง]
ลูฟี่!
[หอบ]
[ซันจิ] ลูฟี่!
เป็นอะไรมั้ย
[หินร้าว]
[ร้องเสียงหลง] เฮ้ยๆ
[กรีดร้อง]
- ไม่ - พาเธอไปให้ถึงยอด!
[ตะโกนลั่น]
อ๊ากกก!
[ดนตรีโหมลุ้นระทึก]
[ลูฟี่กัดฟันออกแรง]
[ดนตรีโหมสื่อถึงความกล้าหาญยิ่งใหญ่]
เป็นปราสาทที่สวยจัง
[ฝีเท้าย่ำใกล้เข้ามา]
[ครางหนาวสั่น]
เฮ้
[ดนตรีแฝงนัยลึกลับ]
ช่วย
เพื่อน
ฉันที
[ดนตรีเบาลง]
[ไอ]
บาร็อคเวิร์คส์มานี่ทำไม
[มิสเตอร์อีเลฟเว่น] ถามอะไรโง่ๆ
คติเราคือความลึกลับ
ฉันก็มีคติเหมือนกัน ฮึ่ม
[ร้องอึดอัด]
แกบอกสิ่งที่ฉันอยากรู้มา
ไม่งั้นแกโดนฉันเอาลูกเบสบอล ยัดลงคอเหมือนคู่หูแกแน่
[หัวเราะร่วน]
เอาเลยสิ เหอะ
ฉันทำภารกิจเสร็จสิ้นแล้ว
งานฉันจบเรียบร้อย
[หอบเฮือก]
[สำลักควัน]
[อึกอัก หายใจติดขัด]
ท่านคะ เราต้องเอาไปเป็นๆ เรายังไม่ได้ข้อมูลอะไรจากเขาเลย
[สโมกเกอร์] ใจเย็น
มันก็แค่งีบไป
อีกอย่าง
ฉันว่าฉันรู้มันหาอะไร
มันไม่พูด
แต่ตัวนี้น่าจะพูด
[หายใจพะงาบ]
[สโมกเกอร์] ถ้ายื้อชีวิตมันไปได้นานอีกหน่อย
[ลมพัดหวีดหวิว]
[ดาลตัน] เพื่อนนายเป็นไงบ้าง
[โซโร] มีอีกพวกพาเธอขึ้นภูเขาไปหาแม่มดแล้ว
รอจนถึงเช้าไม่ได้เหรอ
ไม่รู้เลยจริงๆ ว่าควรชื่นชมความพยายาม
หรือหวั่นใจกับความบ้าบิ่นดี
ใช่
นั่นแหละกัปตันเรา
คิดว่าหนวดดำมันจะกลับมาจริงเหรอ
ก็หวังว่ามันจะเล่นจนพอ
และไม่กลับมาอีก
แต่มันไม่ใช่สิ่งชั่วร้ายเดียวที่เราต้องสู้ด้วย
นายเฝ้าระวังราชานาย วาโปล
เขาเป็นคนโหดร้าย
พร้อมความกระหายไม่สิ้นสุด
และฉันรู้ว่าเขาจะทวงคืนสิ่งที่เป็นของเขา
ที่หมู่บ้านนี้
กำลังเริ่มฟื้นฟูจากการปกครองของเขาแล้ว
และฉันหวังว่าเราจะสร้างสิ่งใหม่ได้
ประเทศที่สงบสุข
แล้วใครจะนำประเทศนี้กันล่ะ
นายเหรอ
ไม่ ไม่ใช่ฉัน
เป้าหมายฉันไม่ใช่นำคนเหล่านี้
แค่เป็นโล่ให้กับพวกเขา
[โซโร] นายไม่มีสิทธิ์เลือกนักหรอก
[ดนตรีส่อเค้าลางบอกเหตุ]
ฉันชอบเป็นดาบมากกว่า
ให้นายยืมได้นะ
ถ้ามันจำเป็นจริงๆ
[ดาลตันถอนใจ]
[ฟืนปะทุเบาๆ]
[พึมพำ] นายไม่เป็นไร
[กีบเท้าย่ำเข้ามาใกล้]
[ฮัมเพลงน่ารัก]
[ดนตรีนุ่มนวลมหัศจรรย์]
หวัดดี
[สะดุ้งเฮือก]
[หอบลนลาน]
[ฮึบๆ ปีน]
[ดนตรีนุ่มนวลมหัศจรรย์]
นี่นาย…
ซ่อนอยู่เหรอ
ใช่สิ เธอเลยมองไม่เห็นฉันไง
- หันก้นผิดทางแน่ะ - เงียบเลย!
[หายใจแรงขู่แบบกล้าๆ กลัวๆ]
รู้สึก… ดีขึ้นแล้วใช่มั้ย
ก็นิดนึง ใช่
เธอคือคนที่ดูแลรักษาฉันเหรอ
[ผู้หญิงหัวเราะเสียงแหลม]
[ดนตรีเปิดตัวแนวร็อคสุดเท่]
[หญิง] ฉันเองต่างหาก
ฉันคุเรฮะ
เรียกว่าด็อกเตอร์รีนก็ได้
และเธอโชคดี ฉันคือแพทย์คนสุดท้าย แถมเก่งที่สุดบนเกาะดรัม
[ดนตรีเบาลง]
อืม
100.76 องศา
ตอนนี้ไข้ลดลงเล็กน้อยแล้ว เท่ากับ…
แอนติบอดี้กำลังทำงาน!
ถูกต้อง การรักษายังไม่จบ คนไข้ยังต้อง…
ได้รับยาปฏิชีวนะเรื่อยๆ และนอนพักผ่อน
อืม ตามนั้นเลย
ไม่ จริงๆ นะ ฉันรู้สึกดีขึ้นเยอะแล้ว
ขอบคุณมากค่ะที่มาช่วย แต่ฉัน… ฉันจำเป็นต้องไป [หายใจชะงัก]
คนไข้จะไปจากฉันได้ มีแค่สองทางเท่านั้น สาวน้อย
หายดีเป็นปลิดทิ้งหรือตาย เธอจะไม่ได้ไปไหนทั้งนั้น
เธอต้องพักผ่อนนะ ด็อกเตอร์รีนบอกว่าเธอถูกตัวเคสเทียกัด
ถูกต้อง
เจ้าแมลงแสบเหลือร้าย
เป็นเห็บที่จะแพร่เชื้อ แบคทีเรียร้ายแรงใส่เหยื่อด้วยการกัด
ไข้จะไม่ลดต่ำกว่า 104 ซึ่งจะทำให้เหยื่อทรุดลงในที่สุด
และนี่คืออาการติดเชื้อรุนแรงนะ
โรคกล้ามเนื้อหัวใจอักเสบ หลอดเลือดแดงอักเสบ สมองอักเสบ
ฉันเข้าใจ มันแย่
ทึ่งอยู่นะที่เธอดันไปโดนเจ้าสิ่งนี้กัดเข้าได้เนี่ย
- เคสเทียน่ะควรจะสูญพันธุ์ไปเมื่อนานมาแล้ว - อือฮึ
เว้นก็แต่ว่าเธอจะไปเดินลุยป่าดึกดำบรรพ์
- แบบแต่งตัวโชว์เนื้อหนังล่ะนะ - ใช่เลย
แล้วทำไปเพื่อ
แล้วเพื่อนๆ ฉันล่ะคะ
เอ่อ เจ้าหมอนั่นซี่โครงหักหลายซี่
และ…
แล้วลูฟี่ล่ะ
- [ลูฟี่ร้องโหยหวน] อ๊ากกก! - [ช็อปเปอร์ตกใจ]
ทุกคน ทุกคน!
อสุรกายยักษ์ลากเราเข้ามาในปราสาท!
[สั่น] ฮือ…
แล้วแม่มดเฒ่าก็พยายาม เอาฉันไปต้มเป็นซุปและก็กิน!
[ซันจิ] ลูฟี่ ตะโกนทำไมเนี่ย
ซันจิ พวกเรากำลังจะโดนจับกิน!
เราไม่ได้จะโดนกินและเธอก็ไม่ใช่แม่มด
คิดว่านะ
- นามิ - คุณนามิ คุณปลอดภัย!
- โอ๊ย - นามิ เธอไม่เป็นไร
รู้สึกดีขึ้นยัง
พวกเธอดีขึ้นกันหมด
ฉันให้ยาปฏิชีวนะเธอ
จัดกระดูกซี่โครงเจ้านั่น
และเอานายไปแช่น้ำอุ่น เพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเย็นเกินไป
โอ้
โอเค
ขอบคุณนะยาย
เดี๋ยวฉันค่อยคิดเงิน
และอย่างที่เธอบอก ฉันไม่ใช่แม่มด
ไม่ได้แก่เหมือนกัน
บอกไว้เลยนะ ฉันเพิ่งจะอายุ 139 เอง
เอาจริงดิ
ว้าว
แก่แต่เก๋า
โอเค คุณนามิ ผมทำอะไรให้ดีมั้ย
เอาจริงๆ กินก็ดี รู้สึกเหมือนไม่ได้กินอะไรมาหลายวัน
- ก็ไม่ได้กินจริงๆ - ฉันด้วย!
แกกินละ
ฉันเป็นหมอนะ ไม่ใช่เชฟ
คุณโชคดีแล้ว เพราะผมใช่
ช็อปเปอร์ พาเขาไปห้องครัวหน่อย
ครับ ด็อกเตอร์รีน
[ช็อปเปอร์กระแอม]
นายคือตัวอะไร
[เพลงประกอบหลักนำสู่การผจญภัย]
ตัวอะไรครับเนี่ย!
[ดนตรีแนวร็อค]
[ดนตรียิ่งใหญ่มุ่งมั่น]
[ดนตรีระทึกแฝงอันตราย]
[ดนตรีสื่อความลึกลับ]