[ดนตรีแนวระทึกคุกคาม]
- [เด็ก] นั่น! อยู่ตรงนั้น! - [ชาย] อยู่ไหนเนี่ย จับมันไว้!
[สัตว์วิ่งหอบ]
[กระสุนแล่นเป็นระยะ]
[ชาย 2] อยู่ตรงนั้น!
[สัตว์ร้องเจ็บ]
[ชาย 1] วิ่งไปตรงโน้นแล้ว!
-[ชาย 3] จับมันให้ได้! -[ชาย 1] ไปๆๆ!
[ตะโกนโหวกเหวก]
[ชาย 4] อย่าให้หนีไปได้!
[หญิง] อยู่นี่!
[ร้องบาดเจ็บ]
[หญิง 2] จับมันไว้ๆ!
[ชาย 5] มันไปทางนั้นแล้ว!
[สัตว์คำรามเจ็บ]
[เพลงประกอบหลักนำสู่การผจญภัย]
(วันพีซ)
[ดนตรีเบาลง]
[มีดหั่น]
เราอาจหลอนไปเอง แบบว่า…
เราไม่รู้ว่าหมอนั่นฉีดอะไรใส่เรา
ไม่ ฉันว่าฉันได้ยินสัตว์ประหลาดจมูกฟ้าพูดจริงๆ
- [ช็อปเปอร์หงุงแบบกลัวๆ] - [ซันจิ] นี่
[ดนตรีแนวลึกลับมหัศจรรย์]
พูดอะไรหน่อย
นายเป็นตัวอะไร
[ฮึ่มเบาๆ]
อายุเท่าไหร่
- ทำไมไม่ยอมคุยกับเรา - อ๊ะ
นี่ ฉันนึกว่ามันจะพิเศษ
แต่ถ้าเป็นแค่สัตว์ทั่วไปก็น่าจะเอามาต้มสตูว์กินได้
[เฮือก ร้องสั่นกลัวเบาๆ]
โอ้ ซันจิ ไอเดียแจ่มเลยนี่
เราก็ใส่หัวหอม แครอท
แล้วก็โรสแมรี่
นี่นายเป็นหมีหรือคนอ่ะ
- [ซันจิ] ฉันว่ามันน่าจะเป็นแรคคูน - [ครางประท้วง]
ถ้าแรคคูนพูดได้อ่ะนะ
ยืนสองขาใส่หมวกไม่เท่ากับเป็นคนเหรอ
ใช่ แต่ทั้งเขาทั้งขน
- มันทำให้ดูเหมือนสัตว์น่ะสิ - [ฮึ่มงอน]
เป็นทั้งคู่ได้มะ
ไม่ ตามหลักวิวัฒนาการไม่ได้
โธ่
โอ้ เฮ้
โว้ว!
ดูนี่สิ
- โอ้ ธงโจรสลัดอย่างเท่ - [ช็อปเปอร์] อย่าไปยุ่งนะ!
ห้ามแตะมัน ได้ยินมั้ย และฉันไม่ใช่แรคคูน!
ฉันเป็นกวางเรนเดียร์
[ซันจิ] นายพูดถูก มันพูดได้
[ขำ]
อะฮ่า
[ฟืนปะทุเบาๆ]
ฮืม
นี่เป็นมื้อที่อร่อยที่สุดเลย
มันคืออะไรน่ะ
ก็แค่ซุปไก่น่ะครับ
สูตรอาหารคนป่วยต้นตำรับ
อยากอยู่ในปราสาทหลังใหญ่แบบนี้มั้ย พ่อผมทอง
ฉันให้นายเป็นเชฟส่วนตัวเลย
ขอบคุณ
แต่ไม่ละ
นี่ คุณหมอ
- ทำไมหมาตัวนั้น… - เรนเดียร์น่ะเหรอ
ช็อปเปอร์น่ะเหรอ
ทำไมเขาโกรธจังตอนฉันแตะธงนั่น
เขาไม่ชอบมันงั้นเหรอ
[ถอนใจ]
เจ้าเด็กนั่น
มีแผลใหญ่อยู่ในใจน่ะ
ช็อปเปอร์ตัวคนเดียวมาทั้งชีวิต
ไม่มีครอบครัว ไม่มีเพื่อน
ยกเว้นหมอที่ห่วยที่สุดบนเกาะนี้ ซึ่งเป็นคนที่สำคัญกับเขามาก
นั่นเป็นช่วงการล่าหมอครั้งใหญ่
[ดนตรีบรรยากาศตึงเครียด]
[คุเรฮะ] เจ้าทรราชวาโปล จับหมอทั้งหมดในอาณาจักรดรัม
มาเพื่อขังไว้ในปราสาทของมัน
[ทหาร 1] ไปดักรอมันที่สะพาน!
[กองทหารตะโกนโหวกเหวก]
[คุเรฮะ] ถ้ามีหมอคนไหนเกิดขัดขืน
ก็จะโดนฆ่า
และไม่นานก็เหลือแค่หมอสองคนที่ไม่โดนจับ
ซึ่งคือฉัน…
- ต้องล้อกันเล่นแน่ๆ - [หอบ]
และด็อกเตอร์ฮิลลุค
[ฮิลลุคหายใจเหน็ดเหนื่อย]
ไปไกลๆ
ทหารองครักษ์อยู่บนนั้น
ฉันรอดมาอย่างหวุดหวิด
คิดว่าฉันลงมาชมวิวรึไง ฉันพยายามหนีพวกบื้อนั่นเหมือนกัน
ฉันไม่ยอมให้นายมาแย่งที่ฉันหรอก
-[ฮิลลุคหอบ] -[ฝีเท้าหลายคู่ย่ำไปมา]
[ทหาร 2] มันไปทางนี้! ไปจับมันมา!
[ทหาร 3] เร็วเข้า ไปจับตัวมันให้ได้!
[กองทัพตะโกนโหวกเหวก]
[กองทหารวิ่งไกลออกไป]
เราควรต้องดูแลกันและกันแล้วล่ะ
เธอกับฉันเป็นหมอกลุ่มเดียวที่ยังไม่ถูกวาโปลจับ
แหม เรียกตัวเองว่าหมอได้ด้วยเหรอ
แล้วจะเรียกคนที่พยายาม บรรรเทาความเจ็บปวดคนว่าอะไรได้ล่ะ
พยายามน่ะดี
แต่ได้ข่าวว่าเปลี่ยนคนไข้คนล่าสุดเป็นกบนี่
เพ้อเจ้อจริงๆ
สารสกัดจากกบ ควรจะใช้รักษาอาการเจ็บขาได้
นี่ฉันควรฉีดเข้าเส้นเลือดดำรึเปล่าเนี่ย
[ถอนใจ] แบบนี้ต้องทดลองเพิ่มอีกแล้วสิ
เออดี
นายไปคิดค้นยาประหลาดที่ผู้คนรู้สึก ไม่อยากจะใช้ต่อไปเถอะนะ
เขาเรียกความล้มเหลวอันทรงเกียรติ
นักวิทย์ผู้ยิ่งใหญ่ต่างก็เจอ
วันนี้กบ พรุ่งนี้กลายเป็นเจ้าชาย
สิ่งเดียวที่แย่กว่าหมอไร้ความสามารถ
คือนักวิทย์ห่วยๆ
รู้มั้ย ฉันไม่ต้องการคำแนะนำ จากแม่มดโลภมากหรอกนะ
ไอ้หมอขายยาเถื่อน
ยัยเฒ่าจอมโลภ
- [ปืนดังหนึ่งนัด] - [หญิง] มันไปตรงนั้น! เร็วเข้า!
นั่นคงจะเป็นองครักษ์หลวง
ไม่ก็พวกชาวเมืองที่นายรักนักรักหนา
ยอมรับเถอะ ฮิลลุค
ประเทศนี้มันป่วยตั้งแต่เหนือจรดใต้
และพวกเขาก็สิ้นหวังมากเมื่อไม่มีหมออยู่ด้วย
พวกเขาออกตระเวนไปในหุบเขามรณะ
เพื่อหาสิ่งที่น่าจะเป็นเห็ดรักษาทุกสิ่ง
[หัวเราะประชด]
เห็ดรักษาทุกสิ่ง
ไม่คุ้มให้เจ็บตัวหรือตายด้วยซ้ำ
กับไอ้สิ่งที่ไม่มีอยู่จริงนั่น
[ฮิลลุคถอนใจ]
มีพวกบื้อเกิดใหม่ตลอดเลย
อย่าใจร้ายไปหน่อยเลยน่า
ที่พวกเขาเชื่อเรื่องแบบนั้น ก็เพราะว่ามันไม่มีหวังไง
แต่ฉันกำลังคิดค้นยาที่จะช่วยประเทศนี้อยู่
[คุเรฮะ] เฮอะ!
ไม่ว่านายจะทำอะไรออกมา
อาณาจักรดรัมก็เกินเยียวยาแล้ว
เออ
เดี๋ยวก็รู้
[ทหาร 6] แถวนี้ไม่มีร่องรอยของมันเลย กลับไปที่สะพานอีกรอบ
- [ทหาร 7] ครับท่าน! - ฉันต้องไปแล้ว
พวกนั้นจะไม่มีทางจับฉันได้
เจอกันใหม่นะ ไอ้หมอเถื่อน
อย่าได้เจอกันอีกเลย ยัยแม่หมอโฉด
[ฮิลลุคผ่อนหายใจหนัก]
[หอบ]
ปลอดภัยสักที
พวกโง่เอ๊ย [ไอ]
[ผ่อนลมหายใจ]
[ดนตรีแฝงความพิศวง]
รอยเท้าขนาดใหญ่
ที่กลายเป็น
รอยเท้าเล็กๆ
[สัตว์ตัวน้อยร้องเจ็บ]
[ฮิลลุค] สวัสดีจ้า
[ช็อปเปอร์ครางหงิงๆ]
เกิดอะไรขึ้นกับแกเนี่ย
[ช็อปเปอร์ร้องหงิงๆ]
แกโชคดีแล้ว
เมื่ออาทิตย์ก่อน
ฉันเพิ่งสร้างยาทาที่รักษากระดูกหักได้
นี่แกโดนยิงนี่
[ช็อปเปอร์ครางเจ็บ]
[ฮิลลุคหายใจเฮือกใหญ่]
ไม่เป็นไร
ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว
ใช่
ใช่ โอเคแล้ว
[ปลอบประโลม] ชู่ๆๆ
- ไม่เป็นไรนะ -[ช็อปเปอร์ร้องสั่นกลัว]
[ฮิลลุค] โอ๋ๆ โอเคๆ
ไม่เป็นไรนะ
ไม่ๆๆ ถ้าฉันไม่ห้ามเลือดแกจะตายนะ
[แยกเขี้ยวขู่]
[ฮิลลุคหอบฮั่ก]
ไม่เป็นไร
ไม่เป็นไรนะ
ฉันไม่ยิงแกหรอก
ฉันไม่… ไม่มีปืนด้วยซ้ำ ดู
ดูนี่
ในเสื้อก็ไม่มีอะไรเลย ไม่มีอาวุธสักชิ้น
ฉันชื่อว่าคุณหมอฮิลลุค
เป็นแพทย์รักษาคน
ฉันจะไม่มีวัน
ทำร้ายแก
[ช็อปเปอร์ครางเบาๆ]
[ดนตรีบรรเลงอ่อนโยน]
[ผิวปากอย่างอารมณ์ดี]
[หอบหายใจงุนงง]
[คนแก้ว]
[ผิวปากต่อ]
[ครางงุนงง]
[ฮัมเพลง]
[หาวแบบเด็กๆ]
อ้า สวัสดีตอนบ่าย
สวัสดีตอน…
ชิบหาย
นายพูดได้
แถมพูดไม่เพราะซะด้วย
[ช็อปเปอร์] อึอื๊อ
ทำไมก่อนหน้านี้ไม่พูดอะไรเลยล่ะ
พูดมาเถอะ
ฉันไม่ว่าหรอก
[ครางอืออย่างลังเล]
เวลาที่ฉันคุยกับมนุษย์คนอื่นๆ พวกนั้นจะยิงฉัน
เพราะว่ามันแปลกที่เรนเดียร์พูดได้
[หัวเราะ]
ใช่ ได้ยินเรื่องเล่าจากชาวบ้านเกี่ยวกับ…
มนุษย์หิมะน่ารังเกียจที่อาศัยอยู่ภายในป่านี้
และฉันก็ได้ยินเสียงปืนเมื่อคืนด้วย
นายคงเป็นมนุษย์หิมะน่ารังเกียจนั่น
[อึกอักเบาๆ]
พวกมนุษย์นั้นช่างแสนโหดร้าย
[สูดหายใจ]
จะว่าอะไรมั้ย
ถ้าฉันดูผ้าพันแผลหน่อย
ไหน ขอดูแผลหน่อยซิ
อืม… [ฮัมเป็นทำนอง]
มนุษย์หิมะน่ารังเกียจคืออะไร
[ฮิลลุค] สัตว์ประหลาด
ซึ่งเป็นสิ่งที่นายไม่ได้เป็น
- เอาละ - [ช็อปเปอร์งอแงเล็กๆ]
- งือ… - [ฮิลลุค] เฮอะ!
พูดได้แล้วมันยังไง ไม่เห็นจะน่าอวดตรงไหน
ฉันก็พูดได้
บางคนยังบอกเลยว่าฉันพูดมากไป
[หัวเราะ]
[ฮิลลุค] ฮ่า
แผลนายกำลังฟื้นตัวอย่างดี
ทันทีที่หายดี
นายก็กลับบ้านไปหาครอบครัวได้
ฉันไม่มีหรอก
เรนเดียร์ตัวอื่นๆ ทิ้งฉันเพราะว่าฉันจมูกฟ้า
โอ้
ไม่ได้มีแค่มนุษย์ที่โหดร้ายสินะเนี่ย
แต่ฉันยืนยันให้ได้เลยนะ
นายน่ะเป็นสิ่งที่พิเศษ ไม่เหมือนใคร
ไหนดูซิ
นายเป็น…
นายเกิดมาเป็นเรนเดียร์เนอะ
[ช็อปเปอร์] อือฮึ
งั้นขอถามอะไรหน่อย
นายเคยกินผลไม้หน้าตาแปลกๆ บ้างมั้ย
อะไรที่นายไม่ควรกิน
[ครางอึกอักเบาๆ]
ตอนนั้นฉันหิวอ่ะ
เฮอะ คงเพราะอย่างงี้แหละ
[ช็อปเปอร์งง] เหอ
เรามีเจ้าสิ่งที่มันเรียกว่าผลปีศาจ
มันหายากมาก
ฉันว่านายคงกินผลนั้นไป
และมันเปลี่ยนนายให้กลายเป็น…
[แค่นหัวเราะ]
สิ่งที่เป็นตอนนี้
[ท้องร้องโครก]
[ฮิลลุค] ฮื้ม
พูดถึงคำว่าหิวแล้วเนี่ย
ฮึ่ม
คือว่า…
มันก็ไม่ได้เลิศหรูหรอกนะ แต่ว่า…
[เคี้ยวกินงั่มๆ]
[ฮิลลุคหัวเราะ]
ชอบมันมั้ยล่ะ ช็อปเปอร์
อือฮึ อื้ม
อือฮึ
[หัวเราะ]
ทำไมถึงเรียกฉันว่าช็อปเปอร์
เพราะว่าเขาของนาย ดูเหมือนจะเฉาะต้นไม้ให้ล้มได้เลย
โทนี่ โทนี่ ช็อปเปอร์
เป็นชื่อที่ดี
ฉันจะเรียกนายแบบนั้น
ช็อปเปอร์
[หัวเราะ]
ฉันชอบนะ
[ฮิลลุคหัวเราะ]
ขอบคุณนะ
ด้วยความยินดีอย่างยิ่งเลยล่ะ
[ทั้งคู่หัวเราะ]
[คุเรฮะ] ช็อปเปอร์
ได้ใช้เวลาทั้งปีกับฮิลลุค
[ดนตรีแนวจินตนาการมหัศจรรย์]
จากนั้นก็เจ้านี่
[คุเรฮะ] ทำงานกับเขา
เรียนรู้จากเขา
(สมุนไพรศาสตร์)
ค่อยๆ เยียวยาบาดแผล
ซึ่งสองคนนั้นก็เด๋อด๋าเหมือนกันสุดๆ
แต่ก็เหมือนทุกความสัมพันธ์
ที่พร้อมจะระเบิดใส่กัน
[ทั้งคู่ตกใจ]
[ฮิลลุค] โอ๊ย ตาเถร!
โอ่ย…
- [โวยวาย] นั่นฆ่าผมได้เลยนะ! - พูดเรื่องอะไรของนายเนี่ย
ฉันช่วยชีวิตนายไว้ ทำไมฉันถึงจะฆ่านายเล่า เจ้าโง่จมูกฟ้า
[ช็อปเปอร์ครางฮึ่ม]
อย่ามาเรียกเจ้าโง่จมูกฟ้านะ!
[ฮิลลุค] ว้าย!
[ขู่ฟ่อ]
หยุดนะ
[ช็อปเปอร์ขู่ลอดไรฟัน]
- ว้ากกก! - แว๊กกก!
[ช็อปเปอร์พ่นลมฟึดฟัด]
[ฮิลลุคหอบเหนื่อย]
[ถอนหายใจ]
โอย…
[ฮิลลุค] เฮ่อ
[ช็อปเปอร์ครางหงอย]
[ช็อปเปอร์จ๋อย] เอิ่ม…
ด็อกเตอร์
ว่าไง
นี่เป็นการทะเลาะครั้งแรกเลย
[ถอนใจ]
ก็ไม่น่าแปลกใจ
ต้องมีคู่ก่อนถึงจะทะเลาะได้
[ฮิลลุค] เฮ้อ เอาละ
สิ่งนี้คงจะเป็นครั้งแรกของนายเหมือนกัน
[ดนตรีอ่อนโยนปลอบประโลม]
[ฮิลลุคฮึมฮัมเบาๆ]
[ถอนใจ]
เอ้านี่
นี่คือ เอิ่ม
ของเล็กน้อยสำหรับนายน่ะ
[หัวเราะเบาๆ]
[ถอนใจ]
ของขวัญคืนดีไง
[ช็อปเปอร์สูดหายใจ]
ขอบคุณฮะ
[ฮิลลุคหัวเราะ]
ด้วยความยินดี
ใช่ นั่นแหละ
ไขว้กีบเท้าไว้นะ ช็อปเปอร์
[สะเทือนครืน]
[ถอนหายใจหนัก]
ฮึ่ย!
มันพังมาสิบรอบแล้ว ทำไมเรายังลองกันอีกอ่ะ
[ฮิลลุคถอนใจหงุดหงิด]
เพราะว่าเมื่อยาแห่งปฏิหาริย์ฉันเสร็จสมบูรณ์
ประเทศนี้ก็จะได้รับการช่วย
คุณอยากช่วยคนงั้นเหรอ
พวกคนที่ยิงมนุษย์หิมะน่ารังเกียจ
และผมอ่ะนะ
ฟังให้ดีนะ ช็อปเปอร์
อย่าให้ความแค้นสุมอก
หลายปีที่ต้องอยู่ภายใต้ทรราชชั่ว
ทำให้คนของดรัมแตกสลาย
ละทิ้งความหวังว่าสิ่งต่างๆ จะดีขึ้นได้
ซึ่งเมื่อคนสิ้นหวัง
ก็จะจมกับความกลัวและยิงสัตว์ประหลาด
กับช็อปเปอร์
[สูดหายใจ]
เราต้องคืนความหวังให้พวกเขา
เราจะทำยังไงอ่ะ
แค่ไม่มีวันละทิ้งพวกเขา
ไม่ก็นี่
ในแดนอันใกล้โพ้นแห่งตะวันตก
มีโจรชื่อกระฉ่อน
ที่มีปัญหาหัวใจร้ายแรง
และช่างโชคดีที่เขารวย
เขาเลยเสาะหาแพทย์ชื่อดังจากทั่วทุกสารทิศ
แต่ว่าไม่มีใคร
รักษาโรคนี้ให้ได้
ไม่มีเหรอ
มันเป็นโรคที่รักษาไม่หาย
โอ๊ะ…
โอ๋
แต่แล้ววันหนึ่ง ในห้วงแห่งความสิ้นหวัง
หลังจากเกือบกลายเป็นบ้า
เขาก็ได้ผ่านไปยังภูเขา
และที่นั่นเขาก็พบกับภาพ…
ที่ทำให้แทบลืมหายใจ
โห…
มันคืออะไรอ่ะ
มันคือดอกซากุระ
[ช็อปเปอร์] โอ๋
เขาไม่เคยเห็นอะไรที่มัน…
อ๊ะ สวยมากเหรอ
[แค่นหัวเราะ]
[ไอ]
แต่แล้วในวันรุ่งขึ้น
โจรคนนั้นก็ได้ไปหาหมออีกคนนึง
และเขาก็ต้องตกตะลึง เพราะหมอคนนั้นได้บอกเขาว่าเขา…
หายแล้ว
โอ้
มันเป็น
มันเป็น…
ปาฏิหาริย์เหรอ
ปาฏิหาริย์! [หัวเราะ]
ใช่
ความมหัศจรรย์ทางการแพทย์
คืองี้ ด้วยอารมณ์อันทรงพลัง
ที่เขารู้สึกจากการได้มอง
ไปที่ต้นซากุระ
มันช่วยรักษาเขา
ว้าว
[ดนตรีค่อยๆ ปลุกใจฮึกเหิม]
ดูนี่
ธงนี้เป็นสัญลักษณ์แห่งความเชื่อมั่น
หมายความว่าไม่มีอะไรเป็นไปไม่ได้
ซึ่งมันหมายถึงจะไม่มี โรคไหนที่ไม่สามารถรักษาไม่ได้
ฉันจะต้องกลายเป็นหมอที่ช่วยประเทศที่ป่วยนี้
เพราะงั้นฉันถึงชักธงกระโหลกไขว้
ต่อต้านทุกโรคร้ายที่มีอยู่
กระโหลกไขว้เหรอฮะ
ถูกต้อง!
สัญลักษณ์แห่งศรัทธา
การปฏิเสธต่อความเป็นไปไม่ได้
จงชูธงนี้
แล้วก็สู้ เฉกเช่นโจรสลัด!
อืม…
โจรสลัดคือไรอ่ะ
เอาจริงดิ
โจรสลัดคือคนผู้ที่ได้ผจญภัยและ…
มีความฝัน
และไม่มีวันที่จะยอมแพ้
โอ้ ช็อปเปอร์ เกาะนี้เป็นเพียง จุดที่สุดแสนจะกระจิริด
บนโลกที่เกินจินตนาการ
[สูดหายใจทึ่ง]
จริงดิ
วันนึงนายจงออกเรือ
และนายจะได้รู้ว่า ปัญหานายมันเล็กจ้อยแค่ไหน
[ถอนใจ]
จำคำของฉันไว้นะลูกชาย
ชะตากรรมของนาย
อยู่บนทะเลอันส่องประกายนั่นแหละ
[ช็อปเปอร์สูดหายใจทึ่ง]
[ดนตรีบรรเลงพลิ้วมอบแรงบันดาลใจ]
[ช็อปเปอร์หัวเราะ]
[คุเรฮะ] แต่ช่วงเวลาดีๆ ย่อมไม่จีรัง
[ฮิลลุคไอ]
[คุเรฮะ] ส่วนใหญ่ก็ไม่เคยเป็น
เพราะงั้นสรุปได้ว่า ช็อปเปอร์ ฉันยินดีที่จะบอกว่าการรักษานายเสร็จสมบูรณ์แล้ว
ฮะ จริงเหรอ
ขอบคุณนะ ด็อกเตอร์
งั้น เอ่อ…
[ถอนใจ]
ดูแลตัวเองด้วยนะ
นายไปได้แล้วล่ะ
หือ
แผล เอ่อ แผลของนายหายดีแล้ว
สามารถที่จะ
ใช้ชีวิตแบบที่ต้องการ
[ถอนใจ]
- [ฮิลลุค] ไปซะ! ฉันมีงานต้องทำ - [ครางสั่น]
[สั่น] ตะ… แต่ว่า
อ่า แต่ผมยังไม่หายดี!
ผมยังปวดท้องอยู่
ผมมีไข้ด้วย!
- เอิ่ม ผมว่าเขาผมจะหักนะ - [ฮิลลุค] นายสบายดี
ฉันไม่ต้องดูแลนายต่อไปอีกแล้วล่ะ ช็อปเปอร์
นายดูแลตัวเองได้แล้ว
อย่าทำแบบนี้เลยนะ ด็อกเตอร์
ผมไม่มีเพื่อนเลย ผมไม่มีที่จะไปอีกแล้ว
ผมสัญญาว่าจะไม่ก่อเรื่อง สาบาน
ไปไกลๆ!
จะออกทะเลไปไหนก็ไปเถอะ อย่าได้กลับมาอีก
[สะอื้น] แต่… แต่
ตัดขาดกันเท่านี้!
เจ้าโง่จมูกฟ้า!
[หายใจหอบ]
[ร้องหงิงปนสะอื้น]
[สะอึกสะอื้น]
ไม่ ทำไม
ด็อกเตอร์ ทำไม
ผมทำอะไรผิด
ด็อกเตอร์!
ด็อกเตอร์ ขอร้อง! ขอร้อง เปิดประตูที ด็อกเตอร์
ด็อกเตอร์ ผมทำอะไรผิด
ประตูให้ทีเถอะ ด็อกเตอร์ ได้โปรด!
ด็อกเตอร์! ด็อกเตอร์ ได้โปรด!
[ร้องไห้] ผมทำอะไรผิด
ยกโทษให้ด้วย
ยกโทษให้ฉันด้วย ช็อปเปอร์
[ช็อปเปอร์ร้องไห้]
ไม่
ไม่!
[ร้องไห้สะอึกสะอื้น]
[ฮิลลุคสะอื้น]
[ดนตรีเศร้าสะเทือนใจ]
[ร้องไห้ใจสลาย]
[สูดน้ำมูก]
ช็อปเปอร์
ไม่แปลกใจทำไมเขาไม่ชอบมนุษย์
ก็ถ้าถามฉัน มันคือข้อดีของเขา
เพราะเรื่องของช็อปเปอร์และฮิลลุค ไม่ได้จบตรงนั้น
[ฮิลลุคไอหนัก]
[หายใจพร่า]
[ไอถี่]
- นายไม่รอดแล้ว -[ฮิลลุค] ไม่
ไม่
มันต้องมี… สักทาง
ที่จะยื้อชีวิตของฉันไปได้อีกสักหน่อยน่ะนะ
ใช้วิชาของเธอสิ [หายใจเหนื่อยหอบ]
[หัวเราะสะใจ]
ยอมรับแล้วสิ
ว่าฉันไม่ได้เป็นแค่แม่มดโลภมาก
ฉันมีวิชา
และเธอก็เป็นหมอคนเดียวที่เหลืออยู่
[ถอนใจ]
[แค่นไอ] ฉัน…
ทนที่จะเห็น
งานวิจัยกว่า 30 ปีของฉันเสียเปล่าไม่ได้
ฉันต้องการเวลาเพิ่มเพื่อทำงานแห่งชีวิตให้เสร็จ
งั้นก็กลับไปดินแดนที่นายเห็นซากุระพวกนั้นสิ
เฮ่อ ฉันรู้ว่าเธอไม่เชื่อฉัน แต่ฉันได้ประสบ…
[ไอ] ฉันได้ประสบกับ ความมหัศจรรย์ทางการแพทย์
- [คุเรฮะ] คงต้องประสบอีกรอบแล้ว - [ฮิลลุคถอนใจ]
- เจ้าเห็ดรักษาทุกสิ่งที่ชาวบ้านพูดถึงกัน… - [คุเรฮะ] มันไม่มีจริง
และถึงมันจะมีจริง
ก็ไม่มีใครรอดจากหุบเขามรณะได้หรอก
[ไอหนัก]
แล้วสัตว์เลี้ยงนายล่ะ
ช็อปเปอร์ไม่ใช่สัตว์เลี้ยง
ฉันคือเพื่อนเพียงคนเดียวของเขา
เพราะงั้น… [ถอนใจ]
เพราะงั้นฉันเลยต้องไล่เขาไป
ไงนะ
ทำไม
เขาคงจะช็อคจนทนไม่ได้
ถ้าฉันตายต่อหน้าต่อตาเขา
ฉันต้องไม่ให้เขาเห็น เรา เอ่อ…
[หัวเราะ]
เราเหมือนกันมาก เขากับฉัน
เซ่อซ่ากันทั้งคู่
ฉันอยากจะมอบของขวัญสุดท้ายให้เขา
สิ่งสุดท้ายที่จะแสดง ให้เห็นว่าไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้
แต่…
ฉันรู้ เวลา…
มันไม่ได้อยู่ข้างฉัน
คุเรฮะ
ขอร้อง
ได้โปรด…
สานต่องานของฉันให้เสร็จ
และ…
ดูแลช็อปเปอร์ที
ลุกขึ้นซะ
นายคิดจะให้ฉันทำ งานวิจัยงี่เง่านายให้เสร็จจริงดิ
ไหนจะสัตว์เลี้ยงประหลาดของนายอีกก
มาหลอกเอาความเห็นใจจากการใกล้ตายงั้นสินะ
นายก็น่าจะรู้ดีอยู่แล้ว
ว่าคำตอบคือไม่
[คุเรฮะกระแอม]
ไปจัดการเรื่องตัวเองไป ไอ้หมอเถื่อน
[ถอนใจ]
เขารู้ว่าเวลาเหลือไม่มาก
ฮิลลุคจึงทำงานอย่างหนักในสองสามวันสุดท้าย
[ดนตรีเครื่องสายจังหวะเร่งร้อน]
[ไอ]
เดี๋ยวจะให้ดูว่าอะไรเป็นไปได้ เดี๋ยวจะให้ดู
โอย พระเจ้า [ไอ]
[ถอนหายใจหนัก]
[ไอ]
- [ของเหลวเดือดปุด] - [ไอ]
มันได้ผล
มันได้ผล!
โอ้!
โอ้! โอ้!
โอ้!
ช็อปเปอร์ สิ่งนี้แหละ!
ปฏิกิริยาที่เราเฝ้ารอคอย!
ฮ่า!
[หัวเราะดัง]
ฮ่าๆๆ!
ฮ่าๆ!
ช็อปเปอร์!
ช็อป…
[หายใจเฮือก]
[ดนตรีเศร้าบรรเลงเบา]
[ร้องไห้เจ็บปวด]
[groans]
[ร้องไห้]
[ประตูแง้มเปิด]
[ฮิลลุคไอหนัก]
[ผู้มาเยือนหายใจอ่อนแรง]
เรา… ได้มาแล้ว
ช็อปเปอร์
ช็อปเปอร์ นี่มัน…
[หายใจอ่อนแรง]
เกิดบ้าอะไรขึ้นกับนาย อะไรเนี่ย
ช็อปเปอร์ นาย…
นายไปไหนมา
ไป… ไปหุบเขามรณะ
ผมหาเห็ดเจอแล้ว
[ฮิลลุค] ยะ… ยังไงนะ
[ช็อปเปอร์ครางเหนื่อย]
ยารักษาที่ชาวบ้านพูดๆ กันน่ะเหรอ
[ช็อปเปอร์] อ่าฮะ
ว่าไงนะ
นายไปหามัน [หายใจปนสะอื้น]
ให้ฉันเหรอ
อยู่ต่อนะ ด็อกเตอร์ ขอร้อง
ผมก็อยากเป็นหมอเหมือนกัน และผมก็อยากให้คุณเป็นคนไข้คนแรก
สอนผมให้เป็นหมอที
[ปนสะอื้น] ทำไมเรนเดียร์จะเป็นหมอไม่ได้ล่ะ
[หอบหายใจสั่น]
- เป็นไปได้อยู่แล้ว ช็อปเปอร์ - [ร้องหงิง]
ใช่ นายมีคุณสมบัติที่สำคัญที่สุดอยู่กับตัว
นายมีจิตใจที่ดี
[ช็อปเปอร์หัวเราะ]
โอ้ เจ้าลูกชาย เจ้าลูกชาย
[ฮิลลุคหอบปนหัวเราะ]
[ถอนใจ]
[ซด]
อา…
ซุปเห็ดได้ผลรึเปล่าอ่ะ
รสชาติแย่ที่สุด
[กระแอม]
แต่ยาที่ดีรสชาติแย่เสมอ [เดาะลิ้น]
- เป็นตัวบ่งบอกว่ามันได้ผล - [ช็อปเปอร์หัวเราะ]
[ฮิลลุคกระแอมไอ]
[สูดหายใจแรง]
ขอบคุณนะ ช็อปเปอร์ ทีนี้ฉันต้องขอตัวก่อน
- คุณจะออกไปไหน… - เอาละ ช็อปเปอร์
ฉันได้ข่าวมาว่าพวกหมอที่ถูกจับในปราสาทดรัม
เกิดป่วยขึ้นมาน่ะ
ตอนนี้ฉันดีขึ้นแล้ว
ฉันเลยจะไปช่วย
[ช็อปเปอร์งุนงง] เหอ
[ฮิลลุคถอนใจยาว]
นั่นคือยาเหรอ
ระเบิดน่ะ
ปราสาทมันคุ้มกันแน่นหนา
ฉันอาจจะต้อง
สู้ฝ่ามันเข้าไป
- [ช็อปเปอร์] ฮะ - [ฮิลลุคหอบ]
[หายใจเฮือก] งั้นผมไปด้วย
ไม่ ไม่ๆ สภาพนายแย่กว่าฉันอีก
พักผ่อนอยู่ที่นี่แหละ
[ดนตรีแฝงความพิศวง]
นายจะเป็นหมอที่ดีได้สักวันแน่ ช็อปเปอร์
[สูดหายใจลึก]
ฉันนี่แหละคือหลักฐานยืนยัน
[ประตูปิด]
อ๋า…
[ฮัมเพลง]
- [ประตูเปิด] - [สะดุ้ง]
นี่ ฮิลลุค!
เขาไปไหนเนี่ย
ตอนนี้เขาดีขึ้นแล้ว เขาเลยจะไปรักษาหมอที่ป่วยในปราสาทน่ะ
ดีขึ้นเหรอ
จะดีขึ้นได้ยังไง โรคของเขาน่ะรักษาไม่ได้
ไม่ จริงๆ นะ
ฉันเจอเห็ดรักษาทุกสิ่งจากหนังสือ และเอาไปทำเป็นซุปแล้ว
ไหนเห็ดอะไร ขอฉันดูหน่อย
เห็นมั้ย
รูปหัวกะโหลกไขว้หมายถึงอะไรก็เป็นไปได้หมด
โรคทุกโรคสามารถรักษาได้
[ดนตรีชวนหวั่นใจ]
ไอ้โง่เง่า!
- [สะดุ้งเฮือก] - [คุเรฮะ] สัญลักษณ์นี้หมายความว่าถึงตาย
ใครก็ตามที่กินเห็ดนั่นจะตายภายในหนึ่งชั่วโมง
[อึกอัก หอบสั่น]
คุณโกหก!
ฉันไม่ได้โกหก!
เขารู้อยู่แล้วว่ามันเป็นพิษแต่ก็ยังดื่มมันอยู่ดี
[ช็อปเปอร์งุนงง] หา
ทำไมเขาถึงทำแบบนั้น
เพราะจิตใจที่ผิดเพี้ยนผิดรูป
เกินมนุษย์มนาของเขาโอนอ่อนกับเธอเสมอไง
[ดนตรีหวาดหวั่นจับใจ]
[ครางหวาดหวั่น]
[หอบสั่น ร้องไห้]
มันไม่มียาที่รักษาได้ทุกสิ่งหรอก
เพราะงั้นมันถึงต้องมีหมออยู่ยังไงล่ะ
ความใจดีมันช่วยชีวิตใครไม่ได้
ถ้าอยากจะช่วยคนล่ะก็ นายก็ต้องศึกษาและเรียนรู้วิชาแพทย์
ถ้าไม่มีวิชาพวกนั้น นายก็ไม่สามารถ ช่วยใครได้เลยแม้แต่คนเดียว
[ร้องไห้]
[ดนตรีบีบคั้นสะเทือนอารมณ์]
แต่ด็อกเตอร์บอกว่า…
เจ้าโง่นั่น
[ถอนใจ]
ด็อกเตอร์ฮิลลุคไม่กลับมาหรอก
[ร้องไห้โฮ]
เขาจะให้ปราสาทดรัมเป็นหลุมฝังศพของตัวเอง
[ดนตรีบีบหัวใจผสานทำนองกล้าหาญ]
[ทหารร้องโหยหวน]
[ออกแรง]
[หอบเหนื่อย]
[ฮิลลุค] จนกว่าจะลมหายใจสุดท้าย
[ช็อปเปอร์ร้องไห้โฮ]
[ฮิลลุค] ฉันจะยอมทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้
เพื่อบรรเทาความเจ็บปวดของผู้ป่วย
[แผดร้องหัวใจสลาย]
[ช็อปเปอร์ร้องไห้]
เข้มแข็งไว้ก่อนนะ เพื่อนพ้องแพทย์
ฉันมาช่วยทุกคนแล้ว
[หอบ]
[ฮึดออกแรง]
[ดนตรีเบาลง]
[หมอ] เรายังต้อง ติดตามอาการท่านต่อไป ฝ่าบาท
ด้วยความอยากอาหารไม่สิ้นสุดของท่าน
ผมก็นึกไม่ออกเลยว่า ดรัมจะเป็นอย่างไรหากท่านประชวร
แม้จะตรวจอย่างถี่ถ้วนแล้ว
ก็ยังกังวลผิดที่ผิดทาง
ฉันน่ะแข็งแรงสมบูรณ์ดี ฮื่อ
- ฉันแข็งแกร่งเหมือนกระทิง ฮ่าๆ - [หัวเราะ]
- โอ๊ย! - [หมออึกอัก]
แน่นเกินไปแล้ว
ขออภัย ราชาวาโปล
- เอาหมอคนนี้ออกไป - [บ่าว 1] ครับท่าน
และให้มันโดนลงโทษอย่างหนักหน่วง
โทษฐานที่เกือบทำให้ร่างกายของราชาเป็นแผล
[บ่าว 2 วิ่งหอบ] ฝ่าบาท
ฝ่าบาท
หมอที่หลบหนีมานี่แล้วล่ะ
[วาโปลฮึ่ม]
[ฮิลลุค] พาฉันไปหาคนไข้!
[ฝีเท้าย่ำมา]
[วาโปล] หือ
[ประตูเปิด]
ฉันมาเพื่อรักษาหมอที่ป่วยอยู่
ป่วยเหรอ
ก็อย่างที่เห็น ที่นี่ไม่มีใครป่วย
[ถอนใจ]
[หอบ]
ขอบคุณพระเจ้า
[ถอนใจ]
[หอบหมดแรง]
ที่แท้ฉันก็โดนหลอกนี่เอง
[หัวเราะลั่น]
เหลือจะเชื่อกับเจ้าบื้อนี่เลยเนอะ
นึกว่าคนจะเป็นหมอได้ต้องฉลาดซะอีก
ฮ่าๆๆ
ฉันขอสั่งให้ประหารหมอที่หลบหนีคนนี้
ในทันที ณ บัดนาว
รู้ดีอยู่แล้วนี่
ทำไมยังมาอีก
ก็ฉันเป็นหมอนี่
ถ้าหากมีคนป่วย
ฉันก็ต้องถ่อไปรักษา
[วาโปล] ถ้านี่เป็นเหตุฉุกเฉินจริง
ฉันคงไม่เรียกหมอเถื่อนอย่างแกมาหรอก
ดาลตัน!
ยิงไอ้กบฏนี่ให้ตาย
[ดนตรีหม่นเศร้า]
นายฆ่าฉันไม่ได้หรอก
[ถอนใจ]
คนเรานั้นจะตายเมื่อไหร่
เมื่อกระสุนเจาะทะลุหัวใจอย่างงั้นเหรอ
หรือเมื่อเจอกับโรคที่รักษาไม่หาย
[แค่นหัวเราะ]
ไม่
[ฮิลลุค] หรือว่าจะเป็น…
- ตอนที่เขากินซุปที่ทำจากเห็ดพิษกันล่ะ - [ช็อปเปอร์หอบครางอย่างเจ็บปวด]
ไม่ๆ
ไม่ๆๆ ไม่!
คนเราจะตาย
ก็ต่อเมื่อเขาถูกลืม
ฉันอาจจะหายไป
แต่ความฝันของฉัน
จะยังคงไปต่อ
และเหล่าผู้ที่เจ็บป่วยในดรัม จะได้รับการช่วยเหลือ
[ดาลตัน] ประเทศนี้เองก็ด้วยรึเปล่า
อาณาจักรดรัมยังช่วยไว้ได้มั้ย
ก็ตราบใดที่มีคนสืบสานมันต่อไป
มัวพล่ามบ้าบออะไรของแกวะ
ยิงสิเว้ย!
ไม่นาน…
จะมีสัตว์ประหลาดโผล่มา
โปรดอย่าทำร้ายเขา
เขาคือลูกชายฉัน
[ดนตรีเศร้าปนกล้าหาญ]
ให้ตายสิ
ชีวิตนี้มันดีจริงๆ
ยิงมัน!
[ดนตรีหม่นเศร้าโหมดัง]
[หายใจหอบ]
ขอบคุณนะ ช็อปเปอร์
[ลมโบกสะเทือนขุนเขา]
แด่แก ไอ้หมอเถื่อน
[วาโปลหอบ]
[วาโปลหัวเราะรัว]
[วาโปล] ฮ่าๆๆ!
มันช่างโง่ซะจริงๆ!
[วาโปลหอบ]
ไป!
เร็ว!
ฆ่าไอ้ลูกสัตว์ประหลาดของมัน
[ดนตรีระทึกคุกคาม]
[วาโปลคำรามฮึ่ม]
[วิ่งกระหืดกระหอบ]
[ดนตรีบรรเลงโหยไห้]
[สะอื้นเบาๆ]
[ร้องสั่น]
ไม่!
- [สะอื้น] -[คนเดินมา]
[คำรามกรอด]
[ดนตรีหนักเครียดขึ้ง]
[ร้องปวดใจ]
[คำราม]
- [คำราม] - [ดาลตัน] ฮึ่ม!
ถอย!
ถ้าสู้ฉันยังไม่ได้ นายก็เอาชนะพวกนั้นไม่ไหวหรอก
[ช็อปเปอร์คำรามโกรธ]
อย่าเสียสละไปอย่างเปล่าประโยชน์ เพื่อประเทศนี้เลย
[แค่นลมในคอ]
มีชีวิต
ได้โปรด
กลับบ้าน
พ่อของนายคงต้องการแบบนั้น
[ดนตรีหม่นเศร้า]
[ตะโกนเจ็บใจ]
[ช็อปเปอร์กู่ร้องเจ็บปวด]
[ดนตรีบรรยากาศอึมครึม]
ไอ้สัตว์ประหลาดอยู่ไหน
แกไม่ได้เอาหัวมันมาให้ฉันเหรอ
ฉันอยู่อย่างเมินเฉยมานานมากแล้ว
ฉันเคยรับใช้พ่อนาย
แต่ตอนนี้เห็นแล้วว่าประเทศนี้เป็นยังไง
ล่มสลาย
และฉันจะไม่เดินทางนั้นไปมากกว่านี้อีกแล้ว
[วาโปลหายใจแรง]
แกกล้าขัดคำสั่งฉันเหรอ
ฉันคือ
ราชาของแก
ใช่แล้ว
จับไอ้ทรยศนี่ไป
[ดนตรีโหมเข้าสู่การต่อสู้]
[วาโปล] ฮึ่ม
[ตะโกนลั่น]
น่าสนใจดี
[ช็อปเปอร์] คุณทำอะไรอยู่อ่ะ
[จริงจัง] ฮื่อ!
[ครางสู้กล้าๆ กลัวๆ]
[ช็อปเปอร์ครางเบาๆ]
ฉันจะต้องเป็นหมอให้ได้
ผมจะเป็นหมอให้ได้
ผมจะเป็นผู้ที่ช่วยรักษาทุกๆ โรคเลย
ผมจะไม่ยอมแพ้
ได้โปรด
ได้โปรดสอนทุกอย่างที่คุณรู้ให้ที
ทำไมฉันถึงต้องสอนนาย
[อึกอักกลั้นสะอื้น]
[ดนตรีแนวจินตนาการมหัศจรรย์]
[คุเรฮะหัวเราะหึ]
เรียกฉันว่าด็อกเตอร์รีน
[สูดหายใจ]
[เปิดจุกคอร์ก]
[ฟืนประทุลั่นเบาๆ]
[ถอนใจ]
[ลูฟี่ซดดัง]
นั่นเขาจะไปไหน
- [ผู้คนคุยกัน] - [ไก่ขัน]
[แพะร้อง]
[หมาเห่า]
[ลมพัดหวีดหวิว]
อรุณสวัสดิ์เพื่อน
ยังไม่มีข่าวจากลูฟี่
- ยังเลย - เราควรตามเขาขึ้นไป
ใช่
นี่ ฉันขอโทษที่หงุดหงิดใส่เมื่อคืน
ฉันคงรู้สึกกดดันเหมือนกันล่ะมั้ง
แต่ฉันเอามื้อเช้ามาให้
เจ๋งดี
มีอะไร
[ดาลตัน] นั่นควันจากกองไฟ
[ดนตรีส่อเค้าลางร้าย]
ไม่เห็นมีเรือเข้ามาเลยนี่
ฉันจะลองไปสำรวจดู
- ฉันไปด้วย - ไม่
อยู่นี่ ได้โปรด
มันอาจไม่มีอะไรก็ได้ แต่…
ถ้านายเชื่อใจเจ้าหญิงแห่งอลาบาสต้า งั้น…
ฉันอาจเชื่อใจนายได้เหมือนกัน
นายรู้เรื่องวีวี่เหรอ
ตอนแรกก็ไม่
แต่เราเคยพบกัน
เมื่อนานมาแล้ว
เธอเป็นสาวน้อยที่น่าประทับใจมาก
เราจะอยู่เอง
นายเพิ่งอาสาเป็นหัวหน้าหน่วยคุ้มครองเหรอเนี่ย
ก็นายบอกให้ฉันทำอะไรสักอย่าง
[อุซปถอนใจ]
[ลูฟี่] อืม
[ช็อปเปอร์] เฮ้!
ก็บอกแล้วไงว่าห้ามแตะต้องอ่ะ
ฉันเคารพธงโจรสลัดทุกผืน
มันไม่ควรถูกเก็บไว้ในกล่อง
มันควรถูกแขวน อย่างภาคภูมิ
โดยเฉพาะกับธงนี้
[ดนตรีอ่อนโยนมอบกำลังใจ]
มาไว้ในที่ที่เหมาะกัน
โห…
ฮะ!
[ลูฟี่ถอนใจ]
เช้ดเข้
ใช่
ฉันเองก็เป็นสัตว์ประหลาด
เจ๋งดีมั้ยล่ะ
[ลมหนาวพัดวูบใหญ่]
[หัวเราะ]
[ดนตรีส่อเค้าลางอันตราย]
[ดนตรีเบาลง]
-[อาวุธแล่นปัก] -[กระอัก]
[กลั้นเสียงบาดเจ็บ]
[หัวเราะ]
ไอ้ทรยศยังไม่ตาย
อีกไม่นานหรอก
[ดนตรีระทึกเครียดโหมดัง]
[ดนตรีแนวจินตนาการมหัศจรรย์]
[ดนตรีเบาลง]