Proszę na nich spojrzeć! Młodzi, szczęśliwi, zakochani…
Któż nie lubi dobrej historii miłosnej?
Tego momentu, gdy patrzy się komuś w oczy, a wszystko inne znika.
Wraz z wadami tej osoby. I chce się tylko…
Wybaczcie państwo, jeśli myśleliście, że to jest taka historia miłosna.
Albo i jest, ale oni nie są naszymi głównymi bohaterami.
A przynajmniej nie są jedynymi.
To ona jest główną bohaterką naszej opowieści.
Przyzwoitka.
Elena Bianda, do usług.
Tak, to moja historia.
Więc chyba to ja powinnam ją opowiedzieć.
Oczywiście. Proszę, panno Biando.
Dobrze.
Zacznijmy od początku.
Proszę nie myśleć sobie, że jestem służącą.
Umiem czytać i pisać.
Otrzymałam gruntowne wykształcenie i mam zdrowy rozsądek.
Dlatego jestem najlepszą przyzwoitką w mieście.
Jest nas więcej.
Niektórzy nazywają nas „przewodniczkami”.
Zamożni rodzice płacą za radzenie ich córkom w sprawach sercowych,
chronienie ich cnoty oraz pomaganie im znaleźć idealnego zalotnika.
ZALOTNICY
Za stary.
O wiele za młody.
Prostak.
Jest idealny,
jeśli chce panienka poślubić jego matkę.
Nie.
Proszę sobie nie myśleć.
Kocham historie miłosne. Zwłaszcza szczęśliwe zakończenia.
- Tak. - Tak.
Tak.
Mówi „tak”.
Powinszować! Hura!
Minus mojej pracy jest taki, że jeśli się sprawię,
to koniec.
RODZINA ANTONIA BIANDY DE TEJADA
Szczerze mówiąc, przyda mi się wasza rada.
Nie układa mi się dobrze.
Owdowiały ojciec. Trzy córki.
Nie cieszę się z ich nieszczęścia,
ale są trzy siostry.
Aż trzy.
Miałabym pracę przez wiele lat. To okazja, której nie mogę przepuścić.
Dorzucę jeszcze 500 peset i kwita.
Pochwalony.
Na wieki wieków.
Wybacz mi, ojcze, bo zgrzeszyłam.
Proszę tak nie patrzeć.
Tonący brzytwy się chwyta.
Szanowana rodzina.
MENCÍÓWNY
Ułożone młode damy.
Rok temu straciły matkę.
20 LAT ANIOŁEK
Czas, by powróciły do socjety.
I ja się tym zajmę.
18 LAT MÓL KSIĄŻKOWY
14 LAT ROBACZEK-DZIWACZEK
Teraz muszę się trzymać Podręcznika dla dobrych przyzwoitek,
by uniknąć błędów.
Bo nawet jeden błąd może zrujnować komuś życie.
Nawet jeśli to naprawdę milutki błąd.
Pewnie wiecie, dokąd to zmierza.
Co to za romans bez udręczonej bohaterki?
Proszę się przyznać. Drżycie państwo z zaciekawienia.
O NIE! MOJE SERCE!
PRZEWODNICZKI MŁODYCH DAM
LEKCJA 1: NIGDY SIĘ NIE ZAKOCHUJ
Panno…
- Eleno Biando. - Biando. Eleno Biando.
Na pewno ma pani fantastyczne referencje.
Nie za młoda pani na przyzwoitkę?
A pan za młody, by mieć trzy córki.
Nie jest pan Don Pedro Mencíą.
Santiago Torres. Miło mi.
Proszę spocząć.
Don Pedro dał mi zadanie sporządzić listę kandydatek.
- Są inne? - Liczyła pani, że jest jedyna?
Liczę, że jestem najlepsza.
Zakładam, że zna pani tę rodzinę.
Mam niejakie pojęcie.
Czy lubi pani czytać?
- Czytam, kiedy mogę. - Nie chodzi mi o Biblię.
Mnie też nie.
- Co ostatnio pani czytała? - Moby Dicka. A wcześniej Donię Perfectę.
Lubię czytać każdy gatunek, o ile to dobra literatura.
To zależy od gustu, prawda?
Nie wiedziałam, że rozmawiam z krytykiem literackim.
Rzadko spotykam kobietę, która tak lubi sarkazm. To rzadkość.
- Źle mnie pan zrozumiał. - Tak?
Uznałem, że ma mnie pani za głupca.
To samo mogę powiedzieć o panu. Choć nie miał pan złych intencji.
Jak pani okiełzna trzy młode damy ze swoim temperamentem?
Szach.
Nie wiem.
Z pańską nieocenioną pomocą?
Don Pedro.
Santiago, co tu robisz?
Nic.
Szukałem pana i wpadłem na pannę Biandę.
Zostawię was samych. Macie ważne sprawy do omówienia.
Panno Biando.
Przepraszam, panno Biando.
To pewnie sprawka moich córek.
Mój chrześniak to ich ulubiony pionek.
Przejdziemy się?
Oczywiście.
Nie jest starą panną.
Dobrze się trzyma.
Zważywszy, że jest… Hej!
…najlepszą przyzwoitką w mieście, nie jest taka stara.
- Jak nie jest bystra, to się nie nada. - Jest bystra.
Wasz ojciec musi ją przyjąć.
Do niedawna podróżowałem w interesach
po Europie i kontynencie afrykańskim.
Żona piastowała opiekę nad naszym domem i córkami.
Rozumiem. Bardzo mi przykro, panie Mencía.
W takich chwilach to ważne, by miały kogoś, komu mogą się zwierzyć.
Niektórych spraw młode damy nie mogą omawiać z ojcem.
Są pewne tajemnice córek, których przez skromność mu nie zawierzą.
To naturalne. Tak musi być.
- Muszę zasłużyć na ich zaufanie. - A jak zasłuży pani na moje?
Połowa przyzwoitek z tego miasta chce pracować w tym domu.
Straciłam oboje rodziców.
Do jutra, panno Biando.
Proszę o punktualność.
Trzy córki.
Długoterminowa pozycja. Gratulacje.
Przykro mi, że nie mogłaś pomówić z Don Pedro, Alicjo.
Bez obaw. Pracy mi nie brak.
Oby siostry Mencía nie sprawiły ci kłopotów.
Kłopotów?
To urocze panienki.
Rzeczywiście. Absolutnie cudowne.
Eleno!
Jazda!
Mam nadzieję, że mnie nie zauważył. Inaczej już po mnie.
Jak się pani miewa?
Sugeruję wyjść bramą, a nie po murze.
Więc dostała pani posadę.
Ma pani taki sam gust literacki jak moje przyjaciółki.
No nie wiem. Zapewne.
To miał być dobry dzień,
ale taki nie jest.
Całe nasze życie zależy od znalezienia nowej rodziny.
Za wcześnie.
Słucham?
Miała pani tu być punktualnie o ósmej.
W tym domu ósma oznacza ósmą.
Nie pięć po ósmej ani za pięć ósma.
Proszę poczekać do ósmej.
Która godzina?
Nie będę się powtarzać.
Wstaje pani o 7.30.
Wtedy pracownicy zabierają się do pracy.
Ma pani pół godziny na toaletę,
bo panienki Mencía schodzą na śniadanie o ósmej.
Będzie pani z nimi jadła do 8.30,
po czym przejmę je na zajęcia edukacyjno-wychowawcze.
Nie może mi pani przeszkadzać.
Pani pokój.
Przylega do pokoju panienki Cristiny.
Jest najstarsza, więc jest pani priorytetem.
Te panienki są inne od tych, którym pani służyła.
„Towarzyszyła”, jeśli łaska.
Proszę dbać o nazwisko Mencía.
Chroni pani przyszłość panienek.
Oby się pani nadawała.
Bo jeśli nie,
osobiście poinformuję Don Pedra.
Mnie ufa najbardziej w tym domu.
Zapewniam, że…
to się nie zmieni.
Moje życie się komplikuje.
Najpierw powóz, a teraz donna Angustias.
Panno Biando!
Proszę stamtąd wyjść!
Tak witamy pannę Biandę? Proszę przeprosić, bo będę musiała…
Proszę wyjść.
Jeśli pani tak miła.
Co? Zamierza mnie pani ukarać?
Przez głupi psikus?
Psikus w kiepskim guście!
I najlepszy, jaki mi spłatano.
Ale musiałam mieć minę.
Nie pozwolę na takie zachowanie!
Jestem za młoda na zawał, prawda?
Oby to się nie powtórzyło!
A panienka za młoda, by szukać jej męża.
Zaprzyjaźnienie się leży w interesie nas obu.
Jest pani gorsza od donny Angustias!
Lepiej, żeby się nie dowiedziała.
- Tak. - Nie.
- Tak. - Nie!
Niektóre żarty powinny być zabronione.
Zgadzam się. Carlota zasługuje na naganę i karę.
Za nastraszenie jej? Cristino.
Angustias, zostaw nas. Ja się tym zajmę.
Tylko grzecznie.
Czemu zawsze jej bronisz?
- Bo to nic takiego! - No właśnie.
To brak szacunku dla panny Biandy.
- To nic. - Proszę wybaczyć.
Przepraszam za starszą siostrę. Myśli, że tu rządzi.
- Martwię się o was! - Przestań. Nie jesteś mamą.
Proszę wybaczyć. I witamy.
Witamy.
Wiem, co państwo myślicie. Mencíówny spędzają mi sen z powiek.
Pierwszy dzień nie był wielkim sukcesem…
ale to nie wszystko.
Słyszeliście państwo?
Dokąd to, panienko?
Zaczerpnąć świeżego powietrza, panno Biando.
Za zimno na taki strój.
Proszę wracać do łóżka.
Pokrzyżowałam jej plany, ale nie mogę pozwolić sobie na skandal.
Panienko!
Ich wczorajsze zachowanie było haniebne.
Wymagają dyscypliny.
Ta młoda panna jej nie utrzyma.
To oficjalne.
Jest surowa i szpieguje.
Nie martw się, Angustias. To okres próbny.
- Zobaczymy, jak się dziś sprawi. - Dziś?
- Jeśli nie… - A co dziś jest?
Osobiście ją odprawię.
Dobrze.
- Angustias! - Co to za przeszpiegi?
Zwykły zbieg okoliczności.
Jest pani z natury nieufna?
To pytanie retoryczne. Znam już odpowiedź.
Miłego dnia.
Dzień dobry.
No dobrze.
Właśnie tego nam było trzeba, spokojnego śniadania.
- Moja siostra… - Jesteś nieznośna!
- A ty jesteś nudziarą, Cristino! - I co z tego, że jestem?
Proszę się śmiać. Dalej, śmiejmy się.
Dzień dobry, Don Pedro.
Proszę wybaczyć ten atak śmiechu.
Ma pan zabawne córki.
Angustias mówiła, że niemiło panią powitały.
Zwykła kłótnia wśród sióstr. Widziałam to w wielu domach.
Ale pańskie córki to prawdziwe aniołki.
Donna Angustias czeka z lekcjami.
- Nie ma dziś humoru. - A kiedy ma?
Przepraszamy.
Chodźmy.
Skoro jesteśmy sami, chciałbym omówić z panią ważną sprawę.
Czas na niespodziankę.
Słucham.
Dziś Ortegowie organizują przyjęcie w swoim domu.
Najwyższy czas, by moje córki wróciły do socjety.
Zwłaszcza Cristina.
Ma szansę na spotkanie z zalotnikiem.
Pańskim chrześniakiem, panem Torresem?
Santiago?
Na Boga, nie.
Przepraszam.
Jej zalotnikiem jest Eduardo Espinosa de Monier.
Zna go pani?
Oczywiście. To grzeczny, przystojny młodzieniec z dobrej rodziny.
To porządna partia.
Moja żona ich swatała.
Ale nie była pewna ich uczuć.
Spokojnie, Don Pedro,
zajmę się panienką Cristiną.
Dzień dobry, panienko.
Może na dzisiaj tę suknię?
Chyba nie pójdę.
Ból nie znika.
Zawsze będzie panienka tęsknić.
Ale może panienka tęsknić w łóżku,
kłócić się w domu z siostrami, gdy życie ucieka,
albo z tym żyć.
Co by powiedziała matka panienki?
Uwielbiała przyjęcia.
Nie chciałaby, żeby panienka zmarnowała życie w łóżku
i matkowała swoim siostrom.
Musi panienka iść.
Uśmiechać się i dobrze bawić.
I pozwolić przystojnemu młodzieńcowi, który wysłał list, eskortować panienkę.
Na tym polega życie.
Oddałbym wszystko, by zawsze patrzeć, jak panienka schodzi po tych schodach.
Dawno nie widziałem tego uśmiechu.
Pomogła mi moja przyzwoitka, Elena Bianda.
Miło mi.
Proszę dziś się bawić.
Będziemy grzeczni.
Subtelne podlizywanie się przyzwoitce, panie Espinosa.
A ty możesz dziś zjeść, co chcesz.
W spiżarni jest cykuta?
Pewnie chciała iść z nami.
Zgadza się.
Lepiej chodźmy, jeśli chcemy zdążyć.
Gdyby nie ja, miałaby pani dziś dużo pracy.
Dlaczego mężczyźni zwracają więcej uwagi na kobiety z towarzyszami?
Santiago?
Cristino. Eduardo.
Myślałem, że nawet pismacy odpoczywają. Nie umiesz cieszyć się życiem?
- Jak ci, którzy żyją z fortuny? - Niektórzy pracują, bo chcą.
Nie znosi bezczynności. O czym piszesz?
Książę i księżna Fernán Núñez organizują kolejne przyjęcie…
Ile powozów by się tu zmieściło?
Liczenie powozów to ciężka praca.
Tym lepiej. Zaproszę tę młodą damę do tańca.
Panno Biando, za pozwoleniem.
Miło cię widzieć, Christino.
Przyjaźni się pan z Eduardo?
To tylko znajomy.
Panno Biando,
ma pani rodzinę?
Dlaczego pan pyta?
Z ciekawości.
Nie odpowie pani?
Dziwi mnie, że interesuje pana moje życie.
A mnie zdolności konwersacyjne przyzwoitki.
Złości pana, że przegrał z kobietą, czy że nie jest tak bystry?
Odpowie pani kiedyś wprost?
Jak dowiedziała się pani, co czytają moje przyjaciółki?
Słucham?
Nieważne.
Lubi być pani poinformowana i przy tym dyskretna.
Tak jak i pan.
Robi pan notatki, gdy inni się bawią.
Niektórzy rodzą się bohaterami powieści, a inni ich autorami.
Oby umiał pan pisać.
Ależ…
Przepraszam.
Jestem okropnym krytykiem literackim, ale przyzwoitym pisarzem.
Nie czytałam pańskiej powieści.
A teraz przepraszam…
Jak idzie pierwsze przyjęcie z Mencíami?
Wspaniały początek. Ten młodzieniec jest szykowny.
Nie mamy się zakochiwać.
Nie chodzi o zakochiwanie się, a o znalezienie dobrego męża.
Musimy to zaakceptować. Skończymy jako stare panny.
To lepsze niż użalanie się nad sobą.
Nie wiem jak wy, ale ja nie chcę skończyć na ulicy.
Tak na niego patrzyłaś, że możesz tak skończyć.
Przyniosę sok. Chcecie?
- Nie. - Nie.
Dziękuję za informacje o córkach.
Powiesz, jak dostałaś tę pracę?
Mówiłam, że jestem sierotą.
Kłamałaś.
- Ale to nie jest najgorsze. - Nie?
Gabriel tu jest.
Gdzie dokładnie?
Wychodził z dom Mencíów.
Jest w mieście.
Cóż za przypadek.
Jeśli odkryje, że tu jestem…
Kto odkryje?
Alicjo, niegrzecznie wtrącać się w rozmowy innych.
Spokojnie. Przyszłam się przywitać
i zapytać, jak idzie z Mencíównami.
Całkiem wspaniale.
- Cieszę się. - Jasne.
Na szczęście dostałam inną pracę. Właśnie się nią zajmuję.
Alba de Ibáñez.
Niezbyt wymagająca młoda dama, prawda?
Co do Mencíówien…
Cristina jest urocza.
A Sara… jest niezwykłą młodą damą.
Świetnie radzi sobie z wachlarzem.
Trzy siostry,
trzy razy więcej pracy.
- Nie nadepnął ci na palce. - Jest uroczy.
I przystojny.
Wiesz, co mówią o dobrych tancerzach.
Nie, co mówią?
Nie słuchaj ich, kochana. Dziewczyny mają pstro w głowach.
Donno Paquito, słyszy pani to, co chce.
I dobrze na tym wyszłam. Ucz się ode mnie.
Muszę iść.
Eduardo chce iść ze mną na spacer.
Romantyczny spacer. Cudownie!
Baw się dobrze!
- Będziecie sami… - Pójdę z panienką.
- Oczywiście. - Spodziewałam się tego.
Esther, dziękuję za polecenie najlepszej przyzwoitki w mieście.
Dla przyjaciół wszystko. Prawda, Josefino?
Ależ oczywiście.
Eleno!
Panna Sara.
Miałam mieć na nią oko.
Nie ma jej.
Co?
Nie poradzisz sobie z trzema.
Czy coś się stało?
Nie. Sprawy osobiste.
- Mamy iść z panią? - Nie. Wszystko w porządku.
Może mi pani zaufać.
Wrócę za kilka minut.
- Pamiętasz? - Co panienka robi?
- Poznała panienka doktora Aguilara? - Tak, przy pańskim powozie.
Przepraszam za nieporozumienie. To niefortunne…
Leczyłem jej matkę, zanim…
Widziałem, jak Sara się nią opiekowała.
I jak łaknęła wiedzy.
Byłaby wielka szkoda nie pielęgnować talentu i poświęcenia.
Rozumiem, jest pan jej korepetytorem.
Zgadza się.
Dziękuję, doktorze.
Może pan iść. Do zobaczenia pojutrze.
Dobrze.
Proszę nikomu nie mówić.
Woli panienka, by brali ją za kokotę?
Niż za studentkę?
W każdej rodzinie jest czarna owca.
To niemal wymóg.
Po co to ukrywać?
Bo mój ojciec nie pozwoliłby mi.
Potrzebuję jego pozwolenia, żeby zapisać się na medycynę.
Myślałam, że może jeśli zdam egzamin wstępny…
to go przekonam.
Proszę mnie kryć przez kilka dni.
Proszę tylko o pozwolenie, by wybrać własną drogę.
Widzi pani?
Wszystko w porządku?
W jak najlepszym, Don Pedro.
Czas wracać do domu.
Jedźcie przodem.
Dołączymy z panienką Christiną i Eduardo.
Niech się razem pokażą.
Dziękuję, panno Biando. Idziemy?
- Wyjaśnię to. - Wszystko jasne.
- Eleno. - Proszę siedzieć cicho.
- Wszystko w porządku? - Tak. Idealne przyjęcie.
Nie zamierzałaś chyba wychodzić?
Nie. Tylko się przewietrzę.
Gdzie panienka Cristina?
Zostawiłaś ją?
Widziałam ją z zalotnikiem. Mieli się ku sobie.
Gorąco zapewniam…
Ogień!
Pomocy! Ogień!
Eleno!
Nie, Eleno.
Proszę się odsunąć.
Wszystko dobrze?
Prawie się sparzyłaś.
Ważne, że wszyscy są cali.
I nikt się nie dowiedział.
Ale ja wiem i to wystarczy.
Co panienka sobie myślała?
Że nie jestem matką moich sióstr i mogę być sobą.
Że mogę zaznać szczęścia.
Sama kazała mi pani żyć.
Mówiłam o tańcu, a nie o tym.
To był akt szczerej miłości.
Więc pewnie weźmiecie ślub.
Dla dobra naszej reputacji.
Gdyby to się wydało…
A ja obawiałam się o siostrę panienki.
- Przepraszam. - Nie przepraszaj. Ja nie żałuję.
Poproszę o twoją rękę. Będziemy szczęśliwi.
Kocham cię.
Wciąż tu jestem.
MIESIĄC PÓŹNIEJ
Nie. To nie na pogrzeb.
To ważny dzień. Nigdy nie byłam tak zadowolona z oświadczyn.
Nie.
- Nie! - Nie zostajesz na oświadczynach?
- Nie mogę. - To mój dzień.
Panno Biando, proszę go przekonać.
Jeśli panienka nie umie, to ja też nie.
Ma rację. Próbowałem to odłożyć…
Nie wierzę ci. Co jest tak ważne, że nie możesz przełożyć?
Cóż, Cristino, szczerze mówiąc, nie mogę zostać, bo nie mogę…
odmówić szefowi.
Bo praca wiąże się z dużą odpowiedzialnością i…
Przepraszam, muszę iść.
Myślałam, że powie coś innego.
Podobają się?
Są przepiękne.
Denerwuję się.
Będzie idealnie.
Jaki mamy plan na dziś?
Woźnica będzie czekał po oświadczynach.
Musi panienka wrócić przed północą.
Ojciec panienki wtedy wraca. Zostawię tylne drzwi otwarte.
Dziękuję.
Poważnie?
Nie mogę iść na czarno?
To oświadczyny, nie pogrzeb.
A to nie to samo?
W porządku,
ale bez żartów.
Panno Biando, ciekawią mnie pani metody.
Jak przekonać wiecznie zapłakaną dziewczynę…
Mam panią swatać? Jestem najlepsza, ale cudów nie czynię.
Tylko Matka Boska czyni cuda.
Nie zostałeś na oświadczynach?
Dłużej tego nie zniosę.
To koniec.
Wiesz, co mówią, kochany.
Gdy kończy się jedna historia,
zaczyna się druga.
No już.
Proszę grać na mój znak.
Myślisz, że coś mu się stało?
Jak nie, to ja mu coś zrobię.
Na pewno niedługo przyjedzie.
Nadciąga!
Już jedzie.
Co za powitanie.
Iście królewskie.
Mam wiadomość dla panienki Cristiny Mencíi!
Dość!
Kto mi zapłaci za doręczenie?
„Panienko Mencío, proszę wybaczyć zwodzenie jej.
Wyjeżdżam do Paryża. Proszę mnie nie szukać.
Nasz związek nie może się udać. Proszę wybaczyć…”
Córciu,
otwórz drzwi.
Chcemy porozmawiać.
Może rzuci się przez okno.
I poplami się krwią? Nie.
- Cristino. - Utopi się w rzece?
- To niemodne. - Otwórz drzwi.
Cristino!
Mogę?
Panienko.
To normalne, że panienka się tak czuje.
Ja i rodzina panienki będziemy ją wspierać.
Donna Angustias też.
Może panienka milczeć.
Umiem milczeć w towarzystwie.
Trucizna.
Lepiej. Bez bałaganu.
Nie spytam, jak się panienka ma.
Przed panienką całe życie…
Powinnam już mieć te dni.
Zwykle mam jak w zegarku.
Jestem brzemienna.
Jeśli ktoś się dowie, to już po mnie.
Co ja pocznę?
Co my poczniemy?
Nikt nie mówi ci, co masz robić w takich chwilach.
Nigdy nie myślisz, że to może się to przydarzyć tobie.
Teraz zagrożone są dwa życia.
Jej
i moje.
Panno Biando, ostrzegam, że to dopiero początek.
Może ja to przejmę?
Nie!
Da sobie pani radę?
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz