Spójrzcie na nich. Szczęśliwi, zakochani. Kto się oprze dobrej historii miłosnej?
Tej chwili, gdy patrzycie sobie w oczy i świat znika.
Jedyne czego pragniecie…
Przepraszam, myśleliście, że to taka romantyczna historia? Tak,
ale oni nie są głównymi bohaterami. Nie jedynymi.
W tej opowieści najważniejsza jest ta dama, przyzwoitka.
Elena Bianda. Tak, to moja historia. Więc ja ją opowiem.
Oczywiście, señorita Bianda.
Dobrze, zacznijmy od początku.
Nie jestem służącą.
Umiem czytać, pisać,
jestem wykształcona i potrafię oceniać ludzi. Dlatego jestem
najlepszą przyzwoitką w mieście. Choć nie jedyną.
Niektórzy wolą nas nazywać towarzyszkami.
Zamożni rodzice płacą mi za doradzanie ich córkom w sprawach miłosnych,
ochronę ich honoru i za pomoc w znalezieniu idealnego zalotnika.
Za stary.
Za młody.
Zbyt pospolity.
Idealny, jeśli chcesz poślubić jego matkę.
Nie!
Nie.
Nie zrozumcie mnie źle, uwielbiam historie miłosne,
zwłaszcza te ze szczęśliwym zakończeniem.
Tak.
On też.
Minusem mojej pracy jest to, że gdy dobrze ją wykonam…
kończy się.
Potrzebuję twojej rady. Nie układa mi się najlepiej.
Jeden ojciec, trzy córki.
Nie raduje mnie ich nieszczęście, ale to trzy siostry. Trzy!
Miałabym pracy na kilka lat. Nie mogę przegapić takiej okazji.
Książki, 50 peset i jesteśmy kwita.
Zdrowaś Mario, łaskiś pełna.
Bez grzechu poczęta.
Wybacz mi Ojcze, bo zgrzeszyłam.
Nie patrzcie tak. Czasy są ciężkie.
Zamożna rodzina. Porządne panienki.
Rok temu straciły matkę.
Pora, by znów udzielały się towarzysko. Zadbam o to.
CARLOTA MENCÍA - LAT 12 - EKSCENTRYCZKA
Teraz muszę tylko przestrzegać podręcznika towarzyszek,
by nie popełnić żadnych błędów. Bo jeden błąd może zrujnować życie.
Nawet najprzystojniejszy błąd, jaki widzieliście.
Pewnie wiecie, dokąd to zmierza.
Nie ma dobrej historii miłosnej bez cierpiącej bohaterki. Przyznajcie,
jesteście ciekawi, co będzie dalej.
MOJE SERCE!
PRZEWODNICZKI MŁODYCH DAM
LEKCJA 1 NIGDY SIĘ NIE ZAKOCHUJ
Señorita…
Elena Bianda.
Bianda, Elena Bianda. Ma pani doskonałe referencje.
Nie jest pani za młoda na przyzwoitkę?
A pan na trzy córki? Don Pedro to nie pan.
Santiago Torres. Proszę spocząć.
Don Pedro poprosił mnie o wstępną listę kandydatek.
Są inne?
Sądziła pani, że jest jedyna?
Sądzę, że jestem najlepsza.
Zakładam, że sprawdziła pani rodzinę.
Zrobiłam trochę notatek.
Zatem lubi pani czytać?
Czytam, kiedy mogę.
Nie mówię o Biblii.
Ani ja.
Pani ostatnia lektura?
Moby Dick. A wcześniej Doña Perfecta. Liczy się dobra literatura.
Dobra? To subiektywne.
Nie miałam pojęcia, że jest pan krytykiem literackim.
Rzadko spotykam tak sarkastyczne kobiety.
Źle mnie pan zrozumiał.
Doprawdy? Myślałem, że ma mnie pani za imbecyla.
Mogłabym powiedzieć to samo. Ale wiem, że nie miał pan złych intencji.
Jak pani sobie poradzi z trzema temperamentnymi młodymi damami?
Szach.
Nie wiem.
Z pańską nieocenioną pomocą?
Don Pedro.
Co tu robisz?
Nic. Szukałem cię i wpadłem na panią Biandę. Idę, bo wiem,
że macie ważne sprawy do omówienia.
Proszę wybaczyć. To sprawka moich córek.
Mój chrześniak jest ich ulubioną marionetką.
Przespacerujemy się?
Oczywiście.
Nie jest starą panną. Wygląda na miłą.
Jak na najlepszą przyzwoitkę w mieście jest dość młoda.
Jeśli nie jest bystra, nie przyda się.
Jest.
Teraz wasz ojciec musi ją tylko zatrudnić.
Do niedawna spędzałem większość czasu poza domem. Pracowałem,
podróżowałem po Europie i Afryce. Żona zajmowała się domem i córkami.
Współczuję straty. W takich chwilach warto mieć kogoś,
kto umie słuchać. Młode damy nie wszystko mówią ojcu.
Ze wstydu nie zdradzają pewnych sekretów. To normalne. Tak powinno być.
Muszę zdobyć ich zaufanie.
Jak zdobędzie pani moje? Połowa przyzwoitek chce pracować dla mnie.
Ja też straciłam rodziców.
Do jutra, señorita Bianda. Tylko punktualnie.
Trzy córki. Gratuluję.
Przykro mi, że Don Pedro nawet z tobą nie porozmawiał.
Nie martw się. Oby Mencíówny nie sprawiły ci problemów.
Problemów? To czarujące panienki.
Oczywiście. Niezwykle czarujące.
Elena!
Jedziemy.
Mam nadzieję, że mnie nie widział. Inaczej będzie po mnie.
Señorita Bianda. Jeżeli pani wychodzi, polecam bramę, a nie filar.
Podobno posada jest pani.
Ma pani równie kiepski gust literacki jak moje przyjaciółki.
Nic o tym nie wiem.
Myślałam, że ten dzień będzie udany, ale nie był.
Nasze życie zależy od znalezienia nowej rodziny.
Jest pani wcześnie!
Słucham?
Miała być pani punkt ósma. W tym domu ósma oznacza ósmą.
Nie pięć po ani za pięć. Zaczeka pani do ósmej.
Macie czas?
Powiem to tylko raz. Pobudka o wpół do ósmej.
O tej porze służba zaczyna pracę.
Panienki schodzą na śniadanie o ósmej, więc ma pani pół godziny
na wyszykowanie się.
Je pani śniadanie z nimi do ósmej trzydzieści.
Potem ja zajmuję się ich wychowaniem. Nie będzie mi pani wchodzić w drogę.
Pani pokój.
Przylega do pokoju panienki Cristiny. Jako najstarsza jest pani priorytetem.
Panienki różnią się od tych, którym pani służyła.
Towarzyszyłam.
Teraz rodzina Mencía jest jak pani własna.
W pani rękach jest przyszłość trzech młodych dam. Mam nadzieję,
że sprosta pani temu zadaniu. Jeśli nie, poinformuję o tym Dona Pedra.
Jestem jego powiernicą. I zapewniam, że to się nie zmieni.
Sprawy komplikują się z każdą minutą. Najpierw powóz, a teraz Doña Angustias.
Señorita Bianda!
Natychmiast stąd wyjdź! Myślisz, że tak należy powitać señoritę Biandę?
Natychmiast ją przeproś albo… Proszę nas zostawić.
Co? Zostanę ukarana za ten żart?
Za niesmaczny żart.
I najlepszy, jaki mi zrobiono. Nie wyobrażam sobie swojej miny…
Nie będę tolerować takiego zachowania!
Jestem za młoda na zawał serca.
Żeby mi się to nie powtórzyło!
Jesteś za młoda, żebym szukała ci męża, więc lepiej będzie,
jeśli się zaprzyjaźnimy.
Jest pani gorsza niż Doña Angustias!
Lepiej będzie, jeśli się nie dowie.
Tak. Nie.
Tak.
Nie. Niektóre żarty są niedopuszczalne.
Zgadzam się. Carlotę trzeba ukarać. Za żart? Cristina.
Angustias, wyjdź. Załatwię to.
Zachowuj się.
Zawsze jej bronisz. Bo to głupota!
Właśnie.
To brak szacunku.
To nic. Proszę nam wybaczyć.
Uważasz, że o wszystkim decydujesz!
Martwię się o was. Nie jesteś mamą!
Przepraszamy. I witamy.
Witam.
Wiem, co powiecie. Przez Mencíówny nie mogę spać.
Mój pierwszy dzień nie był udany, ale to nie jedyny powód.
Słyszeliście to?
A panienka dokąd?
Muszę się przewietrzyć, señorita Bianda.
Jest zbyt rześko. Proszę wracać do łóżka.
Tak, pokrzyżowałam jej plany, ale nie stać mnie na skandal. Panienko!
Wczorajsze zachowanie było gorszące.
Pańskie córki potrzebują dyscypliny.
Wątpię, czy ta młoda kobieta sobie poradzi.
Mam potwierdzenie. Ta megiera jest szpiegiem.
Spokojnie, Angustias. Przekonamy się dziś wieczorem.
Wieczorem?
Co będzie wieczorem?
Osobiście ją zwolnię.
Dobrze.
Angustias!
Co pani tu robi?
To przypadek czy zawsze posądza pani ludzi o najgorsze? Pytanie retoryczne.
Miłego dnia.
Dzień dobry.
Doskonale. Tego nam trzeba. Jedzenia w ciszy i spokoju.
Dopóki moja siostra… Przestań!
Jesteś irytująca! Co z tego?
Szybko! Śmiejcie się głośno!
Dzień dobry, Don Pedro. Przepraszamy za ten atak śmiechu.
Pańskie córki są przezabawne.
Angustias mówiła, że nie powitano pani jak należy.
To tylko sprzeczka sióstr. Nieraz to widziałam.
Ale pańskie córki to aniołki.
Doña Angustias czeka na was. Jest w kiepskim humorze.
Jak zawsze.
Proszę nam wybaczyć.
Chodźmy.
Zostaliśmy sami, więc chciałbym omówić coś ważnego.
Nadchodzi niespodzianka.
Dobrze.
Dziś Ortegowie wydają wieczorek. Pora, by moje córki wróciły
do życia towarzyskiego, zwłaszcza Cristina.
Nie chcę, by przegapiła okazję na
spotkanie z zalotnikiem.
Mówi pan o swoim chrześniaku?
Santiago? Boże, nie.
Przepraszam.
Jej zalotnik to Eduardo Espinosa de Monier. Zna go pani?
Oczywiście. To wykształcony,
przystojny młody człowiek z dobrej rodziny. Doskonały zalotnik.
Moja żona pośredniczyła między nimi, ale nie była pewna ich uczuć.
Proszę się nie martwić. Zajmę się panienką Cristiną.
Dzień dobry, panienko.
Może ta na wieczór?
Nie wiem, czy mogę.
Wydaje się, że ból nie minie. Zawsze będzie panienka za nią tęsknić.
Może panienka tęsknić, leżąc w łóżku,
nie wychodząc z domu i kłócąc się z siostrami albo wybierając życie.
Co powiedziałaby matka panienki, gdyby tu była?
Uwielbiała przyjęcia.
Nie chciałaby,
żeby spędziła panienka najlepsze lata w łóżku i zajmując się siostrami,
jakby była ich matką. Musi panienka wyjść, uśmiechać się i bawić.
I powinna panienka umówić się z młodzieńcem,
który przysłał ten list.
Nie o to chodzi w życiu?
Dopilnuję, by każdego dnia mojego życia patrzeć,
jak schodzisz tymi schodami.
Dawno się tak nie uśmiechałaś.
To jej wina. Moja przyzwoitka, Elena Bianda.
Miło mi.
Dziś pani też jest gościem. Będziemy grzeczni.
Lizusostwo. Jakie to subtelna.
Możesz zjeść, co chcesz.
Podadzą cykutę?
Też chciała iść na przyjęcie.
Tak. Lepiej ruszajmy, jeśli chcemy być na czas.
Gdyby nie ja, byłaby pani bardzo zajęta.
Proszę mi kiedyś wyjaśnić, czemu mężczyźni zwracają
większą uwagę na kobietę, gdy ma towarzystwo.
Santiago.
Cristina. Eduardo.
Myślałem, że pisarze czasem odpoczywają. Nie uczą was się bawić?
Jak ci, którzy nie pracują?
Niektórzy pracują, bo chcą.
Nie lubi bezruchu. O czym pisałeś?
Książę Fernán Núñez zorganizował wieczorek w tym samym czasie.
Ile powozów się tam uda?
Dwadzieścia.
Może 23.
Liczenie powozów. Trudne zadanie.
Skorzystam z okazji i poproszę tę młodą damę do tańca. Za pani pozwoleniem.
Miło cię widzieć, Cristino.
Nie jest pan przyjacielem Eduarda?
Tylko znajomym.
Ma pani rodzinę, señorita Bianda?
Czemu pan pyta?
Z ciekawości. Czemu pani nie odpowie?
Zaskoczyło mnie zainteresowanie moim życiem.
Mnie dziwią takie riposty u przyzwoitki.
Przeszkadza panu, że nie jest pan tak bystry jak sądził?
Odpowie mi pani wprost?
Musi mi pani zdradzić, jak poznała ich gust literacki.
Co pan insynuuje?
Nic.
Lubi pani być dobrze poinformowana i niewidoczna.
Jak pan, z tego, co widzę. Wszyscy inni się bawią.
Jedni rodzą się na bohaterów powieści, a inni na ich autorów.
Oby był pan dobrym pisarzem.
Mogę być kiepskim krytykiem, ale nie jestem złym pisarzem.
Przysięgam na Boga.
Nie czytałam pańskiej powieści. Pan wybaczy.
Jak idzie wieczorek z rodziną Mencía?
Zaczął się wspaniale. To przystojny młodzieniec.
Nie my mamy się zakochać.
Ani sprawić, by się zakochały. Szukamy im dobrych mężów.
Musimy pogodzić się z tym, że będziemy starymi pannami.
Lepsze to niż użalanie się nad sobą.
Nie chcę być głodna na ulicy.
Tak na niego patrzysz, że wylądujesz na ulicy.
Idę po wino. Chcecie?
Nie.
Dziękuję za informacje o nich.
Zdradzisz mi, jak dostałaś tę pracę?
Powiedziałam mu, że straciłam rodzinę.
Okłamałaś go.
Nie to jest najgorsze.
Gabriel tu jest.
Gdzie?
Wczoraj widziałam, jak wychodzi z domu Mencíów.
Jest w mieście.
Co za przypadek.
Jeżeli się dowie… Kto?
Alicia. Podsłuchiwanie jest niestosowne.
Spokojnie. Chciałam tylko spytać, jak ci idzie.
Wyjątkowo dobrze.
Cieszę się.
Nie wątpię.
Wybrano mnie na ostatniej rozmowie. Już towarzyszę młodej damie.
Alba de Ibañez.
Panienka z niskimi standardami.
A Mencíówny. Cristina jest urocza.
Za to Sara jest wyjątkowa. Doskonale używa wachlarza. Trzy siostry,
trzy razy więcej pracy.
Ani razu cię nie nadepnął.
Jest uroczy.
I przystojny.
Wiecie, co mówią o tańczących mężczyznach.
Co?
Nie słuchaj ich. Dzisiejsze panienki są okropne.
Doña Paquita, słyszysz to, co chcesz.
I dobrze na tym wychodzę.
Muszę iść. Eduardo czeka na spacer po ogrodzie.
Romantyczny spacer.
Miłej zabawy.
Sami?
Ze mną.
Oczywiście. Naturalnie. Esther,
dziękuję za polecenie nam najlepszej
przyzwoitki w mieście.
Dla przyjaciółki wszystko. Prawda?
Oczywiście.
Elena!
Panienka Sara. Miałam jej pilnować, ale nie mogę jej znaleźć.
Co?
Trzy dziewczyny to zbyt wiele.
Coś się stało?
Nie. Sprawa osobista.
Mamy pani towarzyszyć? Nie. To nic takiego.
Może mi pani zaufać.
Wrócę za kilka minut.
Czyli to do tego? Rozumiem.
Pamiętasz, jak to było?
Co robicie?
Zna pani doktora Dr. Águilara?
Miałam przyjemność zeszłej nocy.
Przepraszam za nieporozumienie. Wiem, to nie najlepszy sposób…
Leczyłem jej matkę. Widziałem, jak Sara się nią opiekowała.
Jest spragniona wiedzy. Stratą byłoby niepielęgnowanie
takiego talentu.
Więc jest pan jej nauczycielem.
Zgadza się.
Dziękuję, doktorze. Do zobaczenia pojutrze.
Dobrze.
Będę wdzięczna, jeśli pani nikomu nie powie.
Woli panienka, by ludzie mieli ją za głupią.
Lepiej, by nie wiedzieli, że uczę się medycyny.
Każda rodzina zasługuje na czarną owcą.
Czemu to taki sekret?
Bo ojciec mi nie pozwoli. Potrzebuję jego zgody na studia.
Pomyślałam, że jeśli zdam egzamin,
zdołam go przekonać. Musi mnie pani kryć przez kilka dni.
Proszę tylko o możliwość
decydowania o swoim losie!
Widzi pani?
W porządku?
Jak najbardziej, Don Pedro.
Czas iść.
Panienka Cristina i ja przyjedziemy później
z Eduardem. Powinni pokazywać się razem.
Dziękuję, señorita Bianda.
Wyjaśnię!
Nie ma czego.
Elena.
Bądźcie cicho!
Wszystko dobrze? Tak. Idealny wieczorek.
Nie planowałaś jechać?
Nie. Chciałam się przewietrzyć.
Zostawiłaś panienkę Cristinę samą?
Widziałam ją z zalotnikiem. Byli cali zakochani.
Stawiam swoje życie… Ogień!
Pali się!
Pomocy!
Elena, nie! Odejdź od krzaków!
Nic ci nie jest?
Prawie spłonęłaś.
Nikt nie ucierpiał. I nikt nie wie, co się stało.
Ja wiem.
Co sobie myślałaś, młoda damo?
Że nie jestem matką moich sióstr, tylko sobą.
Chciałam być szczęśliwa przez chwilę. Kazała mi pani żyć.
Mówiłam o tańcu. Nie o tym.
To był akt szczerej miłości.
Zakładam, że zamierzacie się pobrać.
Dla dobra reputacji waszej i mojej. Wiecie, co by było,
gdyby ktoś się dowiedział? Myślałam, że siostra panienki będzie nieznośna.
Przepraszam.
Nie przepraszaj. Niczego nie żałuję. Pobierzemy się i będziemy szczęśliwi.
Kocham cię.
Nadal tu jestem!
MIESIĄC PÓŹNIEJ
Nie. Nie są na pogrzeb. To wyjątkowy dzień.
Nigdy tak się nie cieszyłam z zaręczyn.
Nie.
Nie zostaniesz?
Nie mogę. Ale to najszczęśliwszy dzień mojego życia!
Señorita Bianda, proszę kazać mu zostać!
Skoro panienki nie słucha, mnie tym bardziej.
Ma rację! Próbowałem, ale… Nie wierzę. Co jest takie ważne?
Prawda jest taka, że nie mogę zostać, bo nie mógłbym…
Nie mogę znowu odmówić szefowi. Praca wiąże się z odpowiedzialnością.
Przykro mi.
Myślałam, że powie coś innego.
Podobają się?
Są piękne. Denerwuję się.
Wszystko pójdzie idealnie.
Jaki jest plan na wieczór?
Zaufany stangret będzie czekał na końcu ulicy po zaręczynach.
Musi panienka wrócić przed dwunastą. Przed swoim ojcem.
Zostawię otwarte tylne drzwi.
Dziękuję.
Poważnie?
Czemu nie czerń?
Bo to zaręczyny, nie pogrzeb.
To nie to samo?
Zgoda. Ale bez żartów.
Señorita Bianda, ciekawią mnie pani metody.
Jak wyciągnęła pani stąd szlochającą dziewczynę, a nagle… Jestem najlepsza,
ale cudów nie zdziałam.
Na dziewicę Maryję!
Nie zostałeś na zaręczyny?
Nie mogę, Juano.
To koniec.
Wiesz, co mówią, chłopcze.
Zawsze można zacząć kolejny rozdział.
Proszę.
Zaczniecie grać na mój znak.
Myślisz, że coś mu się stało?
Oby nie. Dla jego dobra.
Na pewno zaraz przyjdzie.
Jedzie! Jest tutaj!
Ale powitanie. Nawet króla tak nie witają. Mam list dla panienki Cristiny Mencíi.
Stop.
Kto mi zapłaci?
„Señorita Mencía, żałuję, że dałem ci fałszywą nadzieję.
Wyjeżdżam do Paryża. Nie szukaj mnie.
Nasz związek jest niemożliwy. Przepraszam…” Córeczko,
otwórz. Chcemy tylko porozmawiać.
Może rzucił się z okna jak w powieściach.
I był cały we krwi? Nie.
Może utopił się w rzece?
To za mało modne.
Cristina!
Mogę?
Panienko, to normalne, że tak się czujesz.
Ojciec i siostry zawsze będą przy tobie. Ja też.
Doña Angustias także.
I Doña Angustias.
Nie musisz ze mną rozmawiać.
Umiem być milczącą towarzyszką.
Trucizna.
To lepsze.
Nie spytam, jak się panienka czuje.
Przed panienką całe życie. Nie mam miesiączki.
Nigdy mi się nie spóźnia.
Jestem brzemienna.
Jeśli ktoś się dowie, już po mnie. Co mam robić?
Co zrobimy?
Kiedy zaczynasz tę pracę, nikt ci nie mówi,
co począć w takiej sytuacji, bo, szczerze mówiąc,
nie myślisz, że to spotka ciebie. Zagrożone są dwa życia. Jej i moje.
Señorita Bianda, ostrzegam, że to dopiero początek.
Wolisz nie opowiadać tej historii?
Nie!
Na pewno sobie poradzisz?