Młoda dama musi się wiele nauczyć.
Na przykład, jak mówić bez słów.
„Kocham cię”.
„Odejdź, proszę”.
„Nienawidzę cię”.
Siostry Mencía mają do tego talent, ale ja byłam o wiele lepsza.
Znałam wszystkie znaki.
Poza tym.
Jakie były szanse, by poczęła już po jednym razie?
Fizjologię reprodukcyjną kobiety w ciągu jej życia
można porównać do fali, która wznosi się od początkowej niepłodności
do szczytowej płodności, by znów spaść…
Parafrazując pana Duncana, jeśli młoda osoba nie używa antykoncepcji,
bo jeszcze jej nie wynaleziono, szanse są wysokie.
I tak 15 minut przyjemności
zamienia się w pomyłkę z anielską buziuchną.
A wtedy co można począć?
Tak, wiem.
…odpuść nam nasze winy…
Jeśli Bóg istnieje, ma lepsze rzeczy do roboty.
Nie naprawimy tej tragedii modlitwą.
Leci lalka!
Panienka ma niezłe oko.
Oby nie ćwiczyła przed popełnieniem zbrodni.
Trenuję od lat. To pomaga mi się wyładować.
Domyślam się, że z lalkami od niedawna.
Jeśli nie chce panienka dziecka, mogę pomóc.
Co? Nie. Jak może pani tak myśleć?
Leci lalka!
Rozumiem.
Ale nie o to chodzi.
Nie będę ich potrzebować.
Jak zniszczysz swoje dzieciństwo, daj postrzelać.
- Nie. - Nie.
Czy ktoś pozwoli mi się bawić?
Zawsze chciałam być matką. Ale po kolei.
Najpierw zalotnik, potem ślub, a potem dziecko.
Leci lalka!
Nie da się zmienić tej kolejności.
Ale można zapobiec przypadkowemu zgonowi.
Lubię swoje życie. Nie chcę stracić ojca i skrzywdzić moich sióstr.
Wie pani, jakie to okropne?
Mam pomysł.
- Muszę porozmawiać z Eduardo. - Wyraźnie mówił, że jest w Paryżu.
Eduardo mnie kocha!
Jestem pewna.
To nierozsądne, panienko.
Proszę mi zaufać.
Bo już próbowałam.
Chciałabym porozmawiać z panią Espinosą.
Proszę za mną.
Nie wyszło najlepiej.
Jest już zaręczony?
A wkrótce żonaty.
Więc niech ta ladacznica zostawi mojego syna w spokoju.
Nie zrujnuje jego zaręczyn.
Zgadzam się. Eduardo to kanalia.
Lepiej, żeby Cristina nie wiedziała.
Bo będzie więcej tragedii.
Jest panienka dobrą osobą.
Ludzie popełniają błędy. On nie jest panienki godzien.
Proszę odejść.
- Powiem mojemu ojcu, że… - Bez obaw.
Mam plan.
PRZEWODNICZKI MŁODYCH DAM
LEKCJA 2: NIE KŁAM
Odwołuję się do Pisma Świętego mówiąc,
że pośród wszystkich grzechów
ten jest najbardziej przewrotny.
List do Koryntian, rozdział szósty.
„Strzeżcie się rozpusty!”
Pożądanie nas oślepia!
Zaciemnia nasz osąd!
Czyni nas bezbożnymi.
Biedna dziewczyna. Widać, że jest zdenerwowana tym, co się stało.
Istna Golgota.
W porównaniu z nim Judasz jest święty.
Aż tak?
Wiesz, że nie lubię mówić źle o innych.
Mogę się z czegoś zwierzyć?
Oczywiście.
- Długi. - Długi?
Długi.
Tak, długi.
Miał się oświadczyć, a jest spłukany.
W dodatku to opój i hazardzista.
Jakby tego było mało, próbował omamić jeszcze inne.
Jest niebezpieczny.
Ta dziewczyna ma szczęście, że ma Elenę.
Oczywiście. Błogosławieństwo niebios.
Nie podejrzewałam o to Eduardo.
Rety. Nie wyobrażam sobie, przez co przechodzi biedna Cristina.
Może wyprawimy mi huczne urodziny?
Cristina szybciej o tym zapomni.
Wspaniały pomysł.
„Najwspanialszym, co mogę dostać w tym wyjątkowym dniu,
jest wasze towarzystwo.
Będziemy świętować w rodzinnych ogrodach Zapico.
Świętujcie z nami. Nie codziennie kończy się 19 lat.
Podpisano, Esther Zapico”.
Urodziny?
Nie mogę iść. Nie mogę stawić czoła ludziom.
Już msza była trudna.
- Muszę się wyspowiadać ojcu Gregorio. - Nie.
Modliła się panienka. Pokutowała. Zaręczam.
To między panienką a Bogiem.
Nie.
Zwłaszcza po tym, co okropnego mówiłam o Eduardo.
Woli panienka, by ludzie wyciągnęli własne wnioski?
Nie.
Nie wierzę, jakiego miałam pecha.
To był tylko raz.
Raz.
I mam za swoje.
Wyjaśnić swoją teorię o płodności i prawdopodobieństwie…
Panie Duncan, nie widzi pan, że to zły moment?
Nie czas na żale.
Musi panienka pójść.
Uśmiechać się.
- Zapomnieć nieprzyjemności. - Chodź.
Mamy niespodziankę.
Pascualu, dokąd pan idzie?
- Puść, Marío Antonio. Spóźnię się. - Czekaj.
Nie!
Co u licha? Bierze pan ślub.
Nie jestem aż tak zdesperowany.
Więc co pan robi?
Skoczę do kanału.
- Dość tej tragikomedii! - Nie.
Dlaczego? Uwielbiasz nasze sztuki.
- Chcieliśmy cię rozśmieszyć. - Mogłeś zostać na oświadczynach!
- Miałem pracę. - Wymówki!
Miałem pracę.
Myślałam, że pisarze są wrażliwi. Myliłam się.
Jesteś po prostu egocentrykiem.
Przyniosę strzelbę.
Narobiłem kłopotów.
Co ja zrobiłem?
Nie wie pan?
Zagrał pan Pascuala z przesadą.
Niezbyt zdolny z pana aktor.
Proszę odejść i już mnie nie obrażać.
Wie pan, co małżeństwo oznacza dla panienki?
Całe jej życie kręci się wokół tego.
Nie znajdzie męża, jeśli nie nauczy się manier.
Albo jeśli nie jest pobożna i ofiarna.
Albo jeśli zaniedbuje wygląd.
- Eduardo nie był dobrym mężem. - Racja.
Ale koniec końców każdy mąż jest lepszy niż żaden.
Niestety.
Spokojnie. Ludzie często wyładowują swoje frustracje na tych,
których kochają najbardziej.
Czyli…
Cristina nienawidzi wszystkich mężczyzn. Ma powód.
Każdy, kto nosi spodnie, jest jej wrogiem.
Ale przejdzie jej.
Na tym polega moc przyzwoitek.
Jesteście ekspertkami od ludzkich emocji.
Mówi się tak o pisarzach.
Nie.
Robimy, co w naszej mocy.
Na pewno zdoła pan to naprawić, panie Torres.
Wszystko w porządku?
Nie, ale mam już dość użalania się.
Muszę się szykować. Esther będzie zła, jeśli nie przyjdę.
Wspaniale. Dobra postawa.
Mam nadzieję, że siostry dołączą.
Oczywiście. Z nimi będzie panience łatwiej.
Gdzie jest Sara? Nie widziałam jej od rana.
Panowie, macie godzinę.
Zaczynajcie.
Dopiero panienka wróciła?
Donno Angustias, wyszłam, bo…
Poszła odebrać prezent dla panny Zapico.
I poszła sama?
Donno Angustias, poszłyśmy we dwie.
Czemu przybyłyście osobno?
Bo panienka odwiedziła Trafalgara w stajni.
Donno Angustias, wie pani, jak lubię tego źrebaka.
Uwielbiam puste gadanie i porządne przesłuchania,
ale panienki muszą się ubrać na przyjęcie.
Wie pani, że marnuje swój czas na cudze obowiązki?
Od tego są służące.
Angustias, jest pani taka troskliwa.
Dziękuję. Ale wykonuję dodatkową pracę dlatego,
że lubię poświęcać swoje życie dla tej rodziny, jak zawsze pani mówi.
A teraz pani wybaczy…
Może się pani uśmiechać,
ale coś pani ukrywa.
Wiele rzeczy. Pewnie tak jak pani.
Ale często zwierzam się przyjaciółkom.
Może pani chciałaby jakąś?
Może coś dałoby się zrobić.
Moje książki! Pożyczyłam siostrze panienki i teraz je zwraca.
Nie wiedziałam, że lubi pani biologię,
anatomię i patologiczną fizjologię.
Dobrze.
Uczę się na lekarza.
- Rozumiem. Jak długo się tym zajmujesz? - Pół roku.
Wieczorami z doktorem Aguilarem. Dziś był egzamin wstępny.
Wiedziała pani? Jak mogła to pani ukrywać?
Przepraszam, ale myślę, że to ważne, żeby umieć dochować tajemnicy.
To podstawa.
Co panienka tam robi? Proszę wyjść, bo się panienka pobrudzi.
A nie rozmawiałyśmy o Sarze i jej ujawnionej pasji do medycyny?
Tylko ja nie wiedziałam, bo jestem okropną siostrą!
Teraz płacze. Nudziara.
Powinnam była zauważyć!
I zdobyć twoje zaufanie.
Cristino, przestań płakać. To nie twoja wina.
To dla niej zbyt wiele.
Najpierw Eduardo, a teraz to. Ale niedługo zapomni.
Jak poszło?
Nie jestem pewna. Jeśli zdam, wciąż mam problem.
Ojciec musi zgodzić się na studia.
Nie ubieraj się na czarno na przyjęcie.
Urodziny są jak mini pogrzeby.
Mini pogrzeby? Przynajmniej dziś się z nią zgadzam.
Jeśli wolisz zostać…
Nic mi nie jest. Idziemy?
Sto lat, Esther.
Don Pedro, mój ojciec jest w gabinecie.
Dziękuję. Miłej zabawy.
Mam dla ciebie niespodziankę.
Są inne dzieci. Nie będziesz się nudzić.
Lubicie straszne historie?
Czekaj. Mój serw.
Szkoda, panienko Cristina.
Wyglądał na miłego.
Raczej na szczwanego.
Nie zasługuje, by być tematem rozmów.
Jak odkryłaś jego zamiary, Cristino?
Proszę wybaczyć, ale Josefina poinformowała mnie, że panienka Zapico
przygotowała piwo korzenne na tę okazję.
Chodźcie, drogie panie.
W co ty pogrywasz?
Chciałam być miła.
I okazać troskę po tej okropnej i zaskakującej historii.
Nigdy nie mieli problemów finansowych.
Teraz mają. Nie ma dymu bez ognia.
Zapewne. Wiesz, co mówią, Eleno.
„Prawda zawsze wyjdzie na jaw”.
Trochę optymizmu. Wkrótce wszyscy zapomną.
Wystarczy kolejny skandal.
Skandal, Adelito?
Jesteś taka dramatyczna.
Za moich czasów bankructwo było częścią życia.
Francuzi odeszli i zostawił dobre rodziny w niepewnej sytuacji na dziesiątki lat.
Wiele musiałam przejść, by utrzymać mojego syna, Lázaro.
Musiałaś mieć tak ciężko, najmując do niego mamkę.
Nie jedną mamkę. Musiałam zatrudnić ich pięć.
Nie do wiary, jaki ten chłopak był głodny.
Dzięki Bogu za mamki.
Mówię tak, bo pani syn wyrósł na wspaniałego młodzieńca.
Wczoraj syn hrabiego Montalbána.
Przedwczoraj Íñigo Blázquez.
Adelito, serce cię kiedyś zgubi.
Ma pani rację.
Nie martw się o panienkę Mencíę.
Wciąż ma swój najcenniejszy skarb, czas.
Dolores de Acuña, wyglądasz wspaniale! Uzdrowiska Biarritz…
Donna Paquita ma rację.
Z czasem dojdzie do siebie. To wszystko.
Czas.
Nie patrz. Syn Monsalvów Nie może oderwać od ciebie wzroku.
Zaczynamy. Siedem.
Dalej!
Dwa.
Dalej!
Jest przystojny i zainteresowany.
Ale niegodny.
- Pani Esther. - Dalej!
Panie Monsalve.
Myślisz, że nikt nie jest jej godny.
To źle, że życzę jej dobrej partii?
Nie, dlaczego? Każdy tego chce.
Dobrze.
Dziewięć.
Oby ktoś zaprosił ją do tańca.
Zatańczmy publicznie.
Zasłużę tym na przebaczenie?
- Co on wyprawia? - Tańczy z nią. Nie tego chciałaś?
Nie z nim.
Odstrasza zalotników.
MUSIMY POROZMAWIAĆ
MÓWI PANI PO CHIŃSKU
ODEJDŹ!
CO?
Ktoś musi zaprosić ją do tańca i to naprawić.
Idziemy? Chodź.
Podoba się panu moja panienka?
- Tak, jeśli pani pozwoli. - Wpierw proszę o przysługę.
Mogę prosić o przysługę?
Co tylko pani sobie życzy.
Zna pan panienkę Mencíę?
Tak.
Dobrze.
Nie wiem… Zaprosiłby pan ją do tańca?
- Ciągle mnie pani rozczarowuje. - Ja?
Tak. Myślałem, że mnie pani szukała.
I pragnęła pani czegoś innego.
Rozczarowujesz mnie, Adelito.
Chyba mam szczęście.
Ktoś chyba właśnie złożył mi propozycję.
Choć mogę się mylić.
Mogę prosić twoją kuzynkę?
Żadną kuzynkę.
- Świetnie pan tańczy. - Co?
Zna pani Roberto Riverę? Chce panią prosić.
Tak próbuje pan to naprawić? Tańcząc z panienką?
Znowu coś nie tak, panno Biando?
Zgadza się. I widzę, że nie rozumie pan języka wachlarzy.
Ostatnio wiele nie rozumiem.
Udzieli mi pani kilku lekcji?
Przeszkadzał mi pan w pracy.
Tańcząc z nią?
Potrzebuje zalotników z zamiarami, by zapomnieć o Eduardo.
- Ma je pan? - Co?
Zamiary.
Będzie pan jej zalotnikiem?
Chciałem przeprosić za mój błąd.
Jak widać, nie udało się.
- Wezwać lekarza? - Nie, ojcze. Nic jej nie jest.
Skąd wiesz, że nic?
Skąd wiedziałaś, co jej podać?
- Widzisz, ojcze… - Jak to lekarz.
„Jak to lekarz”? Co ona mówi?
Oczywiście. Lekarze.
I farmaceuci.
Ostatnio w aptece dali mi to lekarstwo.
Ojcze, masz jakieś tajemnice?
Pozbędziemy się tego ciężaru razem? Zrzucimy go.
Co jej podałaś?
Nie wiem, jak to się nazywa.
Nie wiesz, ale masz butelkę.
Obiecaj, że nie będziesz zły. Eduardo i ja…
Ojciec panienki już wie.
Wie, jak bardzo Eduardo ją skrzywdził.
Spokojnie. To wkrótce minie.
Musi odpocząć. Niech pan ją lepiej zostawi.
- Racja. - Proszę wyjść.
Nie wiem. Nie jestem lekarzem.
Opowiedziałam im historię.
Wpędzicie mnie do grobu. Cała trójka.
Chciała mnie panienka nastraszyć? Prawie nas wykryto.
Robiła to pani kiedyś?
Kopulowała?
Gdy przypomni to sobie panienka jutro, to spali się ze wstydu.
Jestem dyskretna, ale szczerze mówiąc,
chcę znów poczuć ciepło przeszywające mi ciało.
Ten plan znalezienia kolejnego zalotnika to absurd.
Nikt nie chciał ze mną tańczyć. Błagała pani o przysługi.
Santiago chciał.
Po tym, jak go zbeształam, chciał mi wynagrodzić krzywdy.
Jest panienka pewna?
Na Boga, myśli pani, że on…?
Jest dla mnie jak brat.
Wydawało mi się, że…
To była głupia myśl.
Tak.
Chcę tylko Eduardo.
Wie pani, że codziennie pisał do mnie list
po śmierci mojej matki?
Tylko on umiał mnie rozbawić.
Muszę do niego napisać.
To nie jest dobry pomysł.
Gdyby wiedział o ciąży…
Gdyby Eduardo wiedział,
może postąpiłby właściwie.
Santiago.
Szukałam cię.
Nie powinienem się w to mieszać.
Rozumiesz?
Muszę tylko wiedzieć, dlaczego Eduardo to zrobił, Santiago.
Albo odejdę od zmysłów.
Dasz mu to?
Wszystko dla przyjaciółki.
Hej!
Przepraszam!
Ryby się od tego upiją. No dobra.
- Niech ryby się nacieszą. - Co chciałeś, Sancho?
Santiago. Pytałem, czy wie pan, gdzie jest Eduardo.
- Posłuchaj, Sancho. - Espinosa. Jestem Santiago.
- Słuchaj. - Santiago.
Eduardo Espinosa.
Jeśli wpadnę do rzeki, przysięgam, że hrabina mnie wyrzuci.
- Gdzie jest? - Będę spał w stajni.
Z kim zna się Eduardo Espinosa? Jest blondynem…
To ona.
Ta… To ona, prawda? Młoda dama…
Nie, to…
To moja przyjaciółka.
Przyjaciółko.
Pobożne życzenia, Sancho.
On się…
- Wybaczyła mi pani? - Widziałam, co dała panu Cristina.
A to stary przyjaciel Eduarda Espinosy.
Cristina…
Musiała pani za dużo wypić, bo…
Sancho…
Santiago.
Jeśli uważasz, że nie, to powiedz.
Chodź. Spokojnie.
Nie chciałaby pani być przyłapana w ogrodzie z dwoma mężczyznami.
Z jednym.
Musimy iść tak daleko? To ciężkie.
Nie wiem, czy wolę białe kwiaty, czy czerwone.
Żółty jest zachwycający.
Przepraszam, jeśli… czuje się pani niekomfortowo.
Prawda, Josefino?
Ależ nie.
Naprawdę?
Ośmieszy ją pan, jeśli to dostarczy.
Bo chce poznać prawdę?
Żeni się z inną kobietą.
Oto cała tajemnica.
Czemu to pani zataiła?
Nie chciałam sprawiać jej więcej bólu.
Czasem musimy zmierzyć się z bólem.
I tu się nie zgadzamy.
Więc wszystko jasne.
Proszę szybko znaleźć zastępstwo.
Jest bezbronna. Ma mętlik w głowie.
Od kiedy tak panu zależy na panience?
Od zawsze. Przyjaźnimy się.
Tylko tyle?
Zgadza się.
Nie przekonuje mnie pan.
Jest pani naprawdę bezczelna.
Powinna pani pisać książki zamiast mnie. Ma pani więcej wyobraźni.
Poważnie?
Zatrzymasz tę muzykę?
Czemu się pani tak uśmiecha, panno Biando?
Lubię go drażnić.
To wszystko.
Dużo lepiej.
Panno Biando, proszę tutaj.
Nie, to…
- Proszę. - To tylko dla rodziny.
Nalegam. Proszę.
Panno Biando,
czyż przyzwoitka nie jest przyjaciółką?
Proszę nie ruszać się po błysku. Nawet nie mrugać.
Proszę się nie ruszać.
Dym prochu może być mylący.
Nie przywitasz się, Eleno?
Gabrielu, nie powinieneś być…
W Baionie? Wiem.
Panno Biando!
Szukałam pani. Wszystko w porządku?
Przedstawię się. Gabriel de Baiona Silva.
Markiz Baiony.
Cristina Mencía.
Mam nadzieję, że nie przerwałam rozmowy z moją przyzwoitką.
Markiz to mój stary przyjaciel. Jest w mieście na kilka dni.
Długo pan zostaje?
Tyle, ile trzeba.
Chodźmy. Ojciec panienki na nas czeka.
Markiz to przystojny mężczyzna.
Jak się poznaliście?
Przez jakiś czas pracowałam w Baionie.
Santiago!
Myślałam, że wyszedłeś.
Nie, właśnie wychodziłem.
Zapomniałam spytać, czy spotkałeś jego przyjaciela na przyjęciu.
Kogo…? Tak, spotkałem go.
Teraz pan Torres na mnie doniesie z powodu listu.
Nie podobał mu się artykuł.
Nie chciał przeczytać dzisiejszego.
Znasz monarchistów. Są staroświeccy.
Ten człowiek mnie zaskakuje.
Oczywiście.
Rozumiem.
Wiesz, że bym ci pomógł.
Dzięki.
Cristino.
Idziemy?
Trzy razy nadepnął mi na stopę przy jednym walcu.
Pan Monsalve to niezła niezdara.
Przykro mi, że to panienkę spotkało. Miałyśmy dobre intencje.
- Żeby pomóc pani przyjaciółce Cristinie. - Doceniam to.
Biedna Cristina się nacierpiała.
Myślisz, że to był udar cieplny?
To chyba przez smutek.
Podaj koszulę nocną.
Kochałaś kiedyś kogoś bez wzajemności?
Każdy to przechodzi w którymś momencie życia.
Jasne.
Znasz się na rzeczy, lekarko.
Nawet jeśli się kłócimy, wiesz, że możesz na mnie liczyć?
Tak. Czemu tak mówisz?
Bez powodu.
Odpocznij.
Niewypowiedziane sekrety.
Niektóre chronią złamane serca.
NIKT
Niektóre są ukryte między wierszami.
Ale nie znam nikogo, kto chce, by jego sekrety zostały ujawnione.
„Mimo młodego wieku Martina Prados przeżyła tragedie,
które wielu by przeraziły.
Chociaż smutek zadomowił się w jej oczach,
pozostały najpiękniejsze, jakie kiedykolwiek widziałem.
Dlatego tak ją kochałem. Dlatego zawsze ją kocham”.
- Panno Biando? - Tak?
Przemyślałam to. Ma pani rację.
Muszę żyć dalej. Mam kandydata, którego szukałyśmy.
Pan Torres? Nie mówiła panienka, że jest dla niej jak brat?
Nie dostrzegałam tego, ale Santiago zrobiłby dla mnie wszystko.
Zawsze nas wspierał.
Nie skrzywdziłby mnie.
Panno Biando,
zaufałem pani, a pani mnie okłamała.
Zamiast chronić moje córki,
chroniła pani ich tajemnice.
Mam za swoje za ignorowanie drugiej lekcji z podręcznika.
Teraz mam nie lada tarapaty.
Dlaczego mnie pani okłamała?
Nie wiem, o którym kłamstwie mówi.
Sary,
Cristiny…
czy moim.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz