Nie wiecie, co znaczy być damą.
Uciskane są nasze ciała.
- I duch. - Przepraszam.
Nie jesteśmy paniami swojego losu.
To czyni człowieka nieszczęśliwym.
Książę Tejady, narzeczony panienki.
Antonio Bianda. Miło mi poznać.
Ale czasem w najgorszych okolicznościach coś się dzieje i wszystko zmienia.
Musisz wybrać między byciem nieszczęśliwą…
i życiem.
Bo od tego momentu dawne życie staje się nie do zniesienia.
A ty się buntujesz.
Gdyby tylko każdy akt buntu był równie wspaniały jak Sary.
Większość jest bardziej trywialna. Jak ignorowanie rad i zasad.
Zwłaszcza tych od przyzwoitek.
Nawet jeśli nie jesteś świadoma konsekwencji.
UCIEKŁA DO AMERYKI
MIAŁA DWÓCH MĘŻÓW, SIÓDEMKĘ DZIECI I TRZECH KOCHANKÓW
POSTRADAŁA ROZUM
JEJ PRZYPADEK BADANO W LABORATORIUM PSYCHOLOGICZNYM W LIPSKU
ZOSTAŁA ZAKONNICĄ
ROBI WSPANIAŁE KARMELIZOWANE MIGDAŁY
Już państwo wiecie.
Jestem najlepszą przyzwoitką, bo umiałam pozbyć się swoich.
Ale prawda zawsze wyjdzie na jaw.
Trzeba wybrać. Bunt czy uległość?
I niestety całe życie zależy od tej decyzji.
Rozumiecie, czemu kłamałam?
BRAWO!
PRZEWODNICZKI MŁODYCH DAM
LEKCJA 3: PRZESZŁOŚĆ ZOSTAW ZA SOBĄ
Dlaczego mnie pani okłamała?
Właśnie w tym momencie moje życie może się zawalić.
ZOSTAŁA NAJGORSZĄ PRZYZWOITKĄ W MIEŚCIE
NIGDY NIE ZNALAZŁA JUŻ PRACY
UCZCZIŁA TO SZAMPANEM
Od kiedy pani wie o córce?
O córce? Nie cieszę się,
ale zawsze jest łatwiej wybaczyć córce, prawda?
O czym pan mówi?
Pańskie córki potrzebują dobrej opieki.
To właśnie im zapewniłam.
Wystarczy.
I nie wiedziała pani, że Sara się z nim spotyka?
To tylko korepetytor.
Wiedziała pani, panno Biando?
- Prosiłam ją o milczenie. - Panienko!
Przepraszam, Don Pedro.
- Kłamałam… - Też wiedziałam.
Ja też.
Żadna z was nie pomyślała o reputacji tej rodziny?
- A jeśli ktoś cię widział? - Nikt nie widział.
Ale to wciąż złe. To skandal!
Ojcze, odejdę z domu!
Co wolisz? Córkę, która się uczyła, czy uciekinierkę?
Nie gróź mi!
Co to za problem, że chcę się uczyć?
Donna Angustias wiele mnie uczyła.
Zdałam egzamin wstępny.
Naprawdę?
Gratulacje.
Miło mi to słyszeć.
Przestanie ją pani zachęcać?
Don Pedro!
Jeśli mogę…
pan też jest odpowiedzialny.
Pańska żona też.
Jak pani śmie?
Czy ciekawość pańskiej córki to przypadek?
Jest spontaniczna?
A pański dom?
Pełen książek i kultury.
W wielu domach widziałam krucyfiksy i krosna.
Wychował pan trzy mądre, ciekawe córki.
A nie dekoracje popijające herbatę.
Powinien być pan z tego dumny.
Ojcze, skończę szkołę za trzy lata. Postaram się znaleźć męża.
Daję ci słowo, jeśli ty dasz mi swoje.
Podpiszesz zgodę?
Dalej. Proszę iść i spełnić swoje marzenie.
Powodzenia.
Moja siostra sobie poradzi, prawda?
Oczywiście.
Dobrze, że ojciec się zgodził.
Nie znam nikogo z taką żarliwą pasją.
Siostra panienki jest inteligentna i odważna.
Nic jej nie przeraża.
Urodziła się, by być pionierką.
Nie tutaj.
Chcę posłuchać wykładu.
Co to? Lekcje robienia na drutach?
Nie wierzę. To on.
Dzień dobry, drogie panie.
Cudowny zbieg okoliczności.
To prawda.
Nieprawda. Wpadłyśmy na niego siedem razy w ciągu siedmiu dni.
To nie do zniesienia.
Chce się do mnie zalecać.
Ale biorąc pod uwagę okoliczności, lepiej być z kimś, komu ufam.
Jak pan S.
Pan S? Kim jest pan S?
Gabrielu!
- Co ty wyprawiasz? - Tego potrzebuje twoja panienka.
Spotkanie ze mną poprawi jej sytuację.
Nie ma potrzeby. Już ma kogoś na oku.
Ludzie chcą tego, czego nie mogą mieć. Zazdrość zawsze się przydaje.
Gabrielu, nie pogrywaj ze mną.
A kto tu gra?
Czyli nasze spotkanie było przypadkowe?
Pomogę ci. Nikomu nie powiem.
Eleno.
Twój wybór. Mogę się umówić z nią albo z tobą.
Czy markiz zaleca się do Christiny?
Dziwne, że wykonuję swoją pracę?
To lepsze niż skrywanie sekretów…
Alicia wydała Sarę.
Nie uda się pani mnie wyrzucić.
- Nie boję się pani. - Dobrze.
Mam pomysł z udziałem markiza.
Wykorzystajmy go.
Santiago kocha panienkę, ale trzeba go popchnąć.
Zazdrością.
Proszę iść do donny Paquity z markizem.
To wydarzenie sezonu.
Na cześć jej kuzynki Amelii.
Idą wszyscy, łącznie z Santiago.
Zobaczy was tańczących i śmiejących się. Będzie zazdrosny i wyzna miłość.
A potem szczęśliwe zakończenie.
ŚLUB CHRISTINY I SANTIAGO
A ja nie wyląduję…
Świetny plan, prawda?
Mam lepszy pomysł.
Po co czekać?
Zaprosimy markiza na herbatę.
- Punktualny jak zawsze. - Dziękuję, Inés. Idę na herbatę.
Santiago.
Cześć.
Miło cię widzieć.
Brakowało nam ciebie. Prawda, panno Biando?
Tak.
Siostra panienki zabije pana
za przegapienie historycznej chwili dla kobiet w Hiszpanii.
Należy mi się. Miałem spotkanie służbowe…
- W gazecie? - Tak, w gazecie.
Coś ciekawego?
Od kiedy interesuje cię gazeta?
Wszystko związane z tobą mnie interesuje.
Zatrudnił mnie producent teatralny do napisania libretta do zarzueli.
Uwielbiam zarzuele.
Odmówiłem.
Ten gatunek jest zbyt… banalny.
Przepraszam? Nie dosłyszałem.
Proszę mnie ignorować.
To niemożliwe, gdy pani tak hałasuje. Co się stało?
Zarzuele są banalne? To dość aroganckie.
Z pani ust to komplement.
Ale operę by pan napisał, prawda?
- Pisanie dla pospólstwa jest niegodne? - Nie. Tylko…
Popularne gatunki nie są w moim stylu. Jestem powieściopisarzem.
Pannie Biandzie chodzi o to, żebyś nie zamykał się na nowe możliwości.
Tak. Może bardziej się to panu spodoba, niż pisanie w kółko tego samego.
Panie i panowie, markiz Baiony.
Panienko.
Oczarowała mnie pani.
Nie zmyślam.
W Afryce wszystko jest inne.
Skąd pan to wie?
Fascynuje mnie ludzkie zachowanie.
Trzeba studiować inne kultury,
by zobaczyć, że to my możemy być najmniej zaawansowani.
Co za skromność.
Zrzeknie się pan tytułu dla antropologii?
Dlaczego?
Mogę mieć pieniądze i naukę.
Prawda?
Santiago.
- Tak? - Mój ojciec był w Gwinei.
Ale Gwinea nie jest taka jak prymitywne społeczności.
Na przykład wioska, w której to kobiety wybierają mężów.
Swoimi oczami.
Oczami?
Oczy nigdy nie kłamią.
Podoba się państwu?
Porządnym ludziom by się nie podobało.
Chcę odwiedzić południe.
Mam do niego słabość.
Kadyks.
To czarujące miejsce.
Światło, muzyka, tańce, zamek Santa Marta.
Santa Catalina.
Zna pani to miasto?
Mieszkałam tam przez jakiś czas. Służbowo.
Na pewno bardzo się tam pani podobało.
Ani trochę. Nic godnego uwagi.
Przepraszam.
Telegram do panienki od donny Paquity.
Obawiam się, że to złe wieści.
Kuzynka donny Paquity, donna Amelia…
nie żyje.
Była przyjaciółką rodziny?
Amelia?
Niezupełnie. Była żoną kuzyna męża przyjaciółki rodziny.
Z Bawarii. Widywaliśmy ją raz w roku.
Ale była cudowna.
Świeć jej Panie.
Poszło dobrze.
Powtórzymy to?
Rozchmurz się, panno Biando.
Pierwszy raz nie chcę pozbyć się przyzwoitki.
Panie Torres.
Miłego popołudnia.
Nawzajem.
Panno Biando.
Markizie.
Dziś o 22.
Nie przyjdę.
Więc będę musiał znów odwiedzić ją.
Dziś o 22. Ale to ostatni raz.
RODZINA ZAPICO
Te ubrania zrobiły się cięższe.
Ważą tyle samo. Zapomniałaś, bo już ich nie nosisz.
Panienka też już nie powinna.
Pokażę donnie Paquicie, że wszyscy podzielamy jej smutek,
ale po roku
żegnaj, smutku.
Panienko, opłakujemy w środku.
Kolor naszych ubrań nic nie znaczy.
Dla mnie tak.
Ale chociaż raz
nikomu nie przeszkadza mój strój.
Czekaliśmy na ciebie.
Jak minął pierwszy dzień?
Fantastycznie. Tak jak sobie wyobrażałam.
Skąd ta żałoba?
Ktoś umarł?
Chciałam tylko tańczyć, pić szampana i zapomnieć o tym dniu.
Przepraszam!
Przepraszam. Dziękuję!
Idzie sprzedawca wafli!
Z drogi, miłe panie! Przybył sprzedawca wafli!
Obawiam się, że dziś będzie ciężko zapomnieć o tym dniu.
Na pewno nie żyje?
- Proszę. - Heretycy!
Lázaro, synu, przekonaj go. Jest taki uparty.
Zobaczę, co da się zrobić.
To tylko hołd dla kuzynki.
Nasze kondolencje, donno Paquito.
To prawdziwa tragedia. Jej serce nie było już takie jak dawniej.
To ojciec Gregorio?
Mój proboszcz był wściekły,
kiedy zobaczył przyjęcie dla mojej kuzynki.
Prawie odmówił ostatniego namaszczenia.
To dość nietypowa stypa.
Co poradzić?
Nie mogła się doczekać na bankiet powitalny!
- Ma pani złote serce. - Tak.
Biegł jak opętany. Nie mogłem go złapać.
Martwię się o niego.
Tyle daję na kościół, że odpuszcza mi każdy grzech.
Za duszę mojej kuzynki. Idźcie i bawcie się dobrze!
Co mamy teraz robić?
Pomodlić się za nią?
Czy zatańczyć?
Na co one patrzą?
Nie wiem. Ale tym razem nie na mnie.
Ani na mnie.
Sądziłaś, że twoja przygoda ze studiami zostanie niezauważona?
Oczywiście, że nie.
Tu nic nikomu nie umknie, nawet z trupem w pokoju.
Zauważyłyście, że ubrano ją bardzo elegancko?
Nie wygląda źle.
Zwłaszcza, że została zamordowana.
Ponoć miała słabe serce.
Tak mówią,
ale to chyba wina donny Paquity.
Za Amelię!
Najbardziej fascynuje mnie Hydnora africana.
Nie ma korzeni.
Tylko łodygi owijające się wokół innych roślin.
Chcesz iść do muzeum botanicznego i zobaczyć jej rzadką rycinę?
Nazywają ją „zabójczym kwiatem”, kuzynko. Tak, „zabójczym”.
Bo żywi się składnikami odżywczymi innych roślin.
Wysysa z nich życie i zostawia suche.
Zanudziła ją na śmierć.
Mnie też zabije gadaniem.
Przestań. Jesteś okropna, Adelo.
W głębi duszy jest mi jej żal.
Wiadomo.
Miała tylko ciebie i kuzynkę.
Nie zapomnij o synu.
Jest bezwstydny. Przyszedł się pobawić.
A po cóż innego?
Jesteś taka cyniczna!
- Namieszał ci w głowie. - Chce od ciebie tylko jednego.
Tak myślisz?
Nie ekscytuj się. Ostrzegam, miej się na baczności.
Wszyscy wiedzą, jaki jest Lázaro. Uważaj, co robisz.
Jak poszło, pani doktor?
Było mniej wesoło niż tutaj,
zdrajco.
Przykro mi.
Było aż tak źle?
Tyle czasu o tym myślałam, a okazało się, że nie było…
Widziałam cię. Sprowadzasz moją siostrę na złą drogę?
Chyba nie potrzebuje pomocy.
Zwłaszcza dziś.
Wezmę tego drinka.
Dobrze.
Zobaczmy, czy plan się powiódł.
Byłem dziś nieco zaskoczony niespodziewanym gościem.
Markiz to bardzo ciekawy człowiek.
Jest kulturalny i doświadczony.
To panna Bianda was sobie przedstawiła?
Markiz jest ciekawy.
Jeśli go lubisz, nie będę komentować.
Czy oczy mnie mylą, czy Cristina flirtuje z Santiago?
Zajmij się swoimi sprawami i daj mi spokój.
Przez ciebie prawie wyleciałam z domu Mencíów.
Nie spocznę, póki mi się nie uda.
Dobrze.
Sama o to prosiłaś.
Jak się pani miewa, panienko Albo?
Współczuję panience.
Przykro mi z powodu śmierci donny Amelii, ale jej nie znałam. A pani?
Nie o to mi chodziło. Nikt panience nie powiedział?
Niech lepiej zalotnik sam panience powie.
Nie ma nic do powiedzenia.
Pani coś wie?
Został aresztowany w tawernie.
Jest agresywny po alkoholu.
Ale bez obaw.
Przyzwoitka panienki będzie już ostrożniejsza.
A może się mylę?
Już przeprosiłam. Nikt nie wiedział, że Don Javier pił.
Żądam sumienności! Przez to zaniedbanie tracę wiarę w panią.
Panna Bianda by…
Zniosłaby rozpieszczone, dziecinne zachcianki panienki?
Obraża mnie pani?
Nie. Musiałabym nazwać panienkę zasmarkaną, arogancką, głup…
Cudowna stypa, nie uważa pani?
Martwię się o Esther.
Prawie tak jak pani.
Dlatego być może
przydałoby jej się nieco przewietrzyć.
Przewietrzyć?
Mogę ją pocieszyć.
- Mogę dać więcej. - Ma pan tupet!
Proszę się do niej nie zbliżać.
- Inne przyzwoitki… - Ma mnie pan za głupią?
Proszę się stąd wynosić.
Niech się pan cieszy, że nie powiem panu Zapico. Precz!
Wychodzi? Co mu pani powiedziała?
Don Pedro, pomówimy na osobności?
Może pani wszystko powiedzieć tutaj.
Mam pewną sprawę osobistą.
Czy mogę już wyjść? Złożyłam kondolencje.
Nie do wiary. Pani pozycja jest zagrożona i prosi pani o przysługę.
- To ja skłamałam. - Nie wtrącaj się.
Będę. I po co było mi to wszystko? Było okropnie. Nikt mnie tam nie chciał.
Miał ojciec całkowitą rację.
To męski świat.
Czasem doświadczenie otwiera oczy.
Wydaje mi się, czy to nie brzmiało niewinnie?
To dla jej dobra. Musi się nauczyć na własnej skórze.
Proszę zmienić podejście.
Sara nie zrezygnuje ze swoich marzeń. A dlaczego?
Jest tak uparta jak pan.
Miała pani coś załatwić.
Proszę iść.
Do jutra.
Wychodzi pani bez pożegnania.
Zanim pani pójdzie, chciałem powiedzieć, że postanowiłem napisać to libretto.
Przysięgam, miesza mi w głowie. Nigdy nie wiem, co zrobi.
Ma pani niezwykłą zdolność. Skłania mnie pani do zadumy i poprawy.
Najpierw list, a teraz to.
Ma pani dobry wpływ na kogoś tak… aroganckiego jak ja.
Przyznaje się pan do arogancji?
Jeśli przyzna pani, że lubi mieć rację.
Kto nie lubi? Jeśli zawsze ma rację.
Czemu mi pan schlebia?
Nie schlebiam.
Mówię prosto z serca. Oczekuję od pani wzajemności.
O dziwo, z panem jestem zawsze szczera.
A jeśli zapytam o panią i markiza?
- Co między wami zaszło? - Nic.
- Kłamie pani. - Już nic tam nie ma.
Pani wciąż kłamie.
Zna starą Elenę.
Próbuję o niej zapomnieć.
Czemu ma wzbudzać we mnie zazdrość o Cristinę?
Chciała ożywić pańskie uczucia.
Markiz mi w tym pomógł.
Pańska kolej na szczerość.
Udało nam się?
Ona coś do mnie czuje? Dwa dni temu płakała z powodu Eduarda.
Ale już nie płacze.
- To nie znaczy, że jej przeszło. - Straci pan szansę.
Jeśli pan ją kocha, czemu pan tego nie przyzna?
Kocham.
Kochałem.
Przez długi czas. Ale…
Pojawił się Eduardo i poczułem, że muszę zapomnieć.
Byłem gotowy zapomnieć o Cristinie.
A teraz wróciła.
To…
jak fala, która wciąga mnie pod wodę.
Taka jest przeszłość.
Ma taką moc.
Co można zrobić?
Nie ma sensu płynąć pod prąd.
Dobranoc, panie Torres.
Obudzi ją pan!
Przecież nie żyje.
Pańską matkę.
Proszę iść do łóżka. Za dużo pan wypił.
Masz rację.
Ale jest mi smutno, Adelo.
Amelia była moją ulubioną ciocią.
Chyba jedyną ciocią?
To pogarsza sprawę.
Prawie nie mam rodziny.
Czuję się samotny, Adelo.
Wie pani, jakie to uczucie?
Nie.
Nie wiem, za kogo uważa pan przyzwoitki,
ale jest pan w błędzie.
Czemu panienka się złości? Ten chłopak nie jest panienki godzien.
Ani Nicolás Beltrán czy Manuel Guirao.
Ma pani znaleźć mi zalotników, a ich odstrasza.
Skończę jak donna Amelia.
Chciał płacić za bycie sam na sam!
- Co w tym zabawnego? - To był mój pomysł!
- Co? - Prosiłam go o to.
Okropnie się nudzę.
Chcę żyć, czuć emocje, cieszyć się uczuciem palącej namiętności.
Już pani tego nie pamięta?
Mam znaleźć idealnego mężczyznę. Daniel nim nie jest.
Znajdzie panienka kogoś, w kim można się zakochać.
A jeśli znalazłam,
ale ona chyba nie zauważyła?
Dalej będzie mnie pani tylko rozbierać?
Widzę pani spojrzenie.
Olé.
Zaczynamy.
To nie Kadyks, ale…
Chcę się budzić o poranku Widzieć migdałowiec na ganku
W nowym dniu obudzić się I żyć z mą panią jak we śnie
I słyszeć twoje wołanie I twoją melodię na zawsze, kochanie
Swoimi ramionami okryj mnie By zimno oddaliło się
Nie!
I daj mi ogień twoich ust
Moje kochanie
Dlatego uważam, że konserwatyści wygrają wybory.
Martínez Campos wie, co robi. Zawsze wiedział.
Don Pedro, muszę iść.
Dopiero nalałem ci drinka.
Tak, ale muszę poprawić artykuł. Robi się późno, więc…
Za spotkania.
Które nie są przypadkowe.
Zawsze utrudniasz sprawy, ale lubię wyzwania.
Choć przydałaby się list pożegnalny.
To, że zabrałaś walizkę, było wskazówką, że postanowiłaś odejść.
Przepraszam.
Bądź szczera. Masz dość taniego szampana.
Przeze mnie musiałbyś zacząć pracować.
Zrobiłbym to dla ciebie.
Santiago! Chciałabym przeprosić.
Pewnie myślałeś, że oszalałam.
Przez markiza i moje flirty.
Zaskoczyłaś mnie. Nie przeczę.
Próbowałam porzucić przeszłość.
Eduardo wciąż mi ciąży.
Ale teraz mniej boli.
- Wiesz dlaczego? - Dlaczego?
Bo mam ludzi, którym na mnie zależy, takich jak ty.
I myślę, że może jest szansa, że będę szczęśliwa.
- Eleno! - Dlaczego wróciłeś?
To tak rozwiązujesz problemy? Uciekasz?
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz