Niełatwo być młodą damą.
Uciskane są nasze ciała.
I dusze.
Nie decydujemy o swoim losie.
Przez to jesteśmy nieszczęśliwe.
Książę de Tejada, twój narzeczony.
Antonio Bianda, miło mi.
Ale czasem zdarza się coś, co wszystko zmienia.
I musisz wybrać między byciem nieszczęśliwą…
…a życiem.
Bo od tej chwili dotychczasowe życie stanie się nie do zniesienia.
Musisz się zbuntować. Nie każdy bunt jest tak
uroczy jak ten Sary. Zwykle są trywialne.
Jak ignorowanie rad i zasad. Zwłaszcza tych od przyzwoitek.
Nawet jeśli nie znasz konsekwencji
swoich czynów.
WYJECHAŁA DO AMERYK
MIAŁA 2 MĘŻÓW, 7 DZIECI I 3 KOCHANKÓW
STRACIŁA ROZUM
JEJ PRZYPADEK STUDIOWANO W LABORATOIRUM PSYCHLOGII W LIPSKU
I TERAZ JEST SPECJALISTKĄ OD KARMELIZOWANYCH MIGDAŁÓW
Teraz już wiecie. Jestem najlepszą towarzyszką,
bo najlepiej się ich pozbywałam. Ale prawda w końcu wychodzi na jaw.
I trzeba wybrać. Bunt czy uległość?
Niestety od tego zależy całe twoje życie. Rozumiecie, czemu kłamałam?
PRZEWODNICZKI MŁODYCH DAM
LEKCJA 3 PRZESZŁOŚĆ ZOSTAW ZA SOBĄ
Czemu mnie pani okłamała?
Zaraz moje życie zejdzie na psy i skończę tak.
NAJGORSZA PRZYZWOITKA W MIEŚCIE
NIGDY NIE ZNALAZŁA PRACY
OTWORZYŁA SZAMPANA
Długo wie pani o mojej córce?
Powiedział „córka”? Nie cieszę się, ale jej prędzej wybaczy.
Nie rozumiem.
Potrzebują kogoś, kto dobrze się nimi zajmie.
To robię.
Dosyć.
Nie wiedziała pani, że Sara spotyka się z mężczyzną?
Tylko mnie uczy.
Wiedziała pani czy nie?
-Prosiłam ją… -Panienko!
-Proszę wybaczyć. -Ja też wiedziałam.
I ja.
Pomyślałyście o reputacji rodziny? Gdyby ktoś cię zobaczył?
Nikt mnie nie widział.
To nadal skandal!
Wolisz skandal ze studiującą córką? Czy z córką, która uciekła?
Nie groź mi!
Nie wiem, co jest złego w nauce. Doña Angustias,
pani lekcje były przydatne. Zdałam egzamin.
Naprawdę?
Gratulacje.
Miło to słyszeć.
Przestańcie ją zachęcać!
Don Pedro.
Jeśli mogę. To także pańska wina.
I pańskiej żony.
Jak pani śmie.
Uważa pan, że dociekliwość pańskiej córki to
przypadek? I wzięła się z niczego? Proszę się rozejrzeć.
Pełno tu książek i kultury. W większości domów są tylko
krucyfiksy i krosna.
Wychował pan trzy bystre córki, ciekawe życia.
A nie pijące herbatę manekiny. Powinien pan być z tego dumny.
Ojcze! Za trzy lata skończę studia i będę idealną córką. Obiecuję.
Podpiszesz zgodę?
Idź. Spełnij swoje marzenie.
Powodzenia.
Poradzi sobie?
Oczywiście.
Ma szczęście, że jej ojciec uległ. Nie znałam nikogo tak pełnego pasji.
Wasza siostra jest inteligentna i odważna. Może wszystko.
To urodzona pionierka.
Nie siadaj tam.
Chcę dobrze słyszeć.
To lekcja szydełkowania?
Nie wierzę, że tu jest.
Dzień dobry. Cóż za przypadek.
Owszem.
Wcale nie. Wpadłyśmy na niego siedem razy przez
siedem dni. Nie cierpię go.
Próbuje mnie uwieść, ale w tej sytuacji powinnam być z kimś,
komu ufam. Jak señor S.
Señor S? Kto to?
Gabriel!
Co robisz?
Tego potrzebuje. Pokazanie się ze mną
poprawi jej reputację.
Nie ma potrzeby. Już ma kogoś na myśli.
Chcesz to, czego nie możesz mieć. Zazdrość jest przydatna.
Skończ z tymi gierkami.
Kto gra?
Mam uwierzyć, że to przypadek?
Pomogę ci. Bez słowa.
Eleno, decyduj. Mogę zalecać się do niej lub do ciebie.
Markiz zaleca się do panienki Cristiny?
Taką mam pracę.
-To lepsze niż sekrety… -Wie pani od Alicii. Nie dam się wyrzucić.
-Nie boję się. -I dobrze!
Panienko, wykorzystajmy markiza. Santiago kocha panienkę od lat.
Niech będzie zazdrosny. Proszę pokazać się z markizem
u Doñii Paquity.
To wydarzenie sezonu. Na cześć jej kuzynki Amelii.
Będą tam wszyscy, także Santiago.
Zobaczy, jak tańczą i się śmieją, padnie z zazdrości i się oświadczy.
Potem będą żyli długo i szczęśliwie.
Poza tym unikniemy… Nieważne.
Mam lepszy pomysł.
Po co czekać? Zaprośmy markiza na herbatkę.
Punktualnie jak zawsze.
Dziękuję. Zaproszono mnie.
Santiago.
Cześć.
Miło cię widzieć.
Brakowało nam cię rano, prawda?
Tak.
Jej siostra powiedziała, że zabije cię za przegapienie tego.
Cytuję. „Historyczna chwila dla
kobiet w Hiszpanii”.
Miałem spotkanie.
W gazecie?
Tak.
Coś ciekawego?
Od kiedy cię to interesuje?
Ciekawi mnie wszystko, co dotyczy ciebie.
Impresario teatru…
poprosił, żebym napisał libretto do operetki.
Uwielbiam operetki!
Odmówiłem.
Ten gatunek jest zbyt banalny.
Co? Nie dosłyszałem.
Nic. Mnie tu nie ma.
Przeciwnie. Słucham?
Nazwanie operetki banalną to arogancja.
Potraktuję to jak komplement.
Gdyby chodziło o operę, zrobiłbyś to?
Pisanie dla gminu jest poniżej twojej godności?
Nie.
To nie pasuje do mojego stylu. Jestem powieściopisarzem.
Mówi, że nie powinieneś zamykać się na inne możliwości.
Zgadza się. Może to byłoby przyjemniejsze
od pisania ciągle tego samego.
Panie i panowie, markiz Baiony.
Panienko.
Miło mi jak zawsze.
Nie zmyślam. W Afryce wszystko jest inne.
Skąd pan to wie?
Fascynuje mnie ludzkie zachowanie.
Trzeba badać inne kultury, bo przekonać się,
że to my jesteśmy zacofani.
Jaka skromność. Porzuci pan tytuł markiza
dla antropologii?
Po co? Mogę łączyć pieniądze i naukę. Pan nie?
-Santiago. -Tak?
To prawda, że ojciec był w Gwinei?
Gwinea różni się od bardziej prymitywnych społeczności. Jak wioska,
w której kobiety wybierają sobie mężów.
Wybierają oczami.
Oczami?
Oczy nigdy nie kłamią.
Podoba się wam to? Przyzwoitej osobie się nie spodoba.
Chcę odwiedzić południe. To moja słabość. Kadyks…
to urzekające miejsce.
Światło, muzyka, tańczący ludzie, zamek Santa Marta.
Santa Catalina.
Znasz to miasto?
Jakiś czas tam mieszkałam. Pracowałam.
Na pewno było miło.
Nie. Nie zawsze.
Przepraszam. Doña Paquita przysłała telegram panience.
To złe wieści.
Umarła Amelia, kuzynka Doñii Paquity.
Przyjaciółka rodziny?
Amelia? Nie. To żona kuzyna męża przyjaciółki rodziny.
Mieszkała w Bawarii. Widywałyśmy ją raz w roku. Była urocza.
Niech spoczywa w pokoju.
Dobrze poszło.
Powtórzymy to?
Co to za mina? Choć raz nie chcę się
pozbywać przyzwoitki.
Señor Torres.
Miłego popołudnia.
Wzajemnie.
Señorita Bianda, markizie…
O dziesiątej wieczorem.
Nie przyjdę.
Więc zażądam kolejnego spotkania z nią.
Dobrze. To ostatni raz.
RODZINA ZAPICO
Te ubrania są dwa razy cięższe.
Ważą tyle samo. Zapomniałaś, bo ich nie nosisz.
Ty też nie powinnaś ich nosić.
Powiem doñii Paquicie, że dzielimy jej żal,
ale po roku już nie będziemy.
Cierpienie nosi się w środku.
Kolor ubrań nic nie znaczy.
Nie dla mnie.
Przynajmniej raz nikt nie będzie narzeka na moje ubrania.
Saro, czekaliśmy na ciebie.
Jak minął pierwszy dzień?
Cudownie. Tak, jak myślałam.
Czemu jesteś w żałobie? Ktoś umarł?
Chciałam tańczyć, pić szampana i zapomnieć ten dzień.
Przepraszam! Dziękuję!
Uwaga! Z drogi! Przybyły wafle!
Trudno będzie zapomnieć ten wieczór.
Doña Amelia na pewno nie żyje?
-Proszę. -Heretycy!
Lázaro, przekonaj go. Jest uparty.
-Zobaczę, co da się zrobić. -To hołd dla mojej kuzynki.
Wyrazy współczucia.
Prawdziwa tragedia. Miała słabe serce.
To Don Gregorio?
Tak. Na ten widok wołał o pomstę do nieba. Niemal odmówił ostatniego namaszczenia.
To niezwykłe czuwanie.
Co miałam zrobić? Nie mogła się doczekać przyjęcia.
Miło z pani strony.
Tak.
Don Gregorio uciekł.
Nie martwię się nim. Tyle daję na kościół, że wybaczy mi każdy grzech.
Za duszę mojej kuzynki, bawcie się.
Co robimy? Modlimy się za nią? Czy tańczymy?
Na co się patrzą?
Nie wiem. Choć raz nie na mnie.
Ani na mnie.
Sądziłaś, że twój uniwersytecki wybryk
przejdzie niezauważony?
Nie, ojcze. Tu nic nie przejdzie niezauważone,
nawet gdy w pokoju są zwłoki.
Zauważyłyście, jak modnie ją ubrali?
Nie wygląda najgorzej.
Zwłaszcza że ją zamordowano.
Podobno umarła na serce.
Tak mówią, ale myślę, że to wina doñii Paquity.
Za Amelię!
Piestrzennik to najbardziej fascynująca roślina. Nie ma korzeni,
tylko otaczające ją pędy. Kuzynko, chciałabyś pójść do muzeum botanicznego,
zobaczyć ryciny? Nazywają ją „kwiatem zabójcą”,
bo żywi się substancjami odżywczymi innych roślin. Wysysa z nich życie.
Zanudziła ją na śmierć. Mnie też kiedyś zabije.
Jesteś okropna.
W głębi serca szkoda mi jej.
Miała tylko ciebie i swoją kuzynkę.
I syna.
Bezczelny. Przyszedł tylko dlatego, że jest przyjęcie.
Zawsze myślisz najgorsze.
Oczarował cię.
Chce tylko jednego.
-Tak myślisz? -Mówię to, żebyś była ostrożna.
Wszyscy wiedzą, jaki jest panicz Lázaro. Uważaj.
Jak było, pani doktor?
Nie tak miło jak tu. Zdrajca.
Przepraszam.
Tak źle?
Tyle o tym myślał i nie było…
Próbujesz upić moją siostrę?
Nie potrzebuje mojej pomocy.
Zwłaszcza dzisiaj.
Wezmę to.
Dobra. Zobaczmy, czy plan zadziałał.
Byłem zaskoczony niespodziewanym gościem.
Markiz to interesujący człowiek. Kulturalny, oczytany.
Poznała was señorita Bianda? Jeżeli ci się podoba…
Oczy mnie mylą, czy Cristina uwodzi Santiaga?
Pilnuj swojego nosa. Przez ciebie prawie straciłam posadę.
Będę próbować do skutku.
Doskonale.
Sama się o to prosisz.
Señorita Alba. Musi być pani załamana.
Żałuję, że doña Amelia odeszła, ale nie znałam jej. A pani?
Nie o tym mówię. Nikt panience nie powiedział?
Zalotnik powinien to zrobić.
Nie ma o czym mówić.
Wie pani coś?
Po południu aresztowano go w tawernie. Ma słabą głowę i jest wybuchowy.
Pani przyzwoitka lepiej wybierze następnym razem. Mam rację?
Przeprosiłam. Nikt nie wiedział, że don Javier pije.
Przez tę opieszałość tracę wiarę w ciebie. Gdyby señorita Bianda…
Myślisz, że zniosłaby te dziecinne kaprysy?
Nie obrażaj mnie!
Obrazą byłoby nazwanie cię nadętą…
Urocze czuwanie, prawda?
Zależy mi na Esther. Niemal tak jak tobie. Dobrze by jej zrobiło świeże powietrze.
Świeże powietrze?
Mógłbym ją pocieszyć.
-Mogę dać więcej. -Nie masz wstydu! Nie zbliżaj się do niej.
-Inne przyzwoitki… -Masz mnie za głupią? Wynoś się i ciesz
się, że nie powiem o tym panu Zapico.
Co mu powiedziałaś?
Don Pedro, mogę prosić na chwilę?
Proszę mówić tutaj.
Wypadła mi sprawa osobista i zastanawiałam się, czy mogłabym już wyjść.
-Niebywałe. Pani praca jest zagrożona… -Ja cię okłamałam.
-Nie wtrącaj się. -Po co to wszystko? Nikt mnie
tam nie chciał. Miałeś rację.
To męski świat. Przejrzyj na oczy.
Wydaje mi się, czy palnął głupotę?
To dla jej dobra. Musi się uczyć na błędach.
To nie zadziała. Sara nie zrezygnuje, bo jest uparta jak pan.
Nie miała pani czegoś do załatwienia? Do jutra.
Wychodzisz bez pożegnania.
Chciałem ci powiedzieć, że postanowiłem jednak
napisać to libretto.
Zadziwia mnie. Nigdy nie wiem, co wymyśli.
Masz niezwykłą umiejętność. Skłaniasz mnie do zmieniania rzeczy na lepsze.
Najpierw list, teraz to.
Masz dobry wpływ na takiego aroganta jak ja.
Przyznajesz, że jesteś arogancki?
Jeśli przyznasz, że lubisz mieć rację.
Kto nie lubi? Jeśli ma rację.
Czemu mi pochlebiasz?
Mówię szczerze. I oczekuję tego samego.
Zawsze jestem z tobą szczera.
Nawet gdy spytam o markiza?
Co jest między wami?
Nic.
Kłamiesz.
Kiedyś coś było.
Nadal kłamiesz.
Zna dawną Elenę, którą próbuję zostawić za sobą.
Czemu wykorzystujesz go, by wzbudzić we mnie zazdrość?
Chciała rozpalić twoje uczucia. Markiz pomógł mi to osiągnąć.
Twoja kolej na szczerość. Udało się?
Dwa dni temu rozpaczała po Eduardzie.
Już nie rozpacza.
To nie znaczy, że jej przeszło.
Stracisz swoją szansę. Czemu nie przyznasz, że ją kochasz?
Kocham.
Kochałem.
Przez długi czas.
Pojawił się Eduardo i musiałem ruszyć naprzód.
Byłem gotów zapomnieć o Cristinie. Prawie.
Teraz sam nie wiem. To jest jak fala, które mnie zalewa.
Twoje uczucia są silne. Tak bywa.
Co da się zrobić?
Nie ma co płynąć pod prąd. Dobrej nocy, señor Torres.
Obudzisz ją.
Nie jest martwa?
Swoją matkę.
Idź do łóżka. Za dużo wypiłeś.
Masz rację. Ale smutno mi, Adelo.
Amelia była moją ulubioną ciotką.
A nie jedyną?
Tym gorzej.
Prawie nie mam rodziny.
Jestem samotny. Znasz to uczucie?
Nie! Nie wiem, za kogo masz towarzyszkę, ale odniosłeś mylne wrażenie.
-Czemu się złościsz? Nie jest ciebie wart. -Jak Nicolás Beltrán i Manuel Virao. Masz
mi szukać zalotników, a ich odstraszasz. Skończę jak Doña Amelia.
Chciał zapłacić za bycie z tobą!
Co cię tak bawi?
To był mój pomysł.
Co?
Poprosiłam go. Nudzę się. Chcę żyć, czuć żar namiętności. Jesteś za stara,
by pamiętać, jakie to uczucie?
Mam znaleźć ci idealnego męża. Daniel nim nie jest.
Bez obaw, znajdę kogoś, w kim się zakochasz.
Jeśli już ją znalazłam, ale ona o tym nie wie?
Wiecznie będziesz rozbierać mnie wzrokiem? Nie jestem głupia.
To nie Kadyks, ale…
Chcę budzić się o brzasku i widzieć migdałowiec za oknem.
Budzić się z tobą, widzieć nowy dzień i żyć marzeniami z moją dziewczyną.
Słyszeć twój głos i twoją melodię już zawsze, kochanie.
Obejmij mnie swoimi rękami, czuję chłód.
Nie!
Dlatego konserwatyści wygrają wybory. Martínez Campos wie, co robi. Jak zawsze.
Don Pedro, wychodzę.
Dopiero nalałem ci drinka.
Tak, ale muszę przejrzeć artykuł, więc…
Za spotkania.
Są niezobowiązujące.
Zawsze utrudniasz, ale lubię wyzwania.
List pożegnalny byłby miły.
Brak twojej walizki był wskazówką.
Przepraszam.
Przyznaj, miałaś dosyć taniego szampana.
Bałam się, że przeze mnie zaczniesz pracować.
Dla ciebie.
Santiago! Chcę przeprosić.
Pomyślałeś, że oszalałam. Ta sprawa z markizem, flirtowanie…
Zaskoczyłaś mnie.
Próbowałam ruszyć dalej.
Nie przebolałam Eduarda, ale jest lepiej.
-Wiesz dlaczego? -Dlaczego?
Zrozumiałam, że otaczają mnie ludzie, którym na mnie zależy. Jak ty. Myślę,
że mogę być szczęśliwa.
Elena!
Czemu wróciłeś?!
Tak rozwiązujesz sprawy? Uciekając?