Alam ninyo ang kuwento.
Nabuhay sina Adan at Eba nang mag-isa at maligaya sa Paraiso.
Lahat ay perpekto hanggang sa isang araw,
may magandang naisip si Eba na kumagat sa mansanas.
Nakakagulat, hindi ba?
Na ngayo'y sinisisi natin sa ating pagkasira.
Tayong mga babae, makasalanan.
Mula nang mapalayas tayo sa Paraiso,
iginugol natin ang ating buhay sa pagitan ng pagnanasa
at mga nararapat nating gawin.
Ayon sa Diyos.
Kaya ano'ng nangyayari? Nagkakasala tayo.
At pagkatapos, pinagsisisihan natin.
NAGKASALA
Minsan, pinagsisisihan natin ang di pagkakasala.
INOSENTE
Ngunit kahit na malinaw na hindi ko dapat ito ginagawa,
di ako nagsisisi.
Alam mo kung bakit?
Dahil kahit subukan natin,
may mga pagkakataong imposibleng kontrolin ang ating pagnanasa.
At minsan, kailangan nating magkasala upang maiwasan ang mas malalang kasalanan.
MAKASALANAN
KUMUSTA?
THE LADY'S COMPANION
ARALIN IV ILAYO ANG TUKSO
Elena, huwag kang umalis.
Maaari tayong bumili ng almusal.
Hindi, aalis na ako.
Hayaan mong ihatid kita pauwi.
Tingnan mo nga naman.
Eba, may maipapayo ka ba sa kapwa makasalanan?
Elena!
Tawagan mo siya. Nais ko siyang makausap.
Hindi ito maaari. Elena!
Wala siya rito.
Huwag kang mag-eeskandalo. Kumalma ka.
Paano ako kakalma, Angustias?
Wala na akong trabaho't matitirhan…
Saan ako pupunta?
Kilala mo si Dolores Infantes?
Kaibigan ko siya.
Mayroon siyang espasyo. Maaari ka roon nang ilang araw.
Makakahanap ka ng ibang trabaho.
Magtiwala ka.
Heto ang kopya.
Nais kong manatili sa lungsod nang mas matagal.
Akala ko'y isang gabi lang.
Magandang pagpapaalam iyon.
Ayaw kong magpaalam.
Elena!
Nakita n'yo kung paano niya ginawa iyon?
Ayos lang ho kayo?
Oo, salamat.
Ano iyon?
-Sandali! -Binibining Bianda!
-Ano iyon? -Paumanhin sa abala.
Walang problema.
-Saan kayo nagpunta? -Ako?
Ano'ng problema?
Kung hinahanap mo ako, mahalaga siguro ito.
Hinalikan ako ni Santiago.
Kagabi.
Napakamahiwaga.
Mahiwaga?
Kay Eduardo, madamdamin lamang, alam mo iyon?
Subalit kay Santiago, maingat.
Malambing, ngunit sigurado.
Marunong siyang humalik.
Marahil nga. Tapos ano ang nangyari?
Umalis siya.
Ngunit di ko na mapigilang ngumiti.
Hindi ka ba masaya? Tapos na ang lahat ng ating problema.
Oo nga. Siyempre, ako'y natutuwa. Sinorpresa mo lang ako.
Pero oo…
Masaya akong masaya ka.
Nais ko na siyang makita ulit. At simulan ang ligawan.
Kauusapin niya ang aking ama, tapos ikakasal na kami. Tapos…
MAKALIPAS ANG ISANG LINGGO
Walang palya. Kapag mas galit siya, mas mahusay siyang umasinta.
Hindi ko maunawaan! Dito na halos nakatira si Santiago!
Ngayon, pitong araw na siyang di nagpapakita.
Bakit hindi pa siya bumabalik upang ako'y ligawan?
Marahil nagsusulat pa ng sarsuwela o mayroong ibang isinusulat.
Hindi iyon dahilan kung tunay ngang mahal niya ako.
Iha, mayroon talagang duwag pagdating sa pag-ibig.
Hindi ba, Elena?
Oo, komplikado ang pag-ibig.
Kagaya ng larong ito.
Ngunit hindi iyon dahilan upang sumuko. Ikaw na.
Lumalayo tayo sa iba dahil sa takot.
At dahil doon, hindi ka masasaktan ng mga tao.
Ngunit hindi ka rin nila mapasasaya.
Kaya unang patakaran, huwag iibig sa duwag.
Hindi ko sinusunod ang payo niya, ngunit tama si Esther.
Kung duwag si Santiago, ako ang magiging matapang.
Kauusapin mo ba siya?
Hindi.
Ano'ng gagawin mo?
Ikaw ang kakausap.
Napakatapang nga.
Mukhang hindi maganda iyon.
Hindi kami magkasundo ni Santiago.
Bakit mo sinasabi iyan? Hindi totoo iyan.
Maniwala ka. Hindi magandang ideya.
Ikaw ang aking kanang-kamay at pinakamahusay na kasama.
Siguradong magbubukas siya sa iyo.
Oo naman, magbubukas sa akin.
Napakagandang ideya. Salamat, Esther.
Hindi mo pa rin ako kinakausap.
Ano'ng nais mong sabihin ko?
Pilit kong inuunawa ang iyong pahiwatig.
Kausapin mo ako nang pribado nang di mo kailangang magpahaging.
Sige, kung iyon ang iyong nais, mag-usap tayo.
Mali ang nangyari.
Hindi ganoon ang aking nadarama. Bagama't malinaw na nagsisisi ka.
Hindi ko sinabi iyan.
Hindi ka nagsisisi?
Hindi ko rin sinabi iyan.
Wala ka talagang sinasabi, Josefina. Kaya tayo nasa gulong ito.
Aaminin ko, tama ka roon.
Alam mo ba kung gaano ko katagal na hinintay ito?
Minsan, nakalilito ang ating nadarama.
Buweno. Kailangan ko nang magdesisyon.
Ipatawag mo si G. Monsalve upang manligaw. Nais ko siyang makilala.
Senyorita Esther.
Kung sasabihin mong hindi kami bagay, huwag na.
Ako ang huhusga riyan.
Magandang umaga.
-Senyorita Zapico. Josefina. -Adela.
Ikaw ba'y namimili?
Para sa senyora. Nawa'y mapatamis nito ang kaniyang araw.
-Kumusta ang kaniyang pagluluksa? -Napakatatag ni Donya Paquita.
Walang katulad ang kaniyang katatagan bilang Kristiyano.
Kukumustahin ko sana kayo, ngunit paraan saan?
Mas mabuti na ang aking pakiramdam.
Tila mas lumalala kayo.
Huwag kang eksaherada. Mas mabuti na ito kaysa noong nakaraang linggo.
Sinabi mo ba sa mga tao na walang katulad
ang aking katatagan bilang Kristiyano?
Walang katulad na katatagan, oho.
Kagaya ng ipinasigaw ninyo mula sa bubong.
Sana ako na lamang ang nawala sa halip na ang aking pinsan.
Napakamalas ko naman sa buhay.
Huwag kayong ganyan. Marami kayong dahilan para mabuhay.
Mayroon kayong anak.
Na bihira kong makita.
Wala akong ibang taglay kundi salapi, Adelita.
Mahalaga ho iyon.
Ni hindi pa nga sapat upang makahanap ako ng asawa.
Bakit kailangan ninyo ng asawa?
Bakit ko gugustuhing magkaasawa?
Upang hindi kayo mag-isa.
Nakikita mo?
Kahit ikaw, nakikita mo ang labis na kalungkutan ko.
Ginoo, saan kayo galing?
Nag-asikaso ng negosyo.
Nakaratay iyong ina't nagluluksa sa pagkawala ng pinsan niya,
at nag-aasikaso kayo ng negosyo?
-Hindi mo ba nakikitang malungkot siya? -Malungkot ba?
Inihahambing mo ang pagkamatay ng pinsan sa babaeng ayaw sa iyo?
Hindi, ipinaliliwanag ko kung bakit ayaw kong bumalik dito.
-Ayaw kitang makita. -Ayaw rin kitang makita.
Ngunit kailangan itong gawin para sa mga mahal natin sa buhay.
Kaya pala nais mag-asawa ng iyong ina.
Ano ba ang sinasabi mo?
Masakit sa ulo ang iyong ina, ngunit pambihira ang kabutihan niya.
Magpasalamat kang nariyan siya. Maniwala ka sa taong hindi pinalad.
At iyong halik mo?
Kahit sanlibong beses, tatanggihan ko iyon. Alam mo kung bakit?
Dahil ayaw ko sa lasenggerong babaero.
Magkita na lamang tayo sa merienda.
At dahil napakahalaga sa iyo ng iyong ina, panahon na upang ipakita mo iyon.
Kailangang determinado. Ganoon ang nararapat.
Lalo na para sa taong mahal mo.
Siyempre, iyon ang aking senyorita.
Sige. Kauusapin ko siya nang matapos na.
Huwag kayong tatawa.
Minsan, hindi talaga natin mapigilan ang pagnanasa.
Sino ang aking niloloko? Masama ang kahahantungan nito.
Napakasama ng kahahantungan nito.
Nagsusumikap ako, Santiago.
Pero araw-araw nilang ipinakikitang di ako nababagay sa mundo nila.
Kung hindi sila nambabato ng sombrero, napakasama nilang tumingin o tumawa.
Sara, magkakapareho kayong nararapat doon.
Di mo kailangang magpaliwanag.
Sana kagaya ka nilang lahat.
Kaunting panahon lang, tatantanan ka rin ng mga hangal na iyon.
Uy, nag-aalala na ako. Wala akong marinig na tibok.
Humarap ka.
Santi!
-Santi? -Bakit?
Si Binibining Bianda!
Binibining Bianda!
Binibining Bianda.
Magtitimpla ako ng kape.
Nakapagkape na ako. Salamat.
Hindi, para sa binibini. Iyon ang tamang asal.
Bakit ka naparito, Binibining Bianda?
Sabi ng iyong kapatid, may ipahihiram na libro si G. Torres.
Libro?
Anong libro?
Iyong Don Juan Tenorio.
A, iyon.
Mauuna na ako. Nais kong dumaan sa bahay bago pumasok sa klase.
Magkita tayo mamaya, senyorita.
Salamat sa regalo.
Napakatalino, binanggit si Don Juan. Pag-isipan mong maging manunulat.
Bakit itong araw mong di dinadalaw ang mga Mencía?
Trabaho.
Maraming trabaho. Ginagawa ko ang libretto.
Iba ito sa pagsusulat ng nobela. Katulad ng teatro ngunit hindi pareho.
-Nais mo bang makita… -Hinalikan mo ba si Cristina?
Oo.
Hindi tama, ngunit ginawa ko…
upang magkalinawan.
Upang mas maunawaan ang nangyayari.
Bakit hindi ka dumadalaw upang manligaw?
Ano?
Hindi mo ako sinasagot.
Ano'ng inaasahan mong sasabihin ko?
Bakit hindi mo pa siya nililigawan?
A.
Dahil hindi ako sigurado kung iyon ang nais ko, sa totoo lang.
-Hahayaan mo na lang? -Hindi.
Napapansin mo ang lahat ng nangyayari, hindi ba?
Buweno, ang iba sa atin, natatagalan bago malaman kung ano'ng ating nais.
Nauunawaan mo, Bianda?
Nagbago ang aking damdamin.
Oo, parang alon ang iyong damdamin, paroo't parito.
-Hindi totoo iyon! -Duwag ka!
-Hindi ako duwag! -Patunayan mo!
Binibining Bianda!
Sandali. Elena!
Elena!
MAKASALANAN TRAIDOR
HALIPAROT HUDAS
Pagkakamali iyon.
Hindi ko alam kung paano iyon nangyari.
Binibining Bianda.
Senyorita?
Sasabihin mo ba kung ano'ng nangyayari?
HULI
Cristina, maaari ba tayong mag-usap?
Mayroon bang nangyari?
-Maupo tayo? -Sige ho.
Ilang araw ko itong pinag-isipan.
Matapos naming pag-usapan ulit,
nakumbinsi ako ni Angustias na para sa ikabubuti mo at ng pamilya
kung papalitan ang kasama.
Ano?
Hindi mabuting impluwensiya sa inyo si Binibining Bianda.
-Mabuti siya. -Sinuway niya ako.
-Pinoprotektahan niya kami. -Wala akong tiwala sa kaniya.
Ama, hindi maaari.
Mayrron nang perpektong kapalit, si Alicia Casas.
Wala na siya kay Alba de Senovilla.
-Hindi, kailangan ko si Elena. -Bakit?
Elena.
Kung narito ka upang humingi ng detalye, gayon din ako.
Maaari mo ba kaming iwanan?
-Kailangan kong… -Huwag mo nang itago. Alam ko na.
Binibining Bianda, halika sa aking opisina.
Mauna kayo.
Kailan mo sasabihin sa akin na nanliligaw sa aking anak ang inaanak ko?
Nanliligaw?
Sinabi na sa akin ni Cristina.
Bata pa ang anak n'yo. Maaaring nagmadali siya.
Hindi interesado ang binata?
Masyado pang maaga upang ituring na pormal na ligawan.
Magsisimula silang maingat at dahan-dahan, saka natin titingnan…
Paaalisin na sana kita.
Hanggang sa sinabi ni Cristina ang nangyari.
-Paaalisin ninyo ako? -Oo.
Gayunpaman, si Cristina at ang inaanak ko…
Wala nang mas magpasasaya sa amin…
Sa akin.
At alam kong napakahirap para kay Santiago.
Kakaiba siyang binata.
Ayon kay Cristina, hindi nagpaparamdam si Santiago.
Kaya iimbitahan ko siya rito upang ibigay ang aking basbas.
Hindi magandang ideya iyon.
Hindi ko hinihingi ang opinyon mo. Gawin mo ang trabaho mo.
Iimbitahan ko ang aking inaanak,
at titiyakin mong hahantong sa ligawan ang kanilang interes.
Nawala si Eduardo,
at bigla kang nakainteres kay Santiago?
Hindi mo siya pinapansin dati.
Pinapansin ko siya.
Bakit desperado kang makahanap ng manliligaw?
-Akala mo'y hindi ko mapapansin? -Ikinahihiya ko ang pagkakamaling iyon.
Pero di iyong magsinungaling tungkol sa bata?
Ano ang gagawin ko?
Manganganak nang mag-isa? Magiging kahihiyan ako para sa inyo.
Wala akong pakialam.
Dahil ginagawa mo ang gusto mo. Ikaw lang ang nag-aaral sa unibersidad.
Wala kang pakialam, pero wala nang natira sa akin. Wala akong magawa.
Pero di mo siya mahal.
Mahal ko siya.
Ano ang nangyayari?
Huwag mong sasabihin.
Salamat.
Maaari n'yo ba akong idaan sa klase?
Di ko alam ang nangyari sa kapatid mo,
ngunit sigurado akong anuman iyon, mabuti ang kaniyang intensiyon.
-Oo naman po. -Anak.
Hindi, huwag na kayong mag-abala. Hindi ninyo kailangang pumanig sa akin.
-Hindi ko alam na may papanigan. -Mayroong magkabilang panig.
Akala nilang lahat, matapang ako at ginagawa ko ang gusto ko,
ngunit di ba halatang may damdamin at problema rin ako?
Uy.
Alam ko iyon.
Halika nga.
Kumalma ka na.
Mas magiging madali ang buhay n'yo kung lalaki ang anak n'yo.
Uy.
Mas magiging madali rin para sa amin.
Sara!
Ama, ano'ng ginagawa n'yo rito?
Pinapanigan ka, kung may magkabilang panig man.
Kaya ko na ito, Ama. Pakiusap.
-Hayan na siya. -Umalis ka rito!
Ano ang ginagawa ninyo?
Kahiya-hiya kayo!
Edukado ang pinagbibintangan n'yo.
Sabihin n'yo sa anak n'yong hindi ito lugar upang maglaro.
Mga lalaking estudyante ninyo ang nambabato na tila…
Manunulat ng El Corresponsal ang aking inaanak.
Maaari niyang sabihin sa editor ang nagaganap dito.
Isang kuwento makapagbebenta ng maraming kopya.
Sa palagay mo ba'y sinabi niya?
Siyempre, hindi.
Kapatid mo siya. Kung may marunong maglihim sa tahanang ito, siya iyon.
Sinabi ko iyong kay Santiago para sa iyo nang di ka mawalan ng trabaho.
At maniwala ka, nagpapasalamat ako, pero…
may mas malaki na tayong problema.
Anong problema? Ano'ng sinabi ni Santiago?
Kailangan kong maging tapat.
Nakumbinsi ko siyang magbukas.
Pero? Dahil mayroong "pero."
Sa tuwing may "pero," may problema.
Senyorita, una, nais kong sabihing napamahal na ako sa iyo.
At higit sa trabaho ko, itinuturing kitang kaibigan.
Seryoso ako.
Gayundin ako.
Labis ang aking pasasalamat na narito ka.
Napakasuwerte ko.
Mahal kita bilang kaibigan.
Bakit maraming pasakalye?
-Hindi sigurado si Santiago. -Hindi sigurado?
Dahil sa relasyon niya sa inyong pamilya.
DUWAG
Ayaw niyang masira.
Oo, duwag ako.
Pero ayaw ko siyang saktan. Patawad.
Bakit masisira? Tuwang-tuwa nga ang aking ama.
Mas kilala mo si Santiago. Mas mabuting huwag siyang pilitin.
Oo naman.
Nakakalungkot iyon kapag umalis siya matapos makausap ng iyong ama.
Ano?
Nais siyang kausapin ng iyong ama upang basbasan.
-Sabi ko'y hindi matalino iyon, pero… -Pumalpak ako, ano?
Paano ko malalamang si Santiago pala…
Ano ang ating gagawin?
Magandang tanong iyan.
Alam mo namang mas gusto kita kaysa kay Binibining Bianda.
Subalit natulungan niya ang pamilya, at iyon lamang ang mahalaga.
Matagal ko nang di nakikitang ganoon kasaya si Don Pedro.
Nauunawaan ko.
Patawad, Alicia.
Huwag kang mag-alala.
Kakayanin ko ito.
Binibining Casas, hindi mo kailangang magdala ng anuman.
Nais kong magpasalamat.
Iniligtas mo ang buhay ko.
Sobra naman yata iyon.
Magaling ka na ba?
Oo.
Nagustuhan ba ninyo?
Oo, napakasarap.
Umaasa talaga akong magkikita tayong muli.
Ngunit di ko akalaing kaagad-agad.
Kaya hindi ako nakapaghanda.
Sana'y masiyahan ka rito.
Nakatutuwa kang panooring nagsasagwan.
Napakainit! Walang kahangin-hangin.
Sa palagay ko'y uulan.
Ayaw mo ng tulong?
Pakiusap. Hindi na kailangan.
Sana hindi kayo mahihiluhin.
Namumutla si Josefina. Hindi ka ba natutuwa?
Tuwang-tuwa, parang bata.
-Hindi! -Hindi!
Pati iyong isa pa!
Masama bang magmerienda kasama ng iyong ina?
Alam n'yo naman kapag umuulan. Parating na iyon si Lázaro.
Hindi, kasalanan ko't umasa akong darating siya. Kumain ka na.
Marahil kasalanan ko rin. Masyado akong naging malupit.
Ika'y naging malupit sa kaniya?
Medyo. Medyo malupit. Napakalupit.
Hindi ko matiis na nagkakaganoon kayo.
Nadurog ang aking puso.
Nasaan ang pinakamagandang ina sa buong mundo?
Nahuli ako, ngunit upang makabawi…
Corrientes petunia! Napakakulay!
Natural na palaban. Namumukod-tangi, kahit ano'ng mangyari.
Katulad mo, Ina.
Napakahusay mo talagang mambola.
Ngunit pagdating sa halaman, di mo alam kung ano ang ficus at petunia.
Paumanhin iyon. Sasamahan n'yo ba ako?
-Saan? Napakalakas ng ulan. -Hindi sa greenhouse.
Itatanim natin ito, tapos ipakita ninyo ang mga camellia.
Mag-iingat ho kayo.
Salamat sa paghahatid. At sa pagpapasakay sa bangka. Napakasaya.
Nakakatuwa kayo noong nailaglag ko ang mga sagwan.
Paumanhin. Labis akong nasiyahan, subalit kailangan ko nang…
Nagmamadali ka ba? Dito ka muna.
Labis na akong nakakaabala.
Napakasaya nito. Paalam.
-Masaya ka ba? -Huwag ka nang magsalita.
Paano kung sabihin kong gusto ko si Daniel? Papayag ka ba?
Oo, hinihintay ko si Santiago. Para lang balaan siya.
Nakatitig sa kawalan?
Nakahanap ka lang ng manliligaw ni Senyorita Mencia, naging tamad ka na.
Kahit maipakasal ko si Carlota sa hari, di mo pa rin ako magugustuhan.
Totoo iyan.
Pero kay G. Santiago, nakuha mo ang loob ni Don Pedro.
At ang aking pabor.
Sa ngayon.
Tiyakin mo lamang na mangyayari ang kasal.
Paumanhin. Bubuksan ko ang pinto.
Susuportahan ko ang manliligaw.
Maaari mong ipaalam sa pamilya?
-G. Torres. -Napakalakas ng ulan.
-Kailangan kitang makausap. -Lintik.
Ayaw bumukas ng pinto.
Siyempre. Bilang manliligaw, hindi siya maaaring gumala.
Makinig ka.
Hinihintay ako ni Don Pedro. Wala na akong oras.
Oo nga. Kunwari, hindi nangyari ang pagkakamaling iyon.
Pero naghalikan tayo.
-Hinalikan mo ako. -Oo, at hinalikan mo ako.
Hindi kita hinalikan.
-Hinalikan mo ako… -Wala akong oras makipagtalo.
Dapat alam mo kung bakit ka narito.
G. Torres, sumunod ho kayo sa akin.
Oo naman. Sige.
Parang tupang papunta sa katayan.
Santiago, salamat sa pagpunta.
Don Pedro.
Lalo na't napakalakas ng ulan. Di ba?
Oho.
-Gusto mo ng kape? -Ay…
-Sige ho. -Buweno.
Hindi! Ako na ang bahala, Ama.
Sige. Maupo ka.
Nagtataka ka siguro kung bakit kita pinatawag.
Alam mong ako'y prangka at tapat, hindi ba?
At nais kong sundin ang tamang proseso.
Paumanhin! Ayos ka lang ba?
Medyo mainit.
-Halika sa kusina. -Hindi, ayos lang ako.
-Di n'yo kailangang tiisin. -Tayo na, Ama.
Tinitiyak ko, ayos lang ako. Pasensiya na, hindi ganito ang nakaplano.
Ayos lang ho.
Sinabi na sa akin ni Cristina. Nais kong malaman mong may basbas ka.
Ang magiging manugang ko!
Nakakatuwa!
-Santiago! -Carlota.
May nakita ako.
Ang mahiwagang parol na pinaglalaruan ninyo noon.
Alam mo kung paano gamitin iyan, hindi ba?
Oo, alam ko.
-Nasaan si Sara? -Si Sara?
Hindi pa siya umuuwi.
Sa ulan na ito, maputik siguro ang mga daan.
Kailangan nating maghintay rito.
Alam mo bang ikaw lamang ang kumakausap sa akin?
Kinausap na kita agad upang mabalaan ka.
Ibinitin nila ang aking estetoskopyo na tila girimpula sa tore.
Maaari mong gamitin ang akin.
Camilo Keita.
Sara Mencía.
At kinagat nila ang ipinagbabawal na bunga.
Ano ang sumunod?
Nagustuhan nila. Kaya wala silang pakialam nang paalisin sila sa Paraiso.
Nagpaligsahan kami.
Pagandahan ng mabubuong kuwento para sa bawat imahe.
Ngunit sinira ni Santiago ang laro. Siya ang pinalakpakan ng lahat.
Ito? Naaalala mo ito?
Di ba ginamit mo iyan para sa kuwento ng isda?
Hindi ko maalala, sa totoo lang.
-Ano ang ginagawa ninyo? -Sara, tumila na ba ang ulan?
Oo.
Kumusta ang klase?
Mas mabuti na. Salamat.
Ngayong tumila na ang ulan, mauuna na ako sa inyo.
Ihahatid ko siya sa pinto, Ama.
Buweno, Santiago…
-Don Pedro. -Magkita tayo ulit, iho.
-Hindi ba ikaw ang kasama? -Oho.
Sara, halika.
-Bakit? -Ikuwento mo nga ito.
Magugustuhan mo ito. Makinig ka.
Noong unang panahon, sa napakalamig at madilim na gubat…
Nasabi ko na yata ito.
Minsan, hindi natin mapipigilan ang ating pagnanasa.
Hindi, totoong gusto kita.
Ano'ng problema?
Sapagkat karaniwan lamang ang magkasala.
Ang di pangkaraniwan
ay pagharap sa kahihinatnan nang matatag.
Ano'ng nangyari?
May…
Mayroon na siyang ibang naiibigan.
Nagsalin ng Subtitle: Jobert Villanueva