Znacie państwo tę historię.
Adam i Ewa żyli samotnie i szczęśliwie w raju.
Wszystko było idealne, aż pewnego dnia
Ewa wpadła na świetny pomysł ugryzienia jabłka.
Niezła niespodzianka.
My, kobiety, ponosimy winę za to, że wszystko zeszło na psy.
My, grzeszne kobiety.
Odkąd wyrzucono nas z raju,
żyjemy rozdarte między naszymi pragnieniami
a tym, co powinnyśmy robić.
To znaczy, według Boga.
Więc co się zwykle dzieje? Grzeszymy.
Potem tego żałujemy.
WINNA
A czasem żałujemy, że nie zgrzeszyłyśmy.
NIEWINNA
Ale choć to jasne, że nie powinnam była tego robić,
nie żałuję.
Wiecie państwo czemu?
Bo choć możemy próbować,
są chwile, kiedy to niemożliwe, by kontrolować nasze impulsy.
Innym razem musimy zgrzeszyć, by uniknąć cięższego grzechu.
GRZESZNICA
EJŻE!
PRZEWODNICZKI MŁODYCH DAM
LEKCJA 4: ZWALCZAJ POKUSY
Nie odchodź, Eleno.
Możemy coś zamówić. Może śniadanie.
Nie, muszę iść.
Odprowadzę cię do domu.
Proszę, proszę, kogo ja widzę.
Ewo, masz jakieś rady dla podobnej tobie grzesznicy?
Eleno!
Proszę ją wezwać. Chcę z nią porozmawiać.
Nie zniosę tego. Eleno!
Nie ma jej.
Nie rób scen. Uspokój się.
Jak mam się uspokoić, Angustias?
Miałam pracę. Miałam gdzie mieszkać…
Gdzie się podzieję?
Znasz Dolores Infantes?
To moja przyjaciółka.
Ma wolny pokój. Możesz tam zostać kilka dni.
Znajdziesz inną pracę.
Zaufaj mi.
Zapasowy.
Zamierzam jeszcze zostać w mieście.
Miała być jedna noc.
To było miłe pożegnanie.
Nie chcę się żegnać.
Eleno!
Jak on to zrobił?
Wszystko w porządku?
Tak, dziękuję.
Tak!
- Chwileczkę! - Panno Biando!
- Tak? - Nie chciałam przeszkadzać.
To nic. Nie szkodzi.
- Gdzie pani była? - Ja?
Co się stało? To ważne, skoro panienka mnie szukała.
Santiago mnie pocałował.
Wczoraj.
To było magiczne.
Magiczne?
Z Eduardo było namiętnie, wie pani?
Ale z Santiagiem było czule.
Słodko, ale stanowczo.
Umie całować.
Wyobrażam sobie.
Co było potem?
Odszedł.
A ja wciąż się uśmiecham.
Nie cieszy się pani? To koniec naszych kłopotów.
Tak. Oczywiście, że się cieszę. Tylko mnie to zaskoczyło.
Ale tak…
Cieszę się.
Nie mogę się doczekać spotkania i zalotów.
Porozmawia z moim ojcem i urządzimy porządny ślub. A potem…
TYDZIEŃ PÓŹNIEJ
Im bardziej jest wściekła, tym lepiej celuje.
Nie rozumiem! Santiago spędził pół życia w tym domu!
A teraz znika na siedem dni.
Czemu nie wrócił? Czemu mnie nie odwiedził?
Pewnie pisze zarzuelę albo jest w trakcie twórczego przedsięwzięcia.
To żadna wymówka, jeśli naprawdę mu na mnie zależy.
Kochana, niektórzy tchórzą w sprawach miłosnych.
Prawda, pani Eleno?
Tak, miłość jest skomplikowana.
Jak ta gra.
Ale to nie powód, by się poddawać. Pani kolej.
Strach oddala nas od innych.
Wtedy nie mogą nas skrzywdzić.
Ale nie mogą nas też uszczęśliwić.
Zasada numer jeden, nie zakochuj się w tchórzu.
Zwykle nie biorę jej rad do serca, ale Esther ma rację.
Jeśli Santiago jest tchórzem, to ja będę odważna.
Pomówi panienka z nim?
Nie.
Więc co?
Pani to zrobi.
Niezwykły pokaz odwagi.
To nierozsądne.
Nie dogadujemy się z Santiagiem.
Czemu pani tak mówi? To na pewno nieprawda.
Proszę mi wierzyć. To zły pomysł.
Jest pani moją prawą ręką i najlepszą przyzwoitką.
Przy pani na pewno się otworzy.
Oczywiście, że się otworzy.
Świetny pomysł. Dziękuję, Esther.
Wciąż ze mną pani nie rozmawia.
Co mam powiedzieć?
Znoszę panienki insynuacje ze stoicką cierpliwością.
Pomówmy na osobności, zamiast uciekać się do sarkazmu.
Dobrze. Porozmawiajmy, jeśli panienka chce.
To był błąd.
Nie dla mnie. Choć to jasne, że pani żałuje.
Tego nie powiedziałam.
Więc nie żałuje pani?
Tego też nie powiedziałam.
Wciąż pani milczy, Josefino. Stąd to całe zamieszanie.
Przyznaję, ma panienka rację.
Wie pani, jak długo na to czekałam?
Czasem uczucia nas zwodzą.
Dobrze. Muszę podjąć decyzję.
Niech pan Monsalve mnie odwiedzi. Chcę go lepiej poznać.
Panno Esther.
Nie musi mi pani mówić, że to zły wybór.
Sama to ocenię.
Dzień dobry.
- Panno Zapico. Josefino. - Adelo.
Sprawunki?
To dla pani domu. Mam nadzieję, że osłodzą jej dzień.
- Jak radzi sobie ze śmiercią kuzynki? - Donna Paquita jest wspaniała.
Z chrześcijańską pokorą i godnym podziwu hartem ducha.
Nie muszę chyba pytać, jak się pani czuje?
Mam wrażenie, że znacznie lepiej.
Wygląda pani gorzej.
Nie przesadzaj. Jest lepiej niż tydzień temu.
Pewnie mówiłaś ludziom,
że znoszę to z hartem ducha i chrześcijańską pokorą?
Z godnym podziwu hartem ducha.
Tak jak pani prosiła.
Wolałabym umrzeć zamiast mojej kuzynki.
Co ja mam z tego życia?
Proszę tak nie mówić. Ma pani po co żyć.
Ma pani syna.
Nigdy go nie widuję.
Mam tylko pieniądze, Adelito.
Pieniądze są ważne.
To nie wystarczyło, żebym znalazła sobie męża.
Męża? Po co pani mąż?
Po co mi mąż?
Żeby nie być samotną.
Widzisz?
Nawet ty widzisz, jaka jestem samotna.
Mogę spytać, gdzie pan był?
W interesach.
Pańska matka jest załamana stratą swojej kuzynki,
a pan zajmuje się interesami?
- Nie widzi pan jej złamanego serca? - Złamanego, co?
Porównuje pan śmierć bliskiej osoby do odrzucenia przez kobietę?
Nie, wyjaśniam, dlaczego nie chciałem tu wracać.
- Nie chciałem pani widzieć. - A ja pana.
Ale musimy być dzielni dla tych, których kochamy.
Widzę, czemu pańska matka chce męża.
Co pani wygaduje?
Pańska matka jest wymagająca, ale ma niezwykłe serce.
Niech się pan cieszy, że ją ma. Ja nie mam takiego szczęścia.
A ten pocałunek?
Odrzuciłabym go tysiąc razy. A dlaczego?
Bo nie całuję zapitych lowelasów.
Do zobaczenia na herbacie.
Jeśli matka tyle dla pana znaczy, czas zacząć to okazywać.
Z determinacją. Tak należy postępować.
Zwłaszcza dla kogoś, kogo kochasz.
Mówię o mojej panience.
Dobrze. Zapytam go. I tyle.
Nie śmiejcie się.
Mówiłam, czasem nie możemy kontrolować impulsów.
Kogo ja oszukuję?
To się źle skończy.
To się bardzo źle skończy.
Naprawdę się staram, Santiago.
Ale codziennie pokazują, że nie należę do ich świata.
Rzucają kapeluszami, krzywo patrzą, śmieją się.
Saro, zasłużyłaś na swoje miejsce, tak jak oni.
Nie jesteś im nic winna.
Chciałabym, żeby wszyscy byli tacy jak ty.
Wkrótce ci idioci zostawią cię w spokoju.
Zaczynam się martwić. Nie słyszę bicia serca.
Odwróć się.
Santi!
- Santi? - Tak.
Przyszła panna Bianda!
Panno Biando!
Panno Biando.
Przygotuję kawę.
Nie, już piłem. Dziękuję.
Nie, dla pani. Tego wymagają maniery.
Co panią tu sprowadza, panno Biadno?
Ponoć pan Torres pożyczył książkę siostrze panienki.
Książkę?
Jaką?
Don Juana Tenorio.
A, tę.
Powinnam już iść. Zajdę do domu przed pójściem na zajęcia.
Do zobaczenia.
Dziękuję za prezent.
Sprytna wzmianka o Don Juanie. Powinna pani zostać pisarką.
Czemu nie odwiedzał pan Mencíów?
Pracowałem.
Miałem sporo zajęć. Pracuję nad librettem.
To coś innego niż pisanie powieści. Przypomina teatr, ale nie całkiem.
- Proszę… - Pocałował pan Cristinę?
Tak.
Nie powinienem, ale chciałem…
się upewnić.
Lepiej zrozumieć… co się dzieje.
Czemu nie umówił się pan na spotkanie?
Co?
Proszę mówić.
A co mam powiedzieć?
Czemu się pan do niej nie zaleca?
Bo nie jestem pewien, czy chcę się z nią umawiać.
- Porzuci pan sprawę? - Nie.
Wszystko jest dla pani zawsze jasne jak słońce.
Inni potrzebują czasu, by wiedzieć, czego chcą.
Rozumie pani, co mówię?
Moje uczucia się zmieniły.
Pańskie uczucia zmieniają się jak fale.
- To bolało! - Jest pan tchórzem!
- Nie jestem! - Proszę udowodnić!
Panno Biando!
Czekaj. Eleno!
Eleno!
GRZESZNICA ZDRAJCZYNI
NIERZĄDNICA JUDASZ
To był błąd.
Nie wiem, jak to się stało.
Panno Biando.
Panienko?
Powie mi pani, co się dzieje?
PRZYŁAPANA
Cristino, możemy porozmawiać?
Coś się stało?
Usiądziemy?
Oczywiście.
Myślałem o tym od kilka dni.
Po ponownym omówieniu sprawy
Angustias przekonała mnie, że najlepiej dla ciebie i rodziny będzie
zmienić przyzwoitkę.
Co?
Panna Bianda ma na was zły wpływ.
- Nieprawda. - Nie słuchała mnie.
- Chciała nas chronić. - Nie ufam jej.
Ojcze, nie możesz.
Mamy idealne zastępstwo, Alicię Casas.
Opuściła Albę de Senovillę.
- Elena musi zostać. Potrzebuję jej. - Dlaczego?
Eleno.
Też chciałabym poznać więcej szczegółów.
Daj nam chwilę.
- Elena i ja… - Oszczędź mi bajek. Wiem.
Panno Biando, proszę do mnie.
Proszę.
Kiedy chciała mi pani powiedzieć, że mój chrześniak jest zalotnikiem córki?
Zalotnikiem?
Cristina mnie poinformowała.
Pańska córka jest młoda. Powiedziała to zbyt pochopnie.
Nie jest zainteresowany?
Za wcześnie, by uznać to za formalne zaloty.
Zaczną ostrożne, powolne zaloty, po których zobaczymy…
Zamierzałem panią zwolnić.
Dopóki Cristina mi nie powiedziała.
- Zwolnić mnie? - Tak.
Ale Cristina i mój chrześniak…
Cóż, nie ma niczego…
co by mnie bardziej ucieszyło.
Wiem, jak trudno musi być Santiagowi.
To bardzo osobliwy młodzieniec.
Cristina mówiła, że prawie się nie odzywał.
Dziś zaproszę go do siebie i dam mu moje błogosławieństwo.
To nierozsądne.
Nie pytam o pani opinię. Proszę wykonywać swoją pracę.
Zaproszę chrześniaka
i zadba pani, by ich życzliwość przerodziła się w zaloty.
Eduardo znika, a ty nagle interesujesz się Santiagiem?
Nigdy nie zwracałaś na niego uwagi.
Zwracałam.
Czemu desperacko szukasz zalotnika?
- Myślałaś, że nie zauważę? - Wstydziłam się tego błędu.
Ale nie wstyd ci kłamać o ciąży?
Co mam zrobić?
Być samotną matką? Przyniosłabym wstyd ojcu i rodzinie.
Nie obchodzi mnie to.
Bo zawsze robisz, co chcesz. Tylko ty idziesz na studia.
Nic cię nie obchodzi, ale ja nie mam nic. Nic nie mogę zrobić.
Nie kochasz go.
Kocham.
Co się dzieje?
Proszę, nic nie mów.
Dziękuję.
Odwieziesz mnie na zajęcia?
Nie wiem, co zaszło z twoją siostrą,
ale cokolwiek zrobiła, na pewno miała dobre intencje.
- Oczywiście. - Córeczko.
Nie kłopocz się, ojcze. Nie oczekiwałam, że staniesz po mojej stronie.
- Nie wiedziałem, że są strony. - Są, ojcze.
Wszyscy myślą, że mam silną wolę i robię, co chcę,
ale też mam uczucia i problemy.
Wiem.
Hej. Chodź tu.
Uspokój się.
Byłoby ci łatwiej, gdybyś miał synów.
Dla nas też byłoby łatwiej.
Saro!
Co tu ojciec robi?
Staję po twojej stronie, skoro są strony.
Sama sobie poradzę, ojcze. Proszę.
- Nadchodzi. - Idź już!
Co panowie wyprawiacie?
Powinniście się wstydzić!
Oskarża pan wykształconych ludzi. Uniwersytet to nie plac zabaw.
Ci ludzie rzucają kamieniami, jakby byli…
Mój chrześniak pisze dla El Corresponsal. Powie redaktorowi, co tu się dzieje.
Taka historia dobrze by się sprzedała.
Myśli pani, że mnie wydała?
Oczywiście, że nie.
To siostra panienki. Potrafi dochować tajemnicy.
Co do Santiaga, zrobiłam to, żeby nie straciła pani pracy.
Jestem wdzięczna, ale…
teraz mamy większy problem.
Jaki problem? Co powiedział Santiago?
Muszę być szczera.
Zdołałam go przekonać.
Ale? Bo jest jakieś „ale”.
A „ale” oznacza problem.
Po pierwsze muszę powiedzieć,
że polubiłam panienkę.
To nie tylko praca. Traktuję panienkę jak przyjaciółkę.
Z głębi serca.
Ja panią też.
Nie wie pani, jak dobrze ją mieć.
Mam ogromne szczęście.
Jest mi pani bliska.
Ale po co ten wstęp?
Santiago się waha.
Waha?
Z powodu jego związku z rodziną.
Nie chce go narażać.
TCHÓRZ
Tak, jestem tchórzem.
Nie chcę jej krzywdzić. Przykro mi.
Czemu miałby go narażać?
Ojciec jest zachwycony.
Zna panienka Santiaga lepiej niż ja. Lepiej go nie naciskać.
Oczywiście.
Oby nie uciekł po rozmowie z ojcem panienki.
Co?
Ojciec panienki chce dać mu błogosławieństwo.
- Odradzałam to, ale… - Wszystko zepsułam.
Skąd mogłam wiedzieć, że Santiago…
Co poczniemy?
Dobre pytanie.
Wie pani, że wolałabym ją niż pannę Biandę.
Ale pomogła rodzinie, a tylko to się liczy.
Dawno nie widziałam Don Pedra tak szczęśliwego.
Rozumiem.
Przykro mi, Alicio.
Bez obaw.
Dam sobie radę.
Panno Casas, nie trzeba było.
Chciałam wyrazić wdzięczność.
Uratował mi pan życie.
Przesadza pani.
Już pani lepiej?
Znacznie.
Smakują?
Bardzo.
Chciałem panią znów zobaczyć.
Nie spodziewałem się, że to nastąpi tak szybko.
Improwizowałem.
Mam nadzieję, że się pani spodoba.
Pięknie pan wiosłuje.
Ależ gorąco!
I parno.
Chyba będzie padać.
Pomóc panu?
Ależ nie.
Żaden problem.
Oby panie nie zemdlały.
Josefina nie wygląda najlepiej. Dobrze się pani bawi?
Jak dziecko.
- Nie! - Nie!
Tylko nie to!
Kawa z własną matką jest taka zła?
Wie pani, jak jest, gdy pada. Lázaro zaraz przybędzie.
Moja wina, że myślałam, że przyjdzie. Proszę jeść.
Może to częściowo moja wina. Może byłam dla niego zbyt surowa.
Byłaś dla niego surowa?
Trochę. Bardzo. Za bardzo.
Nie mogłam znieść pani stanu.
Serce się krajało.
Gdzie jest najpiękniejsza matka na świecie?
Wiem, że się spóźniłem. Ale żeby to wynagrodzić…
Petunie! Jakie kolorowe!
Urodzone wojowniczki. Pięknieją bez względu na wszystko.
Tak jak ty, matko.
Zawsze znałeś się na pochlebstwach.
Ale w ogrodzie nie umiesz odróżnić fikusa od petunii.
To były przeprosiny. Dołączysz do mnie?
- Ale gdzie? Leje jak z cebra. - W szklarni nie pada.
Zasadzimy tę ślicznotkę i pokażesz mi swoje kamelie.
Miłego popołudnia.
Dziękuję za odwiezienie i przejażdżkę łodzią. Było miło.
Ależ miały panie miny, gdy zgubiłem wiosła.
Przepraszam. Świetnie się bawiłem, ale muszę iść…
Spieszy się pan? Proszę zostać.
Już nadużyłem pani uprzejmości.
Było wspaniale. Do widzenia.
- Miło było? - Dość.
A jeśli powiem, że lubię Daniela? Co pani na to?
Tak, czekam na Santiaga. Ale tylko po to, żeby go ostrzec.
Zamyśliła się pani?
Znalazła pani zalotnika dla panienki i zaczęła się lenić.
Nie polubi mnie pani, nawet jeśli wydam Carlotę za króla.
Zaiste.
Choć z panem Santiagiem zaskarbiła pani sympatię Don Pedra.
I moją przychylność.
Na razie.
Lepiej, żeby ślub się odbył.
Przepraszam. Otworzę.
Zaproszę zalotnika.
Powie pani rodzinie?
- Panie Torres. - Ale leje.
- Musimy pomówić. - Okropność.
Drzwi się nie otwierały.
Jako zalotnik nie może pan swobodnie tu wchodzić.
Proszę słuchać.
Don Pedro czeka. Nie czas mówić o pocałunku.
Będziemy udawać, że go nie było.
Całowaliśmy się.
- Pan mnie. - Odwzajemniła pani.
Nie odwzajemniłam.
- Ależ tak… - Nie czas na kłótnie.
Muszę pana ostrzec.
Panie Torres, proszę za mną…
Oczywiście. Jasne.
Jak baranek na rzeź.
Santiago, dziękuję za przybycie.
Don Pedro.
Zwłaszcza przy tym deszczu. Prawda?
Rzeczywiście.
Napijesz się kawy?
- Oczywiście. - Świetnie.
Nie! Zajmę się tym, ojcze.
Dobrze. Siadaj.
Pewnie się zastanawiasz, czemu cię wezwałem.
Wiesz, że jestem bezpośrednim, uczciwym człowiekiem, prawda?
I wolę robić rzeczy jak należy.
Przepraszam! Wszystko dobrze?
Trochę parzy.
- Chodź do kuchni. - Nie trzeba.
- Nie czas na odwagę. - Chodź, ojcze.
Nic mi nie jest. Przepraszam. Nie idzie zgodnie z planem.
W porządku.
Już wszystko wiem. Masz moje błogosławieństwo.
Mój przyszły zięć!
Bardzo się cieszę!
- Santiago! - Carloto.
Zobacz, co znalazłam.
Magiczną latarnię z dzieciństwa.
Wiesz, jak to działa?
Tak.
- Gdzie Sara? - Sara?
Jeszcze nie wróciła.
Po deszczu jest dużo błota.
Musimy tu trochę poczekać.
Tylko pan ma dość odwagi, by ze mną rozmawiać.
Już wcześniej próbowałem panią ostrzec.
Powiesili mój stetoskop jako wiatrowskaz w dzwonnicy.
Mogę panu pożyczyć swój.
Camilo Keita.
Sara Mencía.
I zjedli kęs zakazanego owocu.
A co potem?
Spodobało im się. Nie obeszło ich wygnanie z raju.
Mieliśmy konkurs.
Kto stworzy najlepszą historię do obrazu.
Ale Santiago psuł zabawę. Zawsze zbierał laury.
A ten? Pamiętasz tę historię?
To z historii o miecznikach?
Właściwie nie pamiętam.
- Co robicie? - Saro, przestało padać?
Tak.
Jak zajęcia?
Dużo lepiej. Dziękuję.
Skoro deszcz ustał, pójdę już.
Odprowadzę go do drzwi.
Dobrze.
Santiago…
- Don Pedro. - Do zobaczenia, synu.
- A przyzwoitka? - Tak.
Saro, chodź tu.
- Co? - Opowiedz mi o tym.
Spodoba ci się. Słuchaj.
Dawno, dawno temu w bardzo zimnym, ciemnym lesie…
Chyba już to powiedziałam.
Czasem nie możemy kontrolować impulsów.
Nie, to ważne.
Co się stało, Santiago?
Grzech to ludzka rzecz.
Nadludzkie jest
dzielne radzenie sobie z konsekwencjami.
Co się stało?
Santiago…
czuje coś do innej kobiety.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz