Już znacie tę historię. Adam i Ewa żyli szczęśliwie w raju.
Wszystko było doskonale, aż pewnego dnia Ewa wpadła na genialny
pomysł, żeby ugryźć jabłko.
A to niespodzianka! To przez kobietę wszystko zeszło na psy.
My, kobiety, grzesznice! Od kiedy wyrzucono nas z raju,
toczy się ustawiczna walka między tym, czego pragniemy,
a tym, czego oczekuje od nas Bóg, oczywiście. Co zwykle się dzieje?
Grzeszymy, a potem tego żałujemy.
WINNA
Czasami żałujemy, że nie zgrzeszyłyśmy.
Wiem, że nie powinnam tego robić, ale nie żałuję.
Wiecie dlaczego? Bo nieważne,
jak się staramy,
bywają chwile, gdy zupełnie nie panujemy
nad naszymi popędami.
Czasami trzeba popełnić grzech, by uniknąć gorszego grzechu.
GRZESZNICA
PRZEWODNICZKI MŁODYCH DAM
LEKCJA 4 ZWALCZAJ POKUSY
Elena, nie idź!
Możemy zamówić śniadanie.
Nie, muszę iść.
Odwiozę cię do domu.
Tego widoku mi brakowało. Jakaś rada, grzesznico Ewo?
Elena!
Muszę z nią pomówić. Mam dosyć. Elena!
Nie ma jej. Proszę się uspokoić.
Uspokoić się? Miałam pracę i dom. Dokąd pójdę?
Moja przyjaciółka, Dolores Infantes, ma wolny pokój.
Proszę się zatrzymać u niej na kilka dni. Znajdzie się jakaś praca.
To kopie. Zostanę w mieście nieco dłużej.
Miała być jedna noc.
Idealne pożegnanie.
Nie chcę się żegnać.
Elena.
Widzieliście, jak to zrobił?
Jest pani cała?
Tak, dziękuję.
Tak! Chwileczkę!
Señorita Bianda!
Tak?
Nie chciałam przeszkadzać. Nie szkodzi.
Gdzie pani była?
Ja?
Proszę mówić. Szukała mnie panienka, więc to coś ważnego.
Santiago mnie pocałował. To była magiczna chwila.
Magiczna?
Z Eduardem to było namiętne.
Z Santiago czułe. Słodkie, ale szczere. Umie całować.
Nie wątpię.
Co było potem?
Poszedł. Ale od tamtej chwili się uśmiecham.
Nie cieszy się pani? To odpowiedź na nasze problemy.
Tak, cieszę się. Tylko jestem zaskoczona.
Ale tak…
Miło widzieć panienkę zadowoloną.
Muszę znowu go zobaczyć. Potem zaczniemy zaloty.
Pomówi z ojcem. Ślub, dziecko i…
TYDZIEŃ PÓŹNIEJ
Im bardziej jest sfrustrowana, tym lepiej celuje.
Nie rozumiem! Santiago spędza większość
życia w tym domu! Nagle nie pokazuje się od siedmiu dni.
Czemu nie umówił się ze mną?
Może pisze operetkę lub jest w środku procesu twórczego.
To żadna wymówka, jeśli mu na mnie zależy.
W miłości niektórzy są tchórzami. Prawda, Eleno?
Miłość jest skomplikowana.
Jak ta gra. Ale nie wolno się poddawać. Pani kolej.
Strach oddala ludzi.
Gdy są daleko, nie mogą cię zranić. Ani uszczęśliwić. Zasada numer jeden:
nie zakochuj się w tchórzu.
Zwykle nie słucham jej rad, ale Esther ma rację.
Skoro Santiago jest tchórzem, ja będę odważna.
Porozmawiacie?
Nie.
Więc co?
Pani to zrobi.
Wielki akt odwagi. To zły pomysł. Santiago i ja się nie dogadujemy.
Co? To nieprawda.
To zły pomysł.
Jest pani najlepszą przyzwoitką w mieście. Nakłoni go pani do wyznania prawdy.
Nakłonić go do wyznania prawdy? Świetny pomysł. Dzięki, Esther.
Nadal ze mną nie rozmawiasz.
Co mam powiedzieć? Cierpliwie znoszę insynuacje panienki.
Na osobności. Publiczny sarkazm jest zbędny.
Skoro panienka chce, porozmawiajmy.
To wczoraj było błędem.
Nie dla mnie. Choć tego żałujesz.
Tego nie powiedziałam.
Więc nie żałujesz?
Nie to powiedziałam.
Nic nie mówisz. Dlatego jesteśmy w takiej sytuacji.
Przyznaję, że ma panienka rację.
Wiesz, jak długo na to czekałam?
Czasem uczucia są niestosowne.
Więc muszę się zdecydować. Umów mnie z paniczem Monsalve.
Chcę go lepiej poznać.
Señorita Esther.
Nie mów, że nie jest dobrym zalotnikiem. Od teraz ja decyduję.
Dzień dobry, señorito Zapico. Josefino.
Adelo.
Sprawunki?
Dla pani. Oby osłodziły jej dzień.
Jak sobie radzi?
Doña Paquita jest twarda. Znosi to z chrześcijańską
cierpliwością i godnością.
Miałam spytać, jak się miewasz.
Chyba trochę lepiej.
Z każdym dniem jest gorzej.
Nie dramatyzuj. Jest lepiej niż tydzień temu.
Powiedziałaś im, że znoszę to z godnością, chrześcijańską cierpliwością?
Tak, z wyjątkową godnością. Jak kazałaś.
Żałuję, że nie umarłam zamiast mojej kuzynki.
Na moją niedolę.
Nie mów tak. Masz wiele. Masz syna.
Syna, którego nie widuję. Nie mam nic. Tylko pieniądze.
Pieniądze są ważne.
Nie mogłam nawet kupić sobie męża.
Po co ci mąż?
No właśnie!
By nie być sama.
Nawet ty widzisz, jaka jestem samotna.
Paniczu Lázaro, gdzie wyszedłeś?
W interesach.
Pańska matka straciła wolę życie, a panicz wychodzi w interesach?
Nie widzi panicz, że jest załamana?
Załamana, mówisz?
Porównuje panicz śmierć krewnej z tym, że kobieta nie padła paniczowi do stóp?
Nie. Nie chciałem wracać do tego domu, by cię nie widzieć.
Wzajemnie. Czasem trzeba robić to, czego się nie chce. Nic dziwnego,
że nie znalazła męża.
Co? Potrafi być utrapieniem, ale ma wielkie serce.
Powinien panicz być wdzięczny, że ją ma. Nie miałam tyle szczęścia.
A ten pocałunek? Odmówiłabym tysiąc razy. Nie całuję pijanych uwodzicieli.
Skoro tak paniczowi zależy na matce, pora zacząć to okazywać.
Zdecydowanie. Tak powinno się to robić. Zwłaszcza dla ukochanej osoby.
Chodzi o panienkę Cristinę. Tylko go spytam. Nic się nie stanie.
Nie śmiejcie się. Mówiłam, że czasami nie da się kontrolować popędów.
Kogo ja oszukuję? To nie skończy się dobrze.
Ani trochę.
Próbowałam, Santiago. Ale każdego dnia pokazują mi,
że nie należę do tego świata.
Gdy nie rzucają we mnie kapeluszami, śmieją się.
Saro, pracowałaś na to równie ciężko jak oni.
Nie jesteś im nic winna.
Szkoda, że nie wszyscy są tacy jak ty.
W końcu ci idioci zostawią cię w spokoju.
Nie słyszę bicia serca.
Odwróć się.
Santi!
Santi.
Tak?
Señorita Bianda.
Señorita Bianda!
Señorita Bianda?
Zaparzę kawy.
Nie. Już mam. Dziękuję. Dla señority. To się nazywa maniery.
Co panią sprowadza?
Siostra panienki powiedziała, że señor Torres pożyczy jej książkę.
Książkę?
Jaką?
Don Juan Tenorio.
A, tę.
Powinnam iść. Zajrzę do domu, zanim pójdę na uczelnię.
Do zobaczenia.
Dziękuję za prezent.
Sprytne z tym Tenorio. Też powinnaś być pisarką.
Czemu nie bywasz u Mencíów?
Praca.
Piszę libretto do operetki. Różni się od powieści. Przypomina teatr,
ale to nie to samo. Pocałowałeś Cristinę?
Tak. Nie powinienem, ale…
chciałem się upewnić, zrozumieć moje uczucia.
Czemu nie poprosiłeś o oficjalne spotkanie?
Co?
Nie odpowiedziałeś.
Chciałabyś, żebym jak odpowiedział?
Mówiąc, czemu nie prosisz o spotkanie.
Bo nie wiem, czy go chcę.
Rezygnujesz z niej. Nie.
Dla ciebie zawsze wszystko jest oczywiste. Reszta ludzi potrzebuje więcej czasu,
by wiedzieć, czego chce.
Rozumiesz, señorita Bianda?
Moje uczucia nie są takie, jak wcześniej.
Tak, bo są jak fala.
To poniżej pasa! Jesteś tchórzem! Nie!
Udowodnij!
Señorita Bianda!
Zaczekaj! Elena!
To był błąd. Nie wiem, jak to się stało.
Señorita Bianda.
Panienko.
Wyjaśni pani, co się dzieje?
PRZYŁAPANA
Cristina. Porozmawiamy?
Coś się stało?
Usiądziemy?
Oczywiście.
Przez kilka dni się zastanawiałem. Angustias przekonała mnie,
że najlepiej dla ciebie i rodziny będzie, jeśli znajdziemy inną przyzwoitkę.
Co?
Señorita Bianda nie ma na was dobrego wpływu.
Nieprawda. Przeciwstawiła mi się.
By nas chronić.
Nie ufam jej. Nie możesz!
Mamy zastępczynię. Alicia Casas. Odeszła od Alby de Senovilla.
Nie! Elena musi zostać! Dlaczego?
Elena.
Jeśli wróciła pani po szczegóły, robiłam to samo.
Dasz nam chwilę? Musimy… Daruj sobie. Wiem.
Señorita Bianda, zapraszam do gabinetu.
Proszę.
Kiedy chciała mi pani powiedzieć,
że mój chrześniak jest oficjalnym zalotnikiem córki?
Oficjalnym zalotnikiem?
Cristina mi powiedziała.
Pańska córka jest młoda. Trochę się pośpieszyła.
Nie jest nią zainteresowany? Za wcześnie, by uznać to za oficjalne.
Niespieszne zaloty pokażą…
Chciałem panią zwolnić.
Dopóki Cristina nie powiedziała, co się stało.
Chciał mnie pan zwolnić?
Ale Cristina i mój chrześniak… Nic by nas… mnie bardziej nie ucieszyło.
Wiem, jakie to trudne dla Santiaga. Jest osobliwy.
Cristina powiedziała, że ostatnio rzadko się odzywa.
Dzisiaj go zaproszę i dam mu moją zgodę.
To nie najlepszy pomysł.
Nie pytam o opinię. Proszę wykonywać swoją pracę.
Zaproszę mojego chrześniaka. Pani dopilnuje,
żeby zainteresowanie
zmieniło się w zaloty.
Eduardo znika, a ty nagle interesujesz się Santiagiem,
którego ignorowałaś przez całe życie.
Zauważyłam go.
Dlaczego jesteś taka zdesperowana?
Myślałaś, że nie zauważę?
Wstydziłam się. Popełniłam błąd.
Nie wstyd ci obciążać go cudzym dzieckiem?
Co mogę zrobić? Mieć je sama?
To byłby skandal dla rodziny.
Nie obchodzi mnie to.
Bo robisz, co chcesz. Tylko ty studiujesz. Ale ja nic nie mam, nic nie potrafię.
Nie kochasz go. Kocham.
Co się dzieje?
Proszę, nic nie mów.
Dziękuję.
Skoro wychodzisz, zawieziesz mnie na zajęcia?
Nie wiem, co zaszło z twoją siostrą, ale miała dobre intencje.
Oczywiście.
Kochanie.
Nie, ojcze. Nie spodziewałam się, że staniesz po mojej stronie.
Nie wiedziałem, że są strony. Są!
Myślą, że jestem porywcza i robię, co chcę,
ale ja też mam uczucia i problemy!
Wiem.
Chodź tu. Spokojnie.
Byłoby ci łatwiej, gdybyś miał synów.
Nam też byłoby łatwiej.
Sara!
Ojcze, co robisz?
Biorę twoją stronę.
Mogę zrobić to sama.
Przyszła! Idź!
Co sobie myślicie?!
Wstydźcie się!
Oskarża pan ludzi nauki! To uniwersytet, a nie szkolne podwórko.
Ci ludzie nauki rzucają kamieniami… Mój chrześniak pisze dla El Corresponsal.
Opisze, co tu się dzieje. Ta historia sprzeda wiele egzemplarzy.
Powiedziała mu?
Oczywiście, że nie. To siostra panienki. Umie dochować sekretu.
To z Santiaga zrobiłam to dla ciebie, żebyś nie straciła pracy.
Doceniam ten gest, ale…
mamy większy problem.
Jaki? Co powiedział Santiago?
Będę szczera.
Wyznał wszystko.
Jest jakieś ale.
Bo jest problem!
Panienko Cristino, chciałam powiedzieć, że bardzo cię polubiłam.
Traktuję cię bardziej jak przyjaciółkę niż podopieczną.
Mówię poważnie.
Z wzajemnością, Eleno.
Nie wiesz, jak się cieszę, że mam cię przy sobie.
Nie wyobrażasz sobie tego. Jesteś moją najlepszą przyjaciółką.
Przestań owijać w bawełnę.
Santiago ma wątpliwości.
Wątpliwości?
Bo jest blisko z rodziną. Nie chce tego narażać.
Tak, jestem tchórzem! Nie chciałam złamać jej serca!
Czemu miałby to narazić? Ojciec byłby szczęśliwy.
Znasz Santiaga. Lepiej na niego nie naciskać.
Tak.
By nie uciekł po rozmowie z twoim ojcem.
Słucham?
Po południu chce dać mu swoją zgodę. Mówiłam, że to nie jest dobry pomysł…
Wszystko zepsułam. Skąd miałam wiedzieć, że Santiago… Co zrobimy?
Dobre pytanie.
Wybrałabym ciebie, a nie señoritę Biandę. Ale zrobiła trochę dobrego dla rodziny.
Don Pedro dawno nie był taki radosny.
Rozumiem.
Przykro mi,.
Nie szkodzi. Poradzę sobie.
Señorita Casas, nie powinna pani.
To mały gest.
Ocalił mi pan życie.
Przesadza pani.
Lepiej się pani czuje?
Oczywiście.
Smakują panu?
Bardzo.
Nie mogłem się doczekać spotkania.
Ale nie sądziłem, że będzie tak szybko.
Musiałem improwizować.
Mam nadzieję, że się podoba.
Miło patrzeć jak wiosłujesz.
Ale gorąco. Nawet parno.
Chyba będzie padać.
Nie potrzebujesz pomocy?
Proszę. To nic takiego.
Oby was nie zemdliło.
Josefina jest nieszczęśliwa. Dobrze się bawisz?
Jak pensjonarka.
Nie!
Kawa z matką to coś tak strasznego?
Pada. Lázaro niedługo wróci.
Niepotrzebnie wierzyłam, że przyjdzie. Jedz.
To moja wina. Nakrzyczałam na niego i się wystraszył.
Skrzyczałaś go?
Trochę. Bardzo. Serce mi pękało, gdy widziałam cię w takim stanie.
Gdzie najpiękniejsza matka świata? Wynagrodzę ci moje spóźnienie.
Petunia! Zdrowa. Wytrzymała. Przetrwa wszędzie.
Jak ty, matko.
Pochlebstwa zawsze były twoją mocną stroną.
Ale nie odróżniasz fikusa od petunii. To moje przeprosiny. Dołączysz?
Jest ulewa. Nie w szklarni. Posadźmy ją, a potem pokażesz mi kolekcję kamelii.
Miłego popołudnia.
Dziękujemy za wycieczkę łódką.
Szkoda, że nie widziałyście swoich min, gdy zgubiłem wiosła.
Przepraszam. Dawno się tak dobrze nie bawiłem. Zostań.
Zająłem wam wystarczająco dużo czasu. Do widzenia.
Podobało ci się?
Nieważne.
A jeśli lubię Daniela?
Tak, czekam na Santiaga. By go ostrzec.
W jednej chwili znajduje pani zalotnika dla jednej z córek,
a w następnej śni na jawie.
Nie lubiłaby mnie pani, gdybym wydała Carlotę za króla Anglii.
Racja! Zwrócenie uwagi Santiaga zaskarbiło pani przychylność Don Pedra. Na razie.
Lepiej, żeby doszło do ślubu.
Przepraszam, otworzę.
Przywitam zalotnika.
Powiadomi pani rodzinę?
Señor Torres.
Ale leje.
Musimy porozmawiać.
Głupia rzecz.
Nie mogłem otworzyć drzwi.
Oczywiście. Teraz jest zalotnikiem.
Posłuchaj.
Nie mam czasu. Don Pedro czeka.
To się nie zdarzyło.
Ale całowaliśmy się.
Ty mnie.
Ty mnie też. Wcale nie.
Mówisz… Nie ma czasu.
Musisz wiedzieć, czemu tu jesteś.
Señor Torres, zapraszam.
Oczywiście.
Jak jagnię na rzeź.
Santiago. Dziękuję, że jesteś.
Don Pedro.
Zwłaszcza w taką pogodę.
Tak.
Chcesz kawy?
Oczywiście.
Nie! Zajmę się tym.
Dobrze. Usiądź. Pewnie zastanawiasz się, czemu cię wezwałem.
Jestem bezpośrednim człowiekiem. Lubię działać jak należy.
Przepraszam. Nic ci nie jest?
Nie. Chodź do kuchni.
Nie trzeba. Don Pedro.
Proszę. Przepraszam, nie idzie tak, jak planowałem.
Cristina mi powiedziała. Masz moją zgodę, mój przyszły zięciu.
Wspaniale!
Santiago! Carlota.
Znalazłam starą latarnię projekcyjną.
Wiesz, jak działa?
Tak.
Gdzie Sara?
Sara?
Nie ma jej.
Drogi rozmiękły, więc musimy chwilę poczekać.
Tylko ty ze mną rozmawiasz.
Robiłem to przed wszystkimi. Próbowałem cię ostrzec.
Powiesili mój stetoskop na dzwonnicy jak wiatrowskaz.
Możesz używać mojego.
Camilo Keita.
Sara Mencía.
Ugryzła zakazany owoc.
Co potem?
Podobało się im. Nie obchodziło ich, czy wylecą z raju.
Rywalizowaliśmy na najlepsze historie. To przestało być fajne,
bo zawsze wygrywał Santiago.
Pamiętasz tę historię?
To nie była mieczniku?
Nie pamiętam.
Co robisz?
Sara. Przestało padać?
Tak.
Jak wykłady?
Lepiej. Dziękuję.
Skorzystam z okazji, że nie pada, i pójdę.
Odprowadzę go.
Dobrze. Santiago.
Don Pedro.
Do zobaczenia.
Jest pani przyzwoitką?
Tak.
Sara! Chodź!
Opowiedz tę historię.
Spodoba ci się.
Dawno temu w zimnym, ciemnym lesie żyła wiedźma…
Jak mówiłam, czasem nie da się kontrolować popędów.
Nie, zależy mi.
Co się stało?
Grzech jest rzeczą ludzką.
Ale odważne mierzenie się z konsekwencjami grzechu to rzecz nadludzka.
Co się stało?
On…
Zaczął coś czuć do innej kobiety.