Nie mylicie się państwo.
Oglądacie Przewodniczki młodych dam na Netfliksie.
I tak, to nadal jest komedia.
ŚWIĘTEJ PAMIĘCI
PRZEWODNICZKI MŁODYCH DAM
LEKCJA 5: BĄDŹ WIERNA SWOJEJ PANI
Aby państwo zrozumieli, co się dzieje, musimy cofnąć się o 12 godzin.
Gdy nasz bohater wychodzi z pracy, nie wiedząc, że jest obserwowany.
- Santiago! - Panno Biando.
Po co panu rower? Szybko pan chodzi.
Nic dziwnego, z tymi nogami…
Chce pani pomówić o moich nogach?
Nie. O tym, co powiedział pan Cristinie.
- Oszalał pan? - Czy szczerość to szaleństwo?
Czego się pani spodziewała? Że będę milczał?
Że wpadnę w waszą pułapkę?
Santiago!
To było nieuczciwe wobec pana.
Nieuczciwe wobec naszej trójki.
Nie zdradziłem Christinie, kto mnie interesuje. Wie pani, czemu?
Nie.
- Muszę to powiedzieć? - Nie będę naciskała.
Pocałowała mnie pani.
- Musi pan to podkreślać? - To ważne.
Nieprawda. To był impuls.
Ledwo to pamiętam.
Więc możemy znów to zrobić.
I to ja jestem tchórzem?
Co się stanie, jeśli Cristina się dowie?
Stracę jedyną rodzinę, jaka mi została.
Ale nie dach nad głową.
Ja tak.
Jeśli Cristina się dowie, nigdy więcej nie znajdę pracy.
Przepraszam.
Proszę dochować tajemnicy.
Obiecuję. Ale nie mogę obiecać, że moje uczucia do pani znikną.
Ani pani uczucia.
Mówiłam, że nic do pana nie czuję.
Przysięga pani?
Naprawdę, jakaż ja jestem głupia.
Zawsze musi mieć ostatnie słowo.
Ma pani jakieś wieści?
Śledziłam Santiago, ale nie ma śladu innej kobiety.
Mówiłam ci. Panna Bianda to okropny detektyw.
Czemu nie zwerbować ekspertki?
Dasz dorosłym rozmawiać o sprawach dorosłych, Carloto?
Jak sobie chcesz.
Wiedz tylko, że moja oferta jest aktualna.
Panno Biando, modliła się pani o zbawienie podczas nowenny?
Nie ma potrzeby.
- Jestem przeklęta. - Dobrze się bawisz, siostro?
Wysyłanie panny Biandy, żeby śledziła Santiago, to szaleństwo.
A jeśli jego związek z tą kobietą jest inny?
Inny?
W jaki sposób?
Może epistolarny.
- Może tu nie mieszka. - Proszę tego nie rozgrzebywać.
Nie mogę go stracić.
Muszę wiedzieć, kim ona jest.
TA INNA
Właściwie
to wychodzimy.
Sytuacja wymyka się spod kontroli.
Znajdę wskazówkę o rywalce w jego domu.
Więc teraz jestem rywalką.
Co będzie dalej?
Eleno.
Znajdę ją, nawet gdybym musiała wejść do jaskini lwa.
Jak panienka wejdzie? Pana Torresa nie ma w domu.
Pani Juano.
Właśnie miałyśmy jeść ciastka w kawiarni,
gdy zalałam się herbatą.
Proszę spojrzeć.
Zaprowadzę panienkę do toalety.
Nie trzeba. Sama znajdę.
Przyniosłaby mi pani szklankę wody?
Jestem spragniona.
Byłam pewna, że przyszła pani do mojego Santi,
żeby pomówić z nim po tym, co zaszło ostatnim razem.
Wie pani.
O pocałunku!
Czego pani chce?
Panienka nie może usłyszeć.
- Chce pani pieniędzy? - Nie jestem nierządnicą.
- Czemu go pani pocałowała? - On całował!
Żeby panienka nie usłyszała.
Mówiłam mu, że nie jestem zainteresowana.
- Uparł się na panią. - Bo jest uparty jak osioł.
To prawda.
- I przemądrzały. - To też.
Do sedna. Jeśli go pani nie kocha, niech mu to powie.
Skończmy z tymi bzdurami raz na zawsze.
Gotowe!
Cudownie.
Nie usunęłaś plamy, córciu.
Dlatego powinnyśmy wracać do domu.
Ale i tak dziękuję, kochana pani Juano.
- Idziemy, panno Biando? - Chodźmy.
Nie znalazłam listów. Ale…
To należy do niej. Jestem pewna.
- Nie jestem tchórzem! - Udowodnij!
Jest pani.
Musiałam go zapomnieć.
Gdy poszła pani spytać, czemu nie przychodził.
Obawiam się, że mam obsesję.
Jeśli stracę Santiago, będziemy zdani na siebie.
Nieprawda.
Gwarantuję.
Bo do tego nie dopuszczę.
Santiago jest uparty, ale ja też.
Wiem, jak go zniechęcić.
Panna Casas?
Pytałam, gdzie pan mieszka.
To dla pana.
Dziękuję. To bardzo miłe.
Co panią do mnie sprowadza?
Wyglądał pan na przybitego.
Chciałam sprawdzić, co u pana.
- Mogę? - Oczywiście.
Przepraszam.
Gabrielu!
Gabrielu, to ja.
To pilne.
Alicio, proszę tu zostać.
Oczywiście.
Tak.
- Cześć. - Cześć.
Dawno nie rozmawialiśmy, ale potrzebuję przysługi.
- Pamiętasz pana Torresa? - Tego pismaka.
Nie chce wybrać panienki Mencíi.
Bo mu się spodobałaś. To jasne jak słońce.
Gdy zobaczy nas razem, może się zniechęcić.
Witaj, Eleno.
- To nie tak, jak myślisz. - Jest o wiele gorzej.
Nakryłam cię.
Figlujesz z byłym zalotnikiem twojej pani.
- Dzięki Bogu, że nie podsłuchała. - Powiedz.
Znam Gabriela od dawna.
Powiedziałam Cristinie. Jest bardziej wyrozumiała niż twoja pani.
Moja była pani. Przez ciebie mnie zwolniła.
Ja nie uderzyłam Alby. To przez to straciłaś pracę.
To przez ciebie.
Prawie mnie zwolniono przez ciebie i Angustias.
Chcę mieć twoją pracę. Zrobię wszystko, żeby ją zdobyć.
Inés.
Dla kogo to pudełko?
Dla panny Carloty.
Carloty?
Daj mi to. Zaniosę jej.
Panienko, jestem zajęta.
Dobrze.
Prosto.
Carloto!
- Co się stało? - Jak to co?
Panienki żarty nie są śmieszne! Ta paczka była dla panienki.
Dla mnie?
Tak, dla panienki.
- Nie stoję za tym geniuszem. - Proszę przestać.
„Rodzina Zapico serdecznie zaprasza donnę Carlotę Mencíę
na seans prowadzony przez sławne medium Carmen Soler”.
Carmen Soler.
Saro, czytaj dalej. Ja nie mogę.
„Niniejsze zaproszenie obejmuje całą rodzinę.
Dołączcie do nas tej straszliwej nocy”.
- Carloto, nic ci nie jest? - Zaraz zemdleję.
Zaprosili mnie! Mnie!
Spotkam Carmen Soler, charyzmatyczne i potężne medium.
Nawiązała kontakt z duchami Bécquera, Benjamina Franklina i Krzysztofa Kolumba.
Jest panienka na to za młoda i zbyt wrażliwa.
Nie za późno, by się tym martwić?
Tylko jedna osoba może zdecydować.
ŚLUB ARYSTOKRACJI
A to łajdak.
Ojcze!
O co chodzi?
Rodzina Zapico zaprosiła panienkę Carlotę i resztę rodziny na seans.
Możemy iść? Proszę.
Mam kolację biznesową, ale panna Bianda może was zabrać.
Cristino, zobaczysz się z Santiago.
Naprawdę? Zwykle musimy dłużej błagać.
To będzie najlepsza noc w moim życiu.
Carmen Soler jest znana w całym mieście!
- Może opublikowali… - Ejże!
Chwileczkę, ojcze.
Co się stało, Carloto?
Nie ma nic o Carmen.
Ledwo zerknęłaś. Zobaczmy.
- Nic tu o niej nie ma. - Co się dzieje?
Zostawcie tę gazetę…
Bierze ślub?
Eduardo bierze ślub.
Jest francuską arystokratką.
Małą księżną.
Jest ładna. Ciekawe, jak długo są zaręczeni.
Bez obaw.
To łzy zranionej dumy, a nie złamanego serca.
Nie musi panienka udawać.
Niech Esther zaprosi dziś Santiago.
Weźmiemy ślub.
I będziemy szczęśliwsi niż te czarne owce.
To będzie długa noc.
Cholerne pudełeczko!
Bluźnierstwa zostaw na zapleczach kawiarni, synu.
Oryginalny artefakt, nieprawdaż?
Pani go nie otwierała.
„Skontaktuj się z bliskimi”.
Nigdy nie lubiłeś żartów. Jesteś nudziarzem.
Tak jak twój ojciec, świeć mu Panie.
Ciągle narzekał.
Tylko ja umiałam wywołać uśmiech na jego twarzy.
Tylko ja umiem się bawić w tym domu.
Od miesięcy chciałam pójść na jedną z jej sesji.
Może dostanę szansę skontaktowania się z kuzynką.
Matko, powinniśmy szanować życie, nie śmierć.
Co to znaczy?
Nie dołączysz do mnie na seansie z medium?
Dołączę. Zapicowie mają wspaniałą piwniczkę z winami.
Słyszałaś mojego syna, Adelito. Jeśli chcesz wziąć wolne…
I przegapić coś tak ważnego? Adela musi dołączyć.
Nie, daj jej spokój.
Może robić, co chce. Nie chcę jej zmuszać.
Nie mam nic lepszego do roboty.
Więc pójdziemy we trójkę.
Przepraszam panie.
Bellis perennis są gotowe do twojego pokoju.
A oto mały prezent dla ciebie.
Prezent?
Dla mnie?
Odkąd go zbeształaś, mój syn się zmienił.
Możesz mieć większą moc niż sama Carmen Soler.
Wszystko jest wspaniałe, mamo. Kwiaty, te tkaniny…
Posłuchałam twojej rady.
Wiem. Szkoda, że nie widziałyśmy, jak reagowali na zaproszenia.
Oto rozkład miejsc wokół tablicy Ouija.
Ależ mamo, chcesz mnie posadzić obok pana Monsalve’a?
Oczywiście. Może wśród strachów rozwinie się między wami więź.
Czyż to nie genialny pomysł?
Odważny. Może nieco na to za wcześnie?
Tak, mamo. Josefina ma rację. Może nieco za wcześnie.
Nie zgrywaj niewiniątka, córciu. Ojca tu nie ma.
Zajmij się tym. Zobaczę, jak idzie w kuchni.
Mogłaś być bardziej przekonująca.
Więc to moja wina?
Ja nie wykorzystałam Daniela do wzbudzenia zazdrości.
To być może było ordynarne, ale za to skuteczne.
Przestań. Zobaczą nas.
- Dość. - Nie zobaczą.
- Doprowadzasz mnie do szału. - Ty mnie też.
Musimy pozbyć się pana Monsalve’a.
Jeśli chodzi o czarną suknię…
Pasuje idealnie.
Sama nie poszłabym inaczej na seans.
Matka byłaby z panienki dumna.
Siostry panienki debiutowały już w towarzystwie.
Ale to za nią najbardziej zatęsknię.
Będziesz sama w domu.
Nie będzie mnie już panienka dręczyć żartami.
Tam proszę nie robić kawałów.
Proszę nie szkodzić nazwisku Mencíów. Lepiej żartować w domu.
- Nie rozumiem twojej obojętności. - Carloto, duchy nie istnieją.
Prawdziwa przedstawicielka Darwina na Ziemi.
A pani wierzy, panno Biadno?
Nie wiem, jak odpowiedzieć.
Niektórzy próbują na tym zarabiać…
Carmen Soler jest inna.
Wciąż nie wiecie, co potrafi.
Skąd masz taką pewność?
Bo żyje między dwoma światami, duchowym i fizycznym.
Jej percepcja i wrażliwość są na poziomie pozazmysłowym.
A gdy na ciebie patrzy, widzi twoją duszę.
Jest jedyna w swoim rodzaju.
Nasze życie zmieni się na zawsze.
Zobaczycie.
Mencíówny!
Mój gość honorowy.
Chcesz poznać panią Soler?
Chcę poznać szczegóły artefaktu.
Wiedziałam, że docenisz moją kreatywność.
Powiedziałam ojcu, żeby zlecił Santiago napisanie artykułu.
Spotkacie się więc przypadkiem.
Nie damy tej latawicy go ukraść.
A teraz jeszcze „latawica”.
Prawie wolę „tę inną”.
Chodź, córciu. Chcę porozmawiać z twoim zalotnikiem.
Panie Monsalve.
Tak. Przepraszam.
Pani De Orbe.
Prawie wysłałyśmy go na tamten świat.
Pierwszy raz na seansie?
Podobno są modne, ale mnie nie przerażają.
Mam nerwy ze stali.
Kto by pomyślał?
Mogę mówić tylko za siebie.
Intrygują mnie zjawiska paranormalne i łatwo ulegam wpływom.
Spokojnie. Będę z panienką.
Uspokoję panienkę, jeśli się przestraszy.
Niesamowite, że Esther udało się ściągnąć rozchwytywaną Carmen Soler.
Mówią, że ludzie mdleją z szoku.
- Winniśmy bać się żywych, nie umarłych. - Mogę?
Nie zapominaj. Ile czasu minęło od śmierci mojej kuzynki?
Panienko Albo, mogę prosić na słowo?
O co chodzi?
Słyszałam o kłótni panienki z Alicią Casas.
Ryzykując wścibstwo, proszę o przemyślenie swojej decyzji.
Miała zły dzień, ale panna Casas to najlepsza możliwa przyzwoitka.
Pani jest lepsza.
Ma pani dar.
Chcę, żeby pani dla mnie pracowała. Miałaby pani własny pokój i pensję.
Najlepiej by było, gdybym zniknęła.
Ale nie mogę. Cristina mnie potrzebuje.
Przykro mi, ale jestem oddana pannom Mencía.
Proszę to przemyśleć.
Nie uśmiechaj się. Zachęcasz go.
Matka nie da mi okazać oziębłości.
Jak by wyglądali Zapicowie?
Przynajmniej jest zabawny.
Bardzo.
I…
nie będzie nam robił problemów.
Nie przyjmuj prezentów. Nie obchodzi cię, co ludzie pomyślą?
Co się dzieje?
Adela przyjęła ekstrawagancki prezent od donny Paquity.
Piękna, Eleno?
Bardzo cię lubi.
Zaczynam ją lubić, choć przysporzyła mi problemów.
Ponoć dobrze wpłynęłam na Lázaro.
I to prawda, zmienił się.
Znowu marzysz o księciu z bajki.
Stąpam twardo po ziemi.
Nie bądź naiwna. Wykorzystuje was obie.
Josefino, nie wszyscy bogacze są okrutni i nikczemni.
Niektórzy mają dobre serca i szczere uczucia.
Co myślisz, Eleno?
Że niestety nie wybieramy, w kim się zakochujemy.
Nie śmiejcie się państwo. To tylko zbieg okoliczności.
Nie spodziewałam się ciebie.
Służba nie drużba.
Potrzymaj.
Wybacz, że nie dość taktownie podzieliłem się swoimi obawami.
Doceniam twoją szczerość.
Eduardo taki nie był. Wiesz, że się żeni?
W gazecie pisano, że z francuską arystokratką.
Jak się trzymasz?
To boli. Nie przeczę.
Ale teraz rozumiem twoją sytuację.
Bycie rozdartym między dwojgiem ludzi.
Nie kontrolujemy swoich uczuć. Jestem twoją przyjaciółką.
Możesz o niej opowiedzieć.
To nie jest dobry pomysł.
Nie polubiłybyśmy się?
A może ją znam?
Nie naciskaj, Christino, bo…
Nie chcę cię zadręczać.
Znam ją?
Panie i panowie, zaraz zacznie się seans.
Proszę wziąć się za ręce.
Proszę otworzyć umysły.
Gotowi na podróż w zaświaty?
Panie i panowie, przedstawiam niesamowitą,
wspaniałą Carmen Soler.
Czuję tu mnóstwo energii.
Wibracje z innych światów.
Zagubiona dusza chce się czymś podzielić z jednym z was.
ŻEGNAM
- Z… - Z…
- D… - D…
- R… - R…
A…
- D… - D…
- A… - A…
Zdrada.
Zdrada. Kto jest zdrajcą?
Zdrada?
Mencíówny,
bądźcie czujne.
Łatwiej uniknąć włóczni niż ukrytego sztyletu.
Zdrada czai się blisko was.
Pani Soler?
Pani Soler, czy poznamy imię ducha, który panią opętał?
Nie.
Nie zdradził go.
Ale to nie była matka panienki.
Odeszła spokojnie i opuściła tę krainę,
gdzie duchy wędrują, gdy mają niedokończone sprawy.
Kontynuujmy. Proszę trzymać się mocno za ręce.
Na pewno nie widziała pani niskiej kobiety
z kurzymi łapkami i dołeczkiem w brodzie?
Przykro mi. Pani kuzynka się nie pojawiła.
Ale czasami niektóre duchy są… nieuchwytne.
Tak. Moja kuzynka jest bardzo nieuchwytna.
Może pani zamówić u mnie kolejną sesję.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Donno Paquito, pójdziemy się odświeżyć?
Pomówimy później, pani Soler.
Coś do dodania?
Wie pani, co o niej myślę. Proszę zostawić moją matkę.
Bo mnie pan nie lubi?
Czy nie chce pan, bym zdradziła, co o nim wiem?
Nie wierzę w ani jedno słowo tej kobiety.
Przynajmniej nie bawiła się uczuciami Carloty do matki.
Cristino, jesteśmy zdrajczyniami, nie zdradzonymi.
Kocham go. Proszę, nic nie mów.
Chyba wiem, o jaką zdradę chodziło Carmen Soler.
Alba złożyła Elenie ofertę pracy.
Wydawała się pani rozkojarzona podczas seansu.
Nie wierzy pani w zaświaty?
Moja wiara nie wpłynęła na seans.
Rodzice potraktowali panią okropnie.
Ale mają wyrzuty sumienia.
Nie chce pani drugiej szansy?
Nie wiem, o czym pani mówi. Przepraszam.
Przepraszam.
Nie ma za co.
Cóż…
Pójdziemy się przebrać, Josefino?
Panno Biando?
Wszystko w porządku?
Proszę mnie zostawić.
- Nawet ja pani tak nie denerwuję. - Muszę zostać sama.
To przez słowa Carmen Soler.
Nic panu nie umknie.
Dobrze. Proszę to z siebie wyrzucić.
Nie napiszę o tym ani słowa w moim artykule.
Może zaskoczyła panią czymś, co odkryła.
Nie o to chodzi.
Jaka więc była wiadomość?
Wiedziała, że zerwałam więzy z rodzicami.
Myślałem, że nie żyją.
Dla mnie nie żyją.
Nie byłam córką, jakiej chcieli. Kiedy najbardziej ich potrzebowałam,
wyrzucili mnie na ulicę.
Przykro mi.
To nic.
Chce pani ukraść moją przyzwoitkę?
Niestosownie tak spiskować za plecami znajomych.
To nie był spisek. Tak wyszło w rozmowie.
Bez obaw. Odrzuciła moją ofertę.
Choć się zawahała.
Może pannie Biandzie nie jest u pań tak dobrze, jak myślicie.
Spodziewałam się szybszej odmowy.
Santiago mnie pocałował.
Nie cieszy się pani?
Czuję coś do innej kobiety.
Należy do niej. Jestem pewna.
Jest pani.
Nie dam im drugiej szansy.
Bo nie może jej pani dać im czy sobie?
Nie chcę…
pani skrzywdzić.
Ale ja mogę pana.
Ma pani szczęście, bo lubię ryzyko.
To była Cristina?
- Co tu robisz? - Co ty tu robisz?
To mój pokój.
Usłyszałam hałas. Wzięłam cię za kogoś innego.
Nie tylko ty jesteś zaskoczona.
Znasz mnie dość dobrze. Nie wypieram się samej siebie.
Panienko Cristino, proszę, jeśli przyjaciółka pani miła…
Obie jesteście, Josefino. Nie mam prawa was osądzać.
- Noszę dziecko Eduarda. - Panienko Mencía?
- Nie. - Panienko Mencía?
Weź to.
Panienko Mencía?
Panienko Mencía? Wszystko w porządku?
W ciemności przewróciłam wazę. Przepraszam.
Była od teściowej. Wyświadczyła mi panienka przysługę.
Zejdziemy na dół?
Dziwne.
Są tu duchy.
- Wiele duchów. - Spokojnie. Idzie.
Krzyczałaś, Cristino?
Tak, ale to nic.
Ciemność płatała jej figle.
To zrozumiałe. Wszyscy jesteśmy nerwowi.
Trudno będzie nam dziś zasnąć.
Nic mi nie jest.
Ale jest późno. Wracajmy do domu.
- Tak. - Nigdy nie zapomnę tej nocy.
Ja też. Chodźmy.
Umówię się z Carmen Soler.
Nie bądź taka naiwna, matko.
Wszyscy wierzą w to, co im pasuje.
Nie dręcz mnie, proszę.
Pasuje pani.
Naprawdę? To prezent od pańskiej matki.
Była mojej babci.
Naprawdę?
Nie miałam pojęcia. Proszę nie myśleć, że ją wykorzystuję.
Ależ nie.
To Carmen Soler to robi.
Wiele robi pani dla matki.
Zależy jej na pani, więc jej to dała…
Dobranoc.
Żałuję, że nie spędziłem dziś więcej czasu z panienką.
Ale wyparowała panienka jak kamfora.
Jestem nierozwiązaną zagadką. Jak Carmen Soler.
Są uroczą parą.
- Muszę już iść. - Naprawdę?
- Wspaniała zabawa. - Ona zasługuje na kogoś…
Musimy ustalić datę oświadczyn.
Panno Biando.
Tak?
Zostawi pani moją siostrę w takiej chwili?
Absolutnie nie.
Dlaczego rozważała pani ofertę Alby?
Nie wiem, co powiedzieć. Poproszę o przebaczenie podczas nowenny.
Wie pani, co myślę?
Pani wie o nas wszystko…
ale co my wiemy o pani?
Muszę zakończyć tę farsę.
Muszę z tobą porozmawiać.
Ja też. Proszę wejść.
Słucham.
Myślałam, że jesteś tą inną.
Połączyłam kropki.
Twój wachlarz, wahanie z Albą i…
Nie było was w salonie…
Jestem niewdzięcznicą.
Nie zasługuję na twoją przyjaźń.
Nie, panienko.
Nie zasługuję na twoje zaufanie.
Wierzycie państwo w znaki?
Niegdyś byłam sceptyczna.
Ale tego…
nawet Carmen Soler nie przewidziała.
A może?
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz