Paano kung maaari kayong matuto sa lihim ng inyong kaibigan?
Hindi kayo interesado? Talaga?
Hindi talaga kayo interesado?
Mga lihim? Wala ako noon.
Hindi makasarili ang kagaya kong lumaki sa kumbento.
Ako'y mapagkumbaba.
Kailangan ko pa ng oras para mag-isip. Pakinggan natin si Josefina.
Sa palagay ko'y mali ang pag-aasam na malaman ang lihim ng iba.
Mayroong dahilan kung bakit itinatago ang pagnanasang iyon.
Hindi na natin kailangang magtago.
Isa pa, bakit mo iisipin ang mga bagay na hindi mangyayari?
Hindi na.
Imposible, hindi ba?
Tama, alam ko ang nais mong makita ngayon.
Pakakasalan mo ba ako?
Ano'ng inaasahan n'yo? Romantikong eksena kasama si G. Torres?
Wala kayong natutunan.
Ika-anim na aralin sa gabay,
"Ang mga pangarap ay luho na hindi kayang mabili ng kasama."
Kahit may pagkakataong nais kong sabihing "Hayaan n'yo ang gabay."
Lalo na sa mga panahong ganito.
"Don Pedro, nais kong malaman mo na para na kitang ama.
Hindi, ang mga Mencía. Parang pamilya ko na ang mga Mencía.
Kaya gusto kong maging tapat sa iyo.
Hindi ko mapakakasalan si Cristina.
Dahil mayroon akong ibang iniibig."
Maging masaya sa panandaliang kaligayahan.
Dahil ito ang sandali bago masira ang ating kuwento ng pag-ibig.
THE LADY'S COMPANION
ARALIN VI HINDI PRAYORIDAD ANG IYONG KAGUSTUHAN
12 ORAS NA ANG NAKALILIPAS
Magdadasal sana ako ngunit di ako naniniwala, kaya aasa ako sa medisina.
Senyorita.
Nangyari na naman?
Sino ang namatay?
Medyo masama ang pakiramdam ni Cristina.
Sandali lang iyon.
Baguhan siya. Hindi iyon sandali…
Alam ng baguhang ito ang dinaranas mo.
Sakit ng tsismosa.
Matulog ka na. Tayo na.
Senyorita Cristina, ayos ka lang?
Oo, ayos lang ako.
Huwag kang magsinungaling. Nakita ko silang pumasok. Buksan n'yo ito!
-Kung hindi, sasabihin ko kay Don Pedro. -Buksan mo na.
Mahabaging Diyos.
Nagdadalang-tao siya.
Ilang buwan na.
Tarantadong Eduardo iyon.
Alam ba ninyo?
Sige. Huminahon ka.
Tawagin natin si Dr. Aguilar.
Ako na. Mas mabilis ako.
Dito ka lang. Sapat na ang naitulong mo.
Hindi siya nagkakamali.
Mabuti at hindi niya ako itinulak sa hagdan.
Masakit ba?
Hindi.
Masama ba?
Maraming nakararanas ng pagdurugo sa mga unang buwan.
Hindi ka nakunan. Huwag mag-alala sa kaunting pagdurugo.
Labinlimang minuto mo nang sinisindihan iyan.
Ayusin mo na lang sa umaga.
Dapat lutasin kaagad ang mga problema. Kung hindi, lalaki lamang ito.
-Nais lang kitang tulungan. -Akala mo'y ikaw ang pinakamatalino.
Kung totoo iyan, wala sana ako rito.
Tama ang sinabi mo.
Ngunit iisa lang ang mahalaga ngayon.
Sana'y kaunting pagdurugo lang iyon.
Hindi mo nauunawaan ang nangyayari.
Bata pa si Senyorita Cristina. Magkakaanak pa siya!
Halatang wala kang alam sa pagkawala ng anak.
Paumanhin kung ako'y malupit.
Pero para iyon sa ikabubuti ng lahat.
Para kay Senyorita Cristina. Para sa iyo.
Para kay Santiago.
Lintik. Napakasakit.
May gusto ka sa kaniya, ano?
Tama na…
Hindi kita gusto. Alam ko kaagad na may namamagitan sa inyo.
Nakita kong may namamagitan sa inyong dalawa.
At iyong pakana para pagselosin ako?
A, napakamapagmasid mo!
Parang ikaw.
Hindi lang iyon ang pagkakatulad natin.
Tarantado.
-Gago. -Ang ilong ko. Lintik!
Anak ng…
-Isang kahihiyan. -Panginoong Diyos.
Limang taon na, at heto ako, nakikipag-away sa mukhang-pera.
Isa akong hangal.
Sang-ayon ako riyan.
Iiwanan ka niya gaya ng ginawa niya sa akin.
Huwag mo akong niloloko.
Hindi na ako makikialam.
Subalit kilala ko siya.
Kung kailan parang ayos na ang lahat, aalis siya.
Naging kasama siya upang tumakas, at hindi magbabago iyon.
-Si Don Pedro! -Hindi!
-Tabi! -Nahihirapan si Cristina.
Hindi mo kailangang sabihin! Ako ang nagpalaki sa kaniya!
Mismo! Nais mong harapin niya ang ama niya nang ganito?
-Huwag mo akong pinangungunahan. -Alam ko ang iniisip mo.
Huwag kang magpatawa. Bakit ko sasabihin sa kaniya?
-Di mo sasabihin? -Siyempre hindi!
-Narito ang doktor, hindi ba? -Oo.
Kailangang sabihin kay Don Pedro. Di natin siya maitatago.
Umalis ka sa daanan ko.
Wala nang oras.
Nasa baba na ang inyong ama.
-Doktor, pakiusap huwag… -Sara, hindi.
Huwag kayong mag-alala. Naroon si Angustias.
-Tumabi ka! -Sandali.
-Tabi! -Huminahon ka, Don Pedro.
Hindi! Mayroong pekeng doktor sa bahay ko.
Oo, alam ko, pero hindi ka dapat umakyat anuman ang mangyari.
-Bakit? -Buweno…
-Sinusuri niya siya. -Ano naman?
Ganap na babae na si Cristina.
Sa kaniyang pagiging mabait at kahinhinan.
Hindi malala iyon.
Sa tingin mo ba'y iinom ako kung nag-aalala ako?
Iinom ka ba?
Tuwing inalok kita ng inumin, lagi kang tumatanggi.
-Ngayon lang siguro. -Pedro.
Julián. Kumusta ang aking anak?
Mayroon siyang chlorosis.
Kulang sa iron. Nangyayari ito sa mga kaedad niya.
Kailangang magpahinga at kumain.
Hinimatay siya nitong nakaraan habang sumasayaw.
Sigurado kang hindi malubha?
Oo.
Maaari ko siya makita?
Siyempre.
Nanganganib pa rin siya.
Hindi dapat mapagod o labis na mag-alala si Cristina.
Salamat, Doktor.
Di ko alam kung paano mo ako nakukumbinsi.
Ihahatid ko na kayo, Doktor.
Di ko maintindihan kung bakit wala akong magawa.
Normal lang iyon.
Kapatid mo siya.
Gayunpaman, alam mo lagi ang gagawin.
Mas matanda ako sa iyo.
Mas marami na akong karanasan.
-Ngunit di natin alam kung… -Magtiwala ka.
Maaaring hindi siya kasing malas ng iba.
Nauunawaan n'yo nang di mahalaga ang aking kagustuhan?
Walang kapatawaran iyon kapag iniwan ko siya.
Dahil alam ko ang pakiramdam.
Kahit pa ang ibig sabihin noon…
ay ganoon.
Magandang umaga, Inés. Sara, akala ko'y nasa klase ka.
Mauuna na ako. Di na ako umabot sa pisiyolohiya.
Kumusta?
-Kumusta? -Kumusta?
Oo, binati na kita.
-Kakausapin ko sina Don Pedro at Cristina. -Huwag ngayon.
Malaking problema ito! Hindi ko maintindihan!
Bakit wala ang liham sa opisina ko kung saan ko iniwan?
Buong gabi kayong gising. Baka inilipat n'yo o…
Pinagdududahan mo ba ako?
-Hindi kapani-paniwala! -Don Pedro.
Santiago, hindi kita nakita. Bakit ka narito?
Gusto kong makipag-usap, pero puyat kayo kaya aalis na ako.
May sakit si Cristina.
Sabi ni Dr. Aguilar, kulang daw sa iron at kailangan niyang magpahinga at kumain.
Mabuti at hindi malubha.
Oo, komplikado ang gabing ito. Tayo sa opisina ko. Halika.
Gusto mo ba sa mga pekeng doktor?
Kung gayon ang tawag…
Mula noong nangyari kay Isabel, ayaw na ayaw kong may doktor.
Nasaan na ang lintik na liham?
Don Pedro.
Kita mo? Di ako makapag-isip nang maayos kapag may doktor.
Ngayon magkakaroon na ng doktors sa pamilya.
Maraming nangyayari rito na hindi natin inaasahan.
Ang iba'y hindi mabuti, pero ang iba'y mahusay din.
Gaya ng relasyon ninyo ni Cristina.
Iyon lamang ang nagpapasaya sa akin mula…
Kailangan ko ng alak para kumalma.
Alam mo?
Sasamahan ko na kayo.
Kailan ka pa umiinom nang ganito kaaga?
Mula ngayon?
Sakaling…
may mangyari sa akin…
Oo naman.
Pamilya ko ang mga anak mo.
Lagi akong narito para sa kanila.
Ano ang ninanais mo?
Ang umalis ditong pasuray-suray?
Ano ang iyong nais pag-usapan?
Hindi mahalaga.
Hindi.
Alam ko nang mangyayari ito.
-Shh. -Huwag mo akong patahimikin!
Diyos ko.
Hindi ko alam kung kakayanin kong pigilan ang iyong ina…
na ipakasal ka kay G. Monsalve.
Nais mo ba talaga siyang pakasalan?
Esther!
Anak, nakahiga ka pa?
-Bakit ka nakangiti? Ano'ng problema? -Dahil gumising akong masaya.
Hindi tatagal iyan.
Mula ito sa mga Mencía.
Chlorosis?
Kawawang Cristina. Pupuntahan ko siya.
Kakanselahin ko ang pulong kay G. Monsalve.
Kanselahin mo, pero huwag kang tamad. Naghihintay si Cristina. Sige na.
Ako ang bahala kay Ina.
Dito ba o diyan?
Hindi nakakatawa.
Magandang umaga, Donya Paquita. Mas elegante kayo kaysa dati.
Hindi darating ang anak ko ngayon, kaya sinusulit ko na.
Talaga? Hindi siya darating?
Abala sa negosyo, pero hindi naman kumikita.
Sagpangin natin ang pagkakataon upang makapagtrabaho ka nang kaunti.
Panahon na rin naman.
Malungkot ang nangyari sa aking pinsan. Nahirapan ako,
subalit paggising ko kanina, naisip ko,
"Sulitin natin ang buhay bago tayo maging pagkain ng mga uod."
Donya Paquita, hindi n'yo alam kung gaano ako kasaya!
-Oo. -May naiisip ka bang tipo ng lalaki?
Oo naman. Paanong hindi?
Gusto ko iyong…
Donya Paquita!
Huwag ka nang magbait-baitan! Sige na. Tayo na!
Siya kaya?
Si Ernesto de la Cuadra. May asawa, may mga utang.
Tiningnan ako ni Eufrasio Castro.
-Dahil duling siya, Donya Paquita. -Wala akong pakialam.
Pagod na ako.
Dalawang oras na pamamasyal nang walang napapala!
Kung nakikinig lamang kayo sa akin at iwasan ang mga lalaking hindi…
Alam mo, Donya Paquita?
Noong naging kasama ako, nahirapan akong matuto.
Pero tinuruan ako nina Elena at Josefina na ang pagiging kasama
ay pagpapasaya sa iba.
KASAL NG ARISTOKRASYANG PRANSES AT ESPANYOL
Tingnan natin.
Hindi ka pa nananalo. Sinumang tatama sa puso niya ang panalo.
Napakasadista. Gusto ko ito!
Alam kong uubra ang kakaibang panlunas ko.
Ibig sabihin, makabubuti ang paglalabas ng galit at poot?
Ang ibig kong sabihin, sapat na ang mga babae.
Hindi nila kailangan ng lalaki. Kahit para sa kaligayahan.
Ano'ng sinabi mo?
Gutom na siya. Magpahain na kayo.
Samahan mo nga siya, Josefina?
Sige. Tayo na?
Kauna-unawa ang pagtanggi mo sa lalaki, lalo sa iyong pinagkakaabalahan.
Mas malubha kung itatanggi ko ang aking nadarama.
Hindi ko gagawin iyon kahit sabihin nilang kasalanan ito.
Paano, kung ika'y nagmamahal?
Susugal ka para sa kaniya?
Sa palagay mo, dahil ba ito kay Eduardo?
Iniisip mo pa rin ba siya?
Bigyan mo ako ng dart.
Napakahusay!
Hindi, kayo na lamang, Don Pedro. Ayaw ko siyang abalahin.
Sasabihin ko kay Senyorita Zapico na narito ka. Paumanhin.
Aalis ka na kaagad? Kung hindi, samahan mo ako habang naghihintay.
Dapat maging magkaibigan tayo.
Dahil matalik na magkaibigan sina Cristina at Esther,
ang mapapangasawa nila ay dapat…
-Monsalve. -Ano iyon?
Sino'ng nagsabing ikakasal kami ni Cristina?
May usap-usapan.
-Usap-usapan? -Sa lungsod, oo.
-Sa lungsod? -Oo.
Ang sentro ng tsismis.
Paumanhin kung ika'y nagalit.
A! Dahil hindi ka pa nagpapahayag ng nadarama?
-Monsalve… -Oo naman. Nauunawaan ko.
Hindi pa tayo nagbubukas sa isa't isa. Hindi agaran iyon.
Dapat siguro, ako ang magsimula.
Gagawin ko na ngayon. Desidido.
G. Monsalve, hindi ko inaasahan ito.
Alam kong ipinagpaliban ang ating pagkikita,
ngunit sumulat ang iyong ina para hikayatin akong puntahan ka.
Oo, maalalahanin ang aking ina.
Bulaklak. Para kay Senyorita Mencía at sa iyo.
Maglakad-lakad tayo?
Mula nang makilala kita, wala pang araw na hindi kita naiisip.
Hindi ako makapagsalita.
Sino ang hindi maaakit sa iyo?
Ngunit ang nais ko ay iyong pormal na ligawan.
Oo naman. Ilang buwang ligawan bago ang pamamanhikan.
Dalawa, tatlo, o marahil lima.
Mukhang angkop ang isang taon. O dalawa.
Isang taon?
Hindi ba sulit ang paghihintay? O maaaring hindi ako ang kailangan mo.
Hindi. Hihintayin kita habang-buhay.
Nais ko lang na maging masaya ka.
Magiging masaya ako sa iyo.
Angustias, nais kong makita ang magkakapatid na Mencía.
Nasa paaralan si Sara, at may sakit si Cristina.
-Hindi ka nila mahaharap. -Maaari mong ipaabot ang paumanhin ko?
Inalok kong maging kasama si Binibining Bianda.
Hindi ko iyon ginawa upang pagtaksilan sila, ngunit…
-Iyan ba ang iyong ama? -Para siyang anino, Angustias!
Sinundan niya ako sa banyo.
Magiging matandang dalaga ako, o kasama, o mas malala, mayordoma!
Huwag kang mag-alala. Di ako nasaktan.
Wala kang talento sa pagiging mayordoma.
Ang solusyon sa problema mo ay magpatawad.
Pagkatapos ng ginawa ni Alicia?
Ang pantas ay nagwawasto. Iyon ang nagdala sa iyo rito.
Humingi ka ng tawad, at mawawala ang iyong anino.
Mukhang kaakit-akit.
Iho, ano'ng ginagawa mo riyan?
Mukha kang Ficus carica, na kilala bilang puno ng fig.
Kilala mo ba si Eufrasio Castro?
Siyempre kilala. Ang isang mata ay narito, ang isa ay naroon.
Nakita niya raw kayo ng iyong kasamang naglalakad kaninang umaga.
Na tila babaeng nasa edad para magpakasal.
Iyon ba ang sinabi niya? Duling siya, pero matalas ang paningin niya!
Hindi mo ba nakikitang hindi tama iyon?
Isa kang ina, patawarin!
Masama bang magnais na may kasama sa buhay?
Narito ako. Ang iyong anak.
Normal sa buhay ang pagbukod ng mga anak.
Medyo natatagalan ka. Kailan ka bubukod?
-Huwag mong ibahin ang pagtatalo! -Hindi ito pagtatalo!
Iyon ang katotohanan. Naghahanap ako ng mapapangasawa.
Tanggapin mo na. At huwag mong sirain ang araw ko.
A, nariyan ka pala.
Alam kong nagpapahanap ang aking ina ng asawa.
Ako ang kaniyang kasama, at kung iyon ang…
Kalokohan! Mukhang-perang biyudo at binata lang ang papatol sa aking ina!
-Sisisantehin kita! -Ang iyong ina lang ang makakagawa niyan.
At maganda ang araw na ito.
Ngayon ko lang siya nakitang ganito kasaya mula…
Ngayon lang talaga.
Kung inaalala mo ang mga mukhang-pera, ako ang bahala.
Bagama't maaaring di ko mapaalis lahat.
Ako ba ang iyong tinutukoy?
Ano ang iyong inaalala?
Ang kapakanan niya, o na magpapakasal siya at wala ka nang gaanong mamamana?
Hindi ba kita maaaring pagbintangan ng ganyan?
Iyong alahas, iyong halik…
Sa palagay mo, matutuwa ang aking ina sa nangyari sa atin?
Nagkamali akong halikan ka. Huwag kang mag-alala…
Nagkamali ako't hindi kita hinalikan nang marubdob.
-Nagtatayo tayo, ginoo. -Hindi ka ba nasasabik?
Hindi ko iniisip iyon.
Ikaw lang ang nakapagpapatahimik sa akin.
Naiinis ako, pero kasabay noon, nag-iinit din ako.
Tigil-putukan?
Saan ako lalagda?
-Lumabis ka ba sa tulog? -Sasabihin ko kung tutulungan mo ako.
-May klase tayo. -Tapos na.
Masama kang impluwensya, Senyorita Mencía.
Walang gumagamit nito, at kailangan ko ito.
Bakit hindi mo inanyayahan ang iyong kaibigan?
Hindi ko siya napasalamatan para sa upuan.
Itigil mo nga ang tonong iyan?
Kauna-unawa ang pag-uusisa niya. Di mo pa naikukuwento si Camilo.
Dahil kaklase ko lamang siya. Iyong lang. Hindi…
Hindi ba siya guwapo?
Hindi ko alam. Hindi ko pa napapansin.
-At magiging doktor siya. -Ano ngayon?
Mukhang mainam na manliligaw para sa maraming alam.
Bakit di mo siya napapansin nang ganoon? Tamang-tama siya bilang manliligaw.
Paumanhin. Handa na ang tanghalian sa hardin.
Naghihintay na sila.
Kailangan kong magpalit.
Paumanhin sa pagkaantala. Nagbihis ang kapatid ko.
Napakaganda mo.
Mas mabuti na ang pakiramdam ko dahil kay Binibining Bianda.
Mabilis siyang kumilos.
Wala iyon.
Malaking bagay iyon.
Nagpapasalamat kaming lahat.
Santiago?
Ihahatid na kita.
Magpakabusog kayo.
-Iyan ba ang koreo? -Oo. Heto.
Mula ito sa aking pinsang si Soledad.
PARA KAY SENYORITA CRISTINA MENCÍA DE QUIRÓS
EDUARDO ESPINOSA DE MONIER PARIS
Lotto ng Pag-ibig? Hindi ba maaari iyong Halik ng Kuneho?
Gusto ko ang Halik ng Kuneho!
Nahihiya ka bang maglaro ng Lotto ng Pag-ibig, G. Monsalve?
Ako?
Iniisip ko ang batang Senyorita Mencía. Maaari siyang mabigla.
Hindi ako madaling mabigla.
Kahit ngayon lang, maaari akong magmasid nang hindi nagtatago.
Ayos ka lang ba? Pagod ka na ba?
Ayos lang ako.
Napakaganda mo. Makabubuti sa iyong magpaaraw. Di tulad ko…
Tanda mo iyong Linggo na pumunta ka sa ilog?
Hinimatay ka sa init ng araw.
Tapatin mo ako. Hindi mo naiwan ang iyong payong.
Nais mo akong pahangain.
Oo, ngunit hindi iyon umubra.
Kailangan ko pa itong pagdaanan upang makitang mahal ninyo ako.
Kabilang ka roon. Sa kabila ng iyong pag-aalinlangan.
Cristina…
Alam mo?
Natural lamang na umibig ka sa ibang babae.
Pero matapos ang nangyari sa akin, alam ko nang iba ang pagmamahal.
Ito iyon.
Sa wakas.
Sisimulan ko. Tingnan natin, tapos…
Isang tanong. Iyong gusto ko.
Kasama mo ang iyong kasintahan, at huminto ang iyong kasama't nagsalita.
Sa unang pagkakataon, naiwan kayong mag-isa. Ano'ng gagawin mo?
Alam ko ang gagawin ko.
Para ito sa mga may puso.
Sabihin mo na.
Dahan-dahan akong lalapit
hanggang magkalapit ang aming mga mukha at ramdam ko na ang hininga niya.
Pagkatapos, sa isang kisapmata…
hahawakan ko ang kamay niya.
Siyempre naman.
Ano?
Sapat na ang pagdampi ng kaniyang kamay sa aking braso.
Hindi ba, Daniel?
Oo.
Katotohanan. Sino ang taong hindi mo maalis sa iyong isipan?
Kahit sa paliligo.
Tapos kailangan niyang sumagot.
Si G. Torres.
Ikaw, Santiago? Iyong katotohanan.
Sa akin…
Hindi mo kailangang magsalita.
Maigi pa. Hindi lahat sa atin ay kasinghusay ni Esther sa pagbubukas.
Nauunawaan ko. Pipiliin ko ang gawain.
Kumuha ka pa ng inumin.
Talaga? Iyon ang pipiliin mong gawain?
Ipatatawag mo ba ang mga kasambahay?
-Nang di ako mapagod. -Sige.
Ano pa?
Marami pang papel para sa lotto ng pag-ibig.
Sige, ako naman.
Nakakainip ito.
Pero totoo, wala akong itinatago.
Kaya tatawagin akong nakakainip.
MAGKITA TAYO SA HALAMANAN
Ang tawag ko'y pagiging lohikal.
Katotohanan.
Sabihin mo ang totoo.
Naroon siya. Ano'ng sasabihin ko? Hindi ko alam.
Gagawa ako ng paraan. Mahusay ako roon.
Akala ko'y hindi ka darating.
Nakasalubong ko ang markes kagabi, at sabi niya, noong nagtanan kayo,
iniwan mo siya nang walang paliwanag.
At determinado pa akong para maglinaw sa mga Mencía
at isugal ang lahat para sa iyo.
-Di ito ang tamang panahon. -Kahit pa, gagawin ko pa rin.
Kung mangangako kang di mo iyon gagawin sa akin.
Alam ko ang dapat gawin.
Santiago, ika'y…
Mahalaga ka sa akin.
Magtanan na tayo.
Sa malayo, tayong dalawa.
Ano?
Hindi kita maalis sa aking isipan.
Hindi tayo magiging masaya rito.
Sumakay tayo sa unang tren!
Sa unang tren papuntang… Hindi ko alam.
Kahit saan.
Saan?
-Siyempre hindi! -Umaarte ka lamang!
Wala ka talagang pag-aalinlangan!
Ipinakikita ko lang ang katotohanan.
-Ano'ng gagawin natin para magkasama? -Magtanan.
Nang maiwan mo rin ako gaya ng iyong ginawa sa markes.
-Ikaw ang kasamang di kayang magmahal. -Aba! Napakamakata!
Maaari nga kitang iwan. Maaari mo akong iwan.
Hindi madali ang pag-ibig. Sa tingin mo, hindi tayo magkakaproblema?
Hindi ko pa iyon iniisip.
Inaasahan kong hihindi ka.
Dahil ako ang matino rito.
Ikaw ang tuso!
Nais mong ituloy ang buhay mo, ayos lang iyon.
Pero sa tingin ko, di sapat ang nadarama natin upang iwanan ang lahat.
Napakayabang mo. Alam mo iyon?
Nagagalit ka dahil tama ako.
Hindi mo kayang iwanan si Cristina.
Lalo na ngayon.
Ano'ng gagawin natin?
Tayo'y maghihiwalay ng landas
at pakaiingatan ang masasayang alaala.
Iyon ang aking gagawin.
Hangad ko ang iyong kabutihan.
Ako rin, G. Torres.
Nawa'y maging masaya ka kay Cristina.
Nakikita ninyo?
Para sa walang muwang ang pangangarap.
Huwag kang negatibo, Binibining Bianda.
Sa pag-ibig, laging may pag-asa.
Tapos na. Perpekto.
Iho, maaari mo bang ingatan ang kilos mo?
-Mukha kang baboy sa katayan. -Iyon ang nadarama ko.
Huwag kang madrama.
Ina, hindi ko kagustuhan ito! Ayaw ko sa palakang iyon, sa Paris, at sa brioche!
Masasanay ka rin.
Hindi. Ayaw kong masanay!
Ano iyan?
Mahal ko si Cristina. Babalikan ko siya.
Hindi mo gagawin iyan. Uunahin mo pa iyon sa iyong pamilya.
Wala siyang kuwenta.
Magkano ang dote ng dukesa?
Kahit dote pa iyan ng Reyna ng Sheba. Wala akong pakialam.
Maraming paraan para iligtas ang pamilya. Pinili mo iyong nagpapalungkot sa akin.
Si Cristina ang pinakamamahal ko.
-Hindi na magbabago ang isip ko, Ina. -Eduardo! Iho!
Sinabi ko sa inyo, hindi pa ito tapos.
Ngunit kung kailangan ninyo ang nakasanayang "itutuloy…"
ITUTULOY
…kayo ang masusunod.
Nagsalin ng Subtitle: Jobert Villanueva