A gdybyście mogli państwo poznać sekrety swoich przyjaciół?
Nie chcecie? Naprawdę?
Na pewno nie jesteście państwo trochę ciekawi?
Sekrety? Ja nie mam żadnych.
Dorastałam w klasztorze, więc jestem ofiarna.
Nie pysznię się.
Muszę się zastanowić. Niech Josefina coś powie.
To nic dobrego chcieć poznać cudze sekrety.
Nie bez powodu to ich najbardziej skrywane pragnienia.
Nie musimy się ukrywać.
I po co myśleć o rzeczach, które nigdy się nie wydarzą?
Nigdy.
To niemożliwe, prawda?
Wiem, co chcą państwo teraz zobaczyć.
Wyjdziesz za mnie?
A co miało być?
Ja w romantycznej scenie z panem Torresem?
Nie uważaliście państwo.
Lekcja szósta z podręcznika.
„Marzenia to luksus, na który nie stać przyzwoitek”.
Czasem chcę rzucić cały ten podręcznik w cholerę.
Zwłaszcza w takich chwilach.
„Don Pedro, jest pan dla mnie jak ojciec.
Mencíowie są dla mnie jak rodzina.
Dlatego chcę być z panem szczery.
Nie mogę poślubić Cristiny.
Bo żywię uczucia do kogoś innego”.
Cieszcie się tym ulotnym szczęściem.
Bo już za chwilę nasza historia miłosna się posypie.
PRZEWODNICZKI MŁODYCH DAM
LEKCJA 6: TWOJE PRAGNIENIA SĄ NA DRUGIM MIEJSCU
12 GODZIN WCZEŚNIEJ
Modliłabym się, gdybym wierzyła. Ale muszę ufać medycynie.
Panienko…
Znowu to samo?
Kto umarł?
Cristina źle się czuje.
To zajmie tylko chwilę.
Jest nowicjuszką. To nie będzie tylko chwila…
Ta „nowicjuszka” wie, co ci dolega.
„Wściubinosizm”.
Idź spać. Chodźmy.
Panienko, wszystko w porządku?
Wszystko dobrze.
Proszę nie kłamać. Są u panienki jej siostra i panna Bianda. Otwierajcie!
- Albo powiem Don Pedrowi. - Saro, otwórz.
Dobry Boże.
Ile to już?
Parę miesięcy.
Eduardo… co za łajdak.
Wiedziały panie?
Dobrze. Spokojnie.
Wezwijmy doktora Aguilara.
Ja pójdę. Jestem szybsza.
Proszę zostać. Dość już pani pomogła.
Ma rację.
A mogła zepchnąć mnie ze schodów.
Boli?
Nie.
Jest źle?
Wiele kobiet krwawi przez pierwsze miesiące.
Nie mylmy tego z poronieniem. Krew budzi lęk.
Ale bez obaw.
Próbuje to pani zapalić od 15 minut.
- Zrobi to pani rano. - Problemy trzeba szybko rozwiązywać.
Inaczej będą tylko narastać.
- Chciałam pomóc. - Ma się pani za najmądrzejszą.
- Gdybym była, nie byłoby nas tu. - Tu się zgodzę.
Ale teraz liczy się tylko jedno.
Żeby nic im nie było.
Nie widzi pani jasno sytuacji.
Panienka jest młoda. Będzie miała więcej dzieci!
Nie ma pani pojęcia, jak to jest stracić dziecko.
To oschłe słowa.
Ale tak byłoby najlepiej.
Dla panienki Cristiny. Dla pani.
Nawet dla panicza Santiago.
Cholera. To boli.
Zakochał się pan w niej, prawda?
Dość…
Nie lubię pana. Od razu wiedziałem, że coś jest między wami.
Też wiedziałem, że was coś łączy.
I to wzbudzanie zazdrości?
Jest pan spostrzegawczy!
Pan też.
Łączy nas coś jeszcze.
Łajdak.
- Drań. - Mój nos. Cholera!
Sukin…
- Oburzające. - Święta Matko Boża.
Minęło pięć lat, a ja biję się z pismakiem.
Jestem głupcem.
Nie będę się kłócił.
Zostawi pana tak samo jak mnie.
Nie zniechęci mnie pan.
Nie będę się już wtrącać.
Ale znam ją.
Gdy będzie wydawać się, że wszystko jest w porządku, odejdzie.
Została przyzwoitką, by uciec.
To się nie zmieni.
- Don Pedro! - Nie!
- Z drogi! - Cristina cierpi.
Wiem, jak się czuje! Wychowałam ją!
Ma zmierzyć się z ojcem w tym stanie?
- Proszę mi nic nie insynuować. - Wiem, co pani myśli.
To śmieszne. Czemu miałabym mu coś mówić?
- A nie? - Oczywiście, że nie!
- Lekarz przyszedł do jego domu, tak? - Tak.
Nie ukryjemy go przed Don Pedrem.
Z drogi, bo pani pożałuje.
Mamy mało czasu.
To ojciec panienek.
- Doktorze, proszę nie… - Saro, nie.
Spokojnie. Jest z nim Angustias.
- Z drogi! - Chwila.
- Z drogi! - Spokojnie, Don Pedro.
Nie uspokoję się! W moim domu jest konował.
Wiem, ale bez względu na wszystko proszę nie iść na górę.
- Dlaczego? - Bo…
- Bada ją. - Co z tego?
Cristina jest teraz kobietą.
Ma przyzwoitość i wstyd.
To nic poważnego.
Gdybym się martwiła, nie wypiłabym z panem drinka.
Napije się pani?
Zawsze pani odmawiała.
Tylko ten jeden raz.
Pedro.
Juliánie.
Co u mojej córki?
Ma chlorozę.
Niedobór żelaza. Typowy dla dziewcząt w jej wieku.
Niech je i odpoczywa.
Kilka dni temu nagle zemdlała w czasie tańca.
Na pewno to nic poważnego?
Na pewno.
- Mogę ją zobaczyć? - Oczywiście.
Wciąż jest groźnie.
Cristina nie może wysilać się fizycznie ani stresować.
Dziękuję, doktorze.
Że też mnie przekonałaś.
Odprowadzę pana.
Czemu nic nie mogłam zrobić?
To normalne.
To siostra panienki.
A pani cały czas wiedziała, co robić.
Jestem dużo starsza.
Widziałam więcej.
- Ale czy dziecko… - Odwagi.
Może jej się poszczęścić.
Dlatego moje pragnienia się nie liczą.
Nie mogłabym jej porzucić.
Bo niestety wiem, jak to jest.
Nawet jeśli to znaczy…
to, co znaczy.
Dzień dobry, Inés. Saro, nie jesteś na zajęciach?
Nie zatrzymuj mnie. Opuściłam fizjologię.
Cześć.
- Cześć. - Cześć.
Już się przywitałam.
- Pomówię z Don Pedrem i Cristiną. - Nie teraz.
To katastrofa! Nie rozumiem tego.
Listy powinny być w moim gabinecie.
Nie spał pan całą noc. Może je pan wyniósł…
Wątpisz we mnie, Marto?
- To niewiarygodne! - Don Pedro.
Nie zauważyłem cię. Co tu robisz?
Chciałem porozmawiać, ale skoro pan nie spał, to już pójdę.
Cristina jest chora.
Dr Aguilar mówi, że to niedobór żelaza. Musi odpocząć i dobrze się odżywiać.
Dobrze, że to nic poważnego.
Tak, to była ciężka noc. Chodź do mojego gabinetu.
Co myślisz o konowałach?
Jak tak ich nazwać…
Od tego, co stało się Isabel, nie znoszę lekarzy.
Gdzie te przeklęte listy?
Don Pedro.
Nie mogę myśleć logicznie przez tych konowałów.
A teraz w rodzinie będzie lekarz.
W domu dzieją się niestworzone rzeczy.
Niektóre nie są zbyt dobre, ale niektóre są wspaniałe.
Jak twój związek z Cristiną.
Nie byłem tak szczęśliwy, odkąd…
Potrzebuję sherry na ukojenie nerwów.
Wie pan co?
Też się napiję.
Od kiedy pijesz tak wcześnie?
Od… nigdy?
Jeśli kiedyś…
coś mi się stanie…
Oczywiście.
Pańskie córki to moja rodzina.
Zawsze będę przy nich.
A ty co?
Chcesz wyjść stąd pijany?
O czym chciałeś porozmawiać?
To nic ważnego.
Nie.
Wiedziałam, że tak będzie.
- Cicho. - Nie uciszaj mnie!
Boże.
Nie wiem, czy powstrzymam twoją matkę przed…
wydaniem cię za pana Monsalve’a.
Naprawdę chcesz go poślubić?
Esther!
Jesteś jeszcze w łóżku?
- Czemu się uśmiechasz? - Obudziłam się szczęśliwa.
To nie potrwa długo.
To od Mencíów.
Chloroza?
Biedna Cristina.
Pójdę do niej.
- Nie spotkam się z panem Monsalvem. - Dobrze, ale nie leń się. Cristina czeka.
Zajmę się moją matką.
Mam tam wejść?
To nie jest zabawne.
Dzień dobry, donno Paquito…
Wygląda pani bardziej elegancko niż zwykle.
Syn dziś nie przyjdzie, więc wykorzystam to.
Lázaro nie przyjdzie?
Ma interesy. Nigdy mu nie wychodzą.
Wykorzystajmy okazję, żebyś trochę popracowała.
Najwyższy czas.
Cierpiałam z powodu kuzynki. Długo nie mogłam się z tym pogodzić,
ale dziś rano obudziłam się i pomyślałam:
„Cieszmy się życiem, nim zjedzą nas robaki”.
Nie wie pani, jak mnie to cieszy!
- Tak. - Wie pani, kogo szukamy?
Oczywiście. Jakżeby nie?
Chcę kogoś, kto…
Donno Paquito!
Nie bądź pruderyjna! Chodź. Idziemy!
A on?
Ernesto de la Cuadra. Żonaty, zadłużony.
Eufrasio Castro spojrzał na mnie.
- Bo ma zeza, donno Paquito. - To nic.
Jestem wykończona.
Dwie godziny spaceru po promenadzie i nic z tego nie mamy!
Trzeba było słuchać i nie patrzeć na złych kandydatów.
Wie pani co?
Ciężko było się tego nauczyć.
Elena i Josefina mnie nauczyły, że bycie przyzwoitką…
to radość z uszczęśliwiania innych.
ŚLUB FRANCUSKIEJ I HISZPAŃSKIEJ ARYSTOKRACJI
Zobaczmy.
Jeszcze nie wygrałyście. Wygrywa strzał w serce.
To sadystyczne. Uwielbiam to!
Wiedziałam, że terapia szokowa zadziała.
Czyli wyrzucanie z siebie złości i nienawiści jest zdrowe?
Prawda jest taka, że kobiety same sobie wystarczają.
Do niczego nie potrzebują mężczyzn. Nawet do przyjemności.
Co mówiłaś?
Jest głodna. Niech coś nam przyniosą.
- Pójdziesz z nią, Josefino? - Oczywiście. Idziemy?
Twoje ruganie mężczyzn ma sens w związku z twoimi nowymi rozrywkami.
Byłoby gorzej zaprzeczać temu, co czuję.
Nie zamierzam, bo mówią, że to grzech.
A to przecież miłość.
Oddałabyś za nią wszystko?
Czy to wszystko przez Eduarda?
Nadal o nim myślisz?
Daj mi rzutkę.
Dobra robota!
Proszę, Don Pedro. Nie chcę jej przeszkadzać.
Powiem panience Zapico, że pan przyszedł. Przepraszam.
Już pan wychodzi? Jeśli nie, proszę do mnie dołączyć.
Powinniśmy się zaprzyjaźnić.
Cristina i Esther są najlepszymi przyjaciółkami,
więc ich narzeczeni powinni…
- Monsalve. - Tak?
Skąd wiesz o zaręczynach?
Ludzie plotkują.
- Plotkują? - Na mieście.
- Na mieście? - Tak.
Jak w maglu.
Nie chciałem pana urazić.
Jeszcze nie wyznał jej pan miłości?
- Monsalve… - Tak. Rozumiem.
Jeszcze nie jesteśmy powiernikami. Trzeba czasu.
Chyba powinienem zacząć.
Zrobię to dzisiaj. Jakże śmiało.
Panie Monsalve, co za niespodzianka.
Wiem, że przełożyliśmy spotkanie,
ale matka panienki napisała, by mnie zachęcić do odwiedzin.
Moja matka jest bardzo troskliwa.
Kwiaty. Dla panienki Mencíi i dla pani.
Pójdziemy na spacer?
Odkąd panienkę poznałem, codziennie o niej myślę.
Brak mi słów.
Każda kobieta by pana chciała.
Ale pragnę formalnych zalotów, jak nakazuje przyzwoitość.
Oczywiście. Kilka miesięcy zalotów przed oświadczynami.
Dwa, trzy, może pięć.
Rok byłby odpowiedni. Albo dwa.
Rok?
Nie sądzi pan, że warto czekać? A może to nie mnie pan potrzebuje.
Czekałbym na panienkę całe życie.
Chcę panienki szczęścia.
Z panem go zaznam.
Angustias, przyszłam do Mencíówien.
Sara poszła na uczelnię, a Cristina źle się czuje.
- Nic z tego. - Może je pani za mnie przeprosić?
Zaproponowałam pannie Biandzie pracę.
Nie zrobiłam tego na złość, ale… proszę spojrzeć.
- To ojciec panienki? - Jest jak mój cień!
Chodzi za mną do toalety.
Zostanę starą panną, przyzwoitką, albo, co gorsza, guwernantką!
Spokojnie. Bez urazy. Nie ma panienka zadatków na guwernantkę.
Rozwiązaniem problemu będzie przebaczenie.
Po tym, co zrobiła mi Alicia?
Mędrcy łagodzą spory. Dlatego tu panienka jest.
Wybaczy panienka i pożegna się z cieniem.
To brzmi zachęcająco.
Synu, co tam robisz?
Wyglądasz jak ficus carica, powszechnie znane jako drzewo figowe.
Znasz Eufrasia Castro?
Oczywiście. Jedno oko patrzy tu, drugie tam.
Widział cię dziś rano na spacerze z przyzwoitką.
Jak pannę na wydaniu.
Tak powiedział? Jest zezowaty, ale ma dobry wzrok!
Nie widzisz, jakie to niestosowne?
Jesteś matką, na Boga!
Czy to tak źle, że chcę z kimś spędzić resztę życia?
Masz mnie. Twojego syna.
To fakt, że dzieci opuszczają gniazdo.
Trochę ci to zajmuje. Kiedy wylecisz?
- Nie zmieniaj tematu kłótni! - To nie kłótnia!
To czysta prawda.
Szukam męża.
Przyzwyczaj się do tego. I nie psuj mi dnia.
Nie spodziewałam się pana.
Wiem, że matka kazała pani znaleźć jej męża.
Jestem przyzwoitką i jeśli tego pańska…
Nonsens! Za moją matką uganiają się tylko naciągacze!
- Zwolnię panią! - Tylko pańska matka może to zrobić.
Dziś było cudownie.
Nie widziałam jej tak szczęśliwej od…
Nigdy nie była tak szczęśliwa.
Bez obaw, pozbędę się naciągaczy.
Chociaż nie wiem, czy wszystkich.
Mówi pani o mnie, Adelo?
Co pana martwi?
Jej dobro czy zamążpójście i pańska uszczuplona scheda?
A co z panią?
Broszka, ukradkowy pocałunek…?
Matka zgodziłaby się, by coś zaszło między nami?
Popełniłam błąd. Nie powinnam była pana całować.
Ja popełniłem błąd, że nie oddałem namiętnie pocałunku.
- Kłócimy się. - Nie podnieca to pani?
Nie myślałam o tym.
Tylko pani umie mnie uciszyć.
Nienawidzę tego, ale doprowadza mnie to do szaleństwa.
Rozejm?
Gdzie mam podpisać?
- Co to, zaspałaś? - Powiem ci, jeśli mi pomożesz.
- Mamy zajęcia. - Mieliśmy.
Ma pani na mnie zły wpływ, panienko Mencía.
Nikt go nie używa, a ja go potrzebuję.
Trzeba było nalegać, żeby przyszedł.
Podziękowałabym twojemu przyjacielowi.
Musisz tak podkreślać słowo „przyjaciel”?
Ciekawość siostry jest zrozumiała. Nie mówiła nam panienka o Camilo.
Bo to tylko kolega z klasy. To wszystko. Nie…
Nie jest przystojny?
Nie wiem. Nie zauważyłam.
- Będzie lekarzem. - Co z tego?
To dobry zalotnik dla mądrali.
Czemu tak na niego nie patrzysz? Ma cechy idealnego zalotnika.
Przepraszam. Lunch czeka w ogrodzie.
Czekają.
Muszę się przebrać.
Przepraszam. Siostra się przebierała.
Wyglądasz promiennie.
Czuję się lepiej dzięki pannie Biandzie.
Działała szybko.
To nic takiego.
Ależ nie.
Jesteśmy wdzięczni.
Santiago?
Zabiorę cię.
Miłego lunchu.
- Przyszły listy? - Tak. Proszę.
To od mojej kuzynki Soledad.
DO PANIENKI CRISTINY MENCÍI DE QUIRÓS
PARYŻ
Loteria miłości? Nie zagramy w pocałunek zająca?
Uwielbiam pocałunek zająca!
Jest pan zbyt nieśmiały na grę w loterię, panie Monsalve?
Ja?
Myślę o młodej panience Mencíi. Nie chciałbym, żeby była w szoku.
Niełatwo mnie zaszokować.
Choć raz mogę węszyć bez szpiegowania.
Nie jesteś zbyt zmęczona?
Nic mi nie jest.
Wyglądasz promiennie. Słońce ci służy. Nie to co mnie…
Pamiętasz niedzielę nad rzeką?
Zemdlałeś od nadmiaru słońca.
Mów prawdę. Nie zapomniałeś parasola. Chciałeś mi zaimponować.
Chciałem ci zaimponować, ale nie wyszło.
Musiałam to przejść, by pojąć, jak bardzo mnie kochacie.
Wszyscy, łącznie z tobą. Mimo twoich wątpliwości, jesteś tu.
Cristino…
Wiesz, co myślę?
To naturalne, że czułeś coś do innej.
Ale teraz wiem, że miłość to co innego.
To właśnie to.
Nareszcie.
Ja zacznę.
Zobaczmy…
Pytanie. Takie, jakie lubię.
Idziesz z ukochanym, a twoja przyzwoitka z kimś rozmawia.
Jesteście sami po raz pierwszy. Co robisz?
- Wiem, co bym zrobiła. - To dla tych z nas, którzy mają serce.
Powiedz.
Zbliżyłabym się do niego…
aż nasze twarze byłyby tak blisko, że poczułabym jego oddech.
Potem w mgnieniu oka…
dotknęłabym jego ręki.
Oczywiście, że tak.
Co?
Wystarczy mi dotyk jego ręki na ramieniu. Prawda, panie Monsalve?
Tak.
Prawda.
Kim jest osoba, o której nie możesz przestać myśleć?
Nawet w wannie.
Potem ta osoba musi odpowiedzieć.
Pan Torres.
A ty, Santiago? Przyznaj się.
Więc…
Nic nie musisz mówić.
Dobrze. Bo nie wszyscy tak dobrze obnażają swoje dusze jak Esther.
Rozumiem. Wybrałbym wyzwanie.
Przynieś więcej soku.
Naprawdę? Takie wyzwanie wybierasz?
Mam wezwać pokojówki?
- Ułatwi mi sprawę. - Zgadzam się.
Następne?
Jest więcej karteczek na loterię miłości.
Moja kolej.
To będzie nudne.
Ale to prawda, nie mam nic do ukrycia.
Więc zostanę uznana za nudziarę.
SPOTKAJMY SIĘ W SZKLARNI
To zdrowy rozsądek.
Prawda.
Musisz powiedzieć prawdę.
Jest tam. Co mam mu powiedzieć? Nie wiem.
Będę improwizować. Jestem w tym niezła.
Przyszła pani.
Wczoraj wpadłem na markiza. Powiedział, że kiedy uciekliście,
zostawiła go pani bez wyjaśnienia.
Byłem zdeterminowany… by przyznać się Mencíom
i ryzykować wszystko dla pani.
- To zły dzień na wyznania. - Zrobiłbym to.
Jeśli mnie pani nie zostawi.
Wiem, co muszę zrobić.
Santiago, jest pan…
Zależy mi na panu.
Ucieknijmy.
Daleko, we dwoje. Razem.
Co?
Ciągle o tobie myślę.
Nie bylibyśmy tu szczęśliwi.
Jedźmy pierwszym pociągiem!
Pierwszym pociągiem do… Nie wiem.
Dokądkolwiek.
Dokąd?
- Oczywiście, że nie! - To było kłamstwo!
Nie ma pani żadnych skrupułów!
Chciałam pokazać panu rzeczywistość.
- Co musimy zrobić, żeby być razem? - Uciec.
Żeby mogła mnie pani zostawić jak markiza.
- Przyzwoitka, która nie potrafi kochać. - Poetycko!
Może ja zostawię pana. Może pan mnie.
Miłość to nie bajka. Nie spodziewa się pan problemów?
Aż tak tego nie przemyślałem.
Spodziewałam się odmowy.
To ja tu jestem rozsądna.
I makiawelistyczna!
Chce pan zachować swoje życie.
Ale pociąg, który czujemy, nie wystarczy, by wszystko rzucić.
Jest pani nieznośna. Wie pani?
Złości się pan, bo mam rację.
Nie mógłby pan zostawić Cristiny.
Zwłaszcza teraz.
Zatem co zrobimy?
Każde pójdzie w swoją stronę
i będzie wspominać miłe chwile.
Ja będę.
Życzę powodzenia, panno Biando.
Nawzajem, panie Torres.
Życzę szczęścia z Cristiną.
Widzicie państwo?
Marzenia są naiwne.
Trochę pozytywniej, panno Biando.
W miłości zawsze jest nadzieja.
Skończone. Idealnie.
Synu, możesz uważać na język ciała?
- Wyglądasz jak świnia w rzeźni. - Tak się czuję.
Nie dramatyzuj.
Mamo, nie chcę tego! Nienawidzę tej żabojadki, Paryża, brioszek.
Przyzwyczaisz się.
Nie chcę!
Co to?
Kocham Cristinę. Odzyskam ją.
Nie odważysz się. Wybierzesz to zero zamiast rodziny?
- Nie jest zerem. - Wiesz, jaki posag ma księżna?
Matko, to może być nawet posag królowej Saby. Nieważne.
Jest wiele sposobów, by ocalić rodzinę. Wybrałaś taki, przez który cierpię.
Cristina to miłość mojego życia.
- Nie ma odwrotu, mamo. - Eduardo! Synu!
Mówiłem państwu, że to nie koniec.
Ale jeśli potrzebujecie klasycznego obwieszczenia…
CIĄG DALSZY NASTĄPI
…chętnie posłucham.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz