Gdybym powiedziała, że możecie poznać sekrety
najlepszych przyjaciół?
Nie? Naprawdę?
Nie jesteście ani trochę ciekawi?
Sekrety? Nie mam żadnych.
Dorastałam w klasztorze, więc jestem bezinteresowna.
Nie mam fanaberii.
Muszę to przemyśleć. Posłuchajmy Josefiny.
Chęć poznania cudzych sekretów jest niestosowna.
Nie bez powodu to najbardziej skrywane pragnienia.
Już nie musimy się ukrywać.
Po co myśleć o czymś, co się nigdy nie stanie?
Nigdy. Nigdy w życiu.
Wiem, co chcielibyście zobaczyć.
Wyjdziesz za mnie?
Spodziewaliście się romantycznej sceny z señorem Torresem?
Niczego się nie nauczyliście! Lekcja czwarta:
„Przyzwoitki nie stać na marzenia”.
Choć czasami chciałabym porwać ten podręcznik na strzępy.
Zwłaszcza w takich chwilach.
Don Pedro, jesteś dla mnie jak ojciec. Nie.
Wszyscy jesteście dla mnie jak rodzina. Dlatego muszę być szczery.
Nie mogę ożenić się z Cristiną,
bo czuję coś do innej.
Cieszcie się ulotnym szczęściem. Zaraz ta nasza historia
miłosna się skończy.
12 GODZIN WCZEŚNIEJ
Gdybym była wierząca, modliłabym się, ale zawierzę medycynie.
Panienko.
Znowu ktoś umarł?
Cristina źle się czuje. To szybko minie.
To nowicjuszka. Nie będzie krótko… Ta „nowicjuszka” wie,
co ci dolega. Pytalstwo. Chodźmy.
Panienko, nic ci nie jest?
Wszystko dobrze.
Nie kłam! Widziałam twoją siostrę i señoritę Biandę.
Otwórz!
Otwieraj albo zawołam Don Pedra!
Sara, otwórz.
Drogi Boże.
Jak długo?
Dwa miesiące.
Eduardo, ten drań.
Wiedziałaś? Spokojnie.
Wezwijmy doktora Aguilara.
Pójdę. Jestem szybsza.
Wystarczająco pani narozrabiała.
Ma rację. Przynajmniej nie zepchnęła
mnie ze schodów.
To boli?
Nie.
Jest źle?
Wiele ciężarnych ma krwawienia w pierwszych
miesiącach. To nie poronienie. Nie ma się czym martwić.
Próbuje to zapalić od piętnastu minut.
Można to zrobić rano.
Wszystko ma swój czas. Inaczej robi się bałagan.
Próbowałam pomóc.
Ma się pani za najmądrzejszą.
Wtedy nie byłybyśmy w takiej sytuacji.
Racja. Teraz liczy się jedno.
By skończyło się na strachu.
Nie patrzy pani szerzej. Panienka jest młoda.
Będzie miała więcej dzieci.
Nie mówiłaby pani tak, gdyby wiedziała, czym jest strata dziecka.
Przepraszam za surowość.
Ale tak byłoby najlepiej dla wszystkich. Dla panienki Cristiny, pani,
nawet dla panicza Santiaga.
Zakochałeś się w niej?
Nie lubię cię. Wiedziałem, że coś było między wami.
Też wiedziałem, że coś było między wami. Nie dałem się nabrać.
Jesteś spostrzegawczy! Ty też.
Nie tylko to nas łączy.
Łajdak. Świnia. Sukin… Mój nos. Święta Panienko.
Minęło pięć lat i walczę z pisarzyną. Jestem idiotą.
Nie kwestionuję tego.
Porzuci cię tak jak mnie.
Nie zniechęcisz mnie.
Już nie będę się wtrącał.
Ale znam ją. Gdy wydaje się, że wszystko będzie dobrze, ona odchodzi.
Została przyzwoitką, żeby uciec. I to się nie zmieni.
Don Pedro!
Nie!
Z drogi!
Wystarczająco się nacierpiała. Wiem. Wychowałam je.
Ma mierzyć się z ojcem w tym stanie?
Tego nie powiedziałam.
Ale tak pani myśli.
Absurd! Nic mu nie powiem.
Nie?
Nie. Ale w domu jest doktor.
Tak.
Musimy mu to powiedzieć. Z drogi.
Mamy mało czasu.
Wasz ojciec jest na dole.
Doktorze… Sara, nie.
Angustias jest z nim.
Z drogi! Don Pedro, spokojnie.
Nie! W moim domu jest medyk. Wiem, ale proszę nie iść na górę.
Dlaczego?
Bo ją bada.
No i?
Panienka Cristina jest kobietą. Wstydzi się.
To nic poważnego. Piłabym z panem, gdybym się martwiła?
Będziesz pić?
Zawsze odmawiasz.
Żyje się tylko raz.
Pedro.
Julián. Jak moja córka?
Ma blednicę. Niedobór żelaza.
To częste u dziewcząt w jej wieku.
Musi odpocząć.
Kilka dni temu zemdlała podczas tańca. To nic poważnego?
Nie.
Mogę ją zobaczyć?
Oczywiście.
Niebezpieczeństwo nie minęło. Nie może się przemęczać ani stresować.
Dziękuję, doktorze.
Nie rozumiem, jak dałem się przekonać.
Odprowadzę pana.
Nie rozumiem, czemu nie mogłam nic zrobić.
To normalne.
Jesteście siostrami.
Pani zawsze wie, co robić.
Jestem starsza.
Więcej przeżyłam.
Ale nie wiemy, czy dziecko… Więcej wiary.
Nie musi mieć takiego pecha jak inne.
Rozumiecie, czemu moje pragnienia
są na drugim miejscu?
Nie wybaczyłabym sobie, gdybym ją porzuciła.
Bo, niestety, wiem, jak to jest.
Nawet jeśli to znaczy to, co znaczy.
Dzień dobry, Inés. Sara, nie na wykładach? Przegapiłam fizjologię.
Cześć.
Już cię przywitałam.
Pomówię z Don Pedrem i Cristiną. To kiepski moment.
Nie rozumiem, czemu poczta nie jest w moim
gabinecie jak zawsze. Może ją pan przełożył.
Wątpisz we mnie, Marto? Niewiarygodne!
Don Pedro.
Wybacz. Co tu robisz?
Chciałem porozmawiać, ale nie spałeś, więc pójdę.
Cristina jest chora. Niedobór żelaza. Musi odpoczywać.
Dobrze, że to nic poważnego. Tak. Chodźmy do gabinetu.
Przejmujesz się konowałami?
Z takim nazwiskiem…
Po tym, co stało się z Isabel, źle znoszę doktora w domu.
Don Pedro.
Nie mogę jasno myśleć przy konowałach. A będę miał doktora w rodzinie.
Dzieją się tu zaskakujące rzeczy.
Niektóre złe, a inne wspaniałe. Jak ty i Cristina.
To jedyne, co mnie cieszy od…
Potrzebuję sherry, by ukoić nerwy.
Wiesz co?
Przyłączę się.
Od kiedy pijesz o tej porze?
Od… nigdy?
Gdyby coś mi się stało…
Oczywiście.
Twoje córki są moją rodziną.
Zawsze będę przy nich.
Chcesz wytoczyć się stąd pijany?
O czym chciałeś porozmawiać?
To nic ważnego.
Nie. Wiedziałam, że tak będzie. Nie uciszaj mnie. Boże. Nie wiem,
czy powstrzymam twoją matkę przed poślubieniem panicza Monsalve.
Naprawdę chcesz za niego wyjść? Esther!
Jeszcze w łóżku?
Czemu się uśmiechasz?
Bo muszę się obudzić.
Zaraz ci przejdzie. Od Mencíów.
Blednica?
Biedna Cristina. Odwiedzę ją. Odwołam spotkanie z paniczem Monsalve.
Nie leń się. Cristina czeka.
Rozmówię się z matką. Tu czy tam?
To nie jest zabawne.
Dzień dobry, Doña Paquita. Jaka elegancka.
Mój syn nie przychodzi, więc to wykorzystam.
Panicz nie przyjdzie?
Tysiące jego biznesów nigdy się nie udaje. Wykorzystajmy okazję i popracuj trochę.
Szkoda mojej kuzynki. Trudno mi było się z tym pogodzić,
ale obudziłam się z myślą: „Korzystajmy z życia, dopóki trwa”.
Bardzo się cieszę. Chodzi o konkretnego dżentelmena?
Oczywiście. Chcę kogoś, kto da mi to łagodnie i ostro.
Doña Paquita.
Nie bądź pruderyjna.
On?
Ernesto de la Cuadra, żonaty i zadłużony.
Eufrasio Castro spojrzał na mnie.
Bo ma zeza,.
Nie szkodzi.
Zmęczyłam się. Dwie godziny chodzenia i nic.
Proszę nie patrzeć pożądliwie na tych, co nie trzeba.
Kiedy zaczynałam jako przyzwoitka, było trudno,
ale Elena i Josefina nauczyły mnie, że nasza rola polega na
uszczęśliwianiu innych.
Wygra ta, która trafi go w serce.
Ale sadyzm! Cudownie.
Wiedziałam, że terapia szokowa zadziała.
Wyładowywanie złości i nienawiści jest zdrowe?
Chodzi o to, że kobiety są samowystarczalne.
Nie potrzebują mężczyzn. Nawet dla przyjemności.
Co powiedziałaś?
Jest głodna. Poproś o coś. Idź z nią, Josefino.
Dobrze. Idziemy?
Twoje besztanie mężczyzn jest stosowne, biorąc pod uwagę ostatnie zdarzenia.
Gorsze byłoby wypieranie się uczuć. Jak miłość może być grzechem?
Jesteś gotowa stracić dla niej wszystko?
Jestem taka, bo usłyszałam o Eduardzie?
Nadal o nim myślisz?
Daj mi strzałkę.
Dobrze!
Nie, Don Pedro. Nie chcę przeszkadzać.
Poinformuję panienkę Zapico.
Już wychodzisz? Jeśli nie, zaczekaj ze mną.
Powinniśmy się zaprzyjaźnić, bo Cristina i Esther są przyjaciółkami.
Narzeczeni… Monsalve.
Tak?
Kto ci powiedział, że jesteśmy zaręczeni?
Tak mówią.
Tak mówią?
Na mieście.
Na mieście?
Tak.
Plotkarze.
Wybacz, że cię zdenerwowałem. Jeszcze się nie oświadczyłeś. Rozumiem.
Na razie nie jesteśmy powiernikami. Ta więź się tworzy.
Powinienem zrobić to pierwszy. Powiedz mi…
Panicz Monsalve, co za niespodzianka!
Przełożyliśmy spotkanie, ale twoja matka zachęciła mnie,
żeby tu przyszedł.
Tak, jest taka uprzejma.
Kwiaty. Dla panienki Mencíi i dla ciebie. Idziemy?
Od kiedy cię poznałem, codziennie o tobie myślę.
Brak mi słów. Która kobieta nie dałaby ci swojego słowa?
Ale chcę formalnych zalotów jak nakazuje zwyczaj.
Oczywiście. Kilka miesięcy przed zaręczynami.
Dwa, trzy, może pięć.
Rok. Albo dwa.
Rok?
Nie warto poczekać? Może to nie mnie pragniesz.
Nie, poczekam całe życie.
Chcę, żebyś była szczęśliwa.
Z tobą na pewno będę.
Chciałabym się widzieć z panienkami.
Przykro mi, ale Sara wyszła na wykłady, a Cristina zaniemogła.
Przeproś je za to, że prosiłam señoritę Biandę,
by została moją przyzwoitką. Ale…
Ojciec panienki?
Jest moim cieniem, Angustias. Zostanę starą panną,
przyzwoitką lub co gorsza guwernantką!
Nie ma panienka zadatków na guwernantkę.
Rozwiązaniem tego problemu jest wybaczenie.
Tego, co zrobiła mi Alicia?
Mądry uczy się na błędach. Proszę przeprosić i pożegnać cień.
To wydaje się kuszące.
Lázaro, co się tak czaisz? Wyglądasz jak Ficus carica,
znany jako figowiec.
Znasz Eufrasia Castro?
Jedno oko na Maroko, a drugie na Kaukaz. Widział cię na promenadzie.
Przechadzałaś się jak panienka na wydaniu.
Jest zezowaty, ale ma świetny wzrok.
Nie widzisz, jakie to niestosowne? Jesteś matką!
To źle, że chcę spędzić z kimś resztę życia?
Masz mnie, swojego syna.
Dzieci opuszczają gniazdo. Kiedy się wyprowadzisz?
Nie zmieniaj tematu!
Koniec kłótni! Poszukam męża. Pogódź się z tym. Zepsułeś mi dzień.
Nie wiedziałam, że tu jesteś.
Matka poprosiła cię o znalezienie męża.
Jestem przyzwoitką, Nonsens!
Interesują się nią tylko łowcy majątków.
Zwolnię cię.
Tylko twoja matka może to zrobić. Nie widziałam jej tak szczęśliwej od…
nigdy. Nie martw się o łowców majątków, pozbędę się ich.
Choć nie wiem, czy wszystkich.
Co to oznacza dla mnie?
Martwi cię dobro matki? Czy to, że po jej ślubie nie odziedziczysz tyle,
na ile liczyłeś?
Mógłbym oskarżyć cię o to samo. Broszka, ukradkowy pocałunek. Myślisz,
że matka by to pochwaliła?
Ten pocałunek był błędem. Błędem było to, że go nie odwzajemniłem.
Paniczu, kłócimy się. Nie podnieca cię to?
Nie wiem.
Tylko ty umiesz mnie uciszyć. Doprowadza mnie to do szaleństwa.
Rozejm?
Gdzie podpisać?
Zaspałaś? Pomóż mi.
Mamy zajęcia.
Mieliśmy.
Masz na mnie zły wpływ.
Nikt go nie używa.
Czemu nie przyprowadziłaś przyjaciela?
Mogłabym podziękować twojemu przyjacielowi.
Nie mów takim tonem słowa „przyjaciel”.
Jej ciekawość jest zrozumiała. Nie mówiła panienka o Camilu.
Bo to tylko kolega.
Jest przystojny?
Nie wiem.
Będzie lekarzem.
No i?
Idealny zalotnik dla mądrali.
Prawda? Ma wszystkie zalety.
Przepraszam, obiad gotowy.
Muszę się przebrać.
Przepraszamy za spóźnienie.
Wyglądasz promiennie.
Dzięki pani Biandzie. Szybko zadziałała.
To nic takiego.
Przeciwnie.
Wszyscy jesteśmy wdzięczni. Santiago?
Pomogę ci.
Miłego obiadu.
To poczta?
Tak. To od mojej kuzynki Soledad.
DO PANIENKI CRISTINY MENCÍI
EDUARDO ESPINOSA DE MONIER PARYŻ
Loteria Miłości? Może Chodzi lisek koło drogi…
Uwielbiam tę grę!
Zawstydza cię Loteria Miłości?
Nie, myślę o młodej panience. Nie chcę, żeby była w szoku.
Niełatwo mnie zszokować. Choć raz nie muszę szpiegować ludzi.
Nie jesteś zmęczona?
Nie.
Wyglądasz promiennie, słońce ci służy.
Pamiętasz tamtą niedzielę nad rzeką? Zemdlałeś od nadmiaru słońca.
Nie zapomniałeś parasola. Chciałeś mi zaimponować.
Tak, ale się nie udało.
Potrzebowałam tyle czasu, by zrozumieć, jak mnie kochacie. Nawet ty.
Jesteś tu mimo wątpliwości.
Cristina…
Uczucia do kogoś są normalne. Po tym, co mnie spotkało, wiem,
że miłość to co innego. To jest to.
Wreszcie! Zacznie. Zobaczmy…
Pytanie. Takie, jak lubię.
Spacerujesz z ukochanym. Twoja przyzwoitka zatrzymuje się,
by z kimś porozmawiać. Po raz pierwszy jesteście sami.
Co zrobisz?
Wiem co.
Pytam tych, którzy mają serce.
Musisz powiedzieć.
Powoli podeszłabym do niego, aż nasze twarze byłyby tak blisko,
że czułabym jego oddech. Potem szybko dotknęłabym jego dłoni.
Akurat. Wystarczy, że jego dłoń dotknie mojej,
prawda, paniczu Monsalve?
Tak.
Prawda. O jakiej osobie nie potrafisz przestać
myśleć? Nawet w wannie.
Potem ta osoba musi odpowiedzieć.
Señor Torres.
A ty, Santiago? Prawda.
Ja…
Nie musisz mówić.
Nie wszyscy jesteśmy tak dobrzy w obnażaniu duszy jak Esther.
Wybrałbym wyzwanie.
Przynieś więcej soku.
To ma być wyzwanie?
Zmusisz mnie, żeby poszła po służące?
Zgoda.
Następne?
Jest więcej kartek.
Moja kolej.
To będzie nudne.
Ale to prawda. Nie mam nic do ukrycia.
Nazwijcie mnie nudną.
Dla mnie to rozsądek.
Prawda.
Musisz powiedzieć prawdę.
On tam jest. Co mam powiedzieć? Będę improwizować.
Nie sądziłem, że przyjdziesz.
Wieczorem wpadłem na markiza. Powiedział, że kiedy razem uciekliście,
porzuciłaś go bez wyjaśnienia.
Chciałem wyznać prawdę i postawić na moje uczucia do ciebie.
Zły dzień na wyznania.
I tak bym to zrobił.
Jeżeli nie potraktujesz mnie jak markiza.
Wiem, co muszę zrobić.
Santiago, bardzo mi na tobie zależy. Ucieknijmy daleko. Tylko my dwoje. Razem.
Co?
Nie mogę przestać o tobie myśleć i wiem, że tu nie będziemy szczęśliwi.
Wsiądźmy do pierwszego pociągu. Jadącego… nie wiem… gdziekolwiek.
Dokąd?
Oczywiście, że nie.
Udawałaś!
Nie masz skrupułów!
Próbowałam pokazać ci rzeczywistość.
Co musielibyśmy zrobić, żeby być razem?
Uciec. Porzuciłabyś mnie jak markiza, bo nie umiesz kochać.
Jak poetycko. Zostawiłabym ciebie, może ty mnie. Miłość to nie bajka.
A problemy i trudności?
Nie myślałem o tym.
Bo to ja trzeźwo myślę.
Raczej makiawelicznie.
Chcesz dalej żyć i dobrze. Ta namiętność to za mało,
by rzucić wszystko.
Jesteś nieznośna. Wiesz?
Złościsz się, bo mam rację.
Nie potrafiłbyś zostawić Cristiny. Zwłaszcza teraz.
Więc co zrobimy?
Każde z nas pójdzie w swoją stronę, ceniąc dobre chwile.
Życzę ci szczęścia, señorita Bianda.
Wzajemnie, señor Torres.
Obyś był szczęśliwy z Cristiną.
Widzicie? Marzenia to naiwność.
Nie smuć się, señorita Bianda. Gdzie jest miłość, tam jest nadzieja.
Gotowy. Idealny.
Eduardo, uważaj na postawę. Wyglądasz jak doker.
Tak się czuję.
Nie dramatyzuj.
Matko, nienawidzę żabojadki, Paryża i brioszki.
Przyzwyczaisz się.
Nie chcę!
O co chodzi?
Kocham Cristinę, odzyskam ją.
Jest nikim. Pomyśl o rodzinie. Nie jest nikim.
Wiesz, ile wynosi posag księżnej? Mam gdzieś, czy to posag królowej Saby.
Jest wiele sposobów na ocalenie rodziny. Wybrałaś ten, który mnie unieszczęśliwi.
Cristina to miłość mojego życia.
Nie ma odwrotu, matko. Eduardo! Synu!
Mówiłem, że to nie koniec. Jeśli potrzebujecie klasycznego
„ciąg dalszy nastąpi”, proszę bardzo.