Według podręcznika przyzwoitek
dobry zalotnik ma trzy kluczowe cechy.
Jest miły, pomocny i troskliwy.
Źli chłopcy to same kłopoty.
Powinni mieć przyzwoity majątek niezbędny do stabilnego życia.
Prezenty też są mile widziane.
Atrakcyjny uśmiech, wrodzony urok, brak próżności.
Ale moim zdaniem te cechy są bezużyteczne,
jeśli nie ma dobrego serca,
nie jest interesujący
albo jeśli nie zapiera ci tchu.
Bilety do teatru.
Trzy.
Sara może dołączyć.
Przejdziemy się?
Może z twoim ojcem.
Oczywiście.
Ja się tym zajmę, panno Biando. Może pani zostać.
Szczęściem dla przyzwoitki jest właściwy zalotnik dla jej pani.
Póki sama go nie pokocha.
Proszę spojrzeć.
Młodzi, szczęśliwi i zakochani.
Któż nie lubi dobrej historii miłosnej?
Tego momentu, gdy patrzy się komuś w oczy, a wszystko inne znika.
Nie musisz tego powtarzać.
Tu zaczęliśmy tę historię miłosną.
Ale zakończenie może nie być piękne.
Panno Biando, możemy nakarmić ptaki?
Oczywiście.
Puści nas pani samych?
Całkowicie państwu ufam.
Niektórych rzeczy wolałabym nie widzieć.
Zostawiła ich pani bez opieki?
Co może się stać? Skończy z brzuchem?
- Ukrywanie tego przed Santiago jest… - Podłe.
Czujemy to z siostrą panienki.
Ale on chce być z Cristiną. Będą razem szczęśliwi.
Doprawdy?
Dlatego nie interesuje mnie miłość.
Bo istnieje nauka.
- Miło mi, pani de Saavedro. - Kto to jest?
Klientka mojego ojca. Mercedes de Saavedra.
O mamusiu.
Mówię poważnie.
To moja matka.
PRZEWODNICZKI MŁODYCH DAM
LEKCJA 7: TRZYMAJ NERWY NA WODZY
Na pewno przyszła mnie zdemaskować.
Proszę zaprosić też Almenarów.
Mieszkają na przedmieściach, a głowa rodziny,
sędzia Don Manuel José, to autorytet w polowaniach.
Co pani robi?
Po prostu podziwiałam piękne dekoracje ustawione przez pokojówki.
Wyglądają idealnie.
Donno Mercedes, oto nasza przyzwoitka, Elena Bianda.
Gdzie moja córka i Santiago?
W ogrodach. Przyszłam do Carloty.
Idzie pan na lunch?
Tak, może pani wziąć wolne do końca dnia.
Don Pedro, dziękuję bardzo za radę
i za pomoc z gośćmi na polowanie.
Pani de Saavedra zostanie w mieście. Organizuje polowanie.
Odprowadzić panią?
Nie chcę pana zatrzymywać.
Ale może pańska służąca…
Dobrze. Miło było panią spotkać.
- Córciu… - Nie nazywaj mnie tak.
Gdybym chciała cię wydać, już bym to zrobiła.
Więc czego chcesz?
Inwestycji. Pan Mencía jest ekspertem w tej okolicy.
Wiem. Pracuję tutaj.
Piękny dom.
Te freski…
Detale, słońce…
- Nie znosisz słońca. - Już nie.
Wiele się zmieniło. Zwłaszcza ty.
Pani de Saavedro.
Diabli nadali.
Odprowadzę panią.
Panna Bianda zgodziła się to zrobić.
Tak. Jest bardzo pomocna.
Widać wspaniale ją wychowano.
To prawda. Miło było panią poznać.
Utrudnia ci życie.
To mi kogoś przypomina.
Widzisz? Już nie reaguję na twoje prowokacje.
Zmieniłam się.
- Jak mnie znalazłaś? - Gabriel mi powiedział.
Porozmawiajcie. Czeka przy wejściu.
Pójdę już. Muszę przygotować polowanie.
Tyle czasu spędziłam na planowaniu, że musi być idealne.
Najlepsza zdobycz jest najbardziej nieuchwytna.
I najbardziej satysfakcjonująca.
- Jak tam ptaki? - Chociaż one się nasyciły.
Ojciec panienki czeka.
Zaraz kogoś zabiję.
Jak śmiesz rozmawiać z moją matką? Nie wtrącaj się w moje życie!
Wszystko wiem.
Powiedziała mi o ciąży.
Opowiedziała mi, co się stało potem.
Przepraszam.
Czemu nie powiedziałaś?
I tak by nam nie wyszło.
Nie wiesz tego.
Ja też pewnie nigdy się nie dowiem.
Wyjeżdżam.
Baw się dobrze z pismakiem. Nie wygląda na złego gościa.
Porozmawiaj z matką.
Każdy zasługuje na drugą szansę.
Skoro ziemia jeszcze mnie nie pochłonęła…
GIN
POWIEŚĆ SANTIAGO
NIKT
Panno Biando? Jest tam pani?
Panno Biando?
Panno Biando!
Ubiera się pani?
Wchodzę.
Piła pani?
Nie będę z panią omawiać mojego nieświeżego oddechu.
Koniec przesłuchania.
Jest pani pijana?
- Pewnie powie panienka ojcu. - Oczywiście, że nie.
Ale nikt nie upija się bez powodu.
Chodzi o panią de Saavedrę?
Angustias widziała waszą rozmowę.
Zna ją pani?
Bardzo panienka spostrzegawcza.
Pracowałam u niej jakiś czas temu.
Jej córka była jedną z najtrudniejszych dam,
którymi się zajmowałam.
Była aż taka trudna?
Panienka to przy niej pikuś.
Zamieszkała z mężczyzną, jej carpe diem.
Było mi ciężko.
Rozumiem.
Powinnam dać pani spokój.
Chyba ją uspokoiłam.
Jak mogę się uspokoić? Martwię się o Elenę.
Upiła się. Dasz wiarę?
Robisz z igły widły.
Jest smutna.
Ta historia o jej przeszłości…
Nie wierzysz jej?
Nie wiem, co myśleć.
Ciężko jej z sekretem, którego strzeże.
Jest tylko człowiekiem.
Też nie dzieli się wszystkim, co ją denerwuje.
Dlaczego mi się nie zwierza? Jesteśmy przyjaciółkami.
Panienko Saro, ktoś do pani przyszedł.
Dzień dobry. Do której z moich córek pan przyszedł?
Panie Mencía.
Camilo Keita. Studiuję z pańską córką, Sarą.
- Miło mi. - Mnie również.
Camilo.
Rozumiem, dlaczego chcesz studiować.
Czy ty myślisz tylko o jednym?
Nie zauważasz go?
Uśmiechu, postawy…
Cristino.
Ust. Pewnie dobrze się całuje.
Cristino.
Interesuje się tobą.
Co cię tu sprowadza?
Zaraz mamy egzamin. Byłem w okolicy.
Panie Keito, w końcu się spotykamy. Siostra tyle mi o panu mówiła.
Moja starsza siostra, Cristina Mencía.
Wspaniale, że czuje się pani lepiej.
Dzięki panu. I wózkowi.
Keita. To…
gwinejskie nazwisko?
Mieszkałem tam.
To wyjątkowy kraj.
Na pewno nie jest panu łatwo.
Choć dobrze, że niektórzy wiedzą, że wszyscy mamy równe prawa…
Możemy już iść?
Spóźnimy się na egzamin.
Miłego dnia.
Ołówek.
Nie zauważasz go?
Ust.
Pewnie dobrze się całuje.
Później zabraknie pani czasu.
Przepraszam.
DO POWODUJE NIEREGULARNE BICIE SERCA? KIEDY ROZSZERZAJĄ SIĘ ŹRENICE?
Czy twoja siostra i ten młodzieniec…?
Nie, Sarę interesują tylko książki.
No proszę.
Muszę przejrzeć rachunki Don Horacia.
- Nie pójdę na polowanie. - A wybierał się pan?
Zaprosiła mnie nowa klientka.
Nie chcę odmawiać. To mogłoby być dla nas korzystne.
My możemy pójść. Panna Bianda może do nas dołączyć.
Nie.
Czemu nie?
Bo nawet nie wiem, jak celować ze strzelby.
Wiesz, że lubię polować.
To twój ojciec jest zaproszony. Czemu my mielibyśmy iść?
Z grzeczności. Skoro ta klientka jest taka ważna…
Jutro pan Torres, panienka i ja mamy być na polowaniu pani Saavedry.
To brzmi strasznie. Okropnie, a nawet upiorne.
To wspaniały plan.
Bez wątpienia. Tego właśnie potrzebujemy.
Wy potrzebujecie?
Czuję, że coś jest nie tak. Wczoraj byliśmy sami,
a on wymyślał wymówki, żeby uniknąć zbliżenia.
Kto tak robi z kobietą w ramionach?
Muszę się zgodzić.
To nam da okazję.
Z dala od domu, od ojca…
Będzie niezapomniane.
Bez wątpienia.
Może mi się poszczęści i trafi mnie zabłąkana kula.
Mogłaś do nich dołączyć. Znudziło ci się polowanie?
Codziennie polujesz w miejskich ogrodach.
Nigdy nie byłeś zabawny.
Coś ją ugryzło.
Coś nie tak?
Jeśli pytasz, co jest nie tak,
to może myślisz, że zrobiłaś coś, co mnie zdenerwowało.
Donno Paquito, zawsze ma pani czarne myśli.
Czyli absolutnie nic?
Nie.
Oczywiście, że nie.
Masz wolne przez resztę dnia.
Idę do Don Gregoria.
Spowiedź, nowenna… no wiesz.
Czy to nie nazbyt szykowny strój?
Wybrałam najlepszy strój dla naszego Pana Boga.
Amen, donno Paquito.
Wrócę późno. Nie czekaj.
Ciesz się wolnością, kochana.
Chyba wie.
A jeśli nas widziała?
Skończę na ulicy.
Nie bądź taka melodramatyczna.
Mamy dzień dla siebie.
Ma pani randkę.
Jedźmy do kasyna, Paulino.
Że też panią ciągniemy.
Chciałbym porozmawiać z panną Cristiną.
- Chcę tylko… - Nie masz wstydu?
- Nie wyjdę, póki… - Wynocha!
Powinien pan o czymś wiedzieć.
Cristino!
- Właśnie o tym. - Cristino!
Cristino!
Krzyczysz pod złym oknem.
Które jest jej?
Nie ma sensu.
Pojechała na wycieczkę z zalotnikiem.
Precz z mojej posiadłości!
Nie czytaliście mojego listu.
- Mam to gdzieś. - Proszę, Don Pedro.
Nie zastanawiał się pan, czemu nie przyszedłem na oświadczyny?
Błagam pana.
Proszę posłuchać.
Miałem podpisać umowę z panem Levym.
Nasza rodzinna firma miała pracować z nim w Paryżu.
Nie wiedziałem, że mam poślubić jego córkę.
Odmówiłem. Ale ojciec pokazał mi nasze finanse.
Wstydzę się tamtego listu.
Nie chciałem, by myślała, że kocham inną.
Dowiedziała się z gazet.
Ale to nie złamało jej serca.
Podoba się panu nowy zalotnik?
To mój chrześniak, Santiago Torres.
Cristina nigdy go nie chciała.
Porzuciłem rodzinę. Zrezygnowałem ze wszystkiego.
Kocham pańską córkę.
Chcę z nią porozmawiać.
Pożałuje, że nie znała prawdy. Chce pan tego dla córki?
Będę wracał codziennie, dopóki nie dostanę zgody. Proszę…
- Precz! - Popełnia pan błąd.
Opuść ten dom!
- To błąd! Słyszy pan? - Nie waż się wracać!
Poszło gładko.
Moja córka nie musi wiedzieć, że wrócił. Dla własnego dobra.
Mam kłamać?
To nie kłamstwo. Tylko ukrywanie informacji.
Wiem, że Cristina przez to cierpi.
Ale dorośli nauczyli mnie,
że zawsze można coś zyskać.
Czego chcesz?
Chciałam iść na polowanie. Zamiast tego utknęłam z tym dzikiem.
Mogłyśmy być same, tylko we dwie.
Drogie panie.
Pięknie dziś wyglądacie. Wybaczcie, że jestem wcześniej.
- Nie mogłem się doczekać. - My też.
Dam znać mamie i się odświeżę.
Przepraszam.
Dobrze.
Skoro jesteśmy sami… mogę?
Na pikniku zauważyłem gest między panią a Esther.
Gest?
Niełatwo mi to mówić. Ale chcę, żeby pani wiedziała, że…
Przeklęta szpilka.
Wracając do tematu, widziałem ręce pań.
- Dotykałyście się… - Nazywa mnie pan zboczoną?
Pan jest zboczony. Proszę odejść, bo dźgnę pana tą igłą.
Widziałem. Proszę nie udawać.
Nie udaję!
Lepiej, żeby nie powtarzał pan tych urojeń rodzinie Zapico. Zrozumiano?
Wynocha! Już!
Dalej!
Daniel wie. Wie o nas.
Zauważył czuły gest między nami.
- Zaprzeczyłaś? - Ostro, ale mi nie uwierzył.
Spokojnie.
- Tylko tego brakowało. - Powie twojej matce.
- Nie uwierzy. Słowo przeciwko… - Uwielbia go!
Fakt.
Pięknie pani wygląda.
Mam dla pań niespodziankę.
Ale musicie poczekać na deser.
Dzień dobry, panienko Mencío.
Dzień dobry. Ojciec prosi o wybaczenie.
Mężczyźni i ich praca. Zobaczy panienka po ślubie.
Proszę jeść. Potrzebujecie państwo energii.
- Nie jesteś rannym ptaszkiem. - Dość.
Narażasz moją pracę i moje życie.
Czy to źle, że matka chce spędzić czas z córką?
Nie za późno na to?
Ależ dystyngowana dama.
Znasz ją?
Ależ skąd.
Ciebie się nie spodziewałam. Alba dała ci kolejną szansę?
Angustias to załatwiła. Jak się zbratałyście?
Mam urok, którego ci brakuje.
Aż szkoda odpowiadać.
Twoje kłamstwa cię pogrążą. Modlę się, żeby to się stało.
Będę mogła cieszyć się piękną pogodą w ogrodzie Mencíów.
Czemu przyjaciółki mnie zostawiły?
Santiago, spodziewaliśmy się, że dalej będziesz kawalerem do wzięcia.
Nie spieszył się, ale cierpliwość popłaca.
Panie Torres.
Ma pan piąte stanowisko. Darzbór.
Czemu lubisz polować? To najgorszy ludzki zwyczaj.
Boisz się.
Nauczę cię strzelać i się uspokoisz.
Przekażę gospodyni wiadomość od ojca panienki.
Nie zatrudniłabym cię jako przyzwoitki mojej córki.
Pani córki?
Rzeczywiście.
Chyba ją znam.
Wyjątkowa młoda dama.
Prawdziwe utrapienie, zwłaszcza dla przyzwoitek.
Ironia losu.
Może dlatego jestem w tym świetna.
- Choć gram tym pani na nerwach. - Ależ nie.
Trzeba znaleźć własną drogę, by zacząć nowe życie.
Tak należy.
Może zrobię to samo i zostanę w mieście.
Co?
Ty możesz, ale ja nie?
A co z twoją posiadłością? Obowiązkami? Ojcem?
Jest ekspertem w zaczynaniu od nowa.
Daruj sobie litość.
Przynajmniej miał przyzwoitość nie zostawić mnie z niczym.
Cieszę się.
Wcale nie.
Nic dziwnego. Czasem zastanawiam się, czy na to zasłużyłam.
To miały być przeprosiny?
Córciu, gdybym wiedziała, że straciłaś dziecko…
A jeśli tak, to co wtedy?
Pomoglibyście mi?
Nie zatrzasnęlibyście drzwi przed nosem?
Daruj sobie. I tak cię szukaliśmy.
Na szczęście ktoś inny mnie znalazł.
Więc Antonio Bianda nie był taki okropny.
Nie, mamo. Antonio i jego żona dali mi schronienie, jedzenie…
i przyszłość.
Nigdy nie prosił o nic w zamian.
On odszedł, ale ja dalej jestem twoją matką, czy chcesz, czy nie.
Pogodziłam się z tym wszystkim.
Cieszę się życiem i jestem szczęśliwa.
Myślisz, że oszukasz matkę?
To prawda.
Dałem personelowi wolne.
Pasuje idealnie.
Panienko?
Chwyć mocno strzelbę. Poczuj jej ciężar.
Ty nią rządzisz. Nie na odwrót.
Trzymaj biodro sztywno. Czujesz to?
Wystarczy ci pilnowanie panienki i jej gryzipiórka?
Nie jest gryzipiórkiem.
Nieźle pisze.
Wolę moje obecne życie od dawnego.
Poza tym praca z Mencíównami jest dość łatwa.
Ale…
- Co robicie? - Nic.
Panienko, czas na nas. Chodźmy!
- Musi iść do lekarza. - Cicho, mamo!
Proszę strzelać.
I celować w serce.
Proszę nie mówić ojcu panienki.
- Nie przeprosi pani? - A za co?
Mam tylko milczeć.
Nie wierzę, że była pani arystokratką.
Nie czas na…
Nie każdy jest taki otwarty jak panienka.
Słucham?
- Ale… - Czemu nie wiem, że to pani mama?
- To prywatna sprawa. - Zna pani moje!
- Nie kłóciłbym się o to… - Cicho!
Nie może mnie panienka krytykować.
Jeśli mnie panienka ceni, nie powie nic ojcu.
Zaskoczył nas pan swoim ukrytym talentem.
- Nie każdy to potrafi. - Dziękuję.
Pójdę już.
Ale wpierw chcę coś przyznać.
Nie wiem, czy pani zauważyła, jak Esther i Josefina się lubią.
Josefina jest jak członek rodziny, prawda, matko?
Tak się kochają,
że niesprawiedliwie byłoby rozdzielić je po naszym ślubie.
Wiem, jak trudno zbudować związek tak szczery jak ich.
Chcę dla pani jak najlepiej, Esther.
Więc jeśli zechce mnie pani poślubić, Josefina może być naszą główną gosposią.
I będziecie mogły kontynuować…
waszą przyjaźń.
Miło było się tak wyrwać.
Ale muszę iść do pracy.
Nowe przedsięwzięcie?
Tak. Albo, jak powiedziałaby moja matka: „Kolejne, które pójdzie nie tak”.
Mylił się pan co do matki.
Jest dla mnie zbyt surowa.
Ma umysł jak brzytwa.
I cięty język.
Potrzebuję kapitału, by partnerzy mi ufali.
Ale nic mi nie da.
Nie.
Nie, Adelo. Nie mogę.
Nalegam.
Chciałabym pomóc panu udowodnić, że się pan zmienił.
Jak poszło polowanie?
Fenomenalnie.
Nic nie upolowaliśmy.
A co u was?
- Nic godnego uwagi. - Jak to nie?
Co to za stworzenie?
Prezent od ojca.
Ma go od przyjaciela, zoologa Castro.
Tata to kupił?
Czasem ojciec musi rozpieszczać swoje córki, prawda?
Znajdźmy miejsce na to coś.
Tula. Ma na imię Tula.
- Tula. - Chodź, Tulo.
Zostawiłam rzeczy w powozie. Pójdę do powozowni.
No już.
Co za spokojne popołudnie.
Elena nas okłamała.
To nie przestępstwo.
Każdy ma tajemnice.
Może nie ty. Nie znam szczerszej kobiety.
Ale ogólnie…
Też mam ciążące mi tajemnice.
Może stąd nasze problemy.
Nie. To moja wina.
Nie. Moja.
Nie.
Jesteś dobra, szczera, słodka.
Jesteś idealna.
Naprawdę tak myślisz?
Cieszę się, że cię mam.
Pożegnam się z twoim ojcem.
NIERÓWNOŚĆ RAS
Prawie się wygadałam.
Ale mówił mi takie miłe rzeczy, że nie mogłam.
Jestem tchórzem!
Nie przesadzaj.
To kłamstwo dotyczy nas obojga. Czuję, że go zdradzam.
Cristino, zawsze byłam twoim największym krytykiem.
Ale rozumiem, że twoja pozycja musi być trudna.
Absurdalny plan panny Biandy był błędem.
- Pomagała. - Wymyśliła to, bo jest kłamczuchą.
A ja nigdy nie kłamię.
Czemu teraz to mówisz?
Elena jest córką pani Saavedry.
To już przesada.
Mówiła, że jej rodzina nie żyje.
Coś jest nie tak. Potrzebujemy dowodu.
Weź walizkę.
Jeśli nas zobaczą, będziemy miały kłopoty.
Saro.
Przykro mi z powodu pani matki.
Dziękuję.
Ale źle potraktowała pani Cristinę.
Nie przystoi przyzwoitce.
Może się pani złościć, ale zazdrość…
Boże. A już myślałam, że nie jest pan typowym mężczyzną.
- A teraz to? - To naprawdę była zazdrość.
Tak, przeszkadza mi, gdy widzę was razem.
Ale co z tego? Sytuacja jest taka, jaka jest.
Przepraszam. Brakowało mi naszych rozmów.
Rozmów, które prowadzą donikąd, jak ta.
Rzeczywiście.
Za nimi tęsknię najbardziej.
A pani nie?
Cały czas.
Miłego popołudnia, panie Torres.
Mogę spytać, co pani robi?
To delikatna sytuacja.
Sumienie mnie gryzie. Jeśli nie powiem…
Chce się pani przyznać wrogowi?
Proszę nie prowokować. To dotyczy pani.
Dostaliśmy list.
Schowałam, żeby nie smucić panienki Cristiny.
Ja bym go nie przeczytała.
Nie było takiej potrzeby.
Eduardo tu był.
Był tutaj?
Nadal kocha pannę Cristinę.
Kocha ją.
Niech mnie diabli.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz