Tak, myślę o liście.
Źle spałam. Przeczytałam go.
Według podręcznika niektóre zasady można łamać. Josefina i Adela się zgadzają.
Co to mówi?
Że popełniłaś błąd.
Co tu robisz?
Pomagamy ci.
Nie. To przez niedobór snu.
Zgadzam się z panną snobką. Co?
Chcecie mnie poniżyć?
Nie, pomóc.
Podrzyj list, bo masz znaleźć zalotnika. To Santiago.
Nie! Powiedz prawdę. Jeśli to pomoże ci być z… Adela!
Tak myśli Elena.
Santiago wiele dla mnie znaczy, ale Cristina i jej dziecko są ważniejsi.
Nie będzie szczęśliwa, bo go nie kocha.
A on ją okłamuje.
Może mówi prawdę.
Da się to sprawdzić.
Co zrobisz?
Adela ma rację.
Wiem, co zrobię.
Hej!
Tutaj!
Przepraszam za bałagan.
Spałeś tutaj?
Od powrotu z Paryża nie jestem mile widziany
w domu. Ale nie ożenię się z Francuzką.
Więc to prawda.
Kocha ją?
Nienawidzę się za to, co zrobiłem Cristinie.
Uległem żądaniom rodziny i zostałem wykorzystany.
Nie ugnę się i będę żył nadzieją, że znowu ujrzę Cristinę.
To miłość. Ckliwa.
Co tam masz?
Łakocie.
Mogę? Proszę.
Brioszka się do tego nie umywa.
Przysięgam, że nie zostawię Cristiny.
Jeśli mnie kocha, pomóż mi.
Dzień dobry.
Panienko Cristino, mam delikatną sprawę.
Ciekawe jaką?
Taką?
Czy taką?
Zrobiłam to, żeby lepiej was poznać. Nie kadź nam.
Jesteś szpiegiem jak ja.
Raczej patologiczną kłamczuchą. Mam ochotę cię spoliczkować.
Śmiało.
Co?
To moja wina. Wyrzuć to z siebie.
Lepiej?
Żałuję, że cię poznałam.
To boli bardziej niż policzek.
PRZEWODNICZKI MŁODYCH DAM
LEKCJA 8 USZCZĘŚLIWIAJ SWOJĄ PANIĄ
Wyjdź! Chciałam jej pomóc.
Czemu mam ci wierzyć?
Ty jesteś brzemienna, nie ja.
Kolejny policzek, Eleno?
Eduardo wrócił.
Szukał cię, kiedy byliśmy na polowaniu.
Chce, żebyś mu wybaczyła.
Nadal cię kocha.
Sprawdziłam i to prawda.
Stracił wszystko.
Rodzice się go wyrzekli. Bo porzucił księżnę.
Tu jest wszystko.
Wysłał go kilka dni temu.
Nie przestał cię kochać.
Zmuszono go do ślubu. Myliłam się.
W wielu sprawach.
Eduardo się nie liczy. Nieprawda.
Prawda! Ten idiota już się nie liczy!
Musisz zdecydować, kogo kochasz. Chodzi o twoje życie.
Dosyć! Santiago to ten jedyny. Wyjdź.
Zostaw nas same.
Dokonałaś niemożliwego. W czymś się zgadzają.
Oby nie w nienawiści do mnie.
Jak poszło? Zwolnią mnie za ukrycie listu.
Nic nie zagraża pani posadzie.
Panienka zostanie z Santiagiem?
Na to wygląda.
Tak będzie lepiej dla wszystkich.
Dziękuję.
Dla wszystkich? No nie wiem.
Czemu tu jesteście? Dylemat rozwiązany.
Bo jesteś smutna.
Dałaś nam rolę przyjaciółek, pocieszamy cię.
Nic mi nie jest.
Zrobiłam, co musiałam.
Wiesz, że nas nie oszukasz?
Jestem smutna, ale z innego powodu.
Santiago się oddala!
Zwariuję. Cristina kocha Eduarda.
Co mam zrobić?
Jeżeli kochasz Santiaga, walcz o niego.
Egoistka! Zignoruj ją.
Nudziara. Dosyć!
Popełniłam wiele błędów, ale nie będę szczęśliwa kosztem Cristiny.
Spraw, by Santiago… Mała gierka… Nie słucham was!
Znikajcie. Nie jesteście jak Josefina i Adela.
Naprawdę?
Ty jesteś dobra, a ty zła.
Tak ci się wydaje. Jeśli „zła” znaczy „bystra”…
Dzień dobry.
Chciałam ci podziękować za wczoraj, ale już wyszedłeś.
Pracowity poranek.
Proszę.
Nie mogłem. Ten gest pokazał, że mnie lubisz.
Jak miło.
Mam nadzieję, że zaczniemy tam, gdzie skończyliśmy.
Oczywiście. Może… nigdy więcej?
Słucham?
Poszedłeś do lombardu Emanuela Salgado i Ismaela Casado. Do wszystkich w mieście.
Myślałeś, że się nie dowiem?
Jesteś melodramatyczna.
A ty zakłamany.
Adelita. To białe kłamstwo. Potrzebowałem pieniędzy na czarną godzinę,
ale nie chcieli nic dać. Jesteś pierwszą kobietą, którą polubiłem.
Lubisz mnie, bo jestem urocza i szczera. A ty nie.
Sama dałaś mi broszkę!
Adelita. Dosyć!
Straciłeś mnie na zawsze. Do diabła z tobą!
W kilka dni złamał ci serce. Jest w tym coraz lepszy.
Widziałam, jak się całujecie.
Przysięgam… Zwolni mnie pani?
Zwolnię cię, jeśli go nie zbijesz. Wyrzuć to z siebie.
Zbij go! Dobrze. Lepiej?
Wymyślę coś, co pomoże ci zapomnieć o tym draniu.
Dziękuję, że pani o mnie dba i jest taka, jaka jest.
Skarbie, nie, robisz się miękka. Powinnaś się nauczyć,
że miłość może pochodzić z różnych miejsc. Nie tylko od mężczyzny. Tak?
Don Pedro wyrzucił go z domu.
Kto by pomyślał?
Stoję po stronie Cristiny.
Powinniśmy się martwić o Santiaga. Na pewno stracił pewność siebie.
W końcu Eduardo to jej pierwsza miłość. Nie sądzisz, Josefino?
Co?
Jesteś milcząca. Czyżbyś rozważała moją propozycję?
Naprawdę chcesz, żebym była twoją gosposią?
Wszyscy mają mnie za ekscentryka. Wolę uważać się za człowieka
o otwartym umyśle. Zasady naszego społeczeństwa
są absurdalne, nie sądzicie?
Dla panienki Cristiny od pana Espinosy. Czwarty.
Schowaj go, by nie zobaczyła.
Wiem, że Eduardo wrócił.
Po co to ukrywasz?
Nic nie powiedziałam.
Próbowałeś oszczędzić mi cierpienia.
Nie udało się.
Nie zależy mi na nim. To przeszłość.
Dzień dobry.
Santiago! Miło cię widzieć.
Mamy piękny dzień. Słoneczny i ciepły.
Co z tobą?
Mój przyjaciel Sebastian Carvajal świętował wczoraj.
I dziś zaspał. Szef był wściekły. Zgadnijcie,
kto napisze o wystawie w Lizbonie?
Naprawdę?
Gratulacje. Weź mnie.
Carlota. To wspaniała okazja.
Mało powiedziane. Mój portugalski trochę zardzewiał,
ale mam czas go odświeżyć. Będę pisał artykuły codziennie
przez dwa miesiące.
Dwa miesiące?
Tak.
Nic się nie układa! Dwa miesiące! Wiesz, jaki duży będzie mój brzuch?
Tylko to?
Co jeszcze?
Gdzie list?
Znam cię. Co z nim zrobiłaś?
Wyrzuciłam.
Nie przeczytałaś go?
Nie, nie przeczytałam.
Daj mi list, Cristino.
Próbowałam się go pozbyć.
Jak możesz go czytać? Znam go na pamięć.
Nadal go kochasz!
No i? Mam zapomnieć i mu wybaczyć, bo przysłał list?
Nie mogę założyć z nim rodziny. Jeśli znowu mnie porzuci?
A Santiago? Jest… Wspaniały.
Tak.
Ale to na całe życie. Zgadzam się z Eleną.
To zdrajczyni. Co byś zrobiła?
Ja? Zawierzyłabym nauce. Eduardo jest przystojny,
z dobrej rodziny, wykształcony.
Dane wskazują, że to dobra zdobycz.
I był twoim pierwszym. Sara!
Nie bądź pruderyjna. Zapłodnił cię.
A potem porzucił!
Próbuje to naprawić. Za późno na to.
Santiago, z drugiej strony, też jest ujmujący,
mądry i… To mój przyjaciel. Zawsze mnie kochał.
Ale była ta druga.
Racja.
Nauka nie pomoże! Miłość jest irracjonalna!
Więc posłuchaj serca. Kogo kochasz?
Nie wiem.
Wybacz. Nie wiedziałem, że Cristina tak źle to przyjmie.
Cieszy się twoim szczęściem. Łzy wynikały z czegoś innego.
Eduardo wrócił. Wiedziałeś?
Nie.
Martwisz się?
Udaje obojętną. Ale żadna dumna osoba tego nie zniesie.
Tak.
Konieczne jest radykalne rozwiązanie. Zmiana scenerii. Lizbona to piękne miasto.
Z całym szacunkiem, to niestosowne. Nawet w towarzystwie señority Biandy…
Cristina nie wyjedzie przed ślubem. Nawet z tobą.
Don Pedro, nie chciałem się spieszyć.
Jej cierpienie łamie ci serce?
Tak.
Nigdy bym jej nie skrzywdził.
Nie wybaczyłbym sobie.
To przechodzi z kobiety na kobietę w mojej rodzinie.
Nie spiesz się. Znajdź właściwe słowa.
Masz do tego dar.
Señorita Bianda.
Nie widziałem pani dziś.
Miałam pracowity poranek.
Proszę wybaczyć. Muszę iść.
Mam dużo pracy.
Dziękuję.
Dałem mu pierścionek mojej żony. Jesteśmy o krok od pierwszego sukcesu.
Gratulacje.
Przepraszam.
Co?
Można też płakać z radości.
Jeśli Cristina jest szczęśliwa, to ja też.
Señorita Bianda.
Nie rozmawiacie ze mną.
To rozejm. Potrzebuję pomocy.
Chodzi o oświadczyny.
Jakie oświadczyny?
Santiago dostał pierścionek twojej matki. Co?
Nie. Musimy temu zapobiec. Cristina nie jest pewna.
Chce być z Santiagiem.
Ciągle czyta list Eduarda. To może być grecką tragedią. Jeśli odmówi?
Biedny Santiago. Wyjdzie na głupka. Cristina musi się zdecydować,
zanim Santiago się oświadczy. Potrzebuję pomocy.
Co możemy zrobić? Nienawidzi mnie. Lepiej, żebym się nie angażowała.
Bo się boisz?
Nie, próbuje być konsekwentna.
Biedaczek nie zasługuje na to.
Zachęciłaś go do pierwszego kroku. To nie w porządku.
Biedny Santiago.
Tylko tego mi trzeba. Żebyście były zgodne!
Elena? Nie odpowiedziałaś. Czemu nie chcesz się wtrącać?
Tak możesz naprawić swoje błędy.
Mam pomysł.
Trochę ekstremalny.
Ale może się udać.
Señor Torres! Dziękuję. Trudno cię znaleźć.
Nie wystarczająco.
Napijemy się wina? Ścieśnimy więzi.
Zacieśnimy.
Słucham?
Więzi się zacieśnia. Spieszę się.
To znak.
Pomogę.
Proszę.
Señor Torres.
Absynt. Kupiłem też tytoń i fajkę.
Znasz gusta pisarzy.
Piękny dzień.
Przebiłeś mi oponę?
Nie. Martwię się o ciebie, wrócił señor Espinosa.
Nie ma szans.
Miło to słyszeć.
Jeszcze nie postanowiłem.
Absynt, mówiłeś?
Co tam robisz?
Chcę porozmawiać.
Widzę to. Camilo. Lubisz go.
Powiedzmy, że widzę go w innym świetle.
Kto by pomyślał?
Zakochane siostry.
Co? Mówiłaś, że mnie podziwia.
Tak. W porównaniu z twoim, mój związek jest łatwy.
Panienko Saro, pozwolisz?
Co tu robisz?
Pięknie wyglądasz.
Ty żmijo! Sara!
Przestań, proszę. Wysłuchaj mnie.
Cristina. Rodzina mnie oszukała. Czytałam twój list!
Dla ciebie zrezygnowałem ze wszystkiego. Nie mam domu, rodziny. Cristina,
kocham cię. Bez ciebie umrę.
Jeden szczur mniej! Mówi przez ciebie żal.
Wyjdę za Santiaga.
Przecież kochasz mnie! Nie! Myślałeś, że będę wzdychać latami? Że wrócisz,
jakby nic się nie stało?
Przepraszam.
Już za późno.
Nie. Spójrz na mnie. Cristina.
Nadal dostrzegam tę miłość. Pokażę ci, jak tego żałuję. Uszczęśliwię cię.
Daj mi szansę.
Proszę.
Pocałuj mnie.
Mam cię pocałować?
Zobaczysz, czy mi na tobie nie zależy.
Widzisz? Nic. Wyjdź.
Zaskoczyłaś mnie. To nie był dobry pocałunek.
Zrób to jeszcze raz.
Nic.
Ostatnia próba. Jeśli nie zadziała, odejdę.
Nie wiem, co jeszcze mogę zrobić.
Muszę ci coś powiedzieć. Wiem, że masz wątpliwości. Boisz się małżeństwa.
Bo są dla ciebie jak rodzina. Jeżeli coś pójdzie nie tak, stracisz ich.
To logiczne.
To libretto?
Nie. Nie jest skończone.
O czym jest?
Nie mogę ci powiedzieć.
Jesteś moim najlepszym przyjacielem.
Nie jestem.
Santiago, rozmawialiśmy o sprawach osobistych.
Dobranoc.
Nie powiesz, bo to prawda. Espronceda powiedział,
że boisz się tego, co piszesz, bo to płynie prosto z serca.
Los chce, żebyśmy byli przyjaciółmi.
Naprawdę? Nie!
Dobranoc, Santiago.
José. Jedź.
Santiago?
Co tu robisz?
Pogram na pianinie.
Boże.
Nie możesz tam iść.
Mogę. To ważne.
Nie, Santiago. Cristina śpi.
Odpoczywa.
Śpi?
Proszę.
Stój.
Cristina.
Jesteś uparty. Proszę.
Trzeba to naprawić. Musimy porozmawiać.
Śpi jak kamień. Cristina.
Cristina.
Muszę ci coś powiedzieć.
Nie ożenię się z tobą.
Naprawdę?
Kocham ciebie, a ty mnie, ale czy to wielka miłość?
Eduardo jest pod łóżkiem?
Nie.
Santiago.
Wy…
Nic nie zaszło! To ich wina!
Powstrzymam ją, zanim powie za dużo.
Nie była pewna uczuć. Chciałyśmy pomóc.
Nie byłam pewna jego intencji. Też czuję do ciebie miłość,
ale cię nie kocham.
Naprawdę?
Nie powinieneś troszczyć się o mnie i dziecko…
Dziecko?
A nie mówiłam?
My nigdy…
Jesteś brzemienna?
Płaczesz?
Tak się cieszę! Nie wyobrażam sobie, co przeszłaś. Przepraszam.
Od kiedy…
Przykro mi.
Santiago.
Zaczekaj.
Nic tego nie usprawiedliwi, ale byłeś w niej zakochany.
Zaczynała coś do ciebie czuć.
Nie zniosłaby takiego skandalu.
Bardzo chciałam, żeby prawda wyszła na jaw.
Teraz może być inaczej.
Wybacz mi.
Powiedziałaś…
że mnie skrzywdzisz, ale…
tego się nie spodziewałem.
On mnie zabije.
Mnie też.
Chciałabym, żeby mnie też zabił.
Co słyszałaś?
Nic, czego bym nie wiedziała.
Kiedy ostatni zrobiłyśmy coś razem?
Tak?
Cristina chce coś powiedzieć.
Lepiej usiądź.
Nie wyjdę za Santiaga.
On już wie.
To nie wszystko.
Poślubię Eduarda. Santiago i ja nie jesteśmy zakochani.
Z Eduardem jest inaczej.
Nie wyjdziesz za tę niezdarę.
Muszę, ojcze.
Czemu?
Usiądziesz? Nie! Co się stało?
Noszę dziecko Eduarda.
6 DNI PÓŹNIEJ
Panienko, dziś wielki dzień.
WIELKI DZIEŃ
CRISTINA I EDUARDO ZAPRASZAJĄ NA SWÓJ ŚLUB
Proszę.
Więc? Jaki werdykt?
Jestem okropnym ojcem.
Mój charakter, podróże i fakt, że twoja matka była wcieleniem dobroci.
Po co próbować?
Jeśli córki okłamują cię ze strachu, jesteś okropnym rodzicem.
Naprawdę tak myślisz? Sara studiuje medycynę. Carlota ma pająka.
A ja…
Nie musisz brać ślubu.
Jeśli go nie kochasz, możemy wyjechać… daleko. Rób, co chcesz.
Przez taki błąd nie przestaniesz być moją idealną damą.
Rozumiesz to, prawda?
Jak na okropnego ojca świetnie ci idzie.
Kochasz tego tępaka?
Chodź tu.
Skarbie, wyglądasz przepięknie.
Idziemy na dół?
Najpierw zrób coś dla mnie.
Co jest, głupia gąsko?
Śluby.
Zawsze mnie wzruszają.
Ryzyko zawodowe.
Było ciężko, ale przyznaję, że się spisałaś.
Jestem w szoku.
To był komplement?
Rusz zadek.
Señorita Bianda, moja córka chce panią widzieć.
Dzień dobry, przyjaciółko.
Lilie przynoszą szczęście.
Przegoniłyśmy pecha.
Chciałabym… Moje siostry będą miały nową przyzwoitkę.
Byłaś tą inną kobietą.
Santiago zostawił to tamtej nocy.
Otworzyłam to dzisiaj.
Twoje kolejne kłamstwo.
Jest zbyt wiele do wybaczenia.
Przepraszam.
Bardzo mi przykro.
Nasza relacja jest nie do uratowania, ale…
Jeśli coś czujesz do Santiaga, przeczytaj.
Nienawidzisz mnie.
Jestem beznadziejna.
Przeczytaj manuskrypt.
Elena!
Scena pierwsza. Ulica. Na scenie pojawia się przyzwoitka.
To tak zwana „kobieta wyprzedzające swoje czasy”. Skomplikowana, fascynująca.
Specjalistka od kłótni i przypominania mężczyznom,
ile muszą się jeszcze nauczyć. Nie ma prawa się zakochać.
Nie wyobraża sobie, co budzi w tych, którzy odważą się ją poznać.
Co teraz? Co się robi po usłyszeniu najpiękniejszej
w życiu deklaracji miłości?
Biegnij.
Szybko.
Biegnij, Elena!
Santiago jest twój!
Santiago!
Niech żyją państwo młodzi!
Skończy się dobrze. Jak wszystkie historie miłosne.
Zatrzyma się.
Stój! Zatrzymaj się!
Santiago! Wyjdź!
Tak będzie lepiej.
Wiem, że nie postępowałam, jak należy, bo jestem uparta, arogancka,
dumna i przestanę wymieniać, bo nigdy nie skończę.
Teraz oświadczenie.
Wiem, że oszukiwałam, zwłaszcza siebie.
Mówiłam ci, że to był tylko kaprys, ale to nieprawda.
To miłość.
Obiecałam wyprzeć się tego, ale ludzie zasługują na
drugą szansę w życiu.
Tylko ty mnie uszczęśliwiasz.
Nic nie powiesz?
Kochana, wybaczyłabym ci.
Co robisz? Spieszę się.
Chciałam ci powiedzieć, że przeczytałam twoje libretto.
Nie jest skończone. I nie wiem, czy je skończę.
Przyzwoitki są skomplikowanymi postaciami, wiesz? Nieprawda.
Łatwiej nam szukać miłości dla innych niż dla siebie. Gorzej,
gdy posłuchasz serca i źle się to skończy.
Właśnie. To jest nas dwoje.
Możemy założyć klub złamanych serc.
Dasz mi kolejną szansę?
Daj jej szansę!
Kolejną szansę? To znaczy, że musiała być pierwsza szansa.
Może nie tylko ja cię pocałowałem. I może nie tylko ja odwzajemniłem
pocałunek.
Może to było wzajemne i ty też…
Piękne, prawda? Szkoda,
że to się wydarzyło tylko w wyobraźni señority Biandy. W rzeczywistości…
Zatrzyma się.
Nie zatrzymał się.
Pojechał. Co to za historia miłosna?
Takie jest prawdziwe życie, señorita Bianda.
Teraz nie mam pracy… ani domu.
Straciłam wszystko.
To bez wątpienia komplikacja. Ale służę radą.
Nie rezygnowałbym z miłości.
CIĄG DALSZY NASTĄPI…