Hai pouco decateime de que…
talvez nunca volva ter poder sobre outro ser humano.
O meu alumnado,
que antes devecía por impresionarme,
agora considera que as miñas ensinanzas son anticuadas.
A miña filla, que antes me veneraba, agora define a miña condición humana como…
inútil.
E aínda que cabe a posibilidade de que un home me fixese o favor,
poida que eu nunca máis volva ser a causa dunha erección espontánea.
Como muller entrada en anos, o realmente vergoñento
é que perdín a habilidade de seducir.
Iso é moi triste.
Non vos parece?
Que carallo? Pero que…?
Perdoade.
SEMPRE VIVIMOS NO CASTELO
SEIS SEMANAS ANTES (NOUTROS TEMPOS)
Faremos ensalada para a reunión do profesorado.
É o meu trixésimo ano na universidade,
polo tanto a miña trixésima reunión.
En fin…
unha foi no útero de miña nai, así que…
É unha ensalada caralluda.
Fará que os demais se avergoñen do que levaron.
- Esa, si. Si. - Esta?
- Grazas. - De nada.
Hoxe pode ser un día divertido. Houbo un escándalo sexual.
Un profesor que se deitaba coas alumnas.
A sorte quixo…
que o profesor en cuestión sexa o meu marido.
JOHN: ESTOU MOI FODIDO?
Ben. E que pasa co Artigo IX?
Andre, algunha novidade?
Ben, vou ir ao miolo,
o número de vítimas aumentou a seis.
Seis mulleres novas. En fin, xa non son tan novas.
A petición para destituír a John foi asinada por…
Vaia. Máis de mil persoas, incluídos exalumnos.
O que?
Na universidade eu quería deitarme con todos os mestres.
Maiores, novos, homes, mulleres, pero…
era moi tímida.
Como dixo George Bernard Shaw,
a mocidade desaproveita o seu cu firme.
E aquí estamos.
Conteiche que, hai anos, entrei no seu despacho
e bum!, tiña os peitos dunha moza en toda a cara, así…
- Como se chama? - Depredador sexual?
Eran outros tempos.
Non sei eu.
Corazón, era como agora? Non, era diferente.
- Veña, non empecedes. - Waterboarding!
- Waterboarding non é. - Creo que é motorboating.
Que? Non.
- É tal. - Vouno buscar.
- Todo xunto. - Por que non…?
Veña, imos aló.
John seguirá inhabilitado ata a vista, aínda non sabemos a data.
Estamos redactando un informe.
Gustaríame felicitar a David por asumir tan rápido a presidencia.
Estalo facendo xenial. Un aplauso!
Moi ben, David!
"O motorboating consiste en meter a cara entre dous peitos xenerosos
e sacudir a cabeza aos lados mentres se emite un son…
coma este".
Preséntovos a academia.
Haberá algo que…
Ai, compañeiros, perdoade. Confundinme coa hora. Que mal.
- Iamos cambiar de punto. - Continuade.
David, sobra algunha cadeira?
Ola. Perdoa.
Senta aquí.
Por certo, coñeces a Vladimir Vladinski?
Anda, o novo…
profesor adxunto? Pois non.
Aínda non nos coñecemos.
Senta, por favor.
Non, estou ben.
Virame ben estirar as costas, ademais ti es veterana.
Farei coma que non oín esa última parte.
Moi ben, continuamos.
- Desde o punto de vista laboral. - Era broma, home.
Precisamos dous voluntarios para a bolsa Meckleburg…
Que tal a compra?
Ah, gardada.
- Xenial. - Si.
Con respecto…
Trae mala sorte pousar o bolso no chan.
Ser conciso. Preservar a confidencialidade.
Participar de xeito construtivo. Manter as perspectivas.
Algunha dúbida?
Preguntade o que queirades.
Tolearon pola miña ensalada.
Devorárona, así que…
O entremés de David.
Queres probalo?
Por desgraza, non podo comer glute.
Es celíaco?
Un amigo de meu fillo é celíaco.
Teño dismorfia corporal.
Grazas de novo pola cadeira.
Non hai de que. Seica estar sentado mata.
Iso oín.
Probaches eses escritorios que se levantan?
Non, pero debería, non?
Non o sei, ti cres?
Viríame ben para os cuadríceps.
Como levas o de vivir na aldea?
Sinceramente, estame custando.
Deus bendito!
Ola.
Mi madriña! Ola!
Son Cynthia.
Ah, ti tamén es mestra, non?
Si. Ten unha clase.
Si. A túa novela alucinoume.
Aprendín de carallo. Estaba desexando coñecerte.
Pois son unha gran decepción.
Xenial, eu tamén.
Perdoa, quería vir antes, pero é que a nena
cagou por riba.
Non.
Xa lle dixen que ten que ler o teu libro.
Eu tampouco lin o seu, así que, empate.
Non é tan bo coma o teu.
- Vaia. - Grazas.
Por que non vides tomar unha copa un día destes
e intercambiamos unha copia?
Vale. Eu non bebo, pero a el encántalle beber sen min.
- Pois non bebemos. - Non.
Quero que beba. Viralle ben.
- Si. - Ups!
- Perdoa. - Perdoade.
- Podo roubarchos un momentiño? - Claro. Enviareivos un correo.
- Vale. - Vale.
Como el está a tempo completo, afectaralle máis ca a ti.
Tes que asinar uns papeis.
É moi inxusto.
Unha situación terrible. Síntome fatal.
É inconcibible que aínda non falase do tema.
Pero, en fin, tampouco me sorprende.
Preocúpame que…
Pórtate ben.
Oíches?
- Unha pregunta. - Igual teño resposta.
Ti liches o informe?
Lin.
Poderías enviarmo?
Por favor.
- Está ben. - Grazas.
Gózao.
INFORME DE MALA PRAXE
NON O COMPARTAS. ANDRE.
Que escándalo.
Non dou comprendido como…
- Teñen sal? - Teñen.
…amoríos consentidos que eran divertidos,
non a pesar da dinámica de poder, senón grazas a ela,
poidan considerarse dolorosos ou daniños tralos feitos.
- Teñen algo máis? - Comiño.
Oh, merda.
Como muller, síntome un pouquiño ofendida.
Quero dicirlles a esas mulleres que, se están tristes,
seguramente non sexa polo sexo,
senón porque pasan moito tempo en Internet preguntándose que pensan sobre elas.
Carne fresca.
Lista.
O toque final.
Que quede claro que John e mais eu sempre tivemos un acordo.
Agora chamaríanlle matrimonio aberto,
pero sen as conversas incómodas.
- Leron a miña carta? - Non xurdiu.
Encárgaste do compost antes do domingo que vén? Non!
Fóra, bichiño!
Teñen que lela.
Levo dez anos sen mirar unha colexiala.
Estamos nos 60, ou? Por que lles chamas "colexialas"?
Aínda non hai data para a vista.
Ben, porque non incumprín as normas.
En teoría.
Exacto.
Podes traerme unha toalla?
Non me respondiches.
Encárgaste do compost antes do domingo?
Ao mellor. Coñeciches os mestres novos?
Os nosos substitutos?
- Non son tal. - Iso espero.
En fin, si.
Son novos, frescos e prometedores.
Iso non lles ha durar moito.
Vlad, o marido, vai vir tomar algo o domingo.
- Poderei calalo mellor. - Con Sid?
Ai, merda!
Vale, cambiarei o día.
Cando veña Sid…
é mellor non lle contarmos nada disto.
Mira, a nosa filla non ten por que saber o que…
Ceamos salmón o sábado?
- Vale, fágoo na grella. - Mercarei verduras na tenda.
Usa a miña leituga, está case lista.
Claro.
E prepara pasta ou algo. Non vou comer só peixe e verdura,
que quedo no chasis.
Estou pensando en deixar o glute.
Non, por favor.
E logo?
Non quero falar do tema con Sid.
Grazas.
Sei que non foi fácil para ti.
Grazas polo que estás facendo. Só iso.
- Que sentimental. - En serio.
Eu estou facendo o que fixen sempre.
- Bos días. - Bos días.
Durante anos, John e eu fomos a parella perfecta do campus.
El, o catedrático en poesía e carismático director,
e eu, a supercodiciada profesora de Escritura Creativa
e apaixonada docente da clase máis popular do departamento.
Que pasa, pécoras?
A muller na ficción estadounidense.
Un pouco aberta, non?
Ten dobre sentido.
Dous cappuccinos.
Con leite de soia?
- Este. - Grazas.
- Xenial. - E normal.
Verás…
Antes estivemos falando.
E queriamos dicirche unha cousa.
Si, iso é o que quero. Por favor.
Perdoade.
Non pasa nada.
Seguro?
Pois só queriamos…
dicirche que…
non tes por que apoiar o teu marido.
Vaia.
Vale.
Continuade.
Si.
Verás, cremos que es unha muller guapa e brillante.
En serio es guapísima.
Si.
E cremos que non tes por que defender o teu marido.
Miñas queridísimas amigas,
canto me agrada a vosa preocupación.
Vainos prexudicar e quero evitalo.
- Eu aviso. - Merda!
Tiven unha aventura con ese home.
Nas reunións, se levaba posto un pantalón en concreto,
podía ter un orgasmo só con velo de perfil.
O tempo simplifica as cousas,
xa me entendedes.
Lista para a acción?
Máis ou menos.
Mira.
Falei cun grupo de alumnas que estiveron contigo hoxe.
Estou preocupada por elas.
Dixéronme que lles deu ansiedade falar contigo.
Vale.
Porque, ás veces, as persoas que axudan, que adoitan ser mulleres,
non cren algunhas vítimas.
David.
Por iso debemos pensar ben
o que lle esiximos ao alumnado.
Pero a ansiedade foi antes ou despois de falar comigo?
Non mo especificaron.
Pero oír palabra "ansiedade" chamoume a atención.
- Flo, sei que es nova. - Levo oito anos aquí.
E non saberás como vai a cousa,
pero pídoche que non me volvas falar disto de xeito extraoficial nunca máis.
Perdoa. Paréceche ben?
David, podes facer máis ruído comendo os Cheetos que recolliches do chan?
- Boas. - Ola.
Ola.
Listo para a acción?
Xa veremos.
Onde te puxeron?
Arriba?
Púxeno na 406.
A miña antiga oficina.
Ai, por iso me deu tan bo corpo.
Perdón, non quería interromper.
Non, unha interrupción era xusto o que precisabamos.
Vale.
Mamá!
Ola!
Que ben cheiras.
Deixa que te vexa.
Que estilazo me tes.
Onde está Alexis?
- Vén mañá. - En tren?
Ten coche.
Que maior.
Ten 35. Cando ti tiñas 35 eu tiña 8. Xa tiñas a praza.
Agora tes 27 e eu acabo de facer 40.
- Que forte. - As bromas coa idade xa aburren.
Alexis está empezando a falar sobre ter fillos.
- Vaia. - Si.
De acordo, pero es demasiado nova.
- Ti tiñas a miña idade. - Eran outros tempos.
Alexis tería un embarazo xeriátrico.
- Xa, pero ti non. - Xa o sei.
En Nova York sería nai adolescente. Podería estar ben.
Non é ningunha broma.
Xa, muller. Era broma.
Que a túa parella queira, non significa que sexa bo para ti.
- Mamá! - Cáeme ben.
- Quéroa. - Cala, anda.
Non debes deixar que te mangonee.
Non me mangonea! Só o falamos. Por que…?
Sigo pagando os teus estudos.
Vale, mamá. Mi madriña. Perdoa por contarcho.
Non che volvo contar nada. Isto é fantástico para a nosa relación.
Grazas, mamá.
Ai, filla, perdoa. É que estou estresada.
Non pasa nada.
Non me digas que non pasa nada.
- Vés comigo á pastelaría? - Déixame aquí.
Unha exalumna á que tiven que suspender.
Posme un tronco de Nadal?
Só queda o de 30 centímetros.
Perfecto. É o preferido de miña filla. Halle…
Non viña ás clases e non facía os traballos.
Non foi persoal.
- Págoche xa? - Podo envolvelo primeiro?
Claro. Non hai présa.
Pasa a tarxeta.
Perdoe.
Non pasa nada.
Á parte de todo iso, non ten dignidade?
Debería estar avergoñada.
Parece teatro grego. É a Orestíada.
Pero que dis?
É un drama familiar onde cada acción desencadea unha consecuencia
que despois hai que afrontar. Non pode ser máis grego.
Caitlyn é Clitemnestra.
Khloe é Electra. Nós, as furias.
- Vaia conversa. - Imaxina criarte con eles.
Encántame a cultura pop.
Viva a cultura pop. Pero non é unha traxedia grega.
A clave da traxedia é someter algo incontrolable a unha estrutura.
É o que fan con The Kardashians.
Non, se ten final aberto non pode ser unha traxedia grega.
Son conceptos opostos no ontolóxico e fenomenolóxico.
Non digas porcalladas.
Unha traxedia é unha acción única, completa e íntegra.
O conto é que túa nai non entende as formas de evolución.
- Que? - Iso.
Nunca pensou con independencia. Non sabe.
Gústanlle as cousas contrastadas para non avalialas activamente.
Para, anda.
Ela quere: "O Sr. Went rouboulle a luva a lady Parson. Que escándalo.
Starking amaba a Lily, pero morreu facendo sombreiros."
Chámase Selden. Por que te burlas de min?
Aí, na súa torre de marfil.
Polo menos eu estou na torre, John. Eu estou dentro.
Non coma ti, que non estás na torre,
e non podes volver entrar na puta torre
porque metías meniñas na torre.
- Eh. - Que?
Inhabilitaron a teu pai por manter relacións sexuais con alumnas!
E agora teño que apandar eu.
Xúlganme, falan de min
e as alumnas teñen ansiedade.
E tes o valor de rirte de min?
- Pero… - Apandar co que?
Só estas esperando a que cobre a pensión e saia da túa vida.
- Que pasa? - É certo. Abofé que si, John.
Botei 30 anos vivindo e traballando contigo,
pero o único que quero neste mundo é estar soa.
Parade!
Pero vas perder a pensión
porque metiches a cabeza entre os peitos dunha estudante de 21 anos.
E vou ter que quedar na casa contigo vendo como che colgan os collóns
por debaixo dos pantalóns o resto da miña vida.
Para!
Ai, non.
Laméntoo moito.
Filliña…
- Non é para tanto. - Cariño, respira.
Eu xa o sabía.
Sabíalo?
- Todo non, pero… - Tiñamos un matrimonio aberto.
Mamá, que carallo?
Que?
- Son filla única, "ma". - "Ma"?
Somos tres nesta casa.
E agóchasme algo así?
Pensamos en contarcho…
Sabías que fodía con alumnas?
- Non saltei as normas. - Vagamente, pero…
Sabedes quen sabía vagamente que pasaba algo?
Os alemáns na II Guerra Mundial.
Non me parece comparable.
- Marcho. - Hai tronco de Nadal.
- Pois lévoo. - Eu tamén quero.
Pois queda con el, hostia!
Déixalle un anaco, muller.
Sid! Filla, podemos falalo.
- Amor. - Levas o pastel?
Deixáchesme algo?
- Que fas? - Vamos.
Isto é inaceptable!
Custoume 48 dólares!
Vaite de aquí!
Vivo aquí.
Busca onde pasar a noite, por favor.
En serio. Estou farta. Acabouse o de apoiar o meu marido.
Acabouse o de manter o rumbo.
Acouga.
- Que marches, hostia! - Pero que fas?
- Vale. - Vaite!
Puta chalada. Xa vou.
Cres que a novela segue sendo relevante no discurso cultural?
Sempre me vén á cabeza o que dixo Vladimir Nabokov nunha entrevista.
Dixo algo como: "Non quero tocar…"
…meus pais querían que fose enxeñeiro.
Que plans tes agora?
Pois agora son mestre.
E, como dixeches, a miña muller tamén é escritora.
Coñecina en Iowa.
Ten moitas vantaxes, porque os dous entendemos o proceso.
Pero, claro, cunha cativa tamén é duro de carallo.
JOHN: NA CABANA
MORRO DE FRÍO. ESTOU AÍ ANTES DAS CINCO. SE NON SEGUES ENFADADA.
DEBICHES CONTARME QUE TIÑADES UN MATRIMONIO ABERTO
Eu só quero vivir tranquila.
Se non podo ter poder,
podo polo menos librarme dos dramas alleos?
Librarme do seu comportamento.
Librarme das súas necesidades e desexos.
Estou sendo egoísta?
Estou nun punto da miña vida en que…
non quero ter que pensar nos demais.
Segue sendo bo momento?
BASEADA NO LIBRO DE JULIA MAY JONAS
Subtítulos: Alba Méndez